Take Shelter (2011)

Trage, saaie film.

Kon me totaal niet boeien.

Sterk psychologisch drama waar je wel even de tijd voor moet nemen.

Ik kan me niet vinden in de kritiek dat 'ie te lang duurt. Vond 'm zeer zorgvuldig opgebouwd, en beslist niet uitgerekt.

Je wordt steeds verder meegenomen in de beleving van de hoofdpersonage, en dat is af en toe erg heftig. Heel goed gedaan.

Een draak van een film die helemaal niet boeide.

Dat ik het 2 uur heb volgehouden is me een raadsel.

Eeen halve punt voor de acteerprestaties.

Puike film, en vind je einde dom, dan ligt dat toch aan je eigen interpretatie ervan. Ik vond het schitterend gevonden. Het eerste gevoel: verrassing/verbijstering/verwarring, maar bij nader inzien (even nadenken) een intelligent, mooi en logisch einde, geheel in de lijn van de film.
Voor wie hem niet heeft, een hint: Ooit in de realiteit al eens motoroliedruppels weten regenen??

Ik hou helemaal van dit soort films. Vond de film in tegenstelling tot een hoop hier helemaal niet langdradig. Vond het acteren ijzersterk en vond het geregeld zeer spannend.

Film weet toch die verwarring te veroorzaken bij de kijker. Is Curtis gek, of hebben zijn verbeeldingen een betekenis?

Heerlijk!

Prachtige poster ook!

Veel van verwacht, maar niks kwam uit. Een thriller is dit absoluut niet, ik heb geen moment spanning gevoeld en voor een ''psychologisch'' drama ontbeert het elke vorm van diepgang.

De zogenaamde prachtige donkere beelden deden volkomen nep aan, en het ''sublieme'' einde zag je meteen al aankomen.

Als alles een beetje subtieler was geweest had dr best wat ingezeten, maar dit werd een afknapper

Komaan, de eerste 30 minuten waren toch wel akelig en spannend op zijn Jacob Ladder's? Erna vermindert het wel.

Speelduur is wat aan de lange kant maar de film bleef toch boeien. Acteerprestaties zijn prima, casting in dit geval goed voor elkaar. Onderhoudend.

Knappe film waarin je als kijker in de huid kruipt van een man die beseft dat hij schizofreen aan het worden is. Hij gaat het gevecht ermee aan maar verliest het. Best aangrijpend einde als blijkt dat het dochtertje dezelfde waanbeelden heeft.
4*

Zeer trage film, met af en toe wat leuke special FX. Er wordt redelijk geacteerd en het verhaal is op zich ook wel okee. Alleen had het wel allemaal wat sneller gekund want 2 uur vond ik net ff iets te lang voor deze film. Het wordt dan net ff iets te langdradig. 0,5 ster aftrek daarvoor. Ik kom dan op 2,5 ster

Voor mij was deze film totaal niet eng of creepy. Geboeid heb ik gekeken naar een psychologisch drama, continue in afwachting wat komen gaat en in een innig medeleven naar de ontberingen van deze man en zijn gezinnetje. Het acteerwerk is perfect, t lijkt alsof je mee kijkt in iemands leven. Geen opsmuk, geen pracht verhaal .... maar gewoon hard zoals t kan zijn. Net als t einde trouwens. Veel plezier.

In zijn genre is deze film wat mij betreft een 8 waard, dus 4 sterren.

Boeiende en mooi gemaakte film, die helaas wat te traag is om echt potten te breken.

Misschien kan iemand mij hier eens uitleggen waarom in veel Amerikaanse films partners nooit vertellen wat hen is overkomen. Als je iets bijzonders meemaakt dan vertel je dat aan je partner, vriend of familie. Zeker zoiets banaals als een enge droom.

Maar nee hoor, het is draaien om de hete brij heen.

En dat gaat maar door.

Baby, is something wrong? No nothing, I'm all right.

Een erg spannend verhaal en boeiende film! Je wordt inderdaad steeds verder meegenomen in de beleving van de hoofdpersonage en dat raakte mij ook wel. Goed werk!

Best originele film, met intense scènes waarbij Shannon tot zijn recht komt, zoals ook al is gebleken in de serie Boardwalk Empire (zijn collega in deze film speelt overigens ook in dezelfde serie). Chastain doet het inderdaad ook goed, vooral de scène van de nachtelijke aanval na de overmatige pilinname vond ik knap gespeeld van beiden. Sexy slaaptenue heeft ze trouwens

Mooie sfeerzetting ook wel van het dorpje waar de tijd heeft stil gestaan.

Het einde vind ik wel een beetje jammer. Wordt ook iets te Shyamalan-achtig gebracht.

Het langdradige in deze film heeft een duidelijk doel. Zijn vrouw moet veel tijd en geduld steken in zijn vreemde gedrag en moeizame omgang. Ik vind dat juist een sterk punt in de film wat hierdoor goed wordt doorgegeven aan de kijker. Normaal gesproken hou ik niet van langdradige films maar bij deze film stoort het niet.

Toch wel begrijpelijk hoe Curtis omgaat met zijn nachtmerries en de daarop volgende acties. Als je zo realistisch droomt dat je hond je arm kapot bijt dan kijk je de volgende morgen toch met een iets andere blik naar dat beest.

Het einde viel me wel een beetje tegen maar dat komt omdat ik ook wel van een beetje actie hou. Net als de actie lijkt te beginnen is de film afgelopen

Tof filmpje dat de door het trage tempo en opbouwende spanning goed onder de huid gaat zitten. Nichols zorgt voor een naargeestig en verontrustend sfeertje dat de hele film voelbaar blijft. De dromen en visioenen met apocalyptische insteek zagen er visueel erg gaaf uit, bij een aantal scenes heb ik me ook kapot geschrokken.

Shannon zet een geweldige rol neer. Een personage dat mentaal aan het aftakelen is en zijn emoties probeert te verbergen. De uitbarsting in de kantine kwam dan ook als een donderslag, erg goed gespeeld. Het sterke aan de film is dat je als kijker steeds twijfelt over de toestand van Curtis en zelfs het einde houdt het gelukkig nog open.

Ontzettend genoten van deze film dus, die helaas niet iedereen zal bekoren vanwege het trage tempo. Ik persoonlijk houd wel van dit soort psychologische filmpjes die de spanning steeds verder opbouwt. Ik kan er dan ook wel 4* aan kwijt.

Take Shelter behoort tot de traditie psychologische drama's die je inpakken door een langzaam tempo waarin je langzaam maar zeker meegaat in de waan (of is het opmerkzaamheid?) van de hoofdpersoon. In iedere grote stad heb je wel eens kans om iemand op straat te zien die het einde van de wereld voorspelt, op een schreeuwende manier. Deze film speelt zich niet in de grote stad af en Michael Shannon speelt niet direct zo'n personage, maar het geeft wel een goed beeld van hoe het zover kan komen. Door zo dichtbij Curtis te blijven lijkt zo'n man meteen zo gek niet meer.

Voor het grootste deel is dit dan ook een verontrustende film, op een subtiele manier. Voor grote gruwelijkheden hoef je hier niet te zijn, zo'n thriller is het niet, al bieden enkele dromen wat spektakel. Over het algemeen is het voornamelijk een kalm geobserveerd drama met een briljante Michael Shannon die de rol zo ingetogen en natuurlijk mogelijk houdt, tot de onvermijdelijke grote uitbarsting. Mensen praten veel over Michael Fassbender, maar wat mij betreft was het niet nomineren van Shannon voor een Oscar een grotere vergissing. Chastain gaat intussen doodleuk verder met veel geweldige rollen spelen en dit is haar meest menselijke prestatie tot nu toe. Misschien haar beste en haar rol is misschien net zo moeilijk als die van Shannon, omdat ze een mix moet brengen van afkeer, berusting, liefde en woede. Liefst tegelijkertijd. Begin er maar eens aan.

Tegen de tijd dat de film in de schuilkelder is beland is de spanning naar een hoogtepunt gestegen. Ik merkte eigenlijk toen pas hoe diep ik in de film zat, vooral toen die deuren geopend moesten worden. Wat daarna volgde was het perfecte einde: de geestesziekte van Curtis heeft in de kelder zijn dieptepunt bereikt, maar met behulp van de geweldige steun van zijn vrouw heeft hij de eerste stap naar beterschap gezet door de deuren van de kelder te openen. Daglicht en frisse lucht zijn de beloning en als het gezin vervolgens buiten staat weten ze dat ze een moeilijke weg te gaan hebben, maar dat Curtis kan genezen. Ik zat met een brok in de keel en vond het een perfect einde in een geweldige film over de gevolgen schizofrenie en hoe het mogelijk te overwinnen valt door steun van je geliefden. Dat is eigenlijk een aanpak die bij dit soort karakterstudies nooit gekozen wordt en daarom was het zo sterk. Alleen al door dit einde zijn vier sterren dik verdient!

Alleen is er één probleem: dat is niet het einde. De film gaat gewoon door.

En daar gaat het voor mij compleet de mist in. Toen de film nog in de schuilkelder was begon ik me af te vragen wat het einde zou worden. Films over waanbeelden eindigen eigenlijk altijd op twee mogelijke manieren: 1. met een ambigu einde waardoor je nog niet weet of de hoofdpersoon gek is of niet; of 2. met een ironisch einde waar alles goed afgelopen lijkt te zijn er toch nog iets onheilspellends gebeurt. Helaas gaat Take Shelter ook voor één van deze clichés. Ik zag het einde als gewoon een selffulfilling prophecy, waarin de visioenen waarheid blijken te zijn en de zogenaamde 'genezing' allemaal erbij hoorde om Curtis weg te krijgen van de schuilkelder en naar zijn doem te leiden. Er zijn meerdere griezelfilms met een dergelijk uitgangspunt, al kan ik die niet noemen, omdat dat spoilers oplevert voor die film. Alleen die film bouwden het beter op. Hier wordt voor het einde nooit echt hard gemaakt dat Curtis werkelijk toekomstvisioenen heeft. Zijn waanbeelden worden daarvoor te netjes gescheiden van de echte wereld. Nichols had ervoor kunnen kiezen om bijvoorbeeld de hond agressief te laten worden als hint, of zoiets. Maar tot de laatste twee minuten had ik geen reden om te geloven dat Curtis werkelijk een gave had, slordig voor een zorgvuldig opgebouwde film als deze.

De reden waarom ik niet denk dat dit een ambigu einde heeft is dat de laatste scène uiteindelijke gezien wordt vanuit de vrouw van Curtis. Zij ziet de regen vallen, evenals Curtis en haar dochter. Dit is voor het eerst dat de film haar perspectief kiest. Redlop verklaard hierboven dat zij gewoon besloot mee te gaan in de waan van haar man en dochter die allebei schizofreen zijn. Dat zou werkelijk het einde volslagen geschift maken. Zo werkt het namelijk niet met schizofrenie, je kunt er niet voor kiezen. Je kunt moeilijk besluiten om ineens regen te zien die er niet is. De gehele film is totaal realistisch in zijn behandeling van schizofrenie, waarom dan ineens met zoiets aankomen?

De vraag is nu waarom Nichols voor dit einde gekozen heeft. Geeft het meer betekenis aan de film als het eindigt met een komende ramp? Wat mij betreft niet. De gehele film is een realistisch portret van een man met schizofrenie met een geloofwaardige blik op de invloed die dit heeft op hemzelf en zijn omgeving. In dat oogpunt is het een ijzersterke film. Natuurlijk is het van belang dat we als kijker de vraag stellen of Curtis niet werkelijk visioenen heeft, maar toen dit na de kelder niet het geval bleek had de film voor mij het perfecte einde. Waarom een film zo geloofwaardig opbouwen en dan aankomen zetten in de laatste twee minuten met een twist uit een fantasyfilm? Wat voegt het toe? Het lijkt wel een concessie van Nichols naar een groter publiek dat al snel teleurgesteld is als er geen onverwachts einde a la Shyamalan in zit, alsof we nog niet genoeg van dat soort films hebben.

Dit is een goed voorbeeld van een film die verpest wordt door gewoon 2 slechte minuten, ondanks dat de rest praktisch perfect is. Dus zo wordt een potentieel meesterwerk gewoon een goede film. Extreem frustrerend om zo dichtbij meesterschap te komen en het niet te krijgen.
3,5*

Mijn interpretatie van het einde is wat conservatiever en suggereert een meer gesloten betekenis: volgens mij gaat de film om het onvermogen van Curtis om zijn taken als man des huizes nog te kunnen volbrengen nu hij hij de grip op zijn leven kwijt aan het raken is. Hij kiest ervoor om zich letterlijk te wapenen tegen dingen die buiten hemzelf liggen door zich bezig te houden met die schuilkelder. Tegelijkertijd vervreemdt hij zichzelf daarmee van zijn vrienden en familie. Uiteindelijk is het zijn vrouw die hem dwingt om uit de schuilkelder te gaan en eindelijk te accepteren dat hij zich niet meer kan afschermen tegen bepaalde aspecten van het leven. Op die vakantie ziet zijn vrouw nu ook de grote problemen die voor hen liggen en dat ze die samen moeten tackelen. Zij zullen de problemen nu als gezin moeten tackelen en hij hoeft het niet meer alleen te doen Maarrrrr...mijn zus heeft me op een ander spoor gebracht door met de theorie te komen ]dat die dubbelheid in Curtis ook een beetje een symptoom is van onze tijd. Financiele onzekerheid. De angstige berichtgeving rond de global warming. Eigenlijk voel ik er wel wat voor om in Curtis een man van onze tijd te zien; enerzijds wil hij het beste doen voor zijn gezin, maar anderzijds is de scheidslijn tussen wat wel en wat niet zorgwekkend is kwijt. Met het open einde wordt ook de kijker gedwongen om het op die manier te bekijken, want er worden ons ook geen finale antwoorden gegeven. Heeft hij een psychische aandoening waarbij hij geholpen kan worden? Of is zijn angst legitiem in een angstaanjagende wereld waarin elk moment iets mis zou kunnen gaan en waar we op veel dingen gewoon geen invloed hebben?

Anyway, als ik zo breedsprakig ben over de mogelijke betekenis dan duidt dat doorgaans op een prettige filmische ervaring. Rest mij nog om Michael Shannon te prijzen omdat hij zo goed een karakter neer weet te zetten die zowel de sympathie van de kijker opwekt maar tegelijkertijd ook een zekere angst oproept. Die volstrekte onvoorstelbaarheid maakt hem doodeng en innemend.

Uitstekende psychologische thriller die gezien de sfeer voor mij ook iets weg heeft van een horrorfilm, want ik schrok me af en toe rot van die nachtmerries van Curtis. Aan die schrikmomenten in het eerste half uur kunnen de meeste horrorfilms niet eens aan tippen. Die angstaanjagende stormen werden trouwens ook voortreffelijk weergegeven en bij die scènes met die vogels moest ik onmiddellijk denken aan The Birds van Hitchcock. Ook het acteerwerk is meer dan voortreffelijk en dat kan ook gezegd worden van het uitstekende camerawerk. Het verhaal is verder zeer goed en origineel en het verrassende apocalyptische einde zelfs fenominaal. Is de angstaanjagende apocalyptische storm aan het einde waan of werkelijkheid . Ik denk dat het dit keer werkelijkheid is. De regisseur geeft hier geen antwoord op. Dat mogen de kijkers zelf doen. Dat einde is nu eenmaal voor heel veel interpretaties vatbaar. Wat is de symbolische betekenis van dit alles? Ik zou het niet weten. Genoeg stof om over na te denken. Deze film - voor mij tot nu toe de beste film van het bioscoopjaar 2012 - zal in ieder geval nog lang door mijn hoofd blijven spoken.

4,5*

Minder boeiend dan ik op grond van de plotomschrijving had verwacht. De eigenzinnigheid van Curtis (Michael Shannon) begon mij op d'n duur toch enigszins te irriteren. Goed dat Jessica Chastain meedeed, want dankzij haar kan ik nog net een voldoende geven.

Overtuigende mix van M. Night Shyamalan, Stephen King en A Beautiful Mind.
Ik houd wel van dit soort verhalen en vond het dan ook een uitermate aangename film.
Beetje misplaatste Advil-product-placement, maar dat kan de pret niet drukken.
Michael Shannon heeft nachtmerries, visioenen over een naderende apocalyptische storm en begint aan stormbunker waarbij hij zijn hele geordende leventje overhoop gooit.
Dramatische thriller met zeer uiteenlopende reviews...gewoon zelf gaan kijken, maar ik ga voor één van de betere films van dit bioscoopjaar.

Mooie film, sterk geacteerd het was wat langdradig maar bleef voor mij boeien tot het eind.

Sterk psychologisch drama waar je wel even de tijd voor moet nemen.

Je wordt steeds verder meegenomen in de beleving van de hoofdpersonage, wat blijft boeien tot het eind. Sterke film die me ergens wel deed denken aan de Stephan king films

Een bijzondere mix van drama en thriller. Het sinistere verhaal neemt je mee in het leven van iemand die langzaam zijn (goede) leventje en ogenschijnlijk ook zijn verstand aan het verliezen is. Ik vond het acteerwerk bijzonder goed en de film bleef boeiend tot het einde. Dikke voldoende: 3,5 ster.

Toch wel behoorlijk knap gedaan.

Absoluut een film die me wel wat leek, jammer genoeg amper de kans gekregen deze in de bios te zien, was al zowat na 2 weken weg hier.

De film scoort vooral dankzij de grimmige sfeer. Audiovisueel erg goed in orde, vooral de soundtrack was erg fijn. Ook Shannon en Chastain doen het erg goed. Shannon heeft een aparte kop, wat erg goed past bij zijn personage. Speelt ingetogen, maar krijgt één scene om uit te pakken, die hij ook aanpakt. Prima acteur. Ook Chastain bevestigt weer, al vind ik dat ze nu al blijft hangen in haar suburb-echtgenote-imago. Weer een beetje hetzelfde type rol wat ze het afgelopen jaar al meer heeft gespeeld.

Verhaaltechnisch is de film oke, maar daar had nog meer ingezeten. Je merkt dat de makers veel verwarring hebben willen stichten (met het zijplot van zijn moeder met name, maar legt daar wat mij betreft iets te veel te nadruk op ipv het subtiel in het verhaal in te werken (de protagonist is er zelf erg bewust mee bezig, dat voelt toch niet echt realistisch aan als je toch zo overtuigd bent zoveel risico's te nemen in je leven). Hoewel het toch ook weer niet slecht uitgewerkt is, bewandelt Take Shelter toch net iets te veel de geijkte paden van de cinema, waardoor het laatste kwartier niet echt het einde is wat de film had verdiend. Je proeft eigenlijk continu dat er nog een grote twist zit aan te komen, en die had dan ook nog wat knallender gemogen als je hem er dan toch instopt.

Desalniettemin een fraai filmpje. Had echter memorabeler kunnen zijn, blijft nu toch iets te veel hangen in conventies, had wat meer ballen kunnen tonen met dit thema. Maar verder erg sfeer- en stijlvol, en gelukkig laat het nog wat aan de kijker over in de loop van de film.

ruime 3.5*

Met simpele maar intense, onheilspellende beelden die indruk maken, wordt het leven van een eenvoudige man en zijn (typisch Amerikaanse) gezin met een schattige dochter beschreven. Deze mix tussen een uitstekend gespeeld acteurs(karakter)drama en een subtiele psychologische paranoia thriller, zonder al te veel opsmuk, blijkt alles behalve een veilige schuilkelder te zijn; een beklemmende dreiging is voortdurend aanwezig.