Hellraiser: Revelations (2011)

Slecht.

Zoals verwacht is het gemis van Bradley niet op te vangen. Itt andere horroriconen heeft hij zowel een stem als een gezicht en die kan je niet zomaar vervangen. Al helemaal niet wanneer Collins bijna een parodie van Pinhead blijkt te zijn.

Maar verder is ook het verhaaltje helemaal niks. Half meeliftend op een aantal mini-hypes, zoals het found footage genre en het afgesloten zijn van de buitenwereld. Zaken die geen bal met Hellraiser te maken hebben en ook niet echt goed werken.

De Cenobites zijn teleurstellend, de effecten zijn slecht, de goor is zeer, zeer matig. Acteerwerk is nooit het uithangsbord geweest van de reeks, maar het gebrabbel hier is soms echt beschamend.

Mnee, een belachelijk vervolg, en waar vroeger de Cenobites nog een beetje glans aan de slechte sequels konden geven is ook dat helemaal om zeep.

1.0*

Het negende deel alweer en met afstand de slechtste Hellraiser-film tot nu toe. Na zes jaar afwezigheid mogen we toch wel iets meer verwachten dan dit misbaksel. Doug Bradley is zo verstandig geweest de reeks te verlaten- de fans doen er nu ook verstandig aan om dit prul te laten voor wat het is. De nieuwe Pinhead is belachelijk slecht en volledig misplaatst, net als het script, de akteurs en de vormgeving. Bloederig, dat wel, en godzijdank bijzonder kort, maar dan nog voelt de film erg langdradig aan.

Het gaat al een tijdje niet zo goed met Hellraiser. Het origineel en diens vervolg worden door veel fans en critici gezien als bovengemiddelde horrorfilms, maar daarna ging de rek er een beetje uit. Hell on Earth en Bloodline waren nog te doen, maar het werd pas echt rommel toen Dimension Films bestaande scripts ging bewerken tot Hellraiser films. Het was na het dramatische Hellraiser: Hellworld even stil, maar toen kwamen de geluiden van de remake/reboot/sequel/prequel om de hoek kijken. En als je dan hoort dat er tussendoor "nog even snel" een sequel gemaakt moet worden om de rechten te behouden, dan weet je hoe laat het is.

En je kunt de bui al helemaal zien hangen als Doug Bradley, die zonder problemen in alle vervolgfilms speelde, besluit om deze film over te slaan (hoewel het deels ook om zijn salaris zou zijn gegaan, overigens). Hoe dan ook, met deze nieuwe Pinhead slaan de makers echt elke spijker in diens hoofd volledig mis. Pinhead lijkt hier meer op een fan op een Halloween feestje met duidelijk het beste kostuum van iedereen. Maar qua gelaatsuitdrukkingen en stem lijkt de beste man in de verste verte niet op het befaamde horroricoon. En zeker als hij ongemakkelijk rondloopt en geforceerd teksten uit de eerdere films moet uitkramen, is het behoorlijk beschamend om te zien. Hetzelfde geldt overigens voor die twee andere Cenobites. Zo'n vrouwelijke Chatterer is qua uitstraling bijvoorbeeld helemaal niks vergeleken met het originele karakter uit de eerste twee films. Gewoon een lullig aftreksel.

En de beschrijving 'lullig aftreksel' geldt overigens ook voor het script. Want praktisch alle plotelementen van de eerste film komen hier in polonaise voorbij. Het idee van de makers was om terug te gaan naar de basis, omdat de fans (na al die uiteenlopende sequels) wel weer toe waren om terug te keren naar het originele verhaal en Clive Barkers oorspronkelijke mythologie. Hoewel, de kans is groter dat men met het script van de eerste film erbij minder hoefde te schrijven. Het enige dat Hellraiser: Revelations weet te bewerkstelligen is benadrukken hoeveel beter het origineel was. In principe is dit dus een uiterst belabberde remake. Compleet met suffe personages, bizar slecht acteerwerk en een script zonder enige vorm van spanning.

Wellicht een idee om de Cenobites in een volgende sequel te laten verschijnen en degene die de puzzeldoos heeft geopend een DVD van Hellraiser: Revelations te geven. Dan heb je het pas over pijn.

1*

Ai wat een pijnlijke vertoning, deze film die zelfs het rampzalige zevende en achtste deel te schande zetten. Dit is de definitieve neergang van de Hellraiser-reeks. Het is nu maar hopen op een remake die Pinhead weer leven inblaast, want met een nieuw deel zal dat niet gebeuren.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Hellraiser: Revelations (2011, Víctor García) - blu-ray recensie - cultmoviesreviewed.com

Na veel negatiefs over de film te hebben gelezen was ik van plan deze film compleet neer te sabelen, maar daar is Hellraiser: Revelations veel te nietszeggend voor.

De personages waren bloed-irritant en mochten van mij allemaal uit elkaar gereten worden, en dan vooral dat rotjoch. Ik had nog een aardige tijd nodig om te beseffen wie hij nou echt was (ik was moe, oké ), maar voor de rest was het gewoon net een aanstellerig klein kind. Beetje jammer dat de makers mij en de personages op het laatst een echt bevredigend einde ontnamen om de bodycount nog even wat hoger te maken: de grootste naarling komt er nog het "beste" van af. Aan de andere kant kun je dat ook weer beschouwen als een lekker gemeen einde, en ik moet toegeven dat ik een meer standaard ontknoping had verwacht.

Pinhead was een belachelijke verschijning met zijn grote ogen en dat dikke gezicht. Tot overmaat van ramp wordt de acteur ook nog eens gedubd met een stem die bijna sprekend lijkt op die van Doug Bradley, maar zonder de indrukwekkende toon. De rest van de Cenobites komen zo kort in beeld dat ze niet geen echte indruk achterlieten. Jammer, want de make-iup was helemaal zo slecht nog niet. Maar twee Pinheads was veel te makkelijk en natuurlijk te stom voor woorden.

Ik ergerde me dus aan een aantal dingen, maar uiteindelijk is dit gewoon een makkelijk wegkijkend horrorfilmpje waar toevallig de naam Hellraiser aan verbonden is. De special effects waren eigenlijk best wel oké, er wordt in het begin aardig omgesprongen met de tijd, en het einde was donkerder dan ik verwacht had. En het was nou niet zo dat er afgezien van de eerste twee delen (nee, deel drie vind ik niet geweldig) er nog een naam hoog te houden was: dit is niet beter of slechter dan alle latere delen in de reeks...

Pijnlijk, heel pijnlijk. Wat een treurige bedoening is deze negende Hellraiser! Direct aan het begin, als twee clichématige Amerikaanse vrienden naar Mexico gaan om eens flink de beest uit te hangen, wordt dit al duidelijk. Zelfs Doug Bradley, de enige echte Pinhead, bedankte voor deze film en zonder hem is het personage maar een lege schil. Nu is de film ook een bijzonder geval. Dimension Films dreigde de rechten van de franchise kwijt te raken als er niet snel een vervolg op het in 2005 verschenen ‘Hellraiser: Hellworld’ werd gemaakt. De filmmaatschappij trok vervolgens drie weken(!) en zeer krap budget uit om een vervolg te maken. Afijn die voortekenen waren dus al rampzalig en het eindresultaat is dan ook niet beter! Het verhaal is een soort compilatie van de beste fragmenten uit de eerste en derde ‘Hellraiser gecombineerd met elementen uit Funny Games en found footage-films. Vertolkt door de meest on-getalenteerde acteurs. Stephan Smith Collins die de rol van Pinhead vertolkt, oogt vooral als een beschonken dorpsgek. Qua gore stelt deze film ook teleur. Een paar seksscènes moeten dan ook de boel nog opleuken, maar die stellen ook maar weinig voor. Het bijzondere en de enige prestaties van dit vehikel is dat de film ondanks de korte speelduur (75 minuten) verveelt.

Tja ik weet niet zo goed wat ik hierover moet zeggen. De gore was prima. En het heeft wel meer te maken met deel 1. Maar toch miste ik de sfeer uit deel 1. De film was erg abrupt afgelopen. Maar heel erg slecht was ie nou ook weer niet, er zijn slechtere horrorfilms.

De 9e speelfilm uit de Hellraiser-franchise ia amateuristisch gefilmd en geacteerd en heeft in Stephan Smith Collins een waardeloze vervanger gevonden voor Doug Bradley in de rol van Pinhead. Het helpt natuurlijk niet dat Collins gedwongen wordt om iconische oneliners uit eerdere films te herkauwen. Tieners Steven [Nick Eversman] en Nico [Jay Gillespie] gaan samen op vakantie naar Tijuana nadat Steven op een of andere manier die roemruchte puzzel in handen kreeg en wist te openen. Dan is het een kwestie van tijd voor Pinhead [Stephan Smith Collins] zijn portie vlees komt opeisen. De franchises was allang niet meer te redden. Toch volgde er nog een poging: Hellraiser: Judgment.

Naar verluidt werd de productie van Revelations binnen drie weken afgerond. Ik durf te wedden dat daarvan 15 minuten naar het volledige castingproces zijn gegaan, want dit acteerniveau was wel heel bedroevend. Natuurlijk staan horrorreeksen nooit bekend om het hoogstaande acteerwerk, maar dat praat de uitermate belabberde inspanning van Nick Eversman in geen enkel opzicht goed. Positief aan deze bijdrage van regisseur Víctor García is dat het weer wat meer te maken heeft met de originele film, waardoor je dus ook meer van Pinhead te zien krijgt. Spijtig genoeg is Stephan Smith Collins een parodie-variant van Doug Bradley en valt in geen enkel opzicht serieus te nemen, waardoor een hoop van die heropleving weer verloren gaat. De horror kent verder ondermaatse effecten, het verhaal lijkt tijdens de productie door elkaar gehusseld te zijn en de slotfase slaat als een tang op een varken. Terecht bestempelt als de grootste flater binnen de reeks.