O Brother, Where Art Thou? (2000)

Dat kunnen de Coens toch wel erg goed: een sfeer neer zetten met een bepaalde locatie, periode en een daarbij horende score. In dit geval de jaren twintig in het zuiden met een dijk van een soundtrack, als je tenminste niet vies bent van een beetje rockabilly. Echt genieten van het oude I Am a Man of Constant Sorrow en de rest van de score.

Het verhaal an sich heeft niet veel om handen, een avonturierstocht met een paar vreemde ontmoetingen. Leuke dialogen en one liners (we..thought..you..was..a toad!) en zelfs Clooney komt grappig uit de hoek, al beginnend bij het instappen in de trein, maar uiteraard niet van het niveau van poep-en-pies-grappen of dijenkletsers.

Clooneys optreden en houterige dansje voor het publiek is voor mij een van de hoogtepunten van de film, samen met de drie sirenen en de KKK-bijeenkomst. Toch komt hij over het geheel krampachtig over, vergeleken bij Torturro en vooral Tim Blake Nelson. Fantastisch hoe hij gestalte geeft aan Delmar, dat accent, die halfgeschoren kop en die blik in z'n ogen.

Er hangt een fijne broeierige gele waas, en de zwevende potjes onder water zijn onmiskenbaar des Coens.
Puike film dus, what's new.

Joel Coen & Ethan Coen. Ze zouden geniaal zijn, topfilms maken en overgeestig zijn maar weer zie ik het er niet in. Opnieuw een goede film hoor, maar niks meer voor mij.

Het verhaaltje vermaakt goed, de sfeer zit er in, de film ziet er mooi uit, de acteurs doen hun best maar verder? Ik heb het onlangs nog tegen een vriend gezegd: 'De coen-broers, ze maken vermakelijke films maar verder zo overschat.' Van sommige scènes kan ik de humor echt niet inzien (die 3 vrouwen aan de rivier en het bijkomende kikkerverhaaltje, de politiekers.) en soms is het gewoon te voorspelbaar.

Over die acteurs heb ik toch ook nog een woordje. Als je de films apart bekijkt komen John Turturro en John Goodman altijd zeer goed over maar als je films van de Coen's snel na elkaar bekijkt beginnen hun rollen toch te lekken, té eenzijdig.

Ze komen er mee weg omdat de film op zich wel weer goed is en ze er duidelijk hun werk van maken maar ik begin teveel een 'meer van hetzelfde' gevoel te krijgen.

3,5*

Films van de gebroeders Coen hebben de naam dat ze beter worden bij herziening. Laatst bij No Country for Old Men ging die vlag voor mij niet op, O Brother Where Are Thou? weet echter volop te overtuigen!

George Clooney is geweldig als babbelzieke ijdeltuit. Echt lachen, zoals hij 4 x achter elkaar zegt: We `re in a tight spot of hoe hij wakker wordt en gelijk aan zijn haren denkt. Het nodeloos herhalen van de vraag of iemand nog een stuk eekhoorn wilde, werd door iemand anders voor zijn rekening genomen, maar was geniale humor van hetzelfde soort slag.

De Coen Brothers hebben goed gekeken naar Natural Born Killers, waar plotseling een fietser afgeknald wordt. Het koeienjagen in deze film lijkt er wel wat op geïnspireerd te zijn, een zeer komische scene, waarna de 3 gevangenen het gedrag van Nelson hoofdschuddend afkeuren: No, you can `t do that!

Het script van de film is geweldig. De campagne voor de komende verkiezingen in de staat: Mississippi valt perfect samen met het geboefte dat op de vlucht is voor de politie en van allerlei manieren aangrijpen om tussendoor aan geld te komen. De muziek is goed doorheen de film verweven en de Coen Brothers steken op een geinige manier de draak met politici, die hun ziel aan de duivel verkopen voor de stem van de kiezer. Echt dwaas ook hoe die Ku Klux Klan gast, zijn pak even uitdoet voordat hij een gebouw binnentreedt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is om in zo `n uniform rond te lopen........

De film is ook rijk aan kleur en zit vol leuke details ( musicaluitvoeringen, verwijzigingen naar oudere films ) en personages, waardoor het onmogelijk is om jezelf te vervelen. Een stemverhoging is wel op zijn plaats, dunkt me. 4,5*

Uitstekende Coen.

"Damn, we're in a tight spot."

Clooney Turturro en Nelson doen het zeer goed. Ze zijn perfect gecast voor deze rollen. Een geweldige clooney met zijn 'Pepper Dan'

De Gebroeders Coen weten een geweldige setting en sfeer neer te zetten. De ondersteunende muziek van T Bone Burnett is ook geweldig. Ik houd ontzettend van die vrolijke liedjes.

Tot nu toe de beste "Coen" maar heb nog vrij weinig van hun gezien.

Lekkere Feel Good Movie. 4*

Waar ik 'A Serious Man' maar moeilijk in zijn geheel kon uitzitten, had ik dat bij deze film absoluut niet. Geniale muziek, sfeervolle aankleding en ook humor van een heerlijk niveau.

De drie hoofdpersonen spelen het ook geweldig, die verbazing elke keer op de gezichten als ze weer een of ander raar iets meemaken is geweldig en op zich al genoeg om de lachspieren aan het werk te zetten.

Maar ook verder klopt gewoon bijna alles, de karakters zijn echt prachtig en worden ook prachtig neergezet, en dat alles maakt de film een zalige zit van één uur en drie kwartier lang.

Enige moment dat het voor mij wat inkakte is van 25 minuten voor het einde tot circa tien minuten voor het einde, maar zelfs in die fase was de aankleding van de film genoeg om door te kijken.

De film brengt ook een aantal hilarische quotes voort zoals:

"I don't want FOP. Damn it, I'm a Dapper Dan Man!"

"Jezus saves, George Nelson withdraws."

Een film die wat dat betreft tot in het detail uitstekend is uitgewerkt, ook de scene waarin Clooney vecht met de verloofde van zijn vrouw. Toen viel ik echt van mijn stoel.

Verder gewoon de verschillende geniale momenten die voorbij komen, zoals de 'congregation', het maakt deze film allemaal af. Enige minpuntjes, waarvoor ook een halve ster minder dan 5*, is dus dat het even inkakte zoals ik eerder zei, en ook dat de achtervolger wat meedogenlozer neergezet had mogen worden.

Erg geslaagde Coen film! Ik wilde hem al een tijdje zien, ik had er nog een boel niet gezien van Coen.

Niet het niveau van The Big Lebowski of No Country for Old Men, maar toch een zeer goede film. De karakters die worden neergezet zijn echt geniaal. Bij vlagen was de humor wel erg flauwtjes, maar dat werd weer gecompenseerd door de fenomenale sfeer en de hilarische gebeurtenissen die het trio mee maakt in deze film.
Bijvoorbeeld de infiltratie bij de KKK of dat die dude zogenaamd in een pad was veranderd. Ook de nuchterheid op het einde, na de overspoeling, van Clooney; ' dit is gewoon wetenschappelijk te verklaren' , nadat hij eerst een smeekbede tot god deed.

Erg genoten en behoort i.m.o tot een van de betere van Coen. Binnenkort weer eens NCFOM herzien.

Mijn 3e film van Coen en alweer mijn 2e onvoldoende (nummer 1 was Ladykillers). Het zal wel aan mij liggen, maar ik zie de genialiteit niet van hun. De film leunt dan ook op een paar leuke stukjes, maar die leukste stukjes worden enorm uitgemolken. Elke grap wordt herhaald, herhaald en herhaald. Soms letterlijk en soms in een net iets andere variant.

Het verhaal trok me niet, de muziek was bij vlagen we leuk, maar country is niet mijn stijl. De zang, met name van die vrouwen bij dat meer, vond ik overigens wel slecht.

Een 2,5* voor die grappen die wel geslaagd en leuk waren.

Ik ben een fan van komedies, maar dit soort humor is totaal anders dan de doorsnee komedie. Dat maakt deze film juist zo verrassend en goed. De 3 hoofdpersonen worden geweldig neergezet met George Clooney als uitblinker.

Heerlijke film!

Heerlijke film alweer van Joel Coen. De film is gewoon aan een stuk door een scherpe komedie met weer schitterende rollen van die 3 ontsnapte gevangenen. Waaronder George Clooney die gewoon echt de man blijft en ook meer dan geschikt is voor rollen in een Coen(bros) film. Ook Torturro en Nelson waren prachtig en vanaf de ontsnapping is O Brother were are Thou een heerlijke sfeervolle en spannende avonturenfilm met heel veel leuke grappen. De Louisiana locatie heeft ook zo zijn vele mooie kiekjes en we komen ook de bekende dingen tegen (waaronder de Ku Klux Klan en het Blues cultuur.) En dit alles terwijl de politie op hun hielen zit. De muziek was trouwens ook prachtig. En zo heeft de film ook weer vele onvergetelijke momenten: Met die Klu Klux Klan, dat ze een lift krijgen van die bankovervaller, dat Clooney met de verloofde van zijn ex vrouw vecht, en natuurlijk het einde, waarbij de trio een wereldhit scoort.

Gewoon weer een schitterende en hartverwarmde film die ook zeker niet vergeten mag worden. Ben gewoon meegezogen in de sfeer en heb ook regelmatig weer hartelijk moeten lachen om de typische scherpe Coen Humor. Deze is ook zeker een niet-te-missen film.

5,0*

Af en toe een geslaagde grap en een leuke situatie in een film over ontsnapte gevangenen en country muziek. Vermakelijk, maar nergens briljant.

Clooney speelt zijn rol met verve. Een rol die hem op het lijf is geschreven. De rest lijkt niet zo lekker op dreef te zijn. De Coens doen het over het algemeen of heel goed bij mij of wat minder. Bij O Brother is het dat laatste geworden. De film kent niet echt een boeiend verhaal, daanaast was de muziek erg storend. Wat een vervelend gedoe, want de film kent wel degelijk een aantal geslaagde grappen en vaak zijn er leuke situaties, maar worden helaas bedolven onder een oninteressant verhaal en vervelende muziek. Nee, niet echt mijn ding.

Ik ben fan van de Coen brothers. Ik houd van de humor, vaak zwart en lichtelijk absurd en toch feelgood. De sfeer in deze film vind ik fantastisch met mooie beelden en een goed passende soundtrack.

Ik had misschien iets te hoge verwachtingen, vandaar dat hij me een klein beetje lichtjes tegenviel (The Big Lebowski vond ik erg goed). Verder is het weer een leuke Coen-film. Leuke plotwendingen, muziek-keuzes en goed acteerwerk. Ook een aantal vage dialogen maar die waren om de een of andere reden ook leuk. Ik vond enkel de rol van John Goodman niet zo leuk hier. Maar het drietal waar de film om draait is prima op dreef. Het einde was ook leuk in beeld gebracht. Al met al zeker een vermakelijke film.

3,5*

Weer een uitermate teleurstellende Coenfilm, voor mij. Dolenthousiast na The Big Lebowski was Fargo een fikse tegenvaller voor me, en deze ook.

Visueel was het een mooie film om te zien, dat zonder twijfel. Maar ik heb verder echt geen idee wat ik nu juist heb zitten kijken.

Ik heb niet veel met films die weinig tot geen aanknopingspunten hebben met de realiteit, en dat bleek ook maar weer met deze. Films die zich niet in de tweede helft 20e eeuw afspelen behoren sowieso al niet tot mijn favorieten, en als het dan nog ook uitermate vaag is wat betreft humor, stijl, verhaal, personages en gebeurtenissen, dan raak ik het spoor bijster. Ik wist niet wat ik er mee aanmoest, ook niet met de humor en de muzikale intermezzo's.

Helaas! Ik begin me echt af te vragen waarom ik The Big Lebowski zo geweldig vind, en de andere Coenfilms blijkbaar helemaal niks (en de meerderheid hier wel).

nog wel 2,5*, omdat hij me in tegenstelling tot Fargo visueel nog wel kon bekoren.

Viel me beter mee dan de eerste keer, maar m’n favoriete Coen zal dit wel nooit worden. Begrijp me niet verkeerd: O Brother, Where Art Thou? is vakkundig gemaakt, bij momenten zeker grappig en de muziek werkte bij mij aanstekelijk. Maar soms is het ook gewoon melig en flauw wat mij betreft (not in a good way). De screwball-elementen liggen mij sowieso niet echt en laat die hier net overvloedig aanwezig zijn.

Toch heb ik best weer genoten van deze Coen en Clooney is heerlijk als idioot. 3* dan maar.

'k Had deze vroeger al eens gezien, maar was eigenlijk al heel wat dingen vergeten. Het is een beetje een speciaal filmpje die het vooral van de sfeer en de muziek heeft. Alle acteurs zijn ook heel goed gekozen voor hun rol.

Ofwel ben je er helemaal voor of tegen.

Misschien wel de aller slechtse film die ik ooit gezien heb. In de bioscoop jaren geleden bij de sneak preview. niet leuk niet grappig en veel te lang...

Homeros in het oude, in sepia tinten gedrenkte Mississippi met bijpassende muziek, een stel onnozele halzen, Coenesque snuiters, een dol avontuurtje en zwierige dialogen. Bijna elk personage heeft ergens wel een woord dat iets te chic is voor de spreker in kwestie, Clooney is wat dat betreft helemaal op dreef. Damn! We're in a tight spot! is er eentje voor de toplijstjes.

Alhoewel Homer Stokes er ook eentje heeft die een nominatie verdient. De afzonderlijke ingrediënten zijn wel wat lekkerder dan de gehele maaltijd, maar dat levert wel een geinige verzameling scenes op. Erg gelachen om Babyface Nelson en de koeien, maar ook zo'n klein momentje als de twee jongens met de ijsblokken is gniffelen. De scène bij de puntmutsen is het helemaal.

They have a plan, but not a clue

Een tijdje geleden had ik met True Grit nog een Coen film gezien en daarna kreeg ik zin om nog wat meer van die twee te bekijken. Er zijn nog wel enkele films die ik nog niet gezien heb, maar O Brother, where art Thou? leek me ideaal voor een vermakelijke avond te hebben.

O Brother, where art Thou? is weer zo’n typische Coen film geworden met alle typische ingrediënten. In de eerste plaats slagen ze er wederom in om een heerlijk sfeertje neer te zetten. De landschappen waar de drie ontsnapte gevangen doorreizen zien er prachtig uit en in combinatie met de muziek die constant terugkeert, is dit enorm sfeervol. Niet dat het mijn genre van muziek is, maar het past gewoon ontzettend goed bij deze film. De twee broers staan in de eerste plaats bekend voor hun geweldig maffe personages en hilarische situaties maar voor sfeer scheppen, lijken ze precies ook een gave te hebben. Fargo is op dat vlak één van de mooiste sfeerfilms die ik heb gezien. Niet dat ik anders had verwacht, maar de situaties waarin de drie ontsnapten telkens terechtkomen zijn stuk voor stuk bizar, maar vaak ook erg hilarisch. Oké, de stukjes met de politiekers hadden ze er voor mij part uit mogen laten, maar dat weegt niet op tegen al die komische situaties die de film bevat. Neem nu die scène waar ze George Nelson ontmoeten. Eerst neemt hij de drie mannen mee om op een hilarische wijze een bank te overvallen, om dan nadien depressief weg te lopen. Sowieso wel de leukste scène van de film, maar eigenlijk bevat deze film zoveel hoogtepunten en zoveel hilarische momenten dat het haast bijna niet na te vertellen is. De bevrijding van Tommy bij de Ku Klux Klan en het daaropvolgend concert,…. Als ik hier de reacties zo doorlees dan merk ik dat ik nog veel ben vergeten te vermelden. Als ik dan toch nog een puntje van kritiek kan bedenken bij het verhaal, dan is het misschien het einde. Dat de vier mannen werden gered door een overstroming vond ik nu niet meteen een goede plottwist.

Naar goede gewoonte bevat een Coen film ook altijd een hoop maffe personages en dat is hier niet anders. De meest normale van de hele bende is dan nog George Clooney, die hier haast een geniale rol neerzet. De laatste jaren ben ik hem al vaker tegengekomen in komische rollen en ik moet zeggen dat die rollen hem perfect liggen. In The Men who stare at Goats vond ik hem al erg sterk (het enige pluspunt van die film), maar ook zijn rol in Burn After Reading was meer dan geslaagd. In deze film slaagt hij er opnieuw in om van Ulysses Everett McGill een heerlijk personage neer te zetten. Op het eerste zicht lijkt hij enorm stoer, maar vanaf het moment dat hij zijn gel en haarnetje bovenhaalt wordt het pas echt lachen. Opnieuw een sterke prestatie van Clooney dus, maar zijn twee vrienden konden me niet helemaal overtuigen. Tim Blake Nelson had nog wel zo zijn momenten als enorm idiote handlanger, maar John Torturro was echt wel op het randje. Al blijf ik wel zeer benieuwd naar Barton Fink, een andere Coen waarin hij de hoofdrol speelt. Zoals ik al zei, kan je het aantal maffe personages niet op één hand bijhouden. Michael Badalucco spant toch duidelijk de troon met zijn heerlijke rol als George Nelson. De scène waar hij plots opduikt met zijn auto en de achtervolgende politie beschiet is werkelijk hilarisch, net zoals de bankoverval. Verder zijn er nog erg vermakelijke bijrolletjes van John Goodman als Big Dan Teague en Ray McKinnon als Vernon Waldrip. De scène waar hij plots begint te vechten met Clooney is opnieuw een erg grappige scène.

De Coens blijven me telkens weer verrassen met hun hilarische situaties en personages. Het plot rond de zoektocht naar de vermeende schat is gewoon een kapstok om alle hilarische scènes aan op te hangen, want die zijn er werkelijk in overvloed. Qua sfeer is dit ook wel om duimen en vingers van af te likken en de muziek past zeer goed in dit geheel. Fargo blijft voor mij nog steeds de beste van de Coens, maar deze O Brother where art Thou? komt toch gevaarlijk dicht in de buurt.

4.5*

De Coen Brothers creëren atlijd weer een wereldje met mensen waar een hoek af is, alsof die uit een soort parallel wereld komen. Deze film draait rond 3 kerels die toch wat overgeacteerd worden voorgesteld. Het hoort bij het sfeertje, maar is niet altijd grappig helaas. Ze komen in verschillende situaties terecht die met momenten wel voor de nodige leuke scènes zorgen. Er zit helaas geen echt vooruitzicht naar een climax in en het niveau is wisselend, zodat dit uiteindelijke een goeie komische roadmovie geworden is, maar ook niet de topper die het pretendeert. Al begrijp ik wel dat sommige mensen hier weg van zijn.

Ik hou persoonlijk wel van die gospel/folk/blues/hillbilly soundtrack.

Weer een fantastische film van de Coen Brothers en net als altijd vraag je je achteraf weer af waar je nou eigenlijk naar gekeken hebt. De hele film draait om de jacht op een schat van 1,2 miljoen dollar, die uiteindelijk niet blijkt te bestaan, waarin de 3 mannen constant figuren tegenkomen die nét niet kloppen. Nooit zijn ze compleet gestoord in de Coen Brothers films maar altijd mankeert er net genoeg aan om er contant om te kunnen lagen zonder dat het vervelend wordt.

Daarnaast ook nog de meest simpele momenten die de film hilarisch maken;

Clooney die maar blijft herhalen 'Damn! We're in a tight spot', de auto van George Nelson waarbij het net wat te lang duurt voordat deze in beeld verschijnt maar dan vol over een heuvel vliegt (Vind ik humor), al met al een dikke 4*

Mississipi Clichés

Geen meesterwerk en soms een beetje flauw maar net als andere van hun iets mindere films blijft er altijd wel iets hangen. Ze tonen het leven in de staat Mississipi in de jaren '30 als één groot cliché : corrupte politici, hillybilly artiesten, dwangarbeid, dolgedraaide gangsters, de ku klux klan, vrouwen die vallen voor macht, populisme... je krijgt het allemaal voorgeschoteld met een flinke portie humor en vooral muziek. Hoewel het allemaal sterk overdreven wordt, hecht ik wel enig geloof aan dit kleurrijke tijdsbeeld. Uit de Odyssee van Homeros, die Coen mee inspireerde, zie je de sirenes en de cycloop (John Goodman) duidelijk voorbijkomen. Het meest hilarische moment was wanneer Delmar dacht dat Pete in een pad veranderd was en hij er in de auto tegen begint te praten. . Hier heb ik me scheef mee gelachen. Om van deze film te genieten moet je op één of andere manier kunnen inhaken op de lokale cultuur want de zoektocht naar de schat die in het vooruitzicht wordt gesteld is natuurlijk totaal irrelevant. De scherpe BluRay weergave brengt deze film ook visueel op een hoger niveau.

O Brother Where Art Thou is een heerlijke avonturenfilm dat barstensvol staat met zeer scherpe humor. Inmiddels een synoniem van echte ‘Coen’ humor. En humor dat ik ook zeer kan waarderen.

O Brother Where Art Thou is losjes gebaseerd op Oddyseus van Homerus, maar aangezien de Coen brothers dit boek nooit zelf hebben gelezen is dit ook weer niet iets om je aan vast te houden. Dit begint al bij het feit dat het zich afspeelt in de jaren ’30 in en rond de staat Mississipi. De film draait om een drietal ‘criminelen’ die proberen te ontsnappen aan de lange arm van de wet en tijdens die ontsnapping een arsenaal een typische en vreemde karakters.

De referentie richting Odysseus uit zich dan ook meer in kleine dingetjes zoals de naam van Clooney (Ulysses) of de blinde ‘profeet’ aan het begin van de film.

Zoals gezegd is humor een belangrijk aspect van de film, maar dit afdoen als een simpele komedie is te makkelijk. Ik vind de dialogen en de sfeer ook van zeer hoog niveau. Het countryside gevoel is volop aanwezig en alle karakters in de film zijn kleurrijk zonder cliché of stereotype te worden. Misschien dat Delmar en Pete soms net even wat te simpel overkomen, maar ach, het blijven ook simpele boeven. Muziek helpt zeker mee aan het gevoel in het Zuiden van de USA te zijn beland, want die is echt prima. Heerlijk.

De dingen die ze meemaken zijn ech geniaal, en heb me dan ook kostelijk vermaakt met voornamelijk de Soggom Bottom Boys optredens en het criminele avontuurtje van Babyface Nelson. De vele glimlachen op mijn gezicht zorgen dan ook voor het leuke cijfer.

Leuke film.

Niet zo briljant als Fargo of The Big Lebowski maar zeker een prima film die ik best nog een keertje wil zien. Leuk verhaal ook dat doorspekt wordt met aparte personages die elk eigenlijk hun eigen kleine verhaaltje binnen het grote verhaal krijgen. Op het einde valt alles ongeveer in zijn plooi en da's mooi.

Prima.

Geweldig sfeervolle avonturenfilm met de typische Coens-humor.

George Clooney schittert van het scherm als enige boef met een goed stel hersenen die vooral geinteresseerd is in zijn kapsel. Dit zorgt voor leuke scenes, waaronder natuurlijk de scene waarbij hij zegt: I'm a Dapper Dan man!

De andere twee boeven vind ik een beetje op elkaar lijken, waarbij de een nog sukkeliger is dan de ander. Zij vielen een beetje tegen, maar het is ook lastig om je staande te houden tegenover deze Clooney in topvorm.

De sfeer van de jaren '20 zit goed in elkaar, waarbij de soundtrack veel aan bijdraagt met als hoogtepunt natuurlijk: I'm a man of constant sorrow.. Dat het een soort Odysseus is in de jaren '20 is maakt het geheel nog leuker. Ik herkende een paar verwijzingen naar Odysseus, zoals de cycloop en de sirens. Maar als je niet weet dat het iets met Odysseys heeft te maken dan valt dit niet gelijk op als je geen kenner bent van Odysseus. Het ligt er allemaal niet te dik op.

Een van de leukste avonturenfilms die ik heb gezien, want hij verveeld geen moment en de 3 boeven komen in allerlei aparte situaties, zoals o.a. het optreden, de overval, de Ku Kux Klan en de sirens. Ook komen ze allerlei aparte en komische personages tegen tijdens hun avontuur.

Voorlopig geef ik 4,5*, vooral doordat de twee andere boeven naast Clooney me wat tegenvielen.

Degelijke film die voor een constante glimlach op mijn gezicht zorgt, maar meer niet. Alles is eigenlijk wel in orde. de cinematografie ziet er goed uit, de muziek zorgt voor een fijn sfeertje, het verhaal is redelijk vermakelijk, en de personages zijn niet alledaags. Echter, niets springt er echt uit. Er gebeurt nergens iets waar ik echt van onder de indruk ben, noch audiovisueel, noch wat plot betreft en ook niet betreffende de personages. Nogmaals, de meeste personages vond ik vrij apart en dus ook vermakelijk, maar dat heb ik in wel meer films gezien, dergelijke personages zijn niet echt uniek. Echt dolkomisch vond ik de film ook niet. Wel een paar zinnen die op een grappige manier herhaald worden, zoals over de geroosterde eekhoorn, en de haarobsessie van het hoofdpersonage (aardige rol van Clooney overigens) was ook vermakelijk.

Verder enkele leuke referenties. Natuurlijk, zoals aan het begin van de film al aangekondigd, naar de Odyssee, wat zich niet beperkt tot de naam van het hoofdpersonage, maar ook de blinde ziener, de sirenen en de cycloop (het personage van Goodman). Verder ligt het er dik bovenop dat het personages Tommy Johnson gebaseerd is op de bluesgitarist Robert Johnson, over wie men ook zei dat hij zijn ziel aan de duivel heeft verkocht.

Al met al aardig, maar niet meer dan dat. 3*.

Poeh nee niet mijn film. Op bijna geen enkel vlak eigenlijk. De eerste tegenvallende Coen film die ik zie.

Waar ik Fargo en TBL erg goed vind, vind ik dit niet. De humor die me wel aansprak bij de twee netgenoemden, kon ik hierin absoluut niet vinden. Heb een paar keer een glimlach op mijn gezicht gehad maar daarmee hield het ook op. Denk dat het mede komt door de binding met de personages, die ik bij O brother absoluut niet had. Liep me aan het merendeel van de personages te ergeren. Wil niet automatisch zeggen dat de cast slecht speelde want dat is niet waar.

Het verhaal kon me niet boeien, vond het gewoon niks. Simpel zat. De muziek vond ik ook niks. Ben niet gek van die ouwe Amerikaanse plattelandsmuziek. De muziek moet de sfeer zetten, maarja dan krijg je al gauw een verpeste sfeer als je de muziek niks vind..

Nja grootste minpunt voor mij de personages dus en geen humor. Daarmee kom ik dan net boven een voldoende uit.

Apart dat ik zo'n groot verschil zie tussen Fargo, the Big Lebowski en deze. Denk zelf alleen wel te weten waarom.

Niet grappig, te veel en te slechte muziek. Sommige personages zijn 'leuk' maar niet meer dan dat (de grappigste: conservatieve gouverneur + entourage). Het verhaal springt van de hak op de tak: je hebt helemaal niet het gevoel dat de afgelegde weg een lange is geweest, het zijn verschillende sketches/gebeurtenissen die op je afgevuurd worden. Na een tijd is dit heel saai, en de muziek irritant.

De Odyssee van Homerus ken ik niet.

Ondanks dat het verhaal inderdaad regelmatig van de hak op de tak springt en er ook heel veel gezongen wordt (al gelijk bij de opening met de zwarte gevangenen die op stenen zijn aan het slaan als dwangarbeid en daarbij op het ritme van het slaan aan het zingen zijn), waar ik normaal gesproken niet van houdt in films, was deze zeer sfeervolle en luchtige Komedie / Avontuur film toch zeker leuk en vermakelijk en werd het verhaal regelmatig fraai in beeld gebracht (o.a. de geweldige scene met de Ku Klux Klan) en zeker het tijdsbeeld van Amerika (specifiek de staat Mississippi) in de jaren 30 van de vorige eeuw.

In dit verhaal draait het om drie bevriende aan elkaar geketende gevangen, te weten Everett, Pete en Delmar, die erin slagen te ontsnappen tijdens hun dwangarbeid. Ze zijn namelijk van plan om het geld in de vorm van 1,2 miljoen dollar te gaan ophalen en te verdelen onder elkaar, die gevangene Everett heeft verstopt tijdens zijn geldtransport overval. Ze hebben daarbij een lange weg te gaan met de nodige obstakels onderweg (zo worden ze namelijk steeds op de hielen gezetten door de politie die hun willen oppakken en straffen) en ook moeten ze haast maken, want de plaats (een huis) waar Everett het geld verborgen heeft wordt binnenkort onder water gezet i.v.m. door de aanleg van een nieuwe dam, die de regio moet gaan voorzien van elektriciteit.

Het luchtige verhaal zit opzicht leuk in elkaar en weet te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en bevat heel veel leuke wendingen (daardoor springt het verhaal wel geregeld van de hak op de tak) met verschillende personages (o.a. met de zwarte gitarist Tommy Johnson die een afspraak met de duivel heeft gemaakt, gangster George Nelson, oftewel Baby Face Nelson, dief Big Dan Teague met maar één oog en de twee gouverneurs Pappy O'Daniel en Homer Stokes die bezig zijn met verkiezingscampagne), ook met de fraaie (visueel gezien) en leuke uitvoering van het verhaal zit het wel goed. Daarbij moet je met je mond regelmatig lachen (o.a. om de "Dapper Dan" haargel die gevangene Everett continue gebruikt) om de luchtige en droge humor, worden je ogen geprikkeld en gestreeld door de vele mooie beelden van Mississippi in het tijdsbeeld van de jaren 30 en hetzelfde geldt voor je oren door de muziek en het vele zingen (A capella of begeleidt met minimale muziekinstrumenten), waar ik normaal gesproken geen fan van ben in films, welke goed paste bij het verhaal en ook fraai en leuk in beeld werd gebracht.

Zo vond ik het zingen van de "Soggy Bottum Boys" (oftewel de drie gevangen die door zingen wat geld proberen te verdienen onderweg en daarin uiterst succesvol blijken te zijn, zonder dat ze het in eerste instantie weten) wel leuk en zeker met hun hilarische uitvoering (waarbij ze ook nog eens baarden dragen) van hun grote hit "Een man van eeuwig leed" op het einde van het verhaal. Maar het hoogtepunt van zingen in combinatie met de uitvoering erbij, was toch wel de fraaie en grote Ku Klux Klan bijeenkomst, waarbij men op het punt staat om een "neger" (dat woord wordt regelmatig gebruikt en was natuurlijk ook van toepassing bij het tijdsbeeld en de plaats Mississippi waar het verhaal zich afspeelt) te gaan ophangen. Die hele scene met de Ku Klux Klan vond ik persoonlijk één van de hoogtepunten (was ook best komisch) in het verhaal. Het visueel mooiste zingmoment, was overigens de scene met de drie wassende fraaie (met name Musetta Vander) zingende vrouwen in het water, die de drie gevangen verleiden.

Degene die deze film ook naar een hoog niveau tillen is de cast en zeker wat betreft de drie hoofdrolspelers George Clooney (in de rol van de ontsnapte gevangene Everett, die het geld heeft verstopt maar dit eigenlijk gewoon gelogen heeft, want hij ontsnapt om te voorkomen dat zijn vrouw Penny met iemand anders gaat trouwen), John Turturro (in de rol van de ontsnapte gevangene Pete Hogwallop) en Tim Blake Nelson (in de rol van de ontsnapte gevangene Delmar O'Donnell). Met name was het genieten van George Clooney als de ietwat onnozele Everett, om wie het verhaal ook vooral draait. Ook de overige cast deed het leuk, zoals John Goodman (als dief Big Dan Teague), Holly Hunter (als Penny die de vrouw is van Everett en die op het punt staat te trouwen met iemand anders), Charles Durning (in de rol van gouverneur Pappy O'Daniel) en Wayne Duvall (in de rol van gouverneur Homer Stokes, die tevens de leider is van de Ku Klux Klan). Degene die overigens een komische toevoeging was in het verhaal, was de kleine Ed Gale (in de rol van "The Little Man" die een soort van evenbeeld is van gouverneur Homer Stokes, zeg maar vergelijkbaar maar met Dr. Evil en Mini-Me in de leuke Komedie / Actie film "Austin Powers" uit 1999).

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke luchtige Komedie / Avontuur film van de bekende regisseur Joel Coen, die zich lekker wegkijkt.

Voor mij 1 van de mindere films die ik van de broeders Coen al gezien heb. Er zitten wel een paar leuke scènes is maar echt grappig wordt het nergens. Er zitten zeker een aantal memorabele scènes in de film, dus heel snel zal ik deze nu ook weer niet vergeten. Ook de soundtrack is best oke en ook Clooney doet het meer dan aardig.

Niet echt mijn type humor, mede daardoor spreekt deze film van de gebroeders Coen mij niet aan. Het verhaal is ook weinig memorabel en springt soms van de hak op de tak, dus ook daarmee weet de film niet te overtuigen. De drie hoofpersonen worden nogal karikaturaal neergezet en zijn daarom ook niet echt interessant, al weet Clooney nog een beetje overtuiging aan zijn personage mee te geven.