O Brother, Where Art Thou? (2000)

Nu dan toch daadwerkelijk mijn vakantie voorbij is wat ik totaal niet tof vind, heb ik besloten gelijk mijn eerste Blue-Ray schijf te bekijken die ik gekocht heb bij Zavvi en ik heb me redelijk vermaakt. Hoewel deze film zijn grappige momenten kent, kent de film ook wel echt zijn saaie momenten en deze momenten trekken mij toch wel weg om fan te zijn van ‘O Brother, Where Art Thou?’. Maar, wanneer het grappig werd was het ook echt grappig en ik denk dat, dat ook wel echt een punt is wat de Coen broeders zo goed weet te maken (ook al is deze door maar eentje gemaakt), wanneer hun film grappig is dan is hij ook grappig en het is niet van dat ordinaire klote humor die je al snel ziet bij een Seth Rogen. Dat zie je ook wel weer in deze film, het grappige en misschien wel een erg sterk punt is hoe sullig deze drie heren over weten te komen maar, dat maakt het ook weer hilarisch op zijn momenten en ik heb wel echt eens hardop moeten lachen om ‘O Brother, Where Art Thou?’.

George Clooney is wat mij betreft niet mijn favoriete acteur vooral niet in de komedie genre. Toch deed hij het redelijk, en zo was hij met Pete Hogwallop en Delmar O'Donnell is hij wel echt een uitstekend trio en word de film ook goed. Zeker het moment wanneer de drie jongens voor 10$ per persoon bij de plaatselijke radiostation de band ‘Soggy Bottum Boys’ hebben opgericht. Een heerlijk moment wanneer de trio een leuk country nummer ‘Man of Constant Sorrow' hebben opgericht met hun nieuwe vriend de zie onderweg hadden opgepikt. In het echt is dit nummer geproduceerd door Dick Burnett in de jaren late jaren ’20. Over het algemeen vond ik dit nummer wel wat hebben.

Het verhaal is ook erg tof om te volgen. We volgen drie mannen: Everett, Pete Hogwallop en Delmar O'Donnell die verplicht aan dwangarbeid moet doen. De drie ontsnappen vervolgens om zo een schat met de waarde van 1.2 miljoen dollar op te halen voordat dit huis onder water komt te staan omdat de staat een dam bouwt en daar precies een meer komt te lopen. Onder weg komen ze verschillende moeilijkheden tegen waaronder een verraad bij Pete zijn neef (of oom), vrouwen langs het water waarnaar Pete weer word mee genomen door de politie en noem zo maar op. Opvallend vind ik dat Joel Coen verschillende cults laat zien, eerst waar Delmar en Pete zich laten zondigen door de cult en opvallend maar wel geinig was de Ku klux klan. Waar hun gitarist Tommy Johnson is opgepakt door de KKK en waarschijnlijk geofferd werd. Hier proberen de drietal Tommy te redden waarna hun masker er af worden getrokken en ze dankzij hun roet worden uit gemaakt als een zwart getinte persoon, ik vond het wel machtig mooi.

De honderd minuten vallen mee, en zijn echt prima uit te zitten. Zoals ik al zei valt het verhaal tussendoor ietsjes weg maar met scénes zoals in de trein dat ze mee proberen te liften maar Pete zich niet in de trein kan hijsen en dankzij hem iedereen uit de trein weet te slingeren zijn van die scénes waar ik mijn lach toch wel op kon zetten. Ook zijn er leuke details te vinden in de film zoals Baby Face Nelson die we ook in de film zien. We zien Baby Face Nelson in de film wanneer de drie weer hun auto kwijt is en over de weg lopen, waarna er een auto aan komt scheuren en er alleen maar geld uitvliegt. Hij neemt de politie onder schot en overvalt weer een bank waarna een vrouw verteld dat het ‘Baby Face Nelson’ is. Later in de film zien we hem ook nog in een stoet waar hij geëlektrocuteerd word als doodstraf. In het echt woord beweerd dat Baby Face Nelson waarschijnlijk contacten had met ‘Al Capone’, geen vriendelijke man dus.

Al om al, leuke film maar geen meesterwerk van de Joel Coen. Ik heb me vermaakt maar het is geen topper, zeker geen miskoop. Even een kortere mening omdat ik morgen weer vroeg op moet staan.

3.5*

Komedie vanuit Amerika is meestal niet mijn ding. Het is meer een flauwe glimlach. Moet zeggen dat ze er in de film "Where Art Thou" er aardig in geslaagd zijn om er iets meer van te maken dan een glimlach. Sowieso is de setting in de staat Mississippi erg mooi gedecoreerd is het verhaal leuk en wordt er leuk en grappig gespeeld. Eerlijk gezegd vond ik het begin wel het leukste. Vluchtend in de trein proberen te komen geketend en al maar de laatste haalde het niet, dus flikkeren er allemaal weer uit. Afijn de film kijkt gewoon lekker weg. Soms wat op de hak van de tak, maar wel met een vervolg met als doel de schat te gaan vinden. En op hun pad komen ze van alles tegen. Dingen die je gewoon niet verwacht zijn vaak wel leuk. De KKK was ook zo'n momentje van leuk gemaakt zeker met op het eind met dat kruis. Geniaal.

Verder bestaat de film vooral uit muziek. Nu kan ik best begrijpen dat er hier en daar wat kijkers afvallen als je niet van country houdt en honky tonk music, maar vermakelijk is het zeker. Ook grappig gedaan met die dichte grote microfoon, want meneer Clooney kan dan wel koffie zetten, volgens mij zingt ie geen noot.

Het eind kon mij zeker ook bekoren. Fantastisch gemaakt met dat meer Ziet er bovendien erg natuurlijk uit.

Ik heb me zeker vermaakt met deze film. Snap alleen de titel nog steeds niet..........

“Damn! We're in a tight spot!”

Heerlijke film van Joel Coen. O Brother, Where Art Thou? geeft een mooi tijdsbeeld van het zuiden van Amerika in de jaren 30, maar het heeft ook weer dat vreemde en eigenzinnige Coen sfeertje waardoor alles ’larger than life’ aanvoelt. Clooney is ijzersterk, en samen met Blake Nelson en Turturro vormt hij een geweldig trio. Een heerlijk stel, en dan heb je ook nog Goodman, Hunter en verschillende andere acteurs. De Ku Klux Klan, een verborgen schat, een kleurrijk crimineel trio, een zeurende ex-vrouw, gekke en machtsbeluste politici, de politie etc. Het vormt een doldwaze cocktail in een film zoals alleen een Coen broer die kan maken.

Ik ben tot nu toe met mijn stemmen niet heel positief geweest voor de gebroeders Coen (Joel Coen alleen of de broers samen): No Country for Old Men (*1.5) vond ik echt niks aan en The Big Lebowski (*3) vond ik prima. Verder enkel wat minder positief gewaardeerde films van hun bekeken en daarin niet hoger dan een *2.5 uitgedeeld. The Ballad of Buster Scruggs (*3.5) vond ik echter wél leuk, dus het werd hoog tijd om hun hoger gewaardeerde films te kijken die meer in dit straatje liggen.

En dat bevalt goed! O Brother Where Art Thou vond ik leuk. De mannen zitten allemaal goed in hun rol en het verhaal is ook erg fijn om te volgen. Het is leuk om te zien op welke zaken de mannen allemaal stuiten tijdens hun ontsnapping uit de gevangenis in het tijdsbeeld waar het zich afspeelt. Clooney is leuk als leader of the pact en zijn kornuiten zijn heel vermakelijk. Als ze eenmaal in het dorp van Clooney’s karakter aankomen zakt het hele verhaal wel een beetje in: het is duidelijk boeiender om naar te kijken als ze on the road zijn.

Het wordt nergens echt heel indrukwekkend, maar ik heb me zeker vermaakt. *3.5

Thank God your mama died givin' birth. If she'd seen you she'd have died of shame.

Nog nooit gezien en erg nieuwsgierig voor gaan zitten afgelopen maandag. En hoewel ik niet echt wist wat te moeten verwachten werd ik verre van teleurgesteld. Zo las ik met grote vrees dat er zingen in voor komt, iets wat me wel zorgen baarde aangezien ik niet bepaald een musicalliefhebber ben, maar dat viel alleszins mee.

Een bij tijd en wijlen erg koddig beeld komt naar voren wat typerend is voor de Coen brothers uiteraard. Het neigt zelfs hier en daar naar slapstick. Toch konden de drie boeven niet beter bij elkaar gezocht zijn met name Turturro en Tim Blake Nelson die op briljante wijze twee dommige rednecks neerzetten. Met de niet veel slimmere Clooney als leider is het drietal rond en geketend en al struikelen ze van toestand naar toestand met de ontmoeting van Baby face, de KKK meeting, de sirenen en het treinmomentje als bijzonder hoogtepunt. Dingen overigens zoals de KKK die me een beetje aan Django Unchained doen denken. Het tijdsbeeld met de vette pruiken en de pommade is overigens ook prima.

De visuele stijl is prima gekozen, een soort overbelichting met veelal gele kleuren die het allemaal iets authentieker laten overkomen. Zo zijn de herfst kleuren op een gegeven moment ook prachtig. Verder is het sfeertje vaak erg goed te noemen en zijn de gebeurtenissen zoals zo vaak in Coen Brothers films van de hak op de tak en bijzonder toevallig. Als acteurs zijn TBN en Turturro het noemen waard maar vind ik persoonlijk Stephen Rooth ook erg goed met zijn loensende oog.

De film schijnt gebaseerd op Odyssey van Homerus maar behalve de sirenen zie ik weinig relevantie. Iets wat mij niet veel uitmaakt. Ondanks dat de film niet over de hele lengte zijn niveau beet houd en zich niet kan meten aan True Grit, Fargo of The big Lewboski is het toch een meer dan vermakelijk en prima film.

Heel lang geleden al eens gezien, maar erg veel kon ik me er niet meer van herinneren. Als komedie zeker meer dan geslaagd, niet in het minst door het zeer olijke trio gevangenen dat ergens in de jaren dertig op de vlucht is van de politie. Superintelligent zien ze er niet uit, maar zijn ze ook niet. Coen echter maakt het niet te goedkoop of te makkelijk met simpele humor.

Het plot is grappig en spannend. Boeiend ook, want je wil steeds weten waarin het trio verzeild raakt. Doorheen de film staan gezangen centraal zoals de evergreen die ze inzongen of het mooie gezang van de sirenen met de absurde idee van de pad. Ook de KKK-meeting is een voltreffer net als het subplot vn de verkiezingen van het gouverneurschap.

Excentriek en karikaturaal? Zeer zeker! Maar eveneens vermakelijk met een top Clooney en een leuke bijrol voor Goodman. Typisch het eigenzinnige Coen-sfeertje ook, leuk!

Ik snap de hoge score niet. Een verschrikkelijk saaie en oninteressante film die na 10 minuten al een aantal facepalm's verzamelde. Nadien was het minuut per minuut aftellen naar het einde.

Het verhaal wordt nergens interessant of uniek. De personages worden nergens intrigerend, en blijven de hele film saai en irritant.

De humor is zeer kinderlijk en kan me helemaal niet bekoren. Ik kan me voorstellen dat ik sommige scenes grappig zou gevonden hebben op mijn 13de.

De muziek wordt hier vaak als pluspunt genoemd. Waarom? Ik heb een aantal liedjes herbeluisterd op youtube, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit zelf binnen het country-genre ondermaats is.

Tenenkrommend slecht zijn de scene's met de pad, de KKK, elke scene waar Pappy O' Daniel in voor komt, en elke scene waar Delmar of Pete hun mond open doen.

Aangezien ik niets positief kan zeggen kan ik enkel het absolute minimum geven.

0,5*

Onnozel.

Ik had best hoge verwachtingen, ook al scoren de Coen-broers niet écht heel hoog bij mij. Meestal ben ik wel vermaakt door één of meerdere elementen uit hun films. Met de relatief hoge score was deze dan ook een logische volgende om te zien.

Maar ik heb me écht niet vermaakt. De film is de meest komisch bedoelde van de Coens die ik tot dusver zag, maar mede daardoor één van de minst grappige. Het is allemaal geforceerd. Geen van de drie hoofdrolspelers weet uit te blinken, noch is de wat losse scène-opvolging voer voor komische misverstanden e.d.

Het laatste half uur was echt slepen tot de meet. Weer een filmpje meer gezien, maar dat is dan ook het enige positieve aan deze kijkbeurt.

1,5

Ik vind een film vaak goed als ik er zelf een heel verhaal omheen kan verzinnen door alle onsamenhangend lijkende insinuaties. Dit is er zo ene.

Mijn visie op deze film:

Mooie beelden van de zuidelijke staten, leuk en hier en daar komisch verhaal over een paar gasten die eigenlijk gewoon met hun eigen verhaal ontsnappen uit het gevangenschap en de hele film op de vlucht zijn, waar een religieus en filosofisch tintje aan zit. Eerlijkheid en rechtvaardigheid leeft het langst en uiteindelijk komt dat bij jezelf terug. Contrast met de huidige samenleving vind ik ook leuk, media nog in de kinderschoenen en daardoor enorme vrijheid, maar ook beperkend kan zijn.

Een erg fijne film van het oudste Coen broertje. O Brother, Where art thou is een Coen productie door en door. Soms werkt hun stijl niet voor mij, maar hier absoluut wel. Veel absurde en surreële humor; een beetje in het verlengde van The Big Lewowski, maar dan nog een tikkeltje onzinniger (op de goede manier). Clooney met zijn haarmiddeltjes, The Soggy Bottom Boys, de geflipte bankovervaller die opeens koeien begint neer te maaien, die hele sequentie met de Ku Klux Klan, die kleine stukjes tussendoor met de gouverneur en zijn campagne; hilarisch, bevreemdend, maar bovenal fris en origineel. Heel wat elementjes uit de Odyssee heb ik ook kunnen oppikken, wat telkens leuk was om te doen, maar er zullen er nog wel een heel deel aan me voorbij zijn gegaan. De drie vrouwen als de verleidelijke sirenen, John Goodman als de een-ogige cycloop, zoektocht naar en het terugveroveren van de echtgenote, het orakel in het begin, etc. Leuk en origineel, zo'n losse en moderne hervertelling van Homer's epische werk.

Visueel ook echt een prachtige film, met heel mooi en fel kleurgebruik. Mooie omgevingen telkens van het rurale Zuid-Amerika. Acteurs spelen ook heel fijn, inclusief elke bijrol. Vooral Clooney speelt denk ik één van de beste rollen uit z'n carrière. Ook Nelson met z'n lompe hoofd de hele tijd is lachen. Constant leuk gebruik van muziek en liedjes complementeert het geheel. Minpuntjes waren voor mij dat ik er in het eerste kwartier moeilijk inkwam (maar dat heb ik steevast bij elke Coens film; hun films zijn toch telkens een apart universum) en het wat mindere einde. Het hele middenstuk, met de daadwerkelijke reis, is echter fantastisch. Dikke 4*, een top 3 Coen wat mij betreft!

Leuk.

Wederom een goede toevoeging aan de cinemawereld vanuit de gebroeders Coen, twee regisseurs die erg wisselvallende films maken. Toch is het grootste deel van diens carrière een hit geworden, en hebben ze terecht een status gekregen waarmee ze mogelijk de geschiedenisboeken halen van film.

Opvallend aan de film is dat het toch een stuk frisser bleek te zijn dan ik vooraf had gedacht, vooral omdat de Coen-brothers de film op het visuele vlak erg geslaagd hebben ingericht. Met aandacht voor de cinematografie in beeld gebracht, prachtige filters en geweldige locaties. Elke scene van de film kent iets unieks en daarvoor kan ik de film alleen maar prijzen.

Bovendien is het acteerwerk ook erg sterk, met enkel een aantal missers van Clooney, verrassend genoeg. Hij is net wat te netjes voor zijn rol en net wat te gelikt. Dat lijkt hij zelf overigens niet erg te vinden, aangezien hij volop zijn eigen typetje speelt en die past naar mijn mening gewoon niet zo goed in de film.

Verder neemt de muziek de film uiteindelijk te veel over en verdwijnen de lollige situaties waar de personages in terechtkomen een beetje uit beeld. De muziek is best geslaagd, jammer genoeg gaat het uiteindelijk een te prominente factor in de film spelen. De komedie vervaagd een beetje, en juist dat weet de film samen met de regiestijl overeind te houden.

De frisheid van de film is lekker, op het vlak van komedie is het niet al te briljant maar wel luchtig. Zo is deze film gemakkelijk uit te kijken en duurt ook niet te lang. Dit zijn de komedies waar ik erg van kan genieten. Het duurt niet te lang, neemt niet te veel hooi op z'n vork en wordt nooit te serieus. Het lijkt zowat uitgestorven te zijn, en daarom kan ik het alleen maar meer waarderen.

Echt een fijne film waarvan vorm en inhoud bijna perfect op mekaar afgestemd zijn. Naar kleuren toe start men in het grijs (of zwartwit) om dan over te gaan naar sepia decors en kostumering. Daardoor krijg je echt een antiek gevoel bij het bekijken van de film, nog versterkt door de vintage vignettes die bij de creditering gehanteerd worden. Het verhaal is in orde. Blijkbaar geïnspireerd op de Odyssee al lijkt mij dat vooral een statement van de makers dat met een korrel zout mag genomen worden. Vooral is het een film vol knipoogjes naar het tijdperk van de jaren 1930 waarin het zich afspeelt. En muziek is daarbij zeker een rode draad. Prachtige muziek, en soms zelfs te gelikt om waar te zijn (in de scene met de Ku Klux Clan). Cool wat ze deden met het het Tim Johnson personage dat gebaseerd is op blueslegende Robert Johnson. Maar de legende hoef je niet eens te kennen om de insteek in het verhaal te appreciëren. Ik heb genoten van de humor, vette accenten en de acteerprestaties in het algemeen. Nu ik erover nadenk valt het me trouwens op dat het f*** woord geen enkele keer gevallen is. Misschien ook nog een subtiele verwijzing naar de manier waarop het gespeeld werd in de ‘kuise’ films en media van dat tijdperk. De humor is trouwens af en toe behoorlijk pittig, getuige de scene met de Ku Klux Clan. Van de Coen Brothers heb ik nog heel wat te bekijken/ in te halen, dus dit is alvast een meer dan aardige aanzet.

Blijkbaar behoorlijk polariserend, maar vond het eigenlijk wel leuk om te volgen. Drie ontsnapte gevangenen gaan op zoek naar een grote schat, uiteindelijk blijkt naar de vrouw van een van de hoofdpersonages, en onderweg komen ze in verschillende absurde en onnozele situaties terecht. De ontmoetingen met 'Big Dan' Teague en 'Pappy' O'Daniel op kop.

Film is een interpretatie van "De Odyssee", maar dat hoef je niet te weten om het verhaal te volgen. Het is niet de beste Coen, maar kijkt toch gewoon zeer vlot weg. Een leuke inkijk waarbij je de hoofdpersonages leert kennen bij hun roadtrip door (een stukje van) het zuiden van de Verenigde Staten.