The Tree of Life (2011)

Tja, wat zal ik er van zeggen. Ik schep nooit zoveel plezier in het kijken van abstracte films met veel symboliek die door de kijker ontrafelt dient te worden. Mijn persoonlijke smaak in films ligt toch meer bij de pure realiteit zoals we die kennen. Misschien apart, aangezien films er zijn om aan de realiteit te ontsnappen, en het bij uitstek een medium is om visueel en verhalend creatief te zijn, maar zo is het nu eenmaal.

Uiteindelijk was het nog wel wat verhalender en concreter dan ik had verwacht, en viel de stortvloed aan abstracte beelden me nog alles mee, maar alsnog kan ik niet zeggen dat ik dit ervaren heb als een epische kijkervaring of meesterwerk. Die pathetische fluisterstemmen gaan me op een gegeven moment op de zenuwen werken, en een speelduur van een half uur korter was ook zeker niet erg geweest.

Ik heb vaak genoten van de beelden, dat zeker, en ik ontken ook niet dat er met veel vakmanschap sfeer en schoonheid getoond wordt, zeker de gezinssituaties zijn allemaal erg interessant en leuk om te kijken, maar ik blijf dan uiteindelijk toch met te weinig achter. Heb uiteraard wel wat dingen opgepikt, maar zo'n laatste scene op het strand, tja. Ik snap in grote lijnen best de symboliek erachter hoor, maar om nou te zeggen dat het me diep raakte, tot inzichten bracht, of dat dit een film is die het leven zelf 'gecaptured' heeft, mwa. In mijn ogen wil de film wat meer zijn dan het geworden is.

Opvallend dat er dan toch veel mensen (hier) zijn die het slikken als zoete koek en er voor zichzelf vanalles uithalen. Nou ja, prima voor hen.

Al met al dus best mooi om eens te bekijken, zeker prachtig gemaakt, en met wat extra kijkbeurten valt er vast nog wel meer uit te halen. Maar denk niet dat dat in de nabije toekomst gaat gebeuren.

Bescheiden 3,5*

Saai. In alle opzichten saai. Enorm saai zelfs.

Tijdens de eerste vijftien minuten had ik nochtans goede hoop. Het plot boeide me niet en de muziek vond ik storend, maar door de bij momenten bloedmooie shots wist de film toch mijn aandacht vast te houden. Maar de kosmos- en evolutiesequentie die daarna komt deed me niets, en daarna wordt het alleen maar erger.

Het plot boeide me helemaal niets en de fragmentarische vertelstructuur vond ik warrig overkomen. Geen van de personages interesseerde me, en soms vond ik ze zelfs behoorlijk irritant. De jaren '60-setting vond ik ontzettend duf: de kleding, de inrichting van huizen, de verhouding tussen ouders en kinderen en man en vrouw ... ik kon er helemaal niets mee. De poëtische, metaforische teksten die af en toe gefluisterd worden vond ik irritant en kitscherig. Maar bovenal ergerde ik me aan de muziek. Die is namelijk zeer aanwezig, en als je het - zoals ik - zeurderige, melige kitsch vindt, dan wordt het na verloop van tijd zeer vervelend.

Vanwege de mooie shots in het begin wil ik niet lager dan 1* gaan, maar tijdens de rest van de film varieerde mijn emotionele toestand tussen verveling en irritatie. 1* dus. Één van de slechtste films die ik in lange tijd gezien heb, met een einde dat zo kitscherig is dat het een parfumreclame had kunnen zijn.

Voor ik ‘Tree of Life’ zag, had ik enkel ‘The Thin Red Line’ gezien van Malick. Die film vond ik behoorlijk, maar de zaken die me daar stoorden: de fragiele voice-over, dromerige out-of-place beelden en personages die Malick als poppen gebruikt om zijn ideeëngoed over te brengen deden me het ergste vermoeden voor een film met een omschrijving en titel als deze. Die vrees bleek ongegrond, de stijl van Malick werkt voor mij veel beter bij dit onderwerp en deze setting.

Ik begrijp niet zo goed waarom men deze film een gebrek aan een (goed te volgen) verhaal verwijt. Het verhaal van het opgroeien van de jonge Jack is in het grootste deel van de film nadrukkelijk aanwezig ondanks de fragmentarische vertelstijl. Hierdoor ontpopt de film zich meer tot een herinnering dan een vertelling. Wanneer je je iets probeert te herinneren gebeurt dit ook niet in de vorm van een lineaire opsomming van gebeurtenissen maar als een verzameling specifieke beelden en uitspraken verder ingekleurd door je huidige positie ten opzichte van die periode en gebeurtenissen.

Het enige deel dat visueel losstaat is de ‘natuursequence’ die het verhaal van Jack en diens familie enerzijds toont als minieme schakel binnen het geheel van het universum(moest tijdens het kijken trouwens meteen denken aan het Charlie Kaufman in ‘Adaptation.’)en anderzijds toont als metafoor voor de contrasterende visies op het leven(Malick is zo vriendelijk om het uitganspunt van de film, grace vs. nature, expliciet te benoemen bij het begin van de film). Op zich een goed idee, het probleem zit ‘m echter in de uitvoering. Ik vond dat hele stuk eigenlijk enorm tegenvallen, audiovisueel duidelijk een stuk minder dan de rest van de film. Een geheel van de ongeïnspireerde, duf gefilmde beelden die gevoelloos aan elkaar werden geplakt. Dat mijn score niet hoger uitkomt is volledig te wijten aan dit stuk, vooral omdat het in de film duidelijk als visueel hoogtepunt zou moeten gelden.

Nee, geef mij dan maar de flowende cameravoering van de scènes doorheen het huis en de tuin. Malick weet als geen ander specifieke gevoelens over te brengen bij zijn publiek. Het geluk en plezier van de jonge kinderen en ouders wordt schitterend in beeld gebracht. Waarna de toon geleidelijk en op één of andere manier toch abrupt donkerder wordt. Dit wordt mooi geïllustreerd door de manier waarop we de vader leren kennen. In het begin zien we hem als gepassioneerde en getalenteerde musicus naarmate Jack ouder wordt leert hij hem kennen als harde en mislukte ondernemer(en wij dus ook). Het gezin en hun verhaal voelt vooral heel oprecht, dit is voor een groot deel toe te schrijven aan de uitstekende prestatie van de gehele cast. De rol van Hunter McCracken als de jonge Jack is imposant.

Vond het verder ook goed dat Malick het verhaal van het gezin niet voortdurend reduceert tot metafoor voor de evolutie van het leven. Het aantal zuiver symbolische scènes is erg beperkt, het(mooie) einde en de scène waarin Jessica Chastain en bruidsjurk naar boven naar het wateroppervlak zwemt zijn er twee die ik me zo voor de geest kan halen. De vragen die Jack zich in de voice-over expliciet stelt over opgroeien, god en lijden geven de ontwikkeling van Jack als kind die naar de wereld kijkt vanuit de door zijn ouders en omgeving gejusteerde verrekijker tot iemand die in staat is om de dingen rondom hem in vraag te stellen goed weer. Ik ben er overigens nog steeds niet uit of dit een film over het ontstaan van het leven gecamoufleerd als een coming-of-age film of een coming-of-age film gecamoufleerd als een film over het ontstaan van het leven.

Het inhoudelijke zwaartepunt ligt, voor mij, echter niet bij de expliciet uitgesproken vragen van Jack maar wel bij de impliciet getoonde gevolgen van beide levensvisies. De levensvisie van de vader(nature, vind dat verder geen ideale naam voor de ideologie van de vader) zorgt ervoor dat hij vervreemd wordt van zijn naasten. Bovendien slaagt hij er niet in om het door hem zo begeerde en aanbeden succes ook daadwerkelijk te behalen. Dit is, paradoxaal genoeg, misschien wel te wijten aan zijn visie op de noodzaak van succes. Wel verfrissend verder dat hij naar het einde toe tot inkeer komt. Meestal gaan dit soort personages koppig ten onder. . Daarnaast komt de broer die te ver meeging in het visie van de vader te sterven in een oorlog. Een fenomeen dat onvermijdelijk binnen de ‘nature’ visie. Hierdoor nemen veel kijkers aan dat Malick resoluut de visie van de moeder ondersteunt. Ik ben het hier niet mee eens, Malick laat volgens mij net zien dat de levensvisie van de moeder uiteindelijk even imperfect. Door haar ‘grace’ visie is de moeder volledig machteloos tegenover haar omgeving. Ze is niet in staat om haarzelf of haar geliefden te beschermen zowel tegen de woede van de vader als tegen de gevaren van de omgeving.

Jack blijkt uiteindelijk een succesvol architect geworden te zijn. Hij heeft dus bereikt wat zijn vader zo graag wou voor hemzelf( en ook voor Jack). Het is belangrijk op te merken dat Jack de visie van zijn vader net volgde door voor zichzelf op te komen en de strijd met zijn vader aan te gaan(inclusief milde verwijzing naar het Oedipuscomplex). Toch zien we hem in het begin van de film zich verontschuldigen tegenover zijn vader over iets wat hij gezegd heeft(beschuldigingen ivm de dood van zijn broer misschien?), dit is duidelijk de invloed van zijn moeder. Jack volgt niet resoluut de ‘way of nature’. De nonnen die de moeder vermeld in het begin hadden het mis. Malick stelt een evenwicht voor tussen de twee visies.


4*

GEWELDIG!!!! Voordat ik deze film keek heb ik een paar slechte films achter elkaar gezien en dan krijg je dit. Heerlijk, vanaf de 1e seconde tot aan de laatste seconde heb ik genoten. Prachtige camerawerk, heerlijke sound en geweldig geacteerd.

Soort van experimentele film van dik twee uur, niet voor iedereen weggelegd. Het begin vat ik samen als een documentaire, vrijwel uitsluitend verteld door middel van beelden, over het ontstaan van het heelal en het leven. Begeleid door klassieke/kerkmuziek en losse kreten van voice-overs, en overgoten met een prekerig Christelijk sausje. Het middenstuk, als soort van coming-of-age-filmpje, staat daar toch wel los van, dat gemis aan aansluiting is jammer. Ook het einde staat weer los en, laten we het als kunstzinnig omschrijven.

De beelden zijn mooi, al is een deel ervan het resultaat van cgi. Het is daardoor lastig om te zien wat echt is en wat gephotoshopped is. Een film om aan je muur op te hangen en af te spelen, wel terwijl je wat anders doet. Tempo en inhoud vereisen een lage concentratie waardoor dat prima kan. Dit vind ik een zwakte van de film, het prikkelt me eigenlijk niet of nauwelijks, niet qua verstand, niet filosofisch, en ook niet qua religie/spiritualiteit (ook vanwege het prekerige, dat laat geen ruimte over voor eigen inzicht). Ook trekt het de kijker niet mee de film in.

Gedurfd, helemaal voor Amerikaanse begrippen, vond ik wel hoe de film poogt om de evolutieleer en het Bijbels creationisme samen te voegen, waarbij de grote afwezige uit de Bijbel niet geschuwd wordt: de dinosaurus. Alleen het tonen van een aapje zou waarschijnlijk vloeken in de kerk zijn geweest.

Arthouse made in Hollywood, die ik in het rijtje schaar van films als Life of Pi (2012), The Secret Life of Walter Mitty (2013), en Moonrise Kingdom (2012). Daarmee verschilt het van de "echte" arthouse, die vaak wel filosofisch de diepte in gaat, complex in elkaar steekt, de kijker prikkelt en uitdaagt, religie op de proef stelt, met montage weet te verrassen, en zelden gebruik maakt van CGI. Deze film is een (w)aardige poging in die richting. Goed op weg, blijven oefenen. 2,5*

Uitstekende film waarbij ik het al snel opgaf om het te proberen te snappen. Deze film kun je dan ook beter ondergaan. Gelukkig is dit niet al te moeilijk want de beelden, het camerawerk en de muziek zijn werkelijk prachtig. Wellicht iets te spiritueel en poëtisch naar mijn smaak, maar de onconventionele aanpak van Terrence Malick verdient gezien te worden.

Bij sommige scenes moest ik heel erg aan 2001 denken. Hoewel ik dit hier iets minder uitgewerkt vond, was het nog steeds wel een mooie film. Prachtige beelden met een mooi, emotioneel verhaal.

Indrukwekkende en bijzondere kijkervaring met een geweldige Jessica Chastain.

Cinematografisch verbluffend mooi, Schitterend in zijn details. De zwaar aangezette symboliek en de filosofisch/spirituele kant van de film konden me echter maar bij vlagen boeien.

Kan me overigens prima voorstellen dat er mensen zijn die dit met 5 sterren beoordelen.

Nou echt zo'n ding dat de vraag bij me oproept 'wat is een film'.

Cinematografisch hier en daar echt geniaal mooi. Maar bij gebrek aan een narratief kan je ook een fotoboek van National Geographic pakken. En bij nogal wat scenes in het begin zat ik me echt wat af te vragen wanneer de commentaarstem van Michael Palin zou komen.

Wat me ook verkeerd schiet - en dat is in wel meer films van Malick - is de stichtelijke toon. Niet mijn ding, en het zonde-en-berouw motief ook niet. Sowieso gaan filosofie en godsdienst in mijn hoofd niet goed samen, daar is iets voor nodig wat ik daar kennelijk mis.

Blijft over het motief van de liefdeloze, strenge opvoeding van de jongens. Meh, daarover kan je misschien beter een boek van Maarten 't Hart lezen, dat geeft een veel interessanter perspectief daarop, en voor ons Hollanders nog dichter op de huid ook.

Om terug te komen op mijn opening, 'wat is een film'. Voor mij is dat iets waarin cinematografie, narratief, spanningsboog, filosofie of idee, en acteren naadloos samenkomen. Deze film heeft maar een van die vijf, en kan daarmee zoals ik er tegenaan kijk eigenlijk niet als film beoordeeld worden.

Qua filosofie, de opening is behoorlijk direct en toonzettend - dan zou je verwachten dat de film ook in dat motief eindigt. Kon ik er niet in zien, dus ook op dat punt wat mij betreft niet raak.

Nogal tegenvallend, voor zover dat nog niet duidelijk was. Malick spreekt overduidelijk een doelgroep aan, en even overduidelijk hoor ik daar niet bij.

Tja.

Ik kan me helemaal aansluiten bij blurp194's betoog. Nergens kan ik hier iets bijzonders en vooral origineels in ontdekken. De beelden zijn mooi, maar op Discovery of National Geographic Channel ook te zien en dan krijg je tenminste nog commentaar over wàt je ziet!

Daarnaast wat uit 2001 en Enter the Void gekopieerde en gemixte beeldstroompjes, die ik alleen maar irritant vind. Als ik mijn ogen sluit en in een lamp of de zon kijk, kan ik zulke beelden zien wanneer ik maar wil.

Blijft over de flashbacks over de jeugd van Jack. Kon me nog wel enigszins bekoren, maar het godsdienstige geneuzel stoot me dan vervolgens weer totaal af. En de stukken met Penn??? Moet je daar ècht acteur voor zijn???? Volgens mij had Malick een hoop geld kunnen besparen door voor die rol gewoon een willekeurig iemand met vervroegde dementie te nemen en die wat rond te laten paraderen.

Conclusie voor mij: niet veel bijzonders en bij mij raakt het blijkbaar niet de juiste snaar, maar ook geen totaal wanproduct en het proberen best waard.

Mwah.

Er valt hoe dan ook wat te zeggen over The Tree Of Life: Soms pretentieus/ ambitieus, soms goed, maar, althans voor mij; nergens een meesterwerk. Ik las het na afloop op de IMDB-pagina: Sean Penn vindt dat de film voordeel had gehaald uit een meer conventionele vertelstructuur. En daar ben ik het wel mee eens. De ‘onconventionele’ intermezzo’s zijn mij niet te onconventioneel, maar ze lopen niet echt lekker met de rest van de film. Het geeft de film ook iets pretentieus mee, terwijl de coming-of-age voor mij in al z’n bescheidenheid genoeg was geweest.

De casting is wat apart. Brad Pitt als strenge vader komt niet helemaal geloofwaardig over. Jessica Chastain en Sean Penn – die andere grote namen – krijgen niet al te veel te doen, wat dus maakt dat de kindacteurs meer opvallen.

Daarbij moet wel gezegd worden dat deze film geen acteursfilm is. Terrence Malick is weer z’n zweverige zelve met die typische cameravoering van hem. Het heeft wel wat, maar ik vind hem er soms in overdrijven. Dan lijkt hij te verdwalen in zijn eigen roes, met poëtische zinnetjes en bedroefde blikken. Dat maakt het voor mij afstandelijker in plaats van dat ik er helemaal in mee op zou gaan. Filosofische/ spirituele praat is dan ook niet aan mij besteed. Mensen kunnen er uren over doorgaan, elkaars argumenten onderuit (proberen) halen of bevestigen.. maar wat heeft dat voor zin?

Niettegenstaande dat aspect van zijn regie slaagt hij erin serieus wat moois op het scherm te toveren. Zo’n geschiedenislesje tussendoor is audiovisueel geweldig (maar heeft voor mij inhoudelijk weinig toegevoegde waarde). Een échte emotionele punch had wel verwacht en dat mis ik spijtig genoeg.

3

Deze was op tv en uiteindelijk toch maar eens meegepikt. Had er niet zo'n goeie reacties over gehoord, maar dacht toch eens te kijken, maar het was toch ook niet echt m'n ding.

Zeker het eerste half uur vond ik niet zo interessant en het leek eerder een natuurdocu dan film. Ik had bijna besloten de film te stoppen, maar uiteindelijk begon er toch wat meer verhaal te komen. Het laatste deel kon me ook weer wat minder boeien.

De cast deed het wel goed en de film bevatte wel mooie beelden.

Het was een film die voor mij wat wisselend was, gelukkig maakte het middenstuk nog wat goed. Hoef deze ook niet meer terug te zien.

Goh, wat moet ik met deze film. Ben na iets minder dan twee uur in slaap gesukkeld al zal dat eerder maken hebben gehad met het late uur dat ik ben beginnen kijken dan met de film zelf gisteren nog even het laatste half uur meegepikt.

Laat ons beginnen met de personages zelf. Vond de rol van Pitt niet geheel overtuigend. Ik had er weinig voeling mee. Chastain vind ik wel een goede rol spelen. Veel moet ze niet zeggen, maar ze lijkt zo naturel. Prachtige vrouw overigens. De keuze voor Penn als big Jack is vreemd te noemen. Veel hoefde hij niet te doen. Deze film focust zich natuurlijk niet op de acteerprestaties of de dialogen. Die zijn onderschikt aan het verhaal of de betekenis die Malick aan zijn film tracht mee te geven.

Het verhaal is op zijn minst opmerkelijk te vinden. De beelden van kosmos, water en natuurbeelden roepen chaos en een transcendentaal verhaal op. Een mix tussen creationisme en evolutieleer. Die dino's vond ik er misschien toch net over.

Het gezin uit de jaren 50 toont een typisch Westers patriachaal gezin uit die tijd. Een hardwerkende 'hardvochtige' strenge vader tegenover een zorgzame onderdanige huisvrouw. Het fysieke geweld ontbrak nog net, maar ik ben blij dat die toer niet opgegaan werd. De kinderen kennen een soort haat-liefdeverhouding met hun vader. Het gezin werd erg goed in beeld gebracht. Mooie camerastandpunten, mooie montage en goede ondersteunende sound. Mede dát maakt de film sterker en laat de kijker zich het verhaal tuimelen. Dialogen waren niet nodig en ook dat maakt de film en vooral het verhaal van het gezin zo sterk. De vader botst tegen zijn eigen limieten aan, zijn eigen survival of the fittest óf zijn eigen struggle of life. Dé toorn van God of toch maar je eigen verantwoordelijkheid? Idem voor de dood van de broer zie ik op die manier.

Al bij al een film waaraan ik nog vaak zal denken. Een film die ik zeker nog terug wil zien. Ik begrijp verre van alles en ik betwijfel van wat ik wel denk te snappen wel correct is. Toch maar een 3,0*. Soms miste ik de samenhang tussen verschillende scènes. De natuurbeelden zijn dan wel mooi, maar er is te weinig connectie met het geheel van de film.

Met The Tree of Life heeft Terrence Malick een film gemaakt die groter aanvoelt dan het leven zelf. Deels surrealistische natuurdocumentaire, deels filosofisch grand narrative. Dit is een visueel meesterwerk, dat de grote vragen van het bestaan combineert met thema’s als opvoeding en rouwverwerking.

Verder lezen

“Help each other. Love everyone. Every leaf. Every ray of light. Forgive.”

Het is moeilijk om over The Tree of Life een normale recensie te schrijven. Mijn gevoel zegt me dat ik vooral het eerste uur naar pure filmmagie heb zitten kijken. De (natuur) beelden, de cinematografie en het camerawerk van Lubezki, de voice-overs en de grandioze muziek, dat eerste uur is The Tree of Life een overweldigende filmervaring.

Terrence Malick kiest ervoor om grote filosofische en spirituele vraagstukken aan bod te laten komen zoals religie/evolutie, grace/nature en de ‘afterlife’, maar The Tree of Life is ook een gezinsdrama met Jack die opgroeit in de jaren 50 en opgevoed word door zijn strenge vader en liefdevolle moeder. Tijdens dat tweede gedeelte verliest de film wat aan kracht, maar de manier waarop Malick en Lubezki de Amerikaanse suburbs uit de jaren 50 weergeven is subliem. En Pitt en vooral Chastain zijn ijzersterk. The Tree of Life is een film met weinig dialogen en zonder ijkpunt of richtpunt voor de kijker. Het is een filmbelevenis die je moet ondergaan. Of dat positief of negatief uitpakt verschilt per kijker. Maar dat de film nog steeds in me hoofd rondspookt is een compliment aan Malick.

Als er een film is die voor mij moeilijk te beoordelen is dan is dat toch wel "The Tree of Life", een film die ik afgelopen week voor de 4e maal gezien heb. Deze film blijft mij fascineren maar ook afstoten. Dat laatste komt omdat ik deze film heb ervaren als een puur religieuze film. Is dit de wereld zoals Malick hem zelf ziet? Je zou het haast wel denken. Dit keer heb ik mijn antipathie tegen de bijbelse verwijzingen opzij gezet en gewoon de bril van een filosoof opgezet want dit is natuurlijk ook een filosofische film waarbij ik het existentialisme zeer duidelijk herken. Hoe de hoofdpersoon de wereld ziet, daar gaat het om en die is 100% subjectief. Het is ten slotte zijn waarheid. Dat jij jezelf niet in zijn wereldbeeld herkent doet dus niet ter zake. Geloof is altijd subjectief. Ga jij het verkondigen als een waarheid die voor iedereen moet gelden dan wordt het een ideologie. Dat is in deze film duidelijk niet het geval.

Op visueel vlak - laat ik het daar eens over hebben - blijft dit zonder meer een zeer mooie film waarbij ook de schitterende soundtrack voor mij een zeer grote rol speelt. Prachtig o.a. dit fragment The Tree of Life - Lacrimosa met de wondermooie muziek van Zbigniew Preisner die ook in de door mij zeer bejubelde film La Double Vie de Véronique (1991) zijn visitekaartje heeft afgegeven wat betreft score. Wat deze film o.a. ook een herziening meer dan waard maakt was de verschijning Jessica Chastain in de rol van de moeder. Hoe zij met de knullen omging vond ik gewoon prachtig.

Wat mij ondanks dat alles toch tegenstaat deze film een hoge waardering te geven was dat het mij - vooral het 2e gedeelte - allemaal te lang ging duren. Op een gegeven moment had ik het allemaal wel gezien. Niettemin vind ik mijn aanvankelijke waardering van 3.0* duidelijk niet op zijn plaats, alleen al vanwege het op visueel vlak zeer mooie eerste uur, de score én uiteraard Jessica Chastain.

Rest mij nog te vermelden dat films van Malick bij mij het beste tot zijn recht komen als ik ze thuis bekijk. Dan hoef ik mij tenminste niet te storen aan de afkeurende geluiden van het bioscooppubliek.

Waardering: verhoogd naar 3.5*

Net de extended cut gezien en ik kan helaas niet anders dan concluderen dat de originele versie duidelijk superieur is. Het extra uur aan materiaal bestaat grotendeels uit meer coming-of-age van Jack en maakt daarnaast van de personages van Brad Pitt en Jessica Chastain meer mensen van vlees en bloed en minder archetypes. Van mij had het niet gehoeven. Veel nieuwe scènes zijn lang uitgesponnen en doen overbodig aan. Een uitzondering daarop vormt de scène met de tornado. Past qua thematiek goed in de film maar vooral de vergezichten van de tornado zelf zijn indrukwekkend. Ik heb natuurgeweld zelden zo mooi in beeld gebracht zien worden.

Laat er geen misverstand over bestaan, alles wat The tree of life de beste film ooit maakt zit ook in deze versie. Maar dan dus met een hoop extra met als gevolg beduidend minder impact. Voor de echte liefhebber nog steeds een aanrader. De rest doet er beter aan de originele versie (nog) eens te kijken.

Kijken naar planeten, vulkaanuitbarstingen met op de achtergrond wat religieuze quotes wat dan zogenaamd diepzinning moet zijn. Mooie beelden, maar als ik natuur wil zien zet ik BBC earth wel aan. Heb m geen eens afgekeken.

Pseudo-intellectueel geneuzel imo

Absoluut. Deze voor mij al perfecte film is gewoon NOG beter geworden. Had ik niet verwacht.

The Tree of Life is een film die ik toch uit nieuwsgierigheid een kans heb gegeven. Net als The New World 2005 is dit gewoon een zware deceptie. Met wat natuurfenomenen, zware muziek en zwijgzame beelden wil men tot de verbeelding spreken. Nou bij mij werkt het totaal niet. Wie daar wel van houdt prima. Wie hou je daarmee voor de gek. Ik denk toch echt jezelf! Zelden zo'n onzin gezien. Maar goed om te zien dat mensen het wel kunnen waarderen. Voor ieder wat wils, blijkbaar.

Mooi geschoten. Heel erg mooi geschoten zelfs. Dromerige beelden, prettige belichting en een fijne sfeer in die voorstad. Maar ook echt oersaai, waar enkele losse scènes er dan nog uitspringen, maar 140 minuten aaneen van dit ding was me echt te veel. Redelijk geacteerd, al zegt dat weinig. De acteurs lijken vooral poppen in de grote Malick-show waar een serieux over hangt, manmanman. En zo'n Sean Penn? Die rol hangt er ook maar een beetje bij. Nee, dit was op geen enkel vlak een leuke film om te kijken. De score puur op punten, maar dat voelt nog als te veel. 2,0*.

Jack [Sean Penn] voelt nog steeds de pijn van het verlies van zijn jongere broer. In flashbacks zien we flarden van de jeugd van de broers voorbijkomen waarin de invloed van hun strenge, dominante vader [Brad Pitt] en hun veel mildere moeder [Jessica Chastain] op hun leven duidelijk wordt. Maar Terence Malick zou Terence Malick niet zijn als hij het niet meer is dan een serie snapshots (fraai gefilmd, dat wel) en dat hij probeert de oppervlakkigheid van het verhaal te verhullen door er van alles bij te slepen. Maar wat hebben dinosaurussen hier in godsnaam mee te maken? Heb de film recentelijk nog eens op dubbele snelheid gekeken en zelfs dan is het niet te harden! Nog erger is de versie van 188 minuten, die verdient nog niet eens één ster.

Wat een meesterwerk. Een prachtige cineastische contemplatie van het leven en het probleem van het lijden.

Mensen die de film niet kunnen waarderen raad ik aan om 1) de vaste narratieve structuur die je gewend bent van films los te laten en 2) het Boek van Job uit de Bijbel te lezen en de film daarna nog eens te kijken.

Waar waart ge, toen Ik de aarde grondde: Vertel het, zo ge er iets van weet! Wie heeft haar grootte bepaald: gij weet het zo goed; Wie het meetsnoer over haar gespannen? Waarop zijn haar zuilen geplaatst, Of wie heeft haar hoeksteen gelegd: Onder het gejuich van het koor der morgensterren, Het jubelen van de zonen Gods? (Job 38:4-7)

Ik vond het een erg indringende, herkenbare registratie van een neerwaartse familiespiraal en ik kon de hele film lang de mentale pijn van de acteurs/actrices voelen. De unieke regiebenadering van Terrence Malick maakt van The Tree of Life een uiterst onderscheidende en subtiele ervaring die echter geen geheel oplevert dat iedere kijker zal smaken. Het knip- en plakwerk is vluchtig, de cameraregie uiterst nerveus en de atmosfeer dromerig, maar het zijn allemaal stijlkeuzes die de voortgang van het verhaal ten goede komen en het concept ondersteunen. Malick oogt soms zelfingenomen met een lange sequentie over het ontstaan van de aarde die onhandig in het verhaal wordt geplakt en veel willekeurige scenes die niet allemaal evenveel toevoegen, maar uiteindelijk zijn de 188 minuten (de editie die ik heb gekeken) opmerkelijk genoeg geen lange zit. Wat je ook van het gebeuren vind, The Tree of Life levert een uiterst bijzondere filmreis op die me op bepaalde momenten erg wist te raken. Zonder twijfel mijn favoriete filmbijdrage van Malick.