The Tree of Life (2011)

En ik geef hier een 3,5* voor. Een behoorlijk aantal (zeer) mooie stukken, maar ook veel saai geneuzel over God enzo. Veel symboliek, weinig heb ik er van begrepen, komt misschien nog wel bij een herziening of bij meer brainstormen. Ook een boel symboliek waar ik geen moeite voor zal doen, omdat het me simpelweg niet interesseert. Inderdaad een soort 2001 light, maar nu inclusief veel bullshit. Toch wel jammer dat een film door zoiets stoms om zeep geholpen wordt.

Overigens een geniale zet van Mallick om baby's te gebruiken. Heel goedkoop altijd en erg makkelijk sentiment, maar het werkt wel.

Mooie muziek ook, veel pianospel, maar ook helaas ook een redelijk gehalte kerkmuziek. Ik val er altijd van in slaap en vind er geen zak aan. Daardoor was de outro van deze film wel errug lang. Gelukkig bleef ik nog wel even zitten bij de aftiteling, zodat ik ten minste (qua muziek) een goed gevoel over hield. Dat dit een bijzondere film is, heb ik door, maar het kwartje valt vooralsnog op de vekeerde kant.

Een erg mooie film, die helaas niet altijd even consistent is. Vooral het begin is sterk, waarbij de soundtrack bestaat uit een afwisseling van ambient en klassieke muziek en waarbij we een opvolging van schitterende beelden krijgen te zien waardoor ik in een soort van hypnose raakte. Ik raakte er wel een beetje uit toen de beelden van het heelal aan bod kwamen, deed me een beetje denken aan het college Inleiding Sterrenkunde dat ik ooit heb gevolgd en wat voor het grootste gedeelte uit bestond uit het bekijken van mooie plaatjes. Hier nog wat mooier, maar het kwam een beetje clichématig op me over, waardoor ik toch wat ontwaakte uit mijn roes.

Het middengedeelte is wat meer verhalend en is visueel ook wat zwakker. Wat mij betreft werd er soms wat te dicht op de huid gefilmd, maar vooral de editting beviel me wat minder. Ik miste een beetje het ritme in de opeenvolging van shots (wat eigenlijk ook al gold voor het eerste gedeelte. Het slot was dan weer behoorlijk sterk en deed een beetje herinneren aan het eerste gedeelte.

Het acteerwerk was prima wat mij betreft, en Jessica Chastain vind ik werkelijk een schitterende vrouw. Had toch wel een beetje moeite met Brad Pitt. Niet omdat hij niet goed presteerde, maar meer dat hem als strenge vader gewoon een beetje ongeloofwaardig vind, omdat het zo loodrecht staat op hoe hij z'n dagelijkse leven leeft.

De soundtrack bestaat voor het grootste gedeelte uit klassieke muziek, wat mij vaak erg goed bevalt, Zeker hier, want er zitten enkele favorieten van mij bij. Wat me vooral trof was het gebruik van het eerste deel van de eerste symfonie van Mahler. De passage die te horen is in de film afkomstig uit dat deel heeft nog nooit duisterder geklonken, en dat komt voor het grootste gedeelte door de begeleidende beelden. Het opmerkelijke is dat dat deel uit die symfonie juist heel erg vrolijk uitbundig is. Het stelt het uitbreken van de lente voor, en net het kleine stukje winter dat vooraf gaat is door Malick gebruikt en klinkt daarom ineens heel anders, want los van de film heb ik dat stukje winter helemaal niet als zo duister ervaren. Vond ik best wel interessant eigenlijk, dat muziek niet alleen de sfeer van beelden kan bepalen, maar dat het blijkbaar ook andersom werkt.

Uiteindelijk geen perfecte film, vanwege de editting en het mindere middengedeelte, maar lager dan 4,5* wil ik echt niet gaan. Daarvoor was het geheel toch echt veel te boeiend en de muziek te mooi. Ik wil zeker meer zien van deze regisseur!

Fantastisch om deze film in de bios (Imax) te zien voor de natuurbeelden met de muziek. Van mij had er wel meer van in gemogen. De film heeft een ongebruikelijk verloop, en is daarom wat lastiger te beoordelen. Ik moet hem nog eens gaan zien, voor een definitief oordeel.

De film roept iig de vraag op; What the fuck are we, en waar gaat ons/het hele leven nou eigenlijk helemaal over, wie zijn we?. Die vraag oproepen, daarin is de film zeker geslaagd. Het contrast tussen ons ondermaanse banale geworstel en de grootsheid van het het Universum is zo groot, en toch maken we onderdeel uit van beiden.

De film deed mij vooral denken aan 2001 A Space Odyssey waarin de oertijd tegenover ons mogelijke toekomstige bestaan wordt gezet. Hier tegenover de jaren '50 t.m. nu, met uitstekend acteerwerk , vooral van Brad Pitt.

Ik zag de film in Berlijn, naast bezoeken aan alle oudheidkundige beschavings-schatten daar, de dino's in het .naturkundemuseum-Berlin. , de muur en de Nazis ; Topographie des terrorshttp://www.topographie.de/, wat in principe dezelfde vragen oproept. Honderden Miljoenen jaren evolutie versus de waanzin van het menselijke bestaan in ons tijdperk........... What the fuck are we?!

Ontzettend ambitieus maar helaas ook erg pretentieus werkje, wat heel veel probeert te zeggen en nog meer probeert te laten zien, maar uiteindelijk faalt in beiden. Ondanks een veelbelovend begin (mooie beelden, belichting), raakt de film helaas al snel volledig ondergensneeuwd door een lawine van pretenties (een allesomvattend idee over het hele universum, god, leven en dood, proberen uit te beelden, kun je moeilijk bescheiden noemen).

Het hele "filosofische" aspect van de film gaat niet verder dan (letterlijk!!!) standaard vragen als: "Who are we?", "Where were you?, answer me". Oh please!!!

Vervolgens probeert de film deze vragen te beantwoorden met (op het stuk over dat gezin na) een aantal quasi National Geographic-achtige cliché beelden, zonder enig narratief en met nauwelijks dialoog. Serieus, als je de (veelbelovende) officiële trailer hebt gezien, dan heb je 95% van het totaal aan dialoog in deze film al gehoord.

Er was ergens een recensent, die de film veel beter omschreef dan ik: "Sifting through the reams of recyclable blogs and print reviews dispatched from Cannes, where the film went on to win a prize, I’m saddened but also relieved to discover that all those frenzied fans and detractors have no more idea what this metaphysical mumbo-jumbo is about than I do. The more they try to explain it, the sillier they get. One over-zealous critic called it “a religious experience.” No wonder church attendance is down on Sunday."

Voor mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in visionaire en filosofische meesterwerkjes kan ik films aanbevelen als Adams Æbler, 2001 ASO, A Clockwork Orange, Fight Club en Pink Floyd The Wall.

Met "The tree of Life" echter, loop je de kans (in het meest positieve geval) met een flinke dosis cognitieve dissonantie (let maar eens op een bepaalde user, die de film 5 sterren heeft gegeven en nu al weken dit forum af surveilleert, om op elke kritische noot een reactie te geven) de bioscoop/het filmhuis uit te lopen, jezelf continu afvragend "wat heb ik nou eigenlijk gezien???"

Bij sommige films heb je je op basis van de lovende reacties op MM een bepaald beeld gevormd, waar die film dan wel of niet aan kan voldoen. The tree of life is zo'n voorbeeld waarbij dat opgeroepen beeld nauwelijks overeenkomt met de daadwerkelijke film.

Ik verwachte een visueel spektakel van epische proporties, terwijl de bulk van de film bestaat uit het in nogal smutzige-kleuren gebrachte verhaal van een modaal gezin. De cinematografie van de achtervolgingsscene uit Badlands maakte op mij eerlijk gezegd meer indruk dan welke scene uit The tree of life ook. Het camerawerk is verdienstelijk hoor, maar behoort mijns inziens niet tot het beste wat ooit op het witte doek is gebracht. Ook niet in het eerste half uur, waar nogal grootse en soms abstracte natuurbeelden de boventoon voeren. Het is vooral het getoonde zelf wat mooi is, niet perse de manier waarop dit getoond wordt.

Wellicht interessanter is het inhoudelijke aspect van de film. The tree of life maakt de indruk een moderne Job-vertelling te zijn. De aloude vraag waarom het kwaad goede mensen treft wordt gecombineerd met een vraag naar de rechtvaardiging van macht, en met rebellie daartegen. Job roept na zijn ongeluk God ter verantwoording. Daarop reageert God aanvankelijk met enkele grootse donderspeeches waarin wordt gewezen op zijn macht over de natuur. Dat gebeurt zeer gedetailleerd en visueel, tot aan voorwereldlijke monsters aan toe. Job erkent daarop zijn kleinheid, en wordt vervolgens feitelijk in het gelijk gesteld door God; hij krijgt alles wat hij verloren heeft dubbel en dwars terug.

Malick hanteert dezelfde volgorde. The tree of life begint met het verlies van een kind, waarop de christelijk ingestelde ouders God vragen naar het waarom (de gefluisterde voice-over is wel erg prominent trouwens). Hierop volgen de reeds genoemde shots van natuur, heelal, dinosauriers en dergelijke. Daarop wordt de geschiedenis van het bewuste gezin verteld, zoals gezegd vormt dit het leeuwendeel van de film. Opvallend is dat vader Brad Pitt, die zich niet met 'dad' maar alleen met 'sir' (vgl. 'lord') of 'father' laat aanspreken, een soort God-complex heeft. Zijn regels en straffen zijn willekeurig, precies zoals in het boek van Job. Je kan dubieren of het kind, Jack, hier de rol van Job vervult, in ieder geval gaat hij steeds meer rebelleren tegen dit onrechtvaardige gezag. De moeder neemt een vreemde positie in, haar goedheid zou de gevende/zegenende hand kunnen zijn die God ook wordt toegedicht, maar misschien interpreteer ik dan een stap te ver. Hoe dan ook, als de rebellie z'n hoogtepunt bereikt komt vader tot inkeer en beseft hij dat hij mis zat. De film switcht dan weer naar het universele perspectief, en sluit af met de zevenvoudige genoegdoening die ook Job ten deel viel. Paradijselijk. Dit dualisme tussen het concrete gezinsverhaal en het abstractere en symbolische gedeelte van de film wordt mooi gestalte gegeven in de titel. Er is een letterlijke boom die geplant wordt als Jack nog jong is, om met hem op te groeien, maar uiteraard staat The tree of life ook voor de levensboom uit het Paradijs, waarin we aan het einde beland lijken te zijn. (Er is nog een resem aan andere bijbelverwijzingen overigens, zie hiervoor bijvoorbeeld het bericht van Ferdydurke.)

Best een aardige opzet van Malick, maar het komt toch niet zo geweldig uit de verf. Het deel waarin Jack opgroeit is te lang, kent teveel herhaling en is te gewoontjes. Personagebinding komt nauwelijks tot stand. De functie van het Sean Penn-gedeelte ontging me ten enenmale. De natuursequenties zijn wat bombastisch en grenzen aan de kitch, hoewel The tree of life wel aan de goede kant van de lijn blijft. Het meest positief ben ik nog over de muziek, die erg mooi is en waarmee de film zichzelf een bepaald statuur aanmeet. Mijns inziens wordt het echter geen meesterwerk, verre van zelfs. Wel een redelijk gewaagd en bijzonder probeersel, dat helaas op teveel punten tekort schiet.

Gisteren toch nog maar eens een keer in de bioscoop gezien, puur voor de ervaring en de tweede keer bewijst voor mij dat dit toch wel vijf sterren verdient en zelfs een plaats in mijn top 10. Niet alles is geslaagd, zo blijf ik die strandscène aan de climax een ietwat vervelend religieus cliché vinden en ook vind ik de vragende voice-overs die je voornamelijk aan het begin vindt soms wat al te nadrukkelijk, maar als geheel biedt de film gewoon een ervaring die ik bij geen andere film ooit zo sterk gevoeld heb. De film bestaat uit vier delen, waarvan het eerste deel (de rouwverwerking) desoriënterend is, het tweede deel (het ontstaan van de Aarde en de evolutie) op een stille manier overweldigend werkt, het derde deel op bijzondere knappe wijze het menselijke aspect naar voren brengt (de beste coming-of-age-film ooit!) en het laatste deel (het strand) de spirituele verlossing brengt, het enige wat de film bij mij niet werkt, althans niet daar. Wat er voor komt werkt immers al spiritueel genoeg en het bijzonder gemakkelijk om die climax te vergeven door het moois dat er voor komt. Vooral deel 2 en 3 zijn gewoon het beste dat je in cinema kunt vinden. Het is ook pure film: een audiovisueel werk op en top, waar je nooit zomaar een theater- of boekversie van kan maken.

Het is een film waar je heerlijk over door kunt mijmeren over de inhoud, maar hier staat voor mij de ervaring centraal. De combinatie van muziek, camerawerk en belichting wekken verschillende gevoelens op die erg diep rijken. Hoe, wat en waar is moeilijk uit te leggen, omdat het gaat om een samenstroom van kleine momentjes die op zichzelf zo op papier lang niet zo bijzonder klinken. DIt is dan ook een van die type films waarvan het ondenkbaar is dat een andere regisseur het had kunnen overnemen.

Wat de film voor mij persoonlijk betekend kan ik niet zeggen zonder zweverig te klinken, iets waar ik eigenlijk een hekel aan heb. Daarbij houdt ik het hier toch graag voor mezelf. En nee, het is niet eens dat ik mijn jeugd hierin herken, mijn pubertijd lijkt niet op die van Jack uit The Tree of Life.

Weergaloos ambitieus en schaamteloos pretentieus, dat is The Tree of Life in een notedop. De film maakt het waar. Ik verhoog naar 5*.

Niet helemaal mijn kop thee, blijkbaar. In een klein bioscoopzaaltje in Londen zat een uiteenlopend publiek, waarvan er steeds een paar de zaal verlieten. Enerzijds best te begrijpen, want Mallick vertelt met The Tree of Life niet op de traditionele wijze een verhaal. En eerlijk is eerlijk, ik moest er ook wel even inkomen en mijn ogen laten wennen aan de bijna geïmproviseerd- ogende cinematografie en editing. Maar het went. Vervolgens komt de film met een rij uitstekende shots en sterke muzikale ondersteuning over het ontstaan van de wereld, maar slaat af en toe ook de plank mis. Vooral jammer dat de dinosaurussen er echt verschrikkelijk slecht uitzagen, erg lelijke CGI. En ondanks dat het maar een paar momenten zijn, zoiets brengt je wel meteen uit de film.

Vervolgens komt er een vrij aardig coming-of-age stuk, waar vooral het acteerwerk van de jonge acteurs Hunter McCracken en Laramie Eppler opvalt. Kreeg geregeld een Stand By Me gevoel. Overigens ook geen kwaad woord over Chastain en Pitt, beide speelden ook uitstekende rollen. Na deze twee prima delen komt de film echter met een vrij vermoeiende afsluiter. Dat gedoe op het strand duurt lang en ik had niet dusdanig veel met de karakters dat het me wist te ontroeren. Sterker nog, het coming-of-age deel was vele malen krachtiger. En sowieso had ik meer verwacht van de rol van Penn in het geheel. Al met al dus niet echt mijn ding. Veel mooie dingen gezien, maar vooral als losse stukjes. Het totaalplaatje is mooi, goed geacteerd en duidelijk met veel zorg en passie gemaakt, maar mij deed het niet erg veel.

Met moeite 3,5 sterren.

Overweldigend epos. Terence Malick slaagt erin om met schitterende cinematografie de innerlijke struggle van zijn hoofdpersoon te verbeelden.Met name de natuurshots zijn adembenemend mooi en eigenlijk al genoeg reden om deze film op het grote scherm te gaan bewonderen. Een en ander gaat echter wel ten koste van de acteurs. Hoe goed Brad Pitt, Sean Penn en Jessica Chastain ook spelen; hun acteerwerk wordt te veel overschaduwd door het bombastische spektakel dat ze in de verdrukking duwt. We gaan van het ene bloedstollend mooie shot naar het andere, maar de acteurs krijgen hierdoor weinig de kans om hun karakters van verdere diepgang te voorzien. Een meer conventionele narratief zou hier uitkomst hebben geboden. In die zin kan ik me goed vinden in de argumenten die Sean Penn aandraagt waarop deze fantastische film nog beter had kunnen worden. Desalniettemin is The Tree of Life een unieke ervaring die elke cinefiel een keer over zich heen moet laten komen.

Tree of Life.

Wat een film zeg. Ik kan er aan de ene kant heel veel, en aan de andere kant heel weinig over zeggen. Ten eerste ben ik heel erg opgelucht dat mijn eerste Malick zo goed in de smaak is gevallen. Ik werd eigenlijk pas bekend met zijn naam door Tree of Life, en ondanks dat ik werd getipt om eerst zijn andere werk te zien, ben ik koppig eerst deze gaan bekijken. Malick's andere werk zal in ieder geval vrij snel aan de beurt komen...

Bijzonder is de film eigenlijk op elk vlak, als eerst vallen de technische kanten vooral op. Of eigenlijk ook weer niet, combinatie wellicht. Zo is bijvoorbeeld het camera werk erg mooi gedaan, goed gebruik van moderne technieken en in zoverre origineel. Ik heb eigenlijk nog nergens een drama film met natuur beelden gezien, en daardoor vind ik de combinatie erin ook echt geniaal bedacht. Dit zal wel eindeloos gekopieerd gaan worden!

Aan de andere kant, ben ik niet de domste om te zien dat er achter de beelden een betekenis zat. Nu heb ik geen tijd en zin om dit hele forum af te lezen om tot een goede interpretatie te komen, ik hou liever aan mijn eigen waarheid, en ik zag het verhaal toch wel als een coming of age, alleen stonden de beelden van het begin voor het begin van het leven. Misschien een filosofie dat de jongen die uiteindelijk dood gaat, waarvan we niet precies weten wie het is, zijn leven er eigenlijk alleen maar is. Ik heb ooit wel iemand horen zeggen dat je eigenlijk alleen maar kan vertrouwen op je eigen bestaan, en dat verleden, je naasten enz. een bijgeloof is. Dat er geen toekomst bestaat. Eenzame benadering, maar op de een of andere manier deed de film me daar aan denken.

Natuurlijk zou het ook te maken kunnen hebben dat we maar een persoon volgen tot aan de dood, maar op de een of andere manier leek me de film daarin te kort schieten. De film gaat voor mij eigenlijk over de complete mensheid, dit gezin staat hier voor.

In combinatie met twijfelachtige bedenkingen, prachtige muziek, beelden om bij te kwijlen, een cast die onwaarschijnlijk realistisch vol karakter hun rol weet te vertolken en regie spel die zo rustig met een hart weet te filmen dat je als kijker je nogal welkom voelt, wordt dit zonder pardon een klassieker. Alsof de film voor iedereen is, alsof de film voor jou gemaakt is. Komt waarschijnlijk omdat iedereen zich wel kan identificeren of kan herkennen in bepaalde situaties. Mensen lijken nou eenmaal heel veel op elkaar. En klassiekers zijn voor iedereen.

Hele goede film, die me nog wel eventjes bezig houdt. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik ervan moet denken, en ik weet ook niet wat ik ervan wil denken. Goed is het wel, meer dan dat. Misschien verstandig om wel enige tijd te wachten met mijn tweede Malick, als dat even diepzinnig blijkt te zijn.

4,5 ster Malick wordt mijn nieuwe held

Er zit natuurlijk veel moois in de film. Veel van die typische dromerige shots, nostalgische coming-of-age scenes, heerlijk hoe het (relatief) kleine leed even zwaar bombastisch en over the top in de context van het onstaan van alles wordt geplaatst. Het einde, en eigenlijk de hele verhaallijn rond Penn, daar kon ik helaas niet zo veel mee.

De film is naar mijn persoonlijke voorkeur te weinig een film, of wat ik daar onder versta in ieder geval. Te veel een verzameling mooie dingen waar je als kijker maar mee doet wat je wilt, waar je maar in ziet wat je er in wilt zien, door in je hoofd van alles aan te vullen.

Ik heb eigenlijk geen idee hoe ik deze film moet beschrijven in een recensie. Laat ik het maar op indrukwekkend en bijzonder houden.

The tree of life heeft me ieder geval 1 van de mooiste scenes ooit getoond, met de beelden van de schepping van alles. De beelden, de soundtrack, de sfeer...zo vreselijk mooi! Dat mag je pure kunst noemen.

Je krijgt een overtuigende coming-of-age film te zien, opgedeeld in verschillende hoofdstukken. De innerlijke twijfels en veranderingen in zijn leven van de hoofdpersoon krijg je meermaals weerspiegeld te zien in dromerige, aparte stukken. Prima prestaties van de kindacteurs, maar ook van Pitt en Chastain.

Ik heb weinig ervaring met dit soort films, het was soms ook wat lastig te begrijpen, maar het maakte wel veel indruk. De film deed me in de verte wat denken aan 2001: a space odessey, ook een film die je zo op verschillende manieren kan interpreteren.

Typisch een film die ik in de toekomst nog eens opnieuw ga zien. Al is het alleen maar voor de prachtige beelden van de schepping.

4*

Ik had me aan iets pretentieus verwacht maar dat viel al bij al goed mee. Malick probeert het leven in zijn totaliteit te vatten in een film en ergens is het raak. Hij plaatst het leven in zijn groter kader met transcenderende beelden over het ontstaan van het leven, situeert de plaats van de mens in het universum, zet de onbeduidendheid tegenover de oneindigheid.

Daarna volgt het "kleine" leven in een lange opeenvolging van zovele momenten van een bestaan zoals vele anderen, etappes die iedereen doormaakt : ruziënde ouders, het verlies van onschuld en de ontdekking van dat duistere kantje die we allemaal hebben, de menselijke capaciteit om zowel te scheppen als te vernietigen (net als God zelf), teleurstellingen, vergiffenis en vooral liefde als grootste gemeenschappelijke noemer dat alles verbindt. Iedereen zal iets in de film herkennen uit zijn eigen bestaan.

De O'Briens zijn niet meer dan een medium waardoorheen al die ervaringen bekeken worden, en meer dan de onvolmaakte wezens die we te zien krijgen hoefden ze niet te zijn. Onvolmaaktheid is eigen aan de mens zelf. Ik betreur dat het religieuze zo sterk verweven is doorheen de film, want Malicks visie is er dan ook duidelijk één die vanuit de christelijke hoek bekeken wordt met quotes uit de bijbel en het telkens aanhalen van God. Er zijn ook atheisten en mensen met andere geloofsovertuigingen, en ik vrees dat dit geen film voor hen is. The Tree of Life is niettemin een film waarbij je zomaar even op een aangename manier gaat filosoferen over het leven.

Typisch dromerige Malick-film, hypnotiserend en bijzonder fraai in beeld gebracht. Het verhaal is aan de karige kant en de rol van Sean Penn is minimaal (alsmede vrij vaag), maar wat een sfeer en wat een visuele pracht. Het camerawerk is werkelijk fenomenaal, de muziek is subliem en het akteerwerk is eersteklas. Wellicht iets aan de te lange kant, maar ik vond de film desondanks meeslepend en adembenemend mooi.

Razend ambitieuze, spirituele film die wel Malicks absolute magnum opus leek te moeten worden. In die zin is The Tree Of Life voor mij persoonlijk een beetje vergelijkbaar met Mr. Nobody van Jaco Van Dormael. Ook zo'n prent waarbij ik het gevoel had dat de maker ervan een allesomvattend levenswerk in gedachten had. En net als Mr. Nobody weet ook The Tree Of Life mij niet helemáál te overrompelen.

Daarvoor is het gezinsrelaas mij net wat te gewoontjes en de toon van deze film misschien toch net wat te zweverig: de (heel af en toe bijna potsierlijke) voice-over, het melige slotakkoord... Ik kan Malicks stijl wel appreciëren, maar het is voor mij niet het summum. Hetzelfde geldt voor zijn visuele aanpak, die uiteraard van veel vakmanschap getuigt. De immer bewegende camera glijdt weer sierlijk langs de personages heen. Maar de vele (mooie maar soms ook wel wat steriele) natuurplaatjes... Tja, helemaal wild word ik daar nooit van.

Tot daar mijn (kleine puntjes van) kritiek in een zoektocht naar redenen waarom ik deze The Tree Of Life toch niet onder m'n absolute favorieten schaar. Want verder is dit natuurlijk een erg knappe prent, met ook nog goede acteerprestaties van zowat iedereen. Pitt als strenge vader, Chastain als engelachtige moeder en ook de 3 broers zijn geweldig.

Ik begin dan maar met een (ruime) 3,5.

Pfoe, was moeilijk deze uit te kijken. Is me gelukt omdat ik toch wou weten wat de boodschap, de reden van de film zou zijn. De film doet alsof hij heel groot is door de vraag te stellen waarom we er zijn er waarom we doodgaan. En door de grootse manier van story telling, door de beelden en muziek probeert het, dacht ik, daar een soort antwoord op te vinden.

Van begin tot eind is zowat alles aan de film onduidelijk voor me geweest. Niet onbelangrijk bijvoorbeeld is volges mij dat de film begint met de dood van een zoon. Maar wie dat is en waarom die doodging is blijkbaar niet van belang want dat is mij in ieder geval niet duidelijk geworden, terwijl dit de reden was waar de film op gebaseerd werd, waardoor de vragen werden gesteld. Als je nou wist waar de vragen precies vandaan kwamen, kan je misschien zien wat de antwoorden kunnen zijn. Op deze manier wordt er geen verhaal gebouwd en dus geen emotie.

Het verhaal gaat over een strikte familie waar verder weinig mee verteld wordt behalve the usual stuff dat het een disciplinaire regeltjes wereld was dat je wel leerde dat er grenzen zijn maar totaal nie waarom die dr zijn.

Wat de film wel goed doet is dat het mooie beelden laat zien en een leuke innovatieve manier van opnames makn heeft bedacht. Beetje van beneden met een vislens opnemen geeft een leuk effect.

Maar dat was het wel zo'n beetje. Er wordt geen 1 vraag beantwoordt, de lijnen zijn compleet onduidelijk. Hij doet zich voor groots en diep te zijn maar schijn bedriegt duidelijk in deze film want hij is klein en oppervlakkig. Een grote teleurstelling.

Malick is een held!

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen. The Tree of Life is een fantastische film. De trailer deed mij destijds al watertanden, maar dan wil het nog wel eens voorkomen dat de film alsnog tegenvalt. Toch waren mijn verwachtingen behoorlijk hoog, en als ze dan ook nog een aan alle kanten overtroffen worden, kun je met recht spreken van een fantastische filmervaring.

Wat Malick met zijn vorige films niet lukte, hoewel die allemaal minimaal bovengemiddeld goed zijn, lukt hem hier wel. Namelijk een film afleveren die zowel verhaaltechnisch als op visueel vlak geweldig is en daarnaast van begin tot einde een ongekend hoog niveau weet vast te houden. Mallick neemt daarnaast altijd de tijd voor een film, gezien het feit dat hij maar vijf films heeft gemaakt in ruim vijfendertig jaar, maar deze film is het wachten waard geweest.

Wat gelijk opvalt aan the Tree of Life, is het ongelooflijk mooie begin van de film. Het ene shot is nog mooier dan het andere en eigenlijk gaat dat de gehele film zo door. De prachtige beelden in combinatie met de eveneens schitterende muziek, deden bij mij een apart gevoel opwekken. Een gevoel van bewondering, maar ook een fijn gevoel. Ik zat echt te genieten van de beelden die voorbij schoten. De schoonheid van de aarde wordt hier op ongekende wijze op beeld vastgelegd. Mallick weet hoe hij met de camera moet omgaan en weet mooie zaken, nog mooier over te brengen, door het op perfecte wijze in beeld te brengen.

Naast de mooie beelden kent de film ook een interessant verhaal. Een coming-of-age film, die zijn gelijke niet kent. Een oudere man (Sean Penn) die terugdenkt aan zijn soms moeilijke jeugd. Het acteerwerk van de film is ook geweldig goed. Penn heeft niet zo’n grote rol,maar doet het gewoon goed. Het zijn echter vooral de kinderen die fantastisch en zeer overtuigend spelen, terwijl ze toch bepaalt niet de makkelijkste scènes voor hun kiezen krijgen. Daarnaast speelt Jessica Chastain weergaloos als de moeder van het gezin. Wat een uitstraling en wat een liefde en warmte gaat er van haar uit! Iemand die vertrouwen uitstraalt en bij wie je jezelf terug kan trekken en die naar je luistert als het op sommige momenten allemaal niet zo lekker loopt. En laat ik als laatst Brad Pitt niet vergeten, die als stugge vader met zijn ingetogen spel ook prima speelt.

Daarnaast is er qua inhoud gewoon erg veel uit de film te halen. Zoveel zelfs dat het inhoudelijk allemaal niet in een kijkbeurt te vatten is, tenminste niet door mij. Daarnaast moet ik ook zeggen dat ik tijdens het kijken eigenlijk helemaal niet zo met de inhoud van de film bezig was. Het was meer de ervaring die over mij heen kwam die mij bezighield. Daarnaast heeft de film zo ongelooflijk veel te bieden, dat het soms ook gewoon niet onder woorden te brengen is.

In ieder geval was het een heerlijke kijkervaring voor mij. Ik snap trouwens best dat veel mensen de film niets zullen vinden. Het is namelijk een film waar je jezelf voor moet openstellen. Doe je dat niet dan kun je wel eens van een koude kermis thuiskomen. Voor mij was het in ieder geval het “kermisbezoek” meer dan waard. The Tree of Life is namelijk een achtbaan van schitterende beelden. En net als met een leuke achtbaan is het aan het einde jammer dat de rit alweer voorbij is, en zou je weer opnieuw in willen stappen om de rit opnieuw te beleven. Dat had ik bij The Tree of Life ook.

Zaterdag ga ik de film dan ook herzien. Ten eerste om de geweldige kijkervaring natuurlijk nog eens te beleven. Ten Tweede om te bepalen waar de film terecht gaat komen. De film krijgt zonder twijfel 5 dikke sterren en een plek in mijn top 10. Ik ben er alleen nog niet over uit op welke plek precies.

5,0*

Hallucinogeen experiment.

Deze pretentieuze film bevat meer mooie beelden dan welke film dan ook, maar gaat tevens keihard onderuit aan het gebrek van een iets duidelijker verhaal. Elke scène is een klein schilderij, maar de overdaad aan symboliek en religie biedt teveel aan interpretaties, hetgeen hier bijna nergens toe leidt. Pitt is de tirannieke vader van een jaren '50/ '60 gezin, dat in het meest gunstige geval doet rieken naar een hallucinogene Stand by Me. Dit 'middenstuk' behoort tot het beste van de film.

De wonderschone natuurbeelden afgewisseld met religieus gefluister en misplaatste dinosauriërs wekken vanzelf irritaties op bij de gemiddelde kijker. Natuurlijk is Malick een eigenzinnige en sterke regisseur die niet voor niets de tijd neemt voor zijn projecten en met deze film positief fel afsteekt tegen een cinemalandschap dat wordt beheerst door scripts gebaseerd op kermisattracties en vlakke herhalingen van beroemde blauwdrukken, maar dat dit experimentele werk waarschijnlijk een brug te ver is moge duidelijk zijn.

Twee.

Mooie beelden.

Deze film zit vol prachtige beelden en shots maar is zo ontzettend pompeus en pretentieus dat je er bijna een bloedneus van krijgt. Deze film is gewoon niet voor mij bestemd.

Malick is hier ontzettend onconventioneel bezig wat ik meestal wel waardeer maar niet op deze manier. De beelden op zich zelf zeggen niet genoeg, de gehele film zegt niet echt iets maar het word zo bombastisch gebracht alsof Malick hier de antwoorden op alle levensvragen beantwoord.

Ik haal zeker een aantal zaken uit de film maar het is voor mij niet doeltreffend genoeg. Sowieso spreekt de constructie van het verhaal mij niet aan. Het eerste uur Earth en het 2e uur Brad Pitt als onredelijke vader en dan weer een beetje Earth.

Penn maakt ook nog een intrede wat erg nutteloos aanvoelt.

Gewoon niet mijn ding, teveel aan alles. Malick tovert grandioze dingen op het scherm maar het zakt allemaal als een kaartenhuis in elkaar en er blijft niet veel van over.

Voor symboliek zoekers misschien de film van het jaar maar voor mij is het flop.

2* voor de prachtige beelden.

Surrealistisch en spiritueel drama over een strenge vader en diens (overleden) zoon. Na 10 minuten gaat de film terug in de tijd, ja zelfs zover dat het ontstaan van de aarde en de dinosauriers in beeld komen, wat trouwens een paar prachtige scenes oplevert. Het verhaal zelf is niet zo interessant allemaal, wat te langdurig en te vaag.

Plastiek.

Malick lijkt hier een cursusje klassiek artistieke kitsch te geven. Echt elk belegen, stoffig en beschamend artistiek cliché komt zowat voorbij tijdens het eerste half uur.

Ik had geen verwachtingen van deze film, wist zelfs helemaal niet waarover het ging. Het enige wat ik had meegekregen was dat het eerste half uur nogal los van de rest stond en audiovisueel overweldigend zou moeten zijn .... mnee, niet dus.

Al helemaal niet omdat de eerste 10 minuten eigenlijk redelijk gewoon zijn. Wat daarna komt is dan misschien wel gedurfd, het is aardig laf om dan toch met 10 minuten aan gewoon materiaal te komen, maar vast een geruststelling voor de wat conservatievere kijker dat het plotje wel zou komen. Slaat ook echt nergens op, want de film hoort ook gewoon met het losstaand gedeelte te beginnen. Wat volgt is 30 minuten aan uberkitscherige National Geographic beelden die waardeloos aan elkaar geregen zijn en vergezeld gaan van een hilarisch gewichtige soundtrack. Het was vast niet de bedoeling, maar de uitgekauwde artistieke tralala werkte geweldig op m'n lachspieren tijdens het eerste deel, gewoon beschamend om te zien. Daarmee was de film eigenlijk al lang verpest, maar Malick wist blijkbaar niet van ophouden.

Wat volgt is meer zwaarmoedige gewichtigheid. Een droevig zeikgezin waarin moederlief elke zin minstens met een zucht of 3, een paar kreuntjes en engelachtige zweverigheid probeert uit te spreken, een hardvochtige vader die het uiteindelijk toch allemaal wel goed bedoeld had (maar zo debiel als wat in het opvoeden van z'n kinderen bleek) en drie vervelende koters die de hele film diepongelukkig kijken. Wat een trieste bende bij elkaar, kan me wel inbeelden waarom Penn zo droef kijk in z'n scenes, al lijkt het plot hierboven te suggereren dat het eerder aan de veranderende wereld rondom hem lag. Ik kan me alleen moeilijk inbeelden dat Penn bedroefd is dat alle getoonde tristesse in de film zich in het verleden bevindt.

Visueel apart maar het doet me helemaal niks, en omdat je Malick zo hard ziet proberen wordt het al snel irritant. Hetzelfde geldt voor de soundtrack, oubollige ene elitaire rommel die enkel dient om mee uit te pakken. Personages zijn zo plat als een dubbeltje, filosofisch gewicht zit er eigenlijk helemaal niet in, weet ook niet of dat zelfs tot Malick's bedoelingen behoorde, maar het wordt de film blijkbaar wel toebedicht.

Het resultaat is 140 minuten aan zweverig, kitscherig en pathetisch gejank waar ik geen enkele affiniteit voor kan opbrengen. Audiovisueel compleet mislukt, emotioneel bespottelijk en slecht in elkaar gedraaid. Verdient daarenboven ook nog eens de titel voor meest geforceerde poging tot artistieke plastieke uitstraling.

Wou eigenlijk eerst nog 1.0* geven omdat Malick toch aardig afwijkt van de Hollywood normen, maar de film is het gewoon niet waard.

Als ik de film nog ergens mee moet vergelijken is het niet 2001 ... wel G-Low van Holland in the Hood. Qua humor ligt het dicht bij elkaar.

0.5*

Wat een draak van een film. Een aaneenrijging van zweverige scènes die me bij de Thin Red Line al stoorden. Spel van de jonge Hunter McCracken was goed en er zaten wel aardige momenten in tussen de twee broers, maar dit verhaal was ook in 15 minuten te vertellen. En what the F deed Sean Penn in deze film?

En het pretentieuze en lachwekkende einde helpt de film al helemaal om zeep. Ik heb me er echt meerdere malen toe moeten dwingen de film af te kijken.

Het enige dat me nog kon boeien was het deel van het ontstaan van de aarde, hoewel ik dat dan liever in een documentaire zie.

Malick zit duidelijk met zijn Angsten in de knoop. Inmiddels slim genoeg om in te moeten zien dat de hele religie niets voorstelt maar blijkbaar zo geïndoctrineerd is dat hij er tegen beter weten in toch alles aan doet erin te blijven geloven.

Helaas op een simplistischere manier dan bijvoorbeeld Von Trier.

Ik adviseer hem dan ook een goede psych.

Voor mij is is dit niet de beste film die meedong naar de gouden palm maar wel de mooiste die ik tot nu toe gezien heb. Alles is bijzonder mooi en origneel in beeld gebracht, in het bijzonder het deel over het onstaan van de wereld.

Voor het verhaal moet je deze film niet kijken, de plot is duidelijk ondergeschikt aan de rest.

De muziek kan ook niet onbeprezen blijven. En dan heb ik niet alleen over de score van Alexandre Desplat maar vooral de meesterwerken uit de klassieke muziek.

Het absolute hoogtepunt wat betreft de muziek en beeldenpracht van de film was wanneer het prachtige Lacrimosa uit Zbigniew Preisners' "Requiem for a Friend" uit mijn tv galmde.

Een zeer indrukwekkend moment.

http://www.youtube.com/watc...

Een absoluut meesterwerk.

Ik heb echt genoten van deze film, het eerste uur was toch echt wel in mijn ogen bijna perfect. Overheerlijk sfeervol, prachtige shots, geniaal camerawerk, briljante soundtrack.

Acteerwerk zit ook goed. En alles wordt gedaan met gevoel. Hou ik echt wel van.

Dit is een briljant kunstwerkje.

5* en een top 10 notering.

Hier vind u mijn uitgebreide review

Larger than life

Dat omschrijft de film voor mij het best. Niet alleen het thema is larger than life maar ook de film zelf is dat. Als je een film met een thematiek die zulke omvangrijke proporties, met zoveel pretenties, de kijker voor je weet te winnen, dan kom je van goede huize. En dat is bij Mallick zonder twijfel het geval.

Ik ben wel zowel emotioneel, nostalgisch en spiritueel overladen aan een stormvloed aan herinneringen uit mijn jeugd, reflecties naar mijn verleden, vol nieuwe kennis voor mijn toekomst. Erg sterk als je dat weet te verwezenlijken. Waar ik vooral nog steeds onder de indruk ben is de totale beheersing van elke shot, ongekend. Echt enorm veel moois voorbij gekomen. Een enorme verrijking door dingen die bij me binnen kwamen, die ik in me op heb genomen en altijd bij me zou dragen. Het is ook enorm universeel waardoor de film bij zoveel mensen hetzelfde doet. Ook weer veel dingen waar ik nog totaal niet bij kan. That's life.

Ook erg blij met de keuze dat het narratief ook niet zo voorstelt. Er staat een gezin centraal maar de momenten zijn zo universeel dat iedereen zich er wel in kan verplaatsen. De benadering van The way of Grace/Nature vind ik een hele fijne, Mallick wordt daar nergens belerend in, het is voor ieder ander de ontdekkingsreis om te ontdekken waar jouw waarheid ligt. En de muziek is echt zo mooi, om te huilen gewoon. Dirge .

Voor de rest gewoon enorm blown away. Woorden schieten tekort. Dit is cinema van enorme proporties, dit soort films worden zelden gemaakt. Ik ben gezegend. Wel balen dat ik morgen van plan was The Thin Red Line te gaan kijken. Kan alleen maar tegenvallen naar dit. Wat ben ik op door de overdondering die deze Tree of Life me heeft gegeven. Wat zal ik vredig slapen. Goedenacht!

Malick doet waar hij bekend om staat in deze ‘allesomvattende’ film. Technisch een briljante film brengen. Er is over elk shot nagedacht en de prachtige beelden volgen elkaar in hoog tempo op, de scheppingsscene daargelaten. Hier had ik namelijk vaak het gevoel de beelden al eens eerder gezien te hebben in docu’s als Earth en Life. Tevens kon ik niet veel met de boodschap die Malick probeerde over te brengen. Heb niet veel met alle verwijzingen naar het goddelijke en de eerdergenoemde scheppingsscene duurde me met zijn twintig minuten te lang. Maar als Malick letterlijk en figuurlijk terugkomt op aarde brengt hij een mooi portret met drie opgroeiende jongens en hun ouders die er ieder een andere levensvisie op nahouden. Hierbij is het goed dat Malick in het midden laat welke het beste is. Hoe deze levensvisies dan helemaal teruggevoerd dienen te worden naar het eerste deel van de film is mij een raadsel. Alles bij elkaar een audiovisueel sterke film maar als geheel te onsamenhangend en te religieus.

Psychologisch spreekuur. (op de Bahama's)

Malick's 2 uur durende gevoelens sessie zit er dan eindelijk op. God dank.

Om eerlijk te zijn, ik was er na 10 minuten al klaar mee; het zwaarmoedige dialoog, het kapotgeanalyseer van gevoelens en het menselijk geweten, en last but not least de twintigduizend levenslessen die in mijn strot zijn geduwd. Lees, we zijn pak hem beet 10 minuten onderweg.

Van hieruit was het eigenlijk gewoon oninteressant de film uitgapen. Om de dertig seconden even op de klok kijken, en weer een levensles wordt mijn slokdarm ingelepeld. De film is zelfs zo goedgelovig dat wanneer wij terug de tijd ingaan via een fantastische reeks natuurbeelden met een heerlijk bombastisch klassieke score, zien wij een velociraptor (vleeseter) aan een aangeslagen parasaurolophus (zo'n ding met zo'n kuif dat planten eet), snuffelen, maar uiteindelijk besluit deze met rust te laten om god knows why.

Maar goed, ik zie dat er nog al wat mensen deze film hoog waarderen dus ik zal nog even een paar van dit soort moraaltjes op een rijtje zetten: "You have control over your own destiny", "help each other", "the only way to be happy is to be loved", "unless you love, your life will flash by". Er zijn dus blijkbaar mensen die hier wel wat mee kunnen, dat is erg mooi, maar persoonlijk word ik er een beetje misselijk van.

De filosofieles van Malick ondertussen achter rug, zien we dus een kwartiertje (?) lang beelden van de natuur. Als enkel losse beelden is het inderdaad een prachtig gezicht, echter in de context van de film, veel te geforceerd natuurlijk. Hoe kan ik hier nu van genieten? Net nadat mijn lichaam is volgepompt met levenslessen dat we de planeet aarde voor lief moeten nemen. Ja, nu weten we het wel.

Wat rest is het verhaaltje van een gewoon gezinnetje met alledaagse problemen en ontwikkelingen. Ik zou ze hier prima kunnen neerpennen, maar iets zegt me dat het redelijk voor zich spreekt. Kortom, als los onderdeel niet echt interessant.

Als laatste wil ik nog even kwijt wat ik met "zwaarmoedig dialoog" bedoel: Zwaarmoedig dialoog is in mijn boekje dialoog met veel emotie, passie en als het effe kan, een lekker tranentrekkend deuntje d'r onder.

Huilen met de kraan open dus.

Voer voor discussie, slachtoffers aan beide kanten. Zoveel druk ligt er tegenwoordig op deze film. Je vindt het prachtig of je vindt het niks, voor weinig mensen is er de gulden middenweg. Ik denk dat ik hem gevonden heb. Het begon nogal slecht met een reeks losse scenes, maar daarna een prachtige reconstructie van het ontstaan van de aarde en het eerste leven. Dinosaurusscenes voelde daarentegen beetje misplaatst aan, carnivoren hebben geen medelijden!! Het stabiele verhaal wat daarna wordt verteld is redelijk goed, alleen jammer dat het niet echt herkenbaar voor mij persoonlijk was. Toch waren er veel scenes die me niet echt aanstonden en kon ook niet echt begrijpen waarom Jack zo'n hekel had aan zijn vader, zo streng was ie ookm weer niet. Zeker een speciale film en ik denk zelfs dat veel users er de 2001: A Space Odyssey van de 21e eeuw inzien.

Ik ben nooit zo’n fan geweest van Terence Mailick. Dat is ook één van de redenen waarom ik deze veelbesproken film nog steeds niet gezien had. The Tree of Life bleek uiteindelijk echter een zeer welkome verrassing. Cinematografisch is de film meesterlijk. Over ieder shot is nagedacht en of het nu gaat om een vrouw die de was op hangt of een veld zonnebloemen, alles ziet er even mooi uit.

En daar waar Malick me in het verleden nooit wist te raken met zijn personages, lukt dat nu wel. Brad Pitt is indrukwekkend als de vader die zijn zoons op harde wijze probeert voor te bereiden op het leven. Jessica Chastain doet niet onder als de liefdevolle moeder en ook de drie kinderen maken grote indruk. Er is nog meer dan genoeg wat ik niet begrijp na een eerste keer The Tree of Life, maar wat ik wel weet is dat zojuist een werkelijk adembenemend mooie film heb gezien over een opgroeiende jongen waarin zo ongeveer alle grote thema’s van het leven op natuurlijke wijze voorbijkomen. Pretentieus? Het zal best. Maar dit keer loop ook ik weg met Malick.

The way of nature and the way of grace

Met The Tree of Life ben ik aan de laatste film van 2011 gekomen die ik perse wou zien om eventueel nog in een eindejaarslijstje te steken. Ik had geen idee waar de film juist over ging (had alleen maar het fragment van Brad Pitt gezien die zijn kinderen leert boksen) maar de film leek me op een manier te integreren. Ik wou hem al eerder zien maar de speelduur liet me dit niet toe dus daarstraks maar eens tijd gemaakt om het op te zetten.

En het heeft niet veel gescheeld of ik had de film na een halfuur afgezet. Zoals ik daarjuist al zei: ik had werkelijk geen enkel idee waarover de film juist ging. Had ik het wel geweten dan had ik misschien op een betere gemoedstoestand van mezelf gewacht want ik heb gemerkt dat dit een film kan maken of kraken. Zo heb ik ooit The Last Picture Show van Bogdanovich vrij laag beoordeeld maar bij een herziening ging er een compleet nieuwe wereld open. Dit even terzijde maar ik twijfelde dus of het nu wel de goede moment was. Ik heb nog nooit iets van Malick gezien maar de opening waar we minutenlang naar onderwaterbeelden, vulkanen die uitbarsten en dinosauriërs zitten te kijken was niet echt mijn ding. Neen, dank u maar die symboliek is dus geheel niet aan mij besteed. Ik ben echter van het principe dat ik een film uitzie eens ik er aan begonnen ben dus ik bleef met een bang hartje voort kijken. Na een tijd lijkt de aanpak van Malick dan ook te veranderen. De symbolische weergave over hoe leven tot stand komt verdwijnt en het 'echte' verhaal kan van start gaan. Het is hiermee dat de film nog enigszins van niveau verhoogt want op de een of andere manier geraakte ik gefascineerd door de manier waarop het gezinnetje in beeld wordt gebracht. Het is echter de vele zweverige dialogen en gefluister die de film uiteindelijk de das omdoet. Althans, dat gevoel had ik toch een paar uur geleden maar hoe meer ik erover nadenk hoe meer de film wat in mij hoofd blijft rondspoken. Ik begrijp nog altijd de bedoeling van sommige scènes niet (de rol van de oudere Jack is mij dan ook compleet onduidelijk) maar er is een zekere vorm van fascinatie die me wel intrigeert.

Qua stijl is dit best wel mooi geschoten. Ik kreeg eenzelfde gevoel als Virgin Suicides van Coppola en in mijn boek is dat een compliment. De soundtrack wordt dan ook mooi gecombineerd met de bombast-gehalte van sommige scènes. Hoewel het er hier en daar uiteindelijk erover gaat (ik had het op den duur wel gehad met de klassieke muziek) kon ik het in het merendeel van de film wel waarderen. Brad Pitt begint de laatste jaren echt wel in alles op te duiken. Mij hoor je niet klagen want ik zie hem best nog wel graag spelen en ook hier doet hij het uitstekend. Het religieuze aspect aan de film ontsnapt me compleet maar de manier waarop hij de harde vader neerzet is een erg sterke prestatie. Nooit geweten dat hij dit in zich had. Sean Penn daarentegen is compleet verwaarloosbaar en in mijn opzicht ook nutteloos. Zijn rol voegt nu werkelijk eens niets toe aan het geheel maar het is mij ook nog altijd onduidelijk wat hij hier precies in kwam doen. Jessica Chastain daarentegen is de perfecte tegenhanger voor de norse kant van Brad Pitt.

Nog altijd aan het twijfelen wat ik hier eigenlijk mee moet aanvangen. Een revelatie is het sowieso niet geworden want daarvoor steekt de religieuze ondertoon en de symboliek me te hard tegen maar het is de manier waarop de film wordt geportretteerd en een vrij sterke cast die me toch doen neigen naar een voldoende. Als Malick de evolutie-opening er niet had ingestoken had ik hoogstwaarschijnlijk hoger geëindigd maar nu toch een nipte 3*.

3*

Toon één boom, toon er twee, maar geen vijftig aub.

En dat Malick dat wél ging doen, blijkt al bevestigd te worden in het eerste halfuur van de film. Veel mooie beelden, maar dit bleek haast een natuurdocumentaire over het ontstaan van de aarde te worden. Opvallend trouwens dat bijna elke plant die in de film komt aangeraakt moet worden. Sowieso was ik die hele filosofische, symbolische & artiesteke saus die erover gegoten is na een tijdje al beu.

Je moet dan ook redelijk wat geduld hebben eer het plot komt. Eindelijk wordt het wat interessanter. Het personage van Brad Pitt wordt goed uitgediept, en het is ook best boeiend hoe de kleine Jack en zijn vrouw daarmee omgaat. Natuurlijk gaat dat wel gepaard met de nodige filosofische en moralische elementen die door middel van een fluisterend stemmetje nogal onsubtiel in je gezicht geduwd worden. Maar goed, we krijgen hier en daar nog eens een dialoog, er wordt goed geacteerd en het camerawerk is bijzonder goed.

Wél zeer storend vond ik de soundtrack. Niets tegen klassieke muziek, maar hier lijkt het wel alsof er een orkest naar de film zat te kijken en naargelang de gemoedstand begon te spelen. Veel te veel werd ie ook toegepast, ik kreeg er haast hoofdpijn van.

Beetje ontgoocheld

2,0 / 2,5