The Tree of Life (2011)

The Tree of Life... Een film die al langer in het oog sprong en op mening lijstje stond, maar die ik niet meteen wou bekijken. Toch maar doen, tenslotte kan het altijd wel meevallen en je kunt pas oordelen als je de film gezien hebt.

De film begint prachtig als een soort Discovery Channel met mooie beelden op klassieke muziek. Los van de symbolische betekenis die de maker tracht op te leggen is dit gewoon prachtige cinema. Later gaat het over naar het gezin met de drie kinderen dat opgroeit en daar ben ik de film wat kwijtgespeeld. Een pak minder en veel te langdradig. Waar de film zo goed begon, werd het nu toch veel minder.

Het is een feit (en dat komt ook overduidelijk weer in de film) dat Terrence Malick de mosterd haalde bij 2001: a Space Odyssey. Verantwoordelijke voor de special effects van 2001 - Douglas Trumbull - is een goeie vriend van Malick en dat resulteerde in de nodige tips voor The Tree of Life. Op zich wel goed omdat dit toch duidelijk mooier is dan computeranimatie. Ook enkele medewerkers van The Fountain (Darren Aronofsky) werken hier aan mee.

Tot zover het positieve, het nadeel is dan weer dat vergelijk met 2001. Een film die teveel rekent op de filosofische/religieuze/poëtische aanvulling van de kijker bij dergelijke films over evolutie en de zin van het leven. Ik heb hier niets aan. 2001 haalde bij mij 1.5* sterren, ik was blij dat The Tree of Life met de jaren ervaring ondertussen toch nog af en toe voor mooiere beelden zorgde. Het verloop van de film is vooral een onsamenhangend geheel van beelden waar niet iedereen zich in zal thuis voelen. Liefhebbers van dit soort zweverige films zullen er alvast van houden.

Ik kan me voorstellen dat deze opvallende film in de eindejaarslijstjes terecht komt, bij mij haalt die de top 10 van 2011 nog niet.

Ik vind het echt een prestatie van mezelf dat ik het bij deze film tot het einde volgehouden heb. In 1 woord verschrikkelijk!! je ziet misschien dan wel wat mooie opnames van moeder natuur maar als ik die wil zien kijk ik wel een middag naar national geographic.

Ik snap heel goed dat smaken verschillen maar dat er hier mensen zijn die hier 5 sterren voor geven is mij een compleet raadsel.

Ik volg zo al enkele maanden dit forum en heb gemerkt dat er hier heel wat meer invalshoeken worden aangekaart dan in de doorsnee recensie. Na het kijken van de film had ik ook echte zo'n paar vragen die ik eens wilde voorleggen aan andere en me dus ook eindelijk eens wilde laten horen op dit forum.

Oke, globaal gezien vind ik het een goede film, zelf meer dan behoorlijk. De acteerprestaties zijn top. Brad doet weer flink z'n best, zo die onderkaak die hij meer laat uitsteken naarmate
hij ouder wordt, de scenes waarin hij razend word op z'n zoons en vervolgens vol met adrenaline terug aan tafel gaat om verder te eten (!), het kind dat Jack vertolkt in de film, etc. Zo'n acteerwerk is een zeldzaam goed en geeft de film uiteraard veel meerwaarde. Ook is het cinematografisch aspect natuurlijk van een vee lhoger kaliber dan wat we zijn gewend, maar dan doel ik vooral op de 'normale' scènes. De dialogen worden knap in beeld gebracht, er is aandacht voor de lichaamshouding van de acteurs (in het begin, de scene waarin Brad Pitt zijn hand op de rug legt van Jessica Chastain als ze de straat doorwandelen, vind ik echt schitterend. Hierin blijkt ook de uitzonderlijke kunde van Pitt als acteur. Hij legt namelijk niet de hand op haar schouder (teken van steun en troost), maar duwt hem zacht haar rug aan met als boodschap 'we moeten verder, ik duw je wel'. Deze scene is voor mij tekenend voor Pitts personage (de bitterheid van een mens die vindt dat hij gefaald heeft in het leven zelf, zijn conservatieve houding) en Malick accentueert dit aardig door een subtiele close-up). Dat wat betreft het normale camerawerk, over naar het echte werk (?).

Alle beelden van de fauna en flora zijn natuurlijk erg mooi, maar ik vraag me nu af als ze het verhaal wel iets bijbrengen, laat staan onderbouwen. Momenteel beschouw ik die fantastische
(lees: fantasie) beelden louter als een lofkaartje aan Gods adres (hé, kijk eens wat Hij heeft gemaakt). Nu wat mij hierin vooral stoort, is het feit dat Malick het ontstaan van de wereld volgens een wetenschappelijk procedé (dat wars staat tegenover het Bijbelse scheppingsverhaal) in beeld brengt en zodoende het niet echt steek houdt wanneer tijdens deze scènes in de voice-over naar God wordt verwezen. Dan kan ik enkel maar vaststellen dat het gekende scheppingsverhaal niet spannend genoeg is of niet over de eigenschappen beschikt om er een visuele parel van te maken. Persoonlijk vind ik dat Malick beter had gekozen voor een een film met een meer omlijnde plot en waarin minder (of zelfs geen) visueel gestunt aan bod komt - hoewel het camerawerk an sich over het algemeen erg opmerkelijk is

Hierdoor had ook Sean Penns aandeel veel groter had kunnen zijn. Dit vind ik een ware tristesse dat een acteur van zijn kaliber simpelweg voor zich uit moet staren en enkele woorden moet prevelen - goed dat ik ondertitels had of ik had er niets van begrepen. Ondertussen las ik zelfs een artikel waarin Penn zelf kritiek uit op de film en het niet gepast vindt dat tijdens de montages zoveel van zijn scènes werden verwijderd (hij had dus hoogstwaarschijnlijk een groter aandeel tijdens de opnames van de film). Zulke feiten wekken bij mij de indruk op dat Malick met zijn evolutiescene en dat laatste twintig minuten durend metaforenbal de hele film wilde domineren. Zo dacht ik vaker bij de slotscène: 'oké, heel mooi allemaal,
maar wat heeft dit te betekenen..' Is het strand de hemel? Is die houten deur in de woestijn een symbool voor de doorgang tussen het wereldse en het spirituele? Ook de sluikse verwijzing naar 'Sneeuwwitje' in het midden van de film vat ik niet.

Wat ik er nog over kwijt wil is het volgende, in vele recensies kom ik het woord 'filmgedicht' tegen. Mooie en vooral passende term vind ik. Hier wordt ook met metaforen gespeeld en moet je als kijker zelf je weg banen door een verhaal door er een persoonlijke betekenis aan te geven. Hierdoor is ook duidelijk waarom er amper een middenweg te bewandelen valt: ofwel snapt men er niets van (eventueel door gebrek aan moeite) en vindt men de film ook niets, ofwel heeft men er een band mee, geeft men er betekenis aan waardoor kijkers de film (denken te) begrijpen en is het een ongezien meesterwerk.

Voorlopig ga ik toch proberen die middenweg volgen en geef ik een 3,5. Ik ga deze film sowieso nog herbekijken, misschien volgt dan ook een nieuwe bespreking!

Ik ga deze film geen beoordeling geven. Dan verwordt deze film tot een cijfer dat te weinig zegt.

Toch ben ik verbaasd dat de film overal ter wereld zulke goede recensies krijgt (met gelukkig wat uitzonderingen). De intentie van de maker komt op mij drammerig over. Alleen degene die zich eraan wil overgeven heeft daar geen probleem mee. Voor mij is het teveel een geloofsovertuiging die de mensen móeten aanhoren/ondergaan. Iets wordt me door de keel geduwd waar ik geen zin in heb.

Wie een overtuiging ‘geloofwaardig’ wil maken doet dat bij voorkeur op een langzame, geleidelijke manier. In deze film wordt dan ook nog een bijna fluisterende voice-over gebruikt. Die neemt de kijkers/toehoorders vervolgens mee om een dramatische boodschap te brengen. Over het bespelen van emoties gesproken! Vervolgens monteer je er prachtige(bombast) beelden en muziek onder en voilà. En aan het einde van de film natuurlijk de redemption cq een soort van verlossing van al de ellende. En wat voor één!? Pff. En daar een 5,0 aan geven?

Acteur Sean Penn vroeg zich af wat hij eigenlijk in deze film te zoeken had, maar toch. Gezien de sentimentaliteit van de Amerikanen sluit ik niet uit dat deze film (of The Help), de Oscar voor beste film gaat krijgen. Dat Europa ook en masse voor deze film is gevallen is voor mij opmerkelijker. Zou dat met de crisissfeer te maken hebben?

Mensen willen graag geloven, ook hier in Nederland. Of dat nu gaat over het zesde zintuig, een politieke partij of in de zaal of op TV bij Derek Ogilvie.

Ik zou zeggen ‘snap out of it’. Het leukste van de film vond ik dan ook toen het zoontje shut up riep.

De film zelf had ik 2,5 kunnen geven maar dat zou middle of the road betekenen, en dat is deze film niet. Cinematografisch (en voor Jessica Chastain) zou ik het met een 3,0 of 3,5 beoordelen. Maar ik knap af op wat de regisseur mij (opzichtig)mee wil geven. Bovendien speelt de regisseur Kubrickje door geen uitleg te geven.

Escapisme is prima, maar niet in de vorm van een filmdominee. Als mensen het toch als een 5,0 beoordelen, ook goed. Dan gelooft u in deze film/de maker. Dat lukt mij niet.

Was het een mooie film? Ja, zowel qua beelden als qua verhaal. Is het een film die mij eeuwig bij zal blijven? Ja, de acteerprestaties van alle acteurs zijn geweldig. Nergens wordt het te bombastisch, overal kun je je inleven in de figuren. Wat de regisseur heeft bedoeld met zijn film? Het kan van alles zijn. Je leest ook aan de reacties dat iedereen het zijne of hare in ziet. Voor mij is het een film die het verhaal vertelt van de natuur. Niemand heeft zichzelf gemaakt, we hebben allemaal onze onvolkomenheden en dingen gaan zoals ze gaan. Met uiteindelijk de vergiffenis voor wie we waren en zijn als grote finale. Verder zie ik vooral een verhaal van een gefrustreerde huisvader en een onbegrepen en te weinig gewaardeerde zoon die hunkert naar liefde en erkenning maar het niet krijgt met frustratie en hierbij behorend gedrag tot gevolg. De voice-over is vooral een vertaling van de worsteling met het geloof, zeker geen religieuze propaganda. Integendeel zelfs, de rol van 'God' wordt meerdere malen in twijfel getrokken. Een fantastische film met vele dubbele bodems!

Prachtig visueel plaatje. Erg mooi gefilmd en erg goed geacteerd. Moest af en toe wel even na en terugdenken tijdens de film over hoe het in elkaar stak maar alles viel uiteindelijk op zijn plek.

Heb hier wel van genoten. Een dikke 9 voor the tree of life.

Fantastische beelden en daarnaast ook faniscinerend om het leven van deze jongen te mogen observeren. Details komen kort maar treffend in beeld zoals de eerste voetstappen, het onkruid bij de wortel pakken en een raam ingooien. Jack ontdekt zijn macht die hij heeft tegenover zijn leeftijdsgenoten en omdat zijn vader altijd zo streng is geweest maakt hij hier gebruik van. Later ziet hij in dat het niet werkt op deze manier. De emotionele momenten met zijn broers ondersteunen dit en zijn erg sterk naar voren gebracht. De toevoegingen van het heelal, de oceaan en de schitterende animaties maken het wat dynamischer en geven je ruimte om na te denken over het leven zelf. Knap in elkaar geknutseld door Malick, het neemt je moeiteloos mee en laat je niet meer los.

Deze film was voor mij aanleiding om dan toch eindelijk een account aan te maken. Dus als er al iets is dat deze film heeft bereikt is het dat wel. Ik lees al jaren mee met jullie, vooral om de interpretaties te lezen van films. Maar goed back on topic.

Dat was hij dan voor mij en mijn vrouw, de veel besproken Tree of Life. Ik durf en wil hem nog geen echt een punten oordeel te geven omdat ik het echt niet zou weten. Als het de bedoeling was van Malick om een discussie te starten dat is dan zeker gelukt. Uren hebben we er over nagepraat. En de vragen die we nog hadden hebben we proberen te beantwoorden d.m.v fora als deze, IMDB en andere discussie platforms. Natuurlijk bleven er nog vele vragen open.

Ik ben erg visueel ingesteld en dan is deze film echt een genot op veel momenten. Maar geconditioneerd als we zijn probeer je toch steeds het verband te zoeken en de details een plaats te geven in het verhaal. Dat is lastig met een film als deze. Toen ik ergens las dat het jaren 50 gezin vermoedelijk het gezin van Malick zou moeten portretteren was het voor mij duidelijker waarom sommige vragen niet beantwoord zijn maar meer een gevoel van wat hij had meegemaakt moesten over brengen.

Misschien is het bijna lasterlijk, maar voor mij hadden het Scheppingsverhaal en het Gezinsdrama 2 verschillende films mogen zijn, en in wezen zijn het dat ook. Alleen door het splitten voelt het Scheppings verhaal te snel voorbij gaan en het Drama verhaal langdradig. Ik had graag 2 en een half uur gekeken naar die beelden onderbouwt door klassieke muziek. Maar het is zoals het is, en dat wilde denk ik Malick ook. Als je leest wat de bioscoop ervaringen waren van sommige kijkers zijn ze beide lachwekkend en schokkend. Malick heeft wat teweeggebracht met zijn film en dat is een kunst op zichzelf. Hier en op IMDB zie je dan ook dat er bijna geen tussenweg is in de film goed vinden of slecht.

En als ik nog even terug mag pakken op het Religie element v.s. Het Scheppingsverhaal dan kan ik het niet anders zien dan dat het een mooie visie van Malick is op wat God voorstelt. Niet in de vorm van een persoon, niet het "de aarde bestaat 5000 jaar" retoriek. Maar de kracht (Force) van de natuur en de in onze ogen chaos, maar in essentie pure logische op opeenvolgingen van wat er komt. En staat te gebeuren. En dan de arrogantie van de mens die denkt dat zijn eigen probleem en/of verlies iets is wat God aan jou als mens zou moeten verklaren. Als God zou bestaan dan zou hij i.m.o. niet elke mier in de gaten houden, net zo min als hij elke wolk, explosie, expansie kneedt. Het is continue een logisch gevolg van wat er voor is gebeurt. Zelfs van het moment van de uitsterving van de dinosaurus tot aan de torenhoge wolkenkrabbers dat is.

Ik ben zelf Atheïst, maar deze film heeft mij meer over God laten nadenken dan al die Bijbel films bij elkaar. En ook die credits gaan naar Malick! Helaas zal het geen film zijn die ik veel mensen durf aan te raden in mijn omgeving. Maar wel weer een film die iedereen een keer MOET gezien hebben of je hem nu uiteindelijk iets vindt of absoluut niet. Wie weet durf ik hem ooit nog te ranken, nu is het daarvoor nog te vroeg.

Waardeloze film!

Met ontzettend veel nietszeggende stukken van natuur/figuren.

Film op 2x speed gekeken en stukken natuur op 4x speed. --> Anders was de film ondraaglijk.

Stuk vanuit de ogen van Jack is nog best aardig.

Maar als je het dan in zoiets verpakt dan ben je echt een waardeloze producer.

En daar heb ik zelfs geen 1* voor over.

Indien de film enkel bestond uit de jeugd van Jack dan misschien wel 3,5* waard geweest.

Nu is gewoon heel de film compleet verpest!

Een brij van neuzel.

Vond dit echt een vreselijke film. Ondanks de (soms) mooie shots en het prima acteerwerk kon ik hier nauwelijks iets mee. Enorm pretentieus ook. God God God... 3/10*

2 sterren voor de bijzonder mooie en aparte shots. Compilmenten aan de cameraman!!

Verder was de film zeer vermoeiend! Wel een aanrader als je last hebt van slapeloosheid!

Ik had tijdens en na het zien van de film het gevoel alsof ik wel een week kon slapen!

Vind het ook bewonderingswaardig van mijzelf en ieder ander (die het gelukt is) deze film tot het einde uit te zitten.. In mijn geval wachtend op iets wat niet kwam, behalve het inzicht van 'het leven' die bij sommige mensen misschien zal ontbreken.

succes aan iedereen die het erop durft te wagen!

Typisch weer een schitterende film van Malick. Deze regisseur (weliswaar een tikkeltje pretentieus) ligt me wel an sich, al is ie niet heel toegangelijk. Maar hij weet hoe je een film boeiend kan houden qua plot en met uiteraard aan de lopende band prachtige shots. Vooral de Earth/Koyanisqatsi-achtige beeldensequentie in het begin vond ik van buitengewoon niveau. Daarna volgt een ontwrichtende relatie tussen vader en zoon. Heel mooi hoe dat opgebouwd wordt met daarbij goed en naturel acteerwerk van Brad Pitt en de jonge acteurs.

The Three of Life

Een film waar ik al lange tijd naar uitkijk. Dat zware films met een duidelijke symboliek me goed blijken te liggen merkte ik al door Irréversible en Rabbits. Een film als The Tree of Life leek me hier goed voor geschikt, vandaar dat ik hem vandaag heb bekeken. Het resultaat is werkelijk verbluffend. De symboliek gaat erg diep, althans mijn invulling ervan.

Het eerste half uur was bijzonder goed. Je krijgt de ene spectaculaire visual na de andere. Nergens werd het storend, verbluffend mooi.

De symboliek is toch hetgeen de film zo bijzonder maakt. De kop The three of Life is zeker geen typefout zoals sommigen misschien vermoeden. Het is de driewoordige samenvatting van hoe ik de film zie. De drie bestaan eigenlijk uit kind, ouders en hiernamaals (god). De ouders hebben in dit geval voor zichzelf de taak om hun kind klaar te stomen voor de maatschappij, de wereld en alle harde dingen die er bij horen. Het succes moeten halen in de maatschappij waar de vader in dit geval voor gaat is er goed ingebracht. Hij wil zo graag voor het succes gaan dat hij vergeet wat echt belangrijk is in het leven, de liefde voor zijn gezin en kinderen. Tot het eind geeft hij zijn kind mee dat succes het belangrijkste is en dat je als je succes wilt bereiken niet altijd even aardig kan zijn. Op het eind komt de vader hier van terug en verteld hem hoe veel hij wel niet van zijn zoon houd. De zoon vult dit vervolgens op zijn eigen manier in: je kunt niet gelukkig zijn als je niet geniet van de dingen, als je er niet van geniet zal je leven als een flits voorbij gaan.
Dit is de eerste overgang van The Three of Life. De tweede overgang komt wat meer tegen het einde aan. Dit is de overgang naar het hiernamaals. Je ziet hoe iedereen elkaar weer ontmoet en uiteindelijk het ultieme geluk bereikt. Iedereen is gelukkig en heeft geleerd van het leven. Zo heeft de vader de les over geluk pas later geleerd als de zoon die het al op vroege leeftijd doorhad. Het einde zie ik meer als een herontmoeting in het hiernamaals als ze allemaal eenmaal gestorven zijn. Ze hebben op hun eigen manier de weg naar het geluk gevonden en dat is wat uiteindelijk telt en volgens mij ook wat de film aan de kijker probeert over te brengen.
Het licht staat in de film symbool voor het geluk, dit betekent automatisch dat het donker symbool staat voor het niet gelukkig zijn. In het begin van de film als de jongen op een slechte manier door zijn vader wordt behandeld zie je een shot van een lantaarnpaal. Als er vervolgens een paar erge dingen gebeuren zoals het sterven van zijn broertje groeit hij verder van het licht af. Je krijgt een shot te zien waarbij hij op een paar meter afstand van de lantaarnpaal. Zijn broertje waar hij waarde aan hechte is gestorven en dat doet pijn, uiteindelijk weet hij wel beter hoe hij om met gaan met het waarde hechten aan dingen en realiseert hij zich dat de dingen eindig zijn en leert hij er mee om te gaan. Op het eind zie je ook de moeder die met een klein lucifertje in een donkere kamer staat, met andere woorden slechts een beetje geluk. Als ze vervolgens de deur open doet en je als kijker verblind wordt door het licht concludeer ik dus dat het de overgang is naar de hoogste vorm van geluk.

Acteerwerk was goed, Pitt en Penn stellen meestal niet teleur en ook hier deden ze het niet slecht. Het meest verrast ben ik toch door de jongere acteurs. Ze deden het eigenlijk allemaal goed met als uitschieter de jongen die de kindhoofdrol had.

Het enige wat storend aandeed was de editing. Ik heb regelmatig geteld en bijna altijd duurden stukken film niet meer dan 4 tot 6 seconden voordat er naar een ander standpunt werd overgeschakeld. Waarschijnlijk was Malick bang voor verveling te zorgen. Het schakelen werd naar een tijdje toch behoorlijk storend.

Een geweldige film die ik pas een complete invulling kan geven na hem een paar keer gezien te hebben. Toch is het nu al een van mijn favorieten.

5*

Wat doet die verdwaalde dinosaurus daar? Oh daar zal de maker van de film wel iets heel diepzinnigs mee bedoelt hebben. De beelden die er tussen zitten hebben natuurlijk ook allemaal wel iets te zeggen. Geen slechte film maar ik vind dat deze film ook zeker niet mijn leven verandert heeft. Het zoontje die zijn vader haat, en weet dat hij eigenlijk wel veel op zijn vader lijkt voelde voor mij aan als de kern van het verhaal. Misschien had de focus hier meer op moet liggen dan op de beelden tussendoor waar het gokken blijft naar de betekenis als die al aanwezig zou zijn. Het voelt allemaal net een beetje te pretentieus aan. Ik kan me goed voorstellen hoe de regisseur geïnterviewd word en een heel verhaal ophangt over de diepere betekenis van de beelden waarvan de relatie met het verhaal vergezocht is. Het portret van het gezin was erg gefocust op het jongetje terwijl de rest van de kinderen een beetje onderbelicht bleven.
Om niet te zeggen dat ik niet heb genoten van deze film. Zeker geen afrader.

Visueel erg mooi, maar voor de rest een slappe hap.
Het verhaal is iet zo speciaal. Het begin van de film is ook erg vreemd. Het sprong van de hak op de tak. Eerst zit je bij het gezin van Jack en co. en dar plotseling zit je bij dino's en kwallen! Slaat toch nergens op. Ondanks dit alles verandert de film naar het einde toe. Het verhaal wordt duidelijker en je voelt je wat meer betrokken. Maar meer is deze film niet. 2*

Vandaag dan toch maar eens de pindakaas van stal gehaald (was overigens een flinke bevalling) en deze film nog eens een kans gegeven. Het eerste uur vond ik nog steeds tenenkrommend traag (vrijwel geen dialogen) en behalve het visuele gedeelte ervan had dat eerste uur weinig voor me te bieden. Vanaf het eerste uur wordt de film interessanter en ook boeiender, het wordt dan eigenlijk ook een film met een verhaal (min of meer het leven volgens de regels van God en het liefhebben van je naasten). Overigens wel een zeer traag verhaal en bij tijd en wijlen ook best saai De rol die Brad Pitt hierin speelt met zijn eigenaardigheden, wel met goede bedoelingen, was achteraf gezien best goed, zeker op het einde als hij van zijn voetstuk valt. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor Jessica Chastain. De rol van Sean Penn (als de volwassen Jack) is eigenlijk niet echt noemenswaardig want hij komt alleen in het begin en op het einde effen voor in de film. De jonge Jack (goed gespeeld door Hunter McCracken) speelt daarentegen wel een belangrijke rol in het verhaal en hij eist in het tweede gedeelte van de film eigenlijk alle aandacht op. Hierdoor zijn de rollen van de twee andere kinderen wat ondergesneeuwd. Het einde met een hoog mumbo-jumbo gehalte was overigens best fraai.

Visueel was deze film best fraai maar om nu echt bijzonder fraai te noemen niet echt. Wat me overigens ook weer behoorlijk is tegengevallen is de duur van de film. Zeker omdat het eerste uur slaapverwekkend was had ik het eigenlijk na een uur en drie kwartier wel gezien met deze film (echt veel gebeurt er eigenlijk ook niet, behalve als je van filosofie houdt). De film is me wel in ieder geval beter bevallen na de eerste kijkbeurt (toen gebruikte ik ook veelvuldig de vooruitspoel knop van de afstandsbediening) maar een meesterwerk vind ik het nog steeds niet. Ik zou er ook niet aan moeten denken dat ik deze film in de bioscoop hadden moeten zien want dat had ik niet getrokken (zou waarschijnlijk de eerste keer zijn geweest dat ik in slaap zou zijn gevallen in de bioscoop). Maar mijn eerder gegeven punt van een 1,5 is inderdaad wel aan de lage kant voor deze film.

Soms is iets zo mooi dat het lelijk wordt. Voor mij is The Tree of Life daar een goed voorbeeld van. De muziek is prachtig, de natuurbeelden zijn schitterend en de effecten zijn ook zeer kunstig gedaan. Als geheel is het echter zwaar over the top. Na twintig minuten zat ik nog geboeid te kijken maar op een gegeven moment komen de visuele prikkels me de strot uit en neemt de ergernis de overhand.

Daarbij kwam ook nog het religieuze sausje en de belerende toon die mij erg tegen stond. Een subtiel moment kent de film niet en het einde is verschrikkelijk zalvend. Helaas kan ik hierdoor ook nauwelijks genieten van het redelijk goede spel van Brat Pitt.

Ik kan begrijpen dat veel mensen dit erg mooi vinden en misschien zelfs tot de beste/mooiste films uit de geschiedenis zullen rekenen maar in mijn ogen is het pretentieuze kitch.

Het heeft er waarschijnlijk niets mee te maken maar een tijdje terug werd ik geconfronteerd met een film van Wayne Dyer met als titel The Shift. Voor de liefhebbers kijk maar eens op You Tube. Ik weet niet waarom maar daar kreeg ik dezelfde plaatsvervangende schaamte als bij deze film.

The Tree of Life is denk ik een typisch love it or hate it geval. En voor alle duidelijkheid ik val in de laatste groep.

Teleurstellend.

Ik ben zeer onder de indruk. Dit is eerlijk gezegd mijn eerste film van Terrence Malick, en waarschijnlijk niet de laatste. Ik heb hem gisterenavond gekeken en ben er nog steeds wat stil van. Ten eerste zijn de beelden prachtig en adembenemend, maar ook het verhaal is prachtig. Hoewel ik het eerste uur het idee had dat ik naar een verzameling van mooie plaatjes zat te kijken, kreeg ik daarna alles door en heb met open mond naar de film gekeken. Vooral het tweede deel van de film die de jeugd van het kind weergeeft gaf me constant kippenvel. 'What I want to do, I can't do. I do what I hate.'

Ik geef niet vaak een film na de eerste kijkbeurt de volle score, maar deze verdiende het zeker. Een topper die ik waarschijnlijk nog vele malen ga herkijken.

De film lijkt een scheppingsverhaal te vertellen om af te sluiten met een dag des oordeels. Die ambitie valt te prijzen. De visuele pracht en vooral de soundtrack zorgen ervoor dat ik ben blijven kijken. Heb geen haast religieuze ervaring gekend zoals sommigen van mijn collega kijkers. Aardig.

En zo eindelijk mijn 2000ste stem geplaatst.

De regisseur van The Thin Red Line schetst hier een wel erg fraaie film neer. Het verhaaltje is nog best wel klein maar de regisseur is waarschijnlijk wel flink aan het associeren geweest en erg werkt met meerdere werelden. We beginnen allemaal met een kijk in het leven van een gezin in de jaren 50 en we doelen ook meer op Jack. Samen met zijn andere broertjes, moeder en ook vooral de strenge vader (erg sterk neergezet door Brad Pitt) Het begint al gelijk met het overlijden van Jack en vervolgens worden we al heel snel in allerlei werelden meegezogen en krijgen we allemaal Discovery achtige animaties te zien van planeten, natuur, en zelfs een erg knap neergezette wereld tijdens de dinosaurussentijdperk. En dat een half uur lang. Ook het 2de leven van Jack (wat ook schitterend is neergezet door Sean Penn) Wat de regisseur met al die beelden wil bedoelen is voor mij nog onduidelijk. Al moet ik wel zeggen dat het heel kunstig is gedaan. Daarna gaan we weer terug naar de kinderjaren van Jack en zijn niet al te beste band met zijn vader, die hem en de kinderen de harde dingen van de maatschappij leert en meer een commandant is dan een vader. Daarnaast krijgen we gewoon een normale dito gezinsfilm voorgeschoteld en ook een soort film met kattenkwaad. Bv wanneer Jack allerlei dingen gaat uithalen met zijn broertjes en vriendjes. Opzich voegt het weinig toe, maar dat wil nog niet zeggen dat het nog erg sterk en boeiend is. Het draait voornamelijk allemaal om de dood van Jack en de andere wereld, waar hij als geest in terecht komt.

Je kan dus eigenlijk nog best weinig over het plot zeggen. Het concept is in ieder geval erg sterk en met een hoop artistiek neergepend wat The Tree of Life nog wel tot een klassieker maakt. Daarnaast ook gewoon nog goed gekozen rollen en erg sterke momenten en uiteraard gewoonweg visueel overdonderend en ook erg mooie jaren 50 buitenwijk settings.

Gewoon een lust voor het oog en een erg aparte maar zeker een indrukwekkende film.

4,5*

We beginnen in de 2001-mode om vervolgens ergens in de VS in de jaren vijftig te belanden, alwaar we de jeugd-herineringen van Sean Penn zien.
Dominante vader, een broertje dat later zal overlijden, een jongetje met een enorme kale plek op zijn achterhoofd, een voorval op een parkeerplaats, een ongeluk op het zwembad.
Niet van alle voorvallen wordt duidelijk verteld wat er nou precies gebeurt of wat het in het geheel te betekenen heeft, maar ik denk als je al je eigen jeugdherinneringen op een rij zet en ze zou gaan visualiseren dat je bij zoiets als deze film uitkomt...geen idee of dat ook de opzet van Terrence Malick is geweest en in hoeverre dit autobiografisch is.
Intrigerende film levert het in ieder geval op.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal (inclusief over Godsdienstig, heb geen verstand van)...

Soms ook over documentaire: aarde etc...

Prima acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen topper film...

Ik moet toegeven; ik heb voor deze film twee kijkbeurten nodig gehad. De overweldigende beelden maakten de eerste keer zo veel indruk, dat ik “vergeten” was om het verhaal te volgen. Bij de tweede keer bleek overigens dat ik niet zo erg veel gemist had. Het verhaal is eigenlijk een simpele, tamelijk rauwe observatie van opgroeiende jongens, die erg gebukt gaan onder een strenge, dominante vader. Soms loop je tegen scènes aan, die je altijd bij zullen blijven. Het beeld van de verdrietige Jessica Chasting in het begin van de film is daar wat mij betreft een voorbeeld van.

Maar het zijn de overdonderende beelden, de vlijmscherpe montage en de soundtrack, die deze film tot een fascinerende one-of-a-kind belevenis maken. Ik heb voor mezelf niet de illusie dat ik alle symboliek en metaforen begrepen heb. Daarvoor is het, denk ik, een té persoonlijk werk van Terrence Malick.

Niet te missen, want een klassieker in wording.

Wat een unieke ervaring! Ik was behoorlijk sceptisch, maar was benieuwd wat deze film nou precies inhield. Alles klopt: mooi verhaal, knap acteerwerk, prachtige shots en muziek. Waar ik het meeste over te spreken ben is het overbrengen van emoties door de acteurs (zowel ouderen als kinderen) en de metaforische shots.

Wat ik minder vond is het ontzettend trage begin van de film. De eerste drie kwartier boeide het mij vrij weinig. Dat is de rede dat ik een punt onder perfectie zit. Dit was mijn eerste Malick film, ik ga er zeker meer kijken!

Een paar woorden: Prachtige beelden, waardeloos en slecht verhaal. Ik zat de hele tijd te hopen dat er iets ging komen waarna het verhaal op gang ging komen, of gewoon iets waar je iets aan kunt vastknopen. Ik kreeg de hele tijd het gevoel alsof ik compleet buiten de film stond, wat op zich al niet bevorderlijk is om een band met de personages te krijgen. Pas in het laatste half uur begon ik opeens wat te snappen van het verhaal, totdat die eindscene op het strand het totaal naar de knoppen bracht. Heel interessant, maar veel te zweverig uitgewerkt. Not my cup of tea.

Een film met vele kanten. Aan de ene kant vind ik de film prachtig (visueel, auditief en de thematiek).

Aan de andere kant werkte de film me af en toe ook behoorlijk op mijn zenuwen (dat gefluister de hele tijd).

Het is een lange zit, met een sfeervol beeld van een familie met eigen normen en waarden. Hoe de kinderen met de strenge vader om gaan is erg mooi. Toch kan ik nu niet bepaald zeggen dat ik de film nog een keer wil zien. Ik laat het bij deze ene keer, en kijk terug op een prachtige film, met langdradige en zweverige kanten, maar ook degelijk acteerwerk.

3,5 ster

Over deze film is zoveel te vertellen, maar tegelijk is het ook best moeilijk om te verklaren waarom een film je zo pakt dat je 'm gelijk 5 sterren geeft en bij films die en een wat meer assocatief plot hebben is dat misschien nog wel lastiger. Maar goed: een poging:

Allereerst even mijn Malick-ervaringen tot nu toe. Vrij lang geleden zag ik Badlands (wat ik heel fascinerende, boeiende film vond) en The Thin Red Line (waar ik destijds nogal over twijfelde, was zat er iets geniaals in wat ik nog niet helemaal vatte of was het een lege huls). Daarna liet ik ‘m een paar jaar met rust. Veel korter geleden zag ik Days of Heaven, een in de kern nogal eenvoudig, zijn het sterk verfilmd verhaal met één echt briljante scene. Toen was deze al flink op mijn radar gekomen. Vooral vanwege de ambitie die uit het plot en de trailer sprak en de thema’s die me trekken. In de bios gaan zien kwam er niet van (dom van me) en het duurde tot kort geleden voor ik de film zag. Ik had wel de hoop dat dit goed, heel goed zou zijn, maar niet de bijna zekerheid die ik soms heb. Nu weet ik nog zekerder dat ik The New World echt nog moet zien en met name The Thin Red Line opnieuw.

Feitelijk is The Tree of Life een associatieve jeugdherinering van een man die zijn jeugd (of eigenlijk ook het verlies ervan) nooit helemaal te boven is gekomen. Heb sterk de indruk dat de raamvertelling (met Penn) voor een groot deel de film niet haalde en dat is maar beter ook. Het gaat om de mijmerende confrontatie. Die tegelijk heel intiem en larger than life (op een heel letterlijke manier) is.

The One Ring deelt de film in vier stukken en hoewel ik ook al gefascineerd, ontroerd en geboeid was door de eerste twee is het bij het derde en langste stuk dat de film me echt ongelofelijk pakte. De warme momenten, de kleine geluksmomenten, de ontdekkingsreis die het kind zijn altijd is. Schoonheid, veiligheid, liefde, intimiteit, taal, mensen, vrijheid, maar ook opstandigheid, lelijkheid, verdriet, gevaar en andere negatieve kanten van het leven. In het begin van dat deel in fraaie korte scenes, iets verderop in langere episoden als de broertjes al wat ouder zijn. Fantastisch in beeld gebracht.

De rollen van de ouders die terugverwijzen naar de voice over van de film (nature vs. grace) zijn gevaarlijk. Het hadden makkelijk archetypen kunnen worden. Maar Malick, Pitt en Chastain maken er mensen van. Met inde grond goede bedoelingen en zwaktes.
De diepste ontroering kwam op het punt dat de zoon begint te puberen en tot zijn grote schrik deels dingen gaat doen die hij niet wil en verandert in iemand niet begrijpt en eigenlijk niet wil zijn. Ik ken geen film die juist die pijn van volwassen worden zo fraai in beeld brengt.

Dat deel vormt de kern van de film, daarom heen zitten de deels uit het boek van Job ontleende vragen rondom lijden en de verwerking van rouw, de koppeling van het kleine leed aan het universum, de geschiedenis van alles en aan het einde de poging tot acceptatie van het eigen bestaan. Met de trauma’s, de invloeden, de mensen, de wereld om je heen, je plaats in de geschiedenis van het bestaan. Omdat dat uiteindelijk allemaal onderdeel is van je persoonlijkheid, van degene die je bent.

De grote kracht van de film zit ‘m in tegenstellingen. Ik noemde het al een mijmerende confrontatie, ik noemde de film ook al intiem en larger than life. De filosofische ambities en grote levensvragen naast bijna alledaags, erg persoonlijk drama. Dat en ook dat ik helemaal in de voor dit soort films vereiste flow zat, ik helemaal meekon met Malick (zonder dat ik claim alle bedoelingen van ‘m te zien, maar echt belangrijk vind ik dat niet). En dat de acteurs (en zeker ook de kinderen) allemaal zeer overtuigend zijn maakt dat deze film voor mij een meesterwerk is. Kan me nauwelijks voorstellen dat Malick dit ooit nog overtreft.

5.0*

Waar Malick me met The New World helemaal niet raakte daar is Tree of Life een voltreffer. Natuurlijk de mooie beelden in harmonie met klassieke muziek, maar vooral de scenes met de kinderen - die zo naturel waren dat ik later op IMDb checkte of het niet toevallig broers waren (had er trouwens ook niet van opgekeken als de middelste zoon een kind van Pitt was, zo trefend was de gelijkenis) - waren erg indrukwekkend. Geweldig geacteerd, en zonder sentimenteel te worden ontroerend.

Keuzes die ik minder vond:

Gezien het thema is de evolutie sequence wel te begrijpen, en het was zeker indrukwekkend in beeld gebracht, maar het rukte het kleine intieme verhaal uit zn verband.

En de scenes met Penn vond ik o.h.a. overbodig, vind de plotomschrijving (Als volwassen man wordt Jack een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.o ook niet echt kloppen of ik heb iets gemist (?).

Het is nu de 3de keer dat ik deze film kijk, en met elke keer vind ik hem beter worden. In mijn ogen een geniaal meesterwerk, en als filmliefhebber ben ik Malick heel dankbaar. Hij staat absoluut in de top 5 van mijn favoriete film top 100. Prachtige beelden en Pit, Penn en Chastain op hun best. Niet echt een film die je persé zou moeten proberen te begrijpen. Laat gewoon de beelden en de soundtrack op je inwerken, en als je ervoor open staat dan zal het zeker impact hebben. Pas als je hem vaker kijkt begint het duidelijker te worden waar het over gaat. Maar zelfs nu ik de 3de keer ernaar kijk begrijp ik hem niet helemaal. Ondanks dat raakt de film me, hij maakt iets in me los en ik vind hem gewoon erg mooi.

Dino’s? Serieus? Nou ja, als je vanaf de oerknal wat van de evolutie wil laten zien, horen die er ook bij, maar voor mij had het niet gehoeven. Ze zagen er overigens wel aardig geanimeerd uit.
Verder een aantal mooie natuurbeelden in de film. Eigenlijk zag de hele film er mooi uit. Goed gedaan. Fijn om naar te kijken. ‘De steen geworden schreeuw’ is overigens ook te bewonderen in Mondo Verde, naast allerlei andere interessante dingen daar. Tip voor de liefhebber, en zorg dan ook dat je je camera bij hebt.

Ik was blij dat na een aantal enigszins irrelevante zaken en iets te bombastische muziek men wat dichter bij het verhaal bleef. Zonder nog heel vaak religieus uit de hoek te komen. Want dit is een behoorlijk ingrijpend persoonlijk verhaal. Toch raakte het me niet op een level waarop ik op een hoog punt uit zou komen.

Netjes geacteerd door iedereen. Ook door de kids.

3,5*