The Tree of Life (2011)

Ok, dan heb ik goede hoop . Thanks!

"Het lijkt misschien vreemd om in een tijd waarin er toch bepaald geen gebrek is aan plat vermaak te pleiten voor nog meer oppervlakkigheid. Maar Coen Simon (1972) doelt met dat woord op iets anders.

Hij geeft het begrip een nieuwe betekenis, door het letterlijk te nemen: oppervlakkigheid is volgens hem het 'aan de oppervlakte gebonden zijn'. Met andere woorden: we bekijken het landschap, de wereld om ons heen, altijd vanuit ons eigen, plaatsgebonden standpunt.

En in plaats van ons daartegen te verzetten, door ons te beroepen op bronnen buiten onszelf die het beter weten, zouden we onze beperktheid moeten omhelzen".

Een citaat uit trouw over filosoof Coen Simon

helaas verder geen tijd...leuk om de reacties te lezen.....

De plot lijkt me wel erg misleidend, of heb ik het mis? Als ik hierboven lees lijkt het gewoon een stevig drama met heel wat karakterontwikkeling. En als ik wat reacties doorlees blijkt dit ineens een soort vaag filosofisch kunstwerk te zijn.

Daar heb je wel een punt. Het is ook erg lastig dat men (altijd) een plotomschrijving verlangt, terwijl het plot van ondergeschikt belang is. Bij 2001 gaat het ook niet om de astronauten en hun reis naar Jupiter, maar dat is wel het (hoofd)plot.

Dat is het niet.

Bij 2001 is het plot de voortdurende ontwikkeling van de mens, van mensaap tot ruimtekind, 'and beyond'; vooral laatst genoemde vormt ook het moraal van het verhaal. De fysieke ruimtereis vormt daar slechts een schakel in waar duidelijk wordt dat de mens nog een lange 'reis' te gaan heeft; die van de technische ontwikkeling en de ontdekking van het onbekende; de ruimte. In het boek van Clarke wordt dat trouwens nog een stuk beter omschreven.

Dat klopt niet helemaal hoor. Plot beschrijft uitsluitend onscreen events. Alles wat niet expliciet als handeling in beeld is valt dus NIET onder plot (zoals onderliggende thema's, alles wat gesuggereerd wordt en interpretaties). En de ontwikkeling van de mens is niet meer nadrukkelijk aanwezig dan de "astronautenreis". 2001 gaat dus inderdaad eerder over astronauten en hun reis naar jupiter, plottechnisch gezien dan.

OK, maar dan kan ik het plot van Tree of life ook omschrijven als 'De door de verkeerde opvoeding ingegeven ontwikkeling van de mens, waarbij die het geloof achter zich heeft gelaten, van de natuur verwijderd is geraakt en een kille koude wereld (van glas en staal) heeft gecreëerd. Ook hier is de opvoeding slechts een schakel en geeft de film aan dat we een nieuwe (onbekende) weg in moeten slaan...

Dus stel je dan dat een goeie film een echte verhaallijn in de klassieke zin moet hebben ? Ik geef toe dat het een pluspunt kan zijn, maar hangt het ook niet wat af van het soort film hoezeer dat meetelt ?

Misschien moet MM je daarvoor wat vergoeden. 10 cent per woord misschien...

Dat zal dan aan mij liggen zeker: ik zou zo'n woorden niet graag naar mijn hoofd geslingerd krijgen. Jij wel soms ?

Dat begrijp ik niet: waarom zou ik geen films met elkaar mogen vergelijken qua tempo en sfeer. Ik wil alleen maar zeggen dat het soms wel kan werken om vage duiding en traag tempo te hanteren. Hebben de genoemde voorbeelden dat niet gemeen met The tree of life ?

Je blijft er dus bij dat je de sterke kanten van een film niet moet meetellen in de quotering ? Of stel je dus echt dat deze helemaal geen goeie kanten heeft ? Dat was ook de bedoeling van mijn betoog namelijk: meningen en zo, alles oké, maar die uiterst lage quoteringen vind ik toch bedenkelijk. Het ondergraaft het nut van quoteringen geven, vind ik. Het gaat 'm dan alleen nog maar over wie is ertegen en wie is fan. Ik ben geen van beide, dus wat moet ik dan geven 5 sterren of 0,5 sterren ?

Het betreft een zeer kritische beoordeling over de film in het algemeen en over de regisseur. Dat je hier een persoonlijk punt van maakt terwijl het niet eens aan jou is gericht vind ik dan ook schromelijk overdreven.

Retorische vraag. Ik stel nergens dat dit niet zou mogen. In de context waarin dit geschied vind ik het alleen onzinnig om redenen die ik meerdere malen heb uitgelegd.

Ik heb meerdere malen duidelijk gemaakt dat het bij mij om de samenhang gaat.

Die wegen niet op tegen de som aan negatieve punten zoals ik deze ervaar.

Discussie voeren over een stem vind ik kinderachtig, daar teken ik niet voor. Ik ga niet oordelen over hoe iemand zijn/haar stem formuleert of deze in twijfel trekken louter omdat het cijfer mij niet bevalt.

Dat is gewoon onjuist.

Ook onjuist.

Niet alleen onjuist maar het vormt ook zelfs één van de belangrijkste onderdelen in de film waarbij de mens-aap een wapen in de lucht gooit gevolgd door één van de beroemdste fade-ins in de filmgeschiedenis als de draaiende bot scene overgaat in een draaiende ruimtestation; lees ontwikkeling. Daar begint en eindigt de film ook mee.

Dat is dus gewoon onjuist. Maar dit is een discussie over 2001 en dat kan niet de bedoeling zijn. Dit hoort dan ook eerder thuis in 2001. Ik ga hier niet verder een discussie over voeren.

@Reinbo

Zeer zeker, dat kan natuurlijk! Als je het zo ervaart.

Ik wel vandaar dat ik de vergelijking met 2001 ook zeer op zijn plaats vind. Beide film becommentarieren aan de hand van een schijnbaar 'allegaags' tafreel de ontwikkeling en status van de mens(heid).

Heb ik nooit willen insinueren, maar deze film biedt qua verhaal toch echt minimaal weinig houvast. Meer dan twee uur film zonder enige plotwendingen (de actie is reeds geschied in het begin van de film, zonder dat we het ooit te zien kregen) of 'schwung' is toch wel een uitermate lange zit. Niet dat ik de vergelijking met 2001: A Space Odyssey ten pas en ten onpas wil gebruiken, maar die film weet naar mijn mening de perfecte balans te behouden tussen lange scènes vol prachtige beelden enerzijds en een krachtig en intrigerend verhaal anderzijds. Hij staat dan ook niet voor niets in mijn top10. Het zou het geheel gewoon wat aangenamer gemaakt hebben.

En als de ontworteling, de vervreemding..de dood etc...een belangrijk motief is? Dat, gebrek aan houvast, is toch een filosofische uitdaging dat de filmer ons biedt. Nou ja filosofie....inlevingsvermogen. Binnen de vervreemdende vorm zitten genoeg aanknopinspunten die stof tot nadenken geven. Bepaalde scénes en/of gedragswijzen krijgen extra nadruk in contrast met de rest. Om het filosofisch te zeggen, Malick, op zoek naar intenties, lijkt een fenomenoloog,: door de keuzes die hij maakt haalt hij onderdelen van het gezinsleven naar voren en zet dat extra in het licht: Pa als God die alles kan, Pa "Pitt" als (mislukte) morele opvoeder, vader en zoon verhouding. etc etc...Dit belangrijke gedeelte van de film bevat parels van observaties...bv: beginnende trekken van crimineel gedrag en sadisme bij de gestresste zoon (misschien daarom ook die beelden van arrestaties...)

In je uitgebreide verhaal noemde je Wittgenstein als 'genunanceerde onderzoeker'....laat Wittgenstein nou net aspecten hebben gehad die Pa "Pitt" in deze film ook heeft: woede uitbarstingen. Wittgenstein is trouwens als leraar mislukt omdat hij zijn temperament niet in de de hand had...Kortom sociaal schoot deze geniale taalfilosoof, opvallend genoeg, tekort.

De vergelijking met Kubrick's meesterwerk 2001 vindt ik ook niet sterk. .

Die poster van Tree Of Life deed me denken aan:

Koyaanisqatsi-Powaqqatsi

Koyaanisqatsi

Docu over Koyaanisqatsi

Zonder twijfel de meest aangrijpende film die ik ooit gezien heb.

Ik kan nooit alles kwijt wat ik zou willen vertellen over deze film maar ik kan een beginnetje maken.

Allereerst vindt ik het zeer aandoenlijk om te zien hoeveel negatieve reacties deze film krijgt. Natuurlijk moet je jezelf blootstellen om deze film binnen te laten treden, en natuurlijk zitten er wat pretentieuze kantjes aan die voor sommige mensen net wat beter werken dan voor andere. Maar dat deze film zo'n diversiteit laat zien tussen de reacties van kijkers draagt eigenlijk al enorm bij aan de boodschap(pen) en vragen die Malick teweegbrengt met The Tree of life. Het illustreert dat sommige mensen helemaal niet willen nadenken over hoe ze op deze wereld staan, laat staan hoe we als mensheid op deze wereld staan. Ik snap wel dat sommige kijkers daar helemaal niet op zitten te wachten maar het zegt zeker iets over onze moderne samenleving.

Ik ben de eerste keer met 2 medestudenten hierheen gegaan (alle drie studeren we Audiovisual Media aan de HKU, en zouden dus een zeer brede film interesse moeten hebben) maar ik was blijkbaar de enige die de film kon waarderen.

Bij mijn tweede kijkbeurt konden mijn ouders ook de film niet bevatten (ze vroegen zich achteraf alleen af wie nou precies dood was en wat er met Penn was gebeurd, maar vonden de rest van de beelden en scenes nodeloos), gelukkig kon mijn vriendin zich er wel in vinden.

Zoals iemand eerder hier al zei: de film voelt ontzettend persoonlijk aan en kruipt langzaam onder je huid. Verhalende lijnen nemen geen overhand en hierdoor wordt je als kijker overgeleverd aan vragen en gevoelens die mij tijdens de film en nog lang erna bezighouden. De verhaallijnen staan wel compleet in het teken van de afweging die je tijdens het kijken van de film kan maken en passen erg goed in de hedendaagse tijdsgeest. Door een 'doornsee' gezin centraal te stellen is het identificeerbaar en tegelijkertijd vervreemdend.

Losstaand van het verhaal is het camera werk echt uitmuntend, Emmanuel Lubezki heeft een hele speelse maar degelijke cameravoering gehanteerd die vooral in de kinder-scenes heel intiem en eerlijk aanvoelen. In de 'apatheosende' scénes gaat hij helemaal los en worden de scenes één grote beeldstroom.

Ik merk dat dit nogal een rommelig stukje tekst is omdat ik nog steeds niet alles kan verwoorden op de manier die het dichtst bij mijn mening ligt.

Voor een ieder die deze film nog moet zien: stel jezelf open voor alles wat je ziet en vergeet dat je in een zaal zit. Deze film verdient alle aandacht.

5*

Schetsmatig gezien de insteek en thematiek ook.

Vergelijking xav komt meer in de buurt..

Als filmliefhebber heb je de neiging, als de film onbegrijpelijk overkomt, vergelijkingen te zoeken met andere films. Dat is een logisch reflex. Maar de filmmaker kan ook andere inspiratiebronnen hebben dan alleen de filmtraditie. 'Past tense'? Malick heeft Heidegger vertaald...

Opvallend aan Malick's pre-tenties is dat hij niet veroordeelt: in-tenties lijken zijn oogmerk.
Een prachtig schijnbaar 'zinloze' scéne is:
Als de zoon een auto nadert die is opgekrikt...pa ligt eronder. Door het voorgaande krijgt dit moment een in-tensiteit. Zoon heeft met pa een haat/liefde verhouding. Pa begrijpt niet wat de jongen bezig houdt. Als opvoedende moralist toont hij weing inlevenigsvermogen. De plotselinge emotie van zijn oudste zoon ontvangt hij wezenloos. (prachtig hoe Pitt dit speelt). Dus bij die opgekrikte auto denk je: schopt de boosaardig wrokkende zoon de krik(!) nu omver of niet...? Hij doet het uiteindelijk niet. De bijna onzegbare stress die in het ge-zin heerst...vormt een contrast met de meer ontspannende momenten (extase...) van rooskleurige moeder.. als zorgende pa weg is. De spanningzoeker aan de oppervlakte moet hier dus op een zinnige golflengte staan..(verder Heideggerend: ex-is-tentie.. )

Ik moet denken aan de "The Thin Red Line"...de gespannen dunne rode lijn tussen goed en kwaad. De jongens in het hoge gras is wat dat beteft ook opvallend...

Tensio:of tensie is latijn voor: spanning.

Geen geld retour voor Tree of Life bezoekers.

OK even serieus: veel mensen komen waarschijnlijk op Brad Pitt en Sean Penn af en (arthouse) cinemas proberen gewoon mee te gaan in de de (kleine) hype. Zelfs voor dit (kunst)werk geldt uiteraard ook dat business=business.

Overigens ga ik 'm volgend weekend voor de tweede keer zien: hij is bij mij wel blijven hangen.

Deze film is alleen al voor de prachtige beelden de moeite waard!

Gisteren met een collega/vriendin naar deze film gegaan. Wat kan ik er over zeggen:

Sommigen lopen (er) (mee) weg;

Wij zijn blijven zitten.

Het eerste stuk van de film duurt erg lang, maar dan "moet" je blijven zitten en jezelf mee laten nemen met de beelden en de muziek.

5 sterren vind ik wat veel, maar 3,5 ster geef ik deze film wel. Hij heet ook wel iets van "The Tree" , die ik in zijn totaliteit veel beter vond.

Ja, het publiek was ook bij mij een van de grootste minpunten van de film. Het klopt dat de film nogal langzaam is en diep op het geheel ingaat, maar om nou bij elke fade to black te gaan zuchten is een beetje flauw. Ik zat volgens mij midden tussen een groep koppels op date, en geen van allen leek naar de film te willen kijken zoals hij was. Nouja, zoals al aangegeven was een groot waarschuwingsbord neer zetten misschien slim geweest om mensen te waarschuwen dat ze moesten gaan nadenken.

De film zelf is geweldig mooi, maar ook net te saai op momenten, waardoor het geen meesterwerk is in mijn ogen. De geboorte van de aarde was een van de hoogtepunten, eigenlijk waren alle stukken waar het verhaal naar de achtergrond schoof het mooiste. Pitt speelt werkelijk de sterren van de hemel, samen met de kindercast. Penn lijkt niet helemaal op zijn plaats (hoewel dat gedeeltelijk ook de bedoeling was) en zeker op het laatst komt zijn verhaallijn te geforceerd over.

Maar als geheel zeer goed te doen, de beste film die ik dit jaar gezien heb iniedergeval. Niet dat hij zoveel concurentie heeft tot nu toe, maar een plaatsje in de top 10 lijkt al haast verzekert. Niet voor iedereen bedoelt, maar als je er goed voor gaat zitten is het een echte ervaring.

Toch jammer dat je zo'n film moet kijken in een zaal vol met publiek dat zich heeft laten indoctrineren met hollywoodrommel en niet meer open minded is voor een wat diepzinnigere film.

Ik vond de film een bijzondere kijkervaring, terwijl ik niet het idee had dat ik het verhaal volgde. Zeker een herziening waard.

Epic hoor deze

Ronald Rovers van de filmkrant zegt er verstandige dingen over: "De jury had het lef om met Terrence Malicks langverwachte The tree of life een film te bekronen die zo ambitieus, pretentieus en op de rand van kitsch is dat hij voortdurend uit de bocht dreigt te vliegen." Hij geeft hem overigens vijf sterren.

Rovers ziet een verband met Kierkegaard: de waarheid is een samenstelling van onverbindbaarheden. Malick gebruikt de stream of consciousness in de film, een stijl waar ik geen fan van ben. Het geeft de auteur namelijk de vrijkaart "verlaat de gevangenis zonder te betalen", want op deze manier hoeft hij nooit antwoorden te geven of zelfs duidelijke vragen te stellen. Malick probeert de Grote Waarheid over het Ontstaan en de Wereld zo objectief mogelijk te benaderen, maar omdat deze eindeloos complex is, blijft hij eindeloos abstract.

Rovers schrijft dat Malick zich ervan bewust is dat je in zo'n opdracht alleen maar tekort te kunt schieten. Een makkelijkere dan Kierkegaards opvatting is: er zijn altijd meerdere waarheden. Daarom is een werk beter als er in ieder geval een theorie wordt opgeworpen. Die hoeft niet direct juist te zijn, maar het geeft wel iets over om over na te denken, in plaats van de besluiteloze verzameling beelden die ik nu heb gezien.

Misschien praat ik voor mijn beurt aangezien ik de film zelf nog niet gezien heb, maar wat geeft er nou meer stof tot nadenken, een bepaalde theorie als de waarheid presenteren of de waarheid in het midden laten en daarmee de toeschouwer zelf haar conclusies laten trekken?

Het laatste is het geval bij The tree of life.

Overigens ben ik het niet eens met Skinny Binny, want er worden wel degelijk theoriëen voorgelegd, die niet allemaal in detail bewezen zijn. Dat doet juist stof tot nadenken. Malick's objectieve benadering, houdt de bezoeker zijn fantasie heel en dat vind ik juist steengoed in deze film.

Het wordt je niet door de strot geduwd als zijnde de waarheid.

Wat zijn de verschillende theorieën dan? Zo objectief lijkt Malick me nou ook weer niet, het lijkt wel alsof hij die evolutie beelden erin heeft gegooid om een sceptischere(wetenschappelijke) groep mensen te plezieren. Wat dat betreft wordt er op het laten zien van de beelden na ook niets met de evolutietheorie gedaan. Het is puur de twijfel in het geloof van de hoofdrolspelers in mijn ogen. De twijfel die aan het einde van de film wordt weggenomen door die strandbeelden.