Koyaanisqatsi (1982)

Tijdens het kijken heb ik me niet teveel beziggehouden met na te denken over de boodschappen die Godfrey Reggio wou overbrengen, ik heb gewoon genoten van de audiovisuele schoonheid van Koyaanisqatsi.
Hoogtepunten waren de werkelijk hypnotiserende slow motion-opnames van de gitzwarte paddestoelenwolk in de woestijn (die langzaam maar zeker uittorent boven de cactus op de voorgrond), het grappige beeld van de bebrilde medewerkster aan de lopende band (waarbij de voorbijflitsende producten die weerspiegelden in de brilglazen haar aan het tempo aangepaste ogen leken te vervangen), de volle maan die achter het appartementsgebouw verdwijnt en het voorlaatste beeld van de raket die ontploft en opbrandt, voordat hij de grond raakt. In dat laatste zag ik een soort van parallel met het Icarusverhaal, wat perfect koren op de molen is voor één van de boodschappen die in de film naar voor komt: we evolueren op technologisch vlak en reiken steeds hoger en hoger, maar we lopen het risico om onszelf voorbij te lopen. Om hoger/verder te reiken dan wenselijk en/of houdbaar is, waardoor we het risico lopen terug te vallen of vroegtijdig op te branden.

Misschien dat ik soms de bedoelingen van de makers niet begreep, maar bepaalde beelden verstoorden wel de "flow" van de film. Ik heb het over de standaardbeelden van mensen die door het straatbeeld lopen (niet die waarbij gefocust werd op stilstaande mensen, waaronder bv. dat fantastisch groepje casinomedewerksters uit Las Vegas, die waren prachtig), dat kwam me nogal overbodig over. Ook zat er af en toe wat herhaling in de film, in de vorm van de zoveelste versnelde snelwegopnames. Misschien dat de film wat beter uitgebalanceerd had kunnen zijn?
Maar in combinatie met de prachtige score van Philip Glass werkt nagenoeg elk beeld wonderwel, en is Koyaanisqatsi een prachtdocument om te bekijken. Gewoon kijken, luisteren en genieten; nadenken komt eventueel later, en zeker en vast op de tweede plaats. Sommige beelden ogen nu bijzonder standaard, maar voor een film uit 1982 is dit toch behoorlijk indrukwekkend en dankzij de onderlinge wisselwerking en in combinatie met de bombastische score krijgt het toch iets groots mee. Heerlijke filmervaring dus!


4*

Waw! Vandaag herzien want de vorige keer was ik te hard onder invloed (hij was toen ook heel vet ) maar wat een film zeg! Zo'n project zou ik nu anno 2011 nog graag eens zien gebeuren..

Apart filmpje dit. Ik heb nog niet eerder zo'n soort van documentaire gezien, waarin alleen de beelden spreken en er verder zelfs niet een woordje gezegd wordt.

Ik moest er in het begin even inkomen, maar langzaamaan begon het te wennen. Het begint met mooie natuurbeelden, ondersteunt door degelijke,maar wel herhalende muziek van Philip Glass. Bij een aantal mensen roept deze documentaire blijkbaar depressieve gevoelens op, maar daar heb ik gelukkig nooit last van gehad.

Het mooiste gedeelte van de film zijn voor mij duidelijk de versnelde nachtelijke scenes van het voortrazende verkeer. Dat was echt schitterend om te zien. De rest van de film is nogal wisselvallig en soms wat herhalend.

Toch kan ik hier toch wel makkelijk een voldoende aan kwijt, want op zich is het toch best knap dat zo'n film als dit niet verveelt en daarnaast is het gewoon knap gemaakt en een vrij unieke film lijkt mij.

3,0*

Een goed keuze van me om deze film te kijken met behulp van een joint. Zonder had ik me waarschijnlijk niet kunnen concentreren en het minder goed kunnen interpreteren.

Naast beelden wordt er natuurlijk ook een verhaal verteld. Het begint met kale aarde, niks aan de hand, een leven zonder mensen.
Na een paar (wel erg lange) shots; waterdamp, wolken, stromend water. Erg mooi dynamisch in beeld gebracht, en daarna, tadaa, de mens is ontstaan. Als een soort enge plaag, zeker door de angstaanjagende manier van in beeld brengen. Een vliegtuig opdoemend als een groot monster (goed stuk), miljoenen auto's, wapens, raketten, wat zijn al die rare wezentjes er toch druk mee.

Examplarisch voor het idee 'de mens en de techniek vs de natuur op aarde' was natuurlijk de atoomwolk, die als een grote boom uittorende boven het echte plantje.
Je ziet enorme gebieden beton, steden, verkeer, waar eerst de vredige vlakte nog was.
Vervolgens de mensheid, in beeld gebracht als letterlijk een uit de hand gelopen plaag voor de aarde, krioelend door elkaar.

Grappig om te zien dat alles wat de mens doet of gemaakt heeft een bepaald soort 'ritme' en patronen heeft. Een erg interessant en geslaagd deel van de film, hoewel dat natuurlijk volledig te danken is aan de versnelling van beelden en de muziek.

En natuurlijk de exploderende raket, en het brandende brokstuk, onze eigen ondergang.
Mooi einde ook, de aftiteling met alle radiosignalen uit de lucht.

Knap gedaan, maar nuchter denk ik wel een stuk minder boeiend, en te lang.

4*

Schit-ter-end. Iemand anders die tranen in zijn ogen kreeg bij het zien van die zwerver met zijn dollarmuntje?

Laast toevallig weer opgezet. Ergens begrijp ik nog steeds niet wat het nou precies is waardoor half gehypnotiseerd naar dat scherm zit te staren..

Ik kan er echt niets aan vinden.

De muziek werkt me genadeloos op m'n zenuwen, en de beelden vallen van het ene afgezaagde cliche in het andere. Waarbij de beeldkwaliteit dan af en toe ook nog storend slecht is. Het geheel komt op me over alsof je toch op z'n minst iets heel psychedelisch onder de leden moet hebben om zonder kramp in je zapvinger het einde te halen.

Leuk als document van de zeventiger- begin jaren tachtig. Nu volstrekt achterhaald. En dan heb ik het nog niet over de ergerlijk belerende ondertoon.

Half puntje voor dat shot van die piloot voor z'n straaljager, en voor die vent met die rotkop.

Geweldige kijk- en luisterervaring. Voor de "breedbeeldversie" heeft men helaas gewoon boven en onder beeld weggesneden.

De IRE-versie (is ergens te downloaden) geeft het volledige beeld weer en is ook scherper,
vergelijk hier:
http://www.dvdbeaver.com/film/DVDCompare2/koyaanisqatsi.htm

Zo is de film gewoon full-screen te bekijken, zoals je ziet een behoorlijk verschil...

Heb de versies nog eens vergeleken; en wat onder de link hieronder vermeld wordt klopt volledig.
De IRE-versie ziet gewoon een stuk beter uit.
Onbegrijpelijk dat dit gebeurd is...
Ik weet alleen niet meer hoe ik er aan gekomen ben...