The Tree of Life (2011)

Dus omdat jij niet snapt waar het over gaat, weet hij niet waar hij het over heeft ?

Kijk, dat bedoel ik nou, en vervolgens komt er nog een heel essay gaande over deze invulling.

Hmm.. interesting..

Misschien is symboliek ontrafelen wel gewoon een heel leuke bezigheid voor sommige mensen, net zoals schaken voor iemand anders weer is ofzo. Een soort van puzzel. Dat is natuurlijk verder helemaal oké. Ik heb dat niet. Maar volgens mij wordt het bij film ingezet om vooral erg intelligent over te komen en dan begin ik te grommen

Denk je dat hij de antwoorden op grote levensvragen weet? Dat is wat ik bedoel, met niet weten waar hij het over heeft. Niemand snapt het. Maar er is nu wel een film. Die over van alles en nog wat gaat, maar nergens echt duidelijk is. Misschien dat deze film op een bepaalde manier anderen kan inspireren, maar mij zeker niet.

Wat is authentieke wijsheid in godsnaam? Verder is het voor mij meer dan helder wat Malick wil zeggen, dus het zijn je eigen tekortkomingen die je het geheel niet doen snappen. Of nisschien wil je te veel snappen een soort absolute authentieke waarheid voorgekauwd krijgen. Nee, je review is er vooral eentje van iemand die de intellectuele brnadering van Malick verfoeid, maar zelf erg zijn best doet om nog intellectueler over te komen. Maar waar Malick niet faald doe jij dat wel. Dubbel zelfs.

Het tegendeel zelf. Driedubbel gefaald Reinbo.

Hoezo in tegendeel? Hij geeft zelf aan het niet allemaal te snappen. Verder kun je moeilijk gaan beweren dat hij met zijn uiteenzetting niet intelllectueel probeert over te komen.

Hij probeert nóg intellectueler over te komen door te zeggen het niet allemaal te snappen. Da's een eersteklas uitleg ja

Hij legt de schuld daarvan duidelijk bij de filmmaker en niet bij hem zelf. Je moet toch toegeven dat zijn eerste bericht toch overgoten is met een "intellectueel" sausje !?

Je hoeft natuurlijk niet op mijn ''essay'' in te gaan. Als je nou gewoon reageert op dingen die je wel interessant vindt in plaats van iemand die jij dan niet interessant vindt maar die wel zijn best heeft gedaan ...

Een puzzel waarvan sommige het leuk vinden om het op te lossen en sommige niet, maar vertel mij nou eens is een film waar jij de symboliek niet achter snapt nou meteen slecht? Magnolia is een van mijn favoriete films waar ik de symboliek echter nog niet echt heb ontdekt. Misschien is het beter eerst even naar oplossing te zoeken in plaats van meteen te zeggen de symboliek gaat diep en is dus slecht, dat slaat natuurlijk nergens op.

Ivm met de film is dat "intellectuele sausje" verwaarloosbaar.

Zo intellectueel is het verder ook niet, gewoon duidelijk verwoord en to the point. Maar misschien is men hier iets té gewoon geraakt aan de "slechte film, kbegreepemnie" commentaren van sommige users.

Niet intellectueel ?

Misschien lees ik het niet goed, maar hij voelt zich toch wel verheven boven deze film, zijn maker en zijn publiek.

Beginnen met

Verder is hij niet bereid om enige moeite te doen om begrip te krijgen voor deze film..

Hij mag het allemaal vinden hoor, maar ik vind zijn bericht in ieder geval ook niet veel meer dan 'interessantdoenerij'.

Ik denk dat je het niet goed leest.

Erkennen dat een film vol symboliek zit en daarmee een hoop levensvragen poogt te interpreteren naar eigen believen is niet bepaald intellectueel. Dat verwerpen ook niet. Maar blijkbaar mag dat niet in een normaal beargumenteerd bericht, mensen pikken het makkelijker als je dan halfboers een film afserveert. Da's ook geruststellender, want dan kan men zo iemand als "idioot die toch te dom is om het te begrijpen" wegzetten.

Daar reageer ik dus helemaal niet op. Iedereen mag de film slecht vinden. Maar als de motivatie niet strookt merk ik dat graag op. Verder vind ik het weinig duidelik. Van waar de behoefte aan authentieke waarheden? Daarbij klopt zijn opmerking over 'jnteressant gevonden worden' ook niet. Zat mensen die waarlijk door deze film geraakt zijn.

Ik vind het redelijk duidelijk. De film probeert vragen te beantwoorden die an sich niet eenduidig te beantwoorden zijn. In principe krijg je dus twee uur lang iemand's bullshit voorgeschoteld. Leuk misschien voor mensen die zich er in kunnen vinden, maar als je dan nog een keer een hoop symbolische blabla moet slikken alvorens te beseffen of het nu voor jou persoonlijk iets zinnigs zegt, dan is het niet zo vreemd dat men afhaakt vooraleer de moeite te doen alles te proberen begrijpen.

Vind het een goede samenvatting waarom ik dit soort films vaak ook niet trek. De moeite die je er insteekt is onevenredig groot met de uiteindelijke onzin die je er in terugvindt.

Dat is niet intellectueel, gewoon efficient.

Halfboers afserveren is niet het enige alternatief. Dat is gelijk weer helemaal de andere kant op. Er zit nog een heel scala aan mogelijkheden tussenin waarmee je jezelf duidelijk kunt maken zonder terug te vallen op Kutfilm! Hij komt hetzelfde op mij over als waar hij de film op veroordeeld. Pot verwijt de ketel en zoiets.

En dat is het dus niet .

Film probeert helemaal niets te beantwoorden, het schets juist het bestaan in zijn volle breedte juist zonder eenduidig te zijn.... Daarbij hekelt Artkramer juist het gebrek aan authentike waarheden. Iets wat Malick juist open laat. Dus wat is het nu.

Zelf waardeer ik de film het meest om z'n openhartigheid.

En ik waardeer daarbij het feit dat er hier iets, in een meer abstracte vorm, gegeven wordt en je zelf je eigen herkenning erin kan vinden en dat niet alles vastligt.

Ik denk niet dat de film of de filmmaker intelligent of intellectueel over wil komen, dat dat de insteek zou zijn. Ik denk dat de filmmaker gewoon op die manier IS. Dat het voor sommigen/velen vaag overkomt, daar kan ik wel inkomen. Sommige mensen zijn ook niet meteen doorgrondelijk of ze spreken een andere taal dan je zelf zou doen (in communicatie). En net als sommige mensen je niet liggen zou dat met deze (gedeeltelijk/grotendeels) autobiografische film natuurlijk ook zo kunnen zijn.

In "jouw" volle breedte misschien. Malick betrekt er een gehele spirituele kant bij die niet zomaar weg te cijferen valt. Dat op zich is al een statement, eigen invulling of "antwoord" op een vraag die toch niet eenduidig te beantwoorden valt.

Vandaar de irritaties.

Dus zodra iemand zijn visie los laat op een vraag die niet eenduidig te beantwoorden valt, raak jij al geirriteerd ? Hij kan toch niet geen invulling geven en al helemaal niet alle mogelijke antwoorden. Begint niet elke discussie of gedachtengang met een vraag of een stelling ?

Ik raak geïrriteerd als die mens dat dan zeer vaag gaat verpakken en in een richting trekt die in de basis al ergens gaat uitkomen waar ik toch weinig aan heb. Dan zit je inderdaad m'n tijd te verdoen.

Sowieso heb ik trouwens liever een eenduidig antwoord op een vraag, geen wollige wirwar.

Eh, wie heeft precies het antwoord op levensvragen?

Ik denk dat Malick zijn eigen weg heeft geschetst. Maar ik vind dat hij het voldoende heeft weten te abstraheren om niet voor iedereen een vaste invulling mee te geven Hij geeft meer een prikkel tot zelf nadenken als je 't mij vraagt (naast dat hij zichzelf mededeelt).

Ik denk zelf dat ook meespeelt dat mensen alleen al allergisch zijn voor het woord 'god', niet onterecht overigens, gezien de geschiedenis.

Hij laat zowel de fysieke (evolutie/opvoeding) als de spirituele kenmerken (twijfel, rouw, liefde) van het bestaan zien. Wat je ervan gebruikt of waar je in mee wilt gaan is volledig aan de kijker.

Snap die angstvallige houding voor het spirituele niet. Komt vooral van mensen met een zeer gesloten wereldbeeld, waarin alles wat niet bewijsbaar is als onzin wordt afgedaan. Enorm beperkend.

Dan moet je maar niet te veel kunst bekijken en het houden bij populistisch entertainment. Bestaat er ook weinig kans dat je met een onbeantwoorde vraag blijft zitten. En sommige vragen zijn nu eenmaal niet te beantwoorden.

Dat is ook wel zo, maar hij kiest toch een bepaalde richting (en betrekt het spirituele er erg sterk bij). Daarmee weet je als kijker al redelijk snel of het de moeite zal lonen verder te kijken dan louter de esthetische ervaring.

Sorry, maar ik heb geen films nodig om na te denken over levensvragen, noch heb ik ze nodig om voor mezelf leefbare antwoorden te formuleren.

Ik vind zaken als vergeving, verzoening, pijn, zoeken, vragen stellen, etc universeel en niet meteen godsdienstig.

Ze zijn ook zeker niet godsdienstig, maar het zijn wel levensvragen, hoe er mee om te gaan, ze een plek te geven. Maar OH heeft schijnbaar alle antwoorden al.

Ik heb het ook nergens over een noodzaak. Maar als je dat niet nodig hebt, dan kun je films die dergelijke onderwerpen wel aanraken beter links laten liggen. Maar brandt de film er dan niet op af, de reden ligt immers duidelijk in jezelf.

Hoe kan je eigenlijk een film beoordelen als je je persoonlijke voorkeuren opzij moet zetten?

Ach ja, zo ligt alles altijd bij jezelf

Heb je tenminste een onwrikbare authentieke waarheid te pakken. Een fijn eenduidig antwoord.