The Tree of Life (2011)

Heel jammer dat we van tevoren niet naar meningen en dergelijke gekeken hebben.

We gingen de film in zoals je een film meestal ingaat, gezellig met zijn tweetjes op de bank, zak chips, flesje wijn.... filmpie kijken!!

Wat een tegenvaller, traag, saai, onsamenhangend.... we hebben hem uit gezet, ik ga hem ook echt geen tweede kans geven, onbegrijpelijk hoe mensen deze film omschrijven, we hebben goed de helft gezien, ik hou best van een "aparte" film, maar hier zie ik geen "diepgaande psychologische achtergronden" in, dit is gewoon overrated, door de media de hemel in geprezen crap....( en daarom moet het dan maar goed zijn, omdat "topcritici" dat ook vinden, bleh....)

Maak een prutfilm, serveer hem af als "kunst" en iedereen volgt braafjes... zucht.

Misschien volgende keer toch popcorn iov chips nemen.

Nuchtere Zeeuwen ... .

Klik

Dit filmpje gebruikt de beelden beter. De Tree of Life heeft niets met "Lord, where were you" te maken.

Off-topic berichten verwijderd.

Er klinkt behoorlijk wat onverdraagzaamheid uit jouw stellige "niets"... het gaat om Jack's gedachtenstromen, herinneringen, associaties etc...

Vind daarbij de visuals in ToL veel mooier. (EN waar Stephan aan voorbij lijkt te gaan, is dat de hele evolutie(bingbang) therorie ook gewoon aan bod komt.) Verder wat NB zegt. Het is niets meer dan een gedachte van de hoofdpersoon, niet iets dat als waarheid wordt gepredikt.

FYI: Hier zitten behoorlijk wat beelden van ToL in.

Bij het begin van "alles" in ToL is het zijn vrouw die fluistert waar onze lieve Heer toch was toen hun kind verongelukte. Precies op het moment dat een kleurig pluisje te zien is dat in 'the void' zweeft en als eerste beeld van de evolutie-sequentie. De Bang (expansie) is trouwens niet te zien.

Maar om in deze wetenschappelijke theorie wederom "God" aan te halen vermoeit me mateloos. "Who are we to you?"

Het is ook uiteraard Malick's idee om dat daar te plaatsen. Hij kiest er ook nog eens voor om het kleurige pluisje wat als "God" werd bestempeld zijn EINDSHOT te laten zijn... Statement!

Het licht/energie is ook de bron van het leven in de wetenschap/evolutie leer. Jij bekijkt het gewoon veel te eenzijdig. Het is je eigen projectie die je parten speelt.

Off-topic bericht verwijderd.

Met licht en energie heeft het "Oh Lord" dan ook niets van doen. Zo moeilijk is dit toch niet? Mijn hemel!! (no pun intended)

Exact mijn punt. Je zit vast in je eigen beperkte projectie. Voor mij heeft die lichtflair veel meer betekenissen. Maar ik ben dan ook niet gelovig opgevoed, dus zit niet vast in jou dogma. En daarbij is een lichtflair absoluut niet iets wat ik associeer met de Christengod.

Ja nou wordt ie mooi... IK haal die God er niet bij... Malick haalt die er bij.

Wie riep me ?

Nee, Jack haalt God erbij. Het is zijn overpeinzing..... Malick laat de ruimte aan de kijker om ervan te denken wat hij wil. Is het eenzelfde of is het iets anders? Jouw keus.

Prachtig waren de stukken waar het ging over de kinderen en hun relatie met de vader & moeder. Maar O SHIT toen er een half uur film gevuld werd met beelden van melkwegstelsels en dino's met op de achtergrond vragen gericht naar god. Ik heb me een breuk gelachen met hoe artsy fartsy deze film is. Just... no.

Wat doet die verdwaalde dinosaurus daar? Oh daar zal de maker van de film wel iets heel diepzinnigs mee bedoelt hebben. De beelden die er tussen zitten hebben natuurlijk ook allemaal wel iets te zeggen. Geen slechte film maar ik vind dat deze film ook zeker niet mijn leven verandert heeft. Het zoontje die zijn vader haat, en weet dat hij eigenlijk wel veel op zijn vader lijkt voelde voor mij aan als de kern van het verhaal. Misschien had de focus hier meer op moet liggen dan op de beelden tussendoor waar het gokken blijft naar de betekenis als die al aanwezig zou zijn. Het voelt allemaal net een beetje te pretentieus aan. Ik kan me goed voorstellen hoe de regisseur geïnterviewd word en een heel verhaal ophangt over de diepere betekenis van de beelden waarvan de relatie met het verhaal vergezocht is. Het portret van het gezin was erg gefocust op het jongetje terwijl de rest van de kinderen een beetje onderbelicht bleven.
Om niet te zeggen dat ik niet heb genoten van deze film. Zeker geen afrader.

Malick toont met die 'verdwaalde' dinosaurus bijna te letterlijk wat hij wil zeggen, alsof het bijna voor de kinderen was bedoeld. Heel diepzinnig was dat stuk niet nee. Het is gewoon een kleine visualisering dat het hele thema van de film samenvat. The way of nature vs. the way of grace. (Vader & Moeder) En een dino tijdens de evolutie van de aarde is ook niet bepaald misplaatst. Als dat je zelfs is ontgaan zegt iets me dat je niet echt hebt opgelet. Betekenis zit er zeker in, en op gokken is toch niets mis? Kijk gewoon iets verder dan je neus lang is. Het jongetje is verder ook de focus van de film omdat alles toch rond hem draait en alles gezien is uit zijn ogen. We zien enkel hem ook als ouder.

En een interview met Malick kan je niet voorstellen vermits hij dat nog nooit (of zelden) heeft gedaan.

Van de week dan eindelijk Tree of LIife gezien. Het werd tijd. Ik was na vele lovende reacties erg benieuwd geworden.

Maar ik kan concluderen dat dit geen film voor mij was, helaas maar waar. Het is allemaal net iets te veel van het goede. Te dromerig, te zwaar, te vaag. Nou kan ik poezie of traagheid in films zeker wel waarderen, maar ToL slaat naar mijn inziens hier in door.

Ik wild het mooi vinden maar uiteindelijk vond ik het maar een pretentieus zooitje.

Die fluisterende voice overs bijvoorbeeld kon ik me flink aan storen, veel te zweverig. En de laatste 20 minuten moest ik mezelf inhouden om de film niet af te zetten. Maar ik heb vroeger geleerd om mijn bord leeg te eten ook al vond ik het eten niet zo lekker. En dan pas ik ook toe op films.

Uiteraard is het niet alleen maar slecht. Visueel ziet het er prachtig uit. Er zijn zeker mooie scenes en Pitt en Chastain en de kinderen leveren allemaal een top prestatie.

Voor mij is het alleen niet het meesterwerk wat het voor velen wel is.

2*

Wat een baggerfilm!!

Jemig heb zelden zo´n rare, vreemde, onsamenhangende, onduidelijke film gezien als deze!!

Had de film al een poosje liggen, wilde er eens echt de tijd voor nemen, pfff wat een vreselijke teleurstelling!!

Er zat geen verhaal in, geen lijn, werd gek van dat kerkkoor de hele tijd, bij tijd en wijle was het of ik afwisselen naar discoveriechannel of een aflevering van Walking with dinosaurs zat te kijken.

Heb het laatste uur versneld gekeken, zit niet in mijn aard om een film stop te zetten, maar heb vanaf de eerste 10 minuten af zitten dubben uit zetten of niet, opeens zag ik Sean Penn in beeld en dacht "Hé nou kan het toch nog wat worden, maar toen werd het pas echt vreemd en warrig, hoopte steeds dat het nog zou komen, maar nee hoor!

O. K. zal wel dom zijn en de hele symboliek zal me wel ontgaan...maar kon er geen chocolade van maken.

Kan deze film dan ook echt niet aanraden, tenzij je last hebt van slapeloosheid.

Dat ik toch nog 1,5 * geef is omdat de kinderen nog wel goed acteerden.

Het verhaal is hier dan ook ondergeschikt aan de filosofie: dat wat er gebeurt wordt ingezet om een bepaalde opvatting over het leven neer te zetten. Ik vind dat zelf wel een mooie variatie op de klassieke verhalende cinema. Jammer dat je de halve film versneld gekeken hebt. Misschien dat je daarom ook wel op zo'n lage score uitkwam.

Inderdaad. Voor mij betekende het: 'Er is iets meer, iets dat verder gaat dan alleen maar 'Eat or be eaten'.

Deze You Tube parel sluit heel mooi aan op Tree of Life...

Nou als ik de film niet versneld had gekeken had ik hem zeker uit gezet, dacht straks gebeurd er toch nog iets en dan kan in altijd nog terugspoelen en alles kijken haha

En dat ik niet met het verhaal had komt misschien wel omdat ik overtuigd atheïst ben, en daarom de symboliek van het geloven niet begrijp. En de beelden van het Melkweg stelsel, de dinosauriërs e.d. vond ik wel mooi hoor, maar dan kijk ik wel naar een documentaire of ga naar een planetarium, vond ze gewoon totaal niet bij de film en het verhaal horen, net als het ronddolen van Penn en alle anderen snapte het nut er niet van.

Ben echt oprecht verbaasd dat de film hier zoveel sterren heeft gekregen, blijkbaar zien al die mensen iets in deze film dat ik absoluut niet zie of zo, maar ja ieder zijn smaak zeg ik altijd maar, anders wordt de wereld en het leven ook zo saai

Tja, zelf ben ik ook zwaar atheïst, maar ik denk ook niet dat hier per se het bestaan van een God wordt gesuggereerd. Eerder de schoonheid van het leven en het bestaan, en hoe wij daar maar een fractiemoment van uitmaken, maar desondanks onderdeel van zijn. Tenminste, dat haalde ik eruit, gebaseerd op de manier waarop een Texaanse familie uit de jaren '50 schijnbaar lukraak tussen het ontstaan van het heelal wordt gepositioneerd.

Zo zie ik dat ook

En natuurlijk, de vraag der vragen:

Antwoord.

Ik ben veel gewoon maar deze film is toch iets te traag. Heb hem een kans gegeven maar toen er een half uur gevuld werd met natuurbeelden en melkwegstelsels heb ik het toch moeten opgeven.

Enkel voor kunstliefhebbers

De eerste 40 minuten kwam de film bij mij over als een wonderschone maar ook chaotische samenhang van leven. Hoe mooi het leven kan zijn, maar ook hoe verschrikkelijk de dood eigenlijk kan zijn. Ik had het gevoel dat ik een soort natuurdocu/ life-changing movie aan het kijken was. Dat vond ik mooi. Alleen toen werd er eigenlijk compleet gebroken met het 'grote' plaatje. Het kabbelde maar voort met het gezin(wel met een aantal mooie momenten.)

Nee deze film lijkt gewoonweg nog niet af te zijn.

Pretentieus met de hoofdletter P.

Waarschijnlijk als je iedereen die deze film gezien heeft zou vragen wat ze denken waar het over ging of wat de regisseur probeerde te zeggen, zullen ze allemaal met een verschillend vaag antwoord komen. Maar dat is mooi, want daarom kan iedereen met elkaar eindeloos discussiëren en langs elkaar heen praten. Zo heeft de (quasi-)intellectuele kijker wat te doen en voelt het zich interessant. Net als de filmmaker overigens. Want 'interessantdoenerij' is precies wat deze film op mij uitstraalt. Lekker vaag en onduidelijk in context, vol onbegrijpelijk multi-interpretabele symboliek, vaak functieloze onconventionele vorm, maar vooral het gebrek aan authentieke wijsheid. Ik voel door me hele lichaam dat ik kijk naar de zoveelste 'bedachte' filosofische theorie, nog niet eens snappend wat die allemaal inhoudt, maar dat wil ik ook niet, want ik heb het gevoel dat ik kijk naar het werk van een narcistische, geflipte 'denker', die geen idee heeft waar ie het over heeft, maar wel even een poging wilt wagen.

De beelden vond ik (op zichzelf staand) mooi en de productiewijze van het samengaan van beeld en geluid (en die vreemde stilte door de hele film heen) had ook zeker wel 'iets'. Maar tsja, omdat de film uiteindelijk helemaal niets (of beter gezegd: teveel van allerlei 'iets') had, vond ik dat des te meer frustrerend.

Dat is nu even mijn ongezouten blik hierop, maar ik sluit niet uit dat ik het misschien gewoon helemaal verkeerd zie.