The Tree of Life (2011)

Op 24 inch, verbaast die 2* me ook niets.

Vergeet het geluid en de overige omgevingsprikkels niet. Daarnaast is je stemming ook van grote invloed. Krijg een beetje een 'Van Gaal gevoel' hier....

Misschien over een jaar of 20 eens in de bioscoop proberen. Zal me niets verbazen als je dan een stuk hoger uitkomt (en dat meen ik serieus).

Dit uitsluitend in de bios te kijken vind ik ook iets te ver gaan maar met een goede audio setup en een mininum van 50" en een ideale afstand tussen de zitplaatsen en tv kom je ook al een heel eind imho.

Ik weet niet wat het over de film moet zeggen als je een 40 plusser moet zijn om dit te waarderen maar misschien moeten we de labels ook gaan aanpassen. 9 jaar en ouder, 12 jaar en ouder, 16 jaar en ouder 18 jaar en ouder, en 40 plus.

Daarnaast speelt je achtergrond natuurlijk een rol, politieke standpunten, leeftijd, afkomst, religieuze overtuiging en hoeveel knuffels je hebt gekregen als kind zijnde.

En zodoende is er altijd wel iets zeggen over waarom iemand de film niet waardeert en anders is er altijd nog wel iets te vinden.

Ik zeg niet dat je 40 plusser moet zijn, zat mensen die jonger zijn en het waarderen. Het enige dat ik aan geef is dat deze film een stuk beter tot zijn recht komt in de bioscoop dan op een klein scherm. iets wat bij films die het minder van de visuals en het geluid of de muziek moeten hebben minder het geval is.

Verder vind jij 'm nu niet goed, maar ik sluit niet uit dat dat over 20 jaar anders kan zijn.

En ja als iemand een film niet goed vind, is daar altijd wel een reden voor te vinden? Maar wat is er mis om die te noemen? Verder zijn het enkel suggesties van mij kant om de film beter te kunnen waarderen. Wat is daar op tegen?

Ook op een gecalibreerde 50inch blijft deze film zonde van je tijd.

Misschien iets te lang inderdaad, maar er komen prachtige beelden in en er zit lijn in de film.

Omdat Wibro allerlei dingen opnoemde die tegenvielen en jij alleen maar 32 inch ziet staan en dat dat maar meteen de oorzaak moet zijn terwijl je niks verder zegt over hoe hij erover denkt. Zodoende maakt het niet wat iemand erover zegt want het ligt aan de grootte van je scherm, je boxen, leeftijd of je stemming maar waar het zeker niet aan ligt is de film zelf want daar kan niks mis mee zijn. Terwijl er genoeg uitgebreide meningen zijn waarbij wordt aangegeven waarom ze het niks vinden.

Maar misschien dat ik over 20 jaar de film wel waardeer. Hoe ouder je wordt hoe rustiger je gaat leven en minder rebels je bent. Wat je vroeger onzin vond accepteer je sneller omdat het einde nadert en dan wil je natuurlijk geruststelling, misschien brengt Mallick wel die geruststelling op die latere stoffige leeftijd.

Uhm, Wibro stelt zelf dat de film geen indruk wist te maken en noemt met namde de nature sequence. Dus niet zo gek dat ik dan op de schermgrootte, die hij notabene zelf noemt, begin. Want zeker die naturesequence heeft als doel de overweldigende kracht van 'nature' te tonen. Dus schermgrootte is op dat moment weldegelijk een essentiele parameter.

Wat voor formaat een scherm ook is... sommigen blijven blind door een gebrek aan dit gevoel, prachtig verwoord op 30 mei 2011 op pag 9:

Dat je wanhopige zoeker Job niet noemt is tekenend. De bijbelteksten krijgen door de context die Malick ze geeft een speciale relativerende betekenis. Door een "gruwelijke hekel" aan fundamentalisme is er de neiging zelf extreem te worden en wordt je blind voor het subtiele: vergeet niet dat bijvoorbeeld oud-testamentische "boom des levens" en "de kennisboom van goed en kwaad" uit een oudere vruchtbare mesapotamische traditie stamt en in de Bijbel als mythische vorm (Paradijs) terecht is gekomen. Het beloofde land, het uitverkoren volk (wie veel overleeft voelt zich bijzonder)...een stam, midden in een bar landschap, op zoek naar vruchtbare aarde en een... betrouwbare leider. Heel universeel menselijk allemaal.

Op het omgekeerde hoef je niet eens te wachten .

Voor de duidelijkheid: ik geloof niet in een morele kracht van een God wel in de kracht van menselijke creativiteit...

Ik heb de film op een 40 inch gezien en dit is de slechtste film van 2012!!! Tegenwoordig worden er zoveel films gemaakt met personages met waanideeën die echt niet normaal zijn... Wat is er toch aan de hand?

0.5* sterren voor de moeite

Vaniuit de vierde dimensie normaal geredeneerd:

Wat te denken van de tweedimensionale mens die de eendimensionale waan van de ander veroordeelt en vergeet dat hij zelf diep in drie dimensies leeft...?

Inches?

briljant. elke shot was raak. niet dat ik op pagina 52 ook maar iets toe te voegen heb. Ik moest het even kwijt.

4.5 *

Een brij van neuzel.

Vond dit echt een vreselijke film. Ondanks de (soms) mooie shots en het prima acteerwerk kon ik hier nauwelijks iets mee. Enorm pretentieus ook. God God God... 3/10*

2 sterren voor de bijzonder mooie en aparte shots. Compilmenten aan de cameraman!!

Verder was de film zeer vermoeiend! Wel een aanrader als je last hebt van slapeloosheid!

Ik had tijdens en na het zien van de film het gevoel alsof ik wel een week kon slapen!

Vind het ook bewonderingswaardig van mijzelf en ieder ander (die het gelukt is) deze film tot het einde uit te zitten.. In mijn geval wachtend op iets wat niet kwam, behalve het inzicht van 'het leven' die bij sommige mensen misschien zal ontbreken.

succes aan iedereen die het erop durft te wagen!

Het konden mijn woorden wel zijn!

Verder was de film zeer vermoeiend! Wel een aanrader als je last hebt van slapeloosheid!

Ik had tijdens en na het zien van de film het gevoel alsof ik wel een week kon slapen!

Vind het ook bewonderingswaardig van mijzelf en ieder ander (die het gelukt is) deze film tot het einde uit te zitten.. In mijn geval wachtend op iets wat niet kwam, behalve het inzicht van 'het leven' die bij sommige mensen misschien zal ontbreken.

succes aan iedereen die het erop durft te wagen!

Waanideeën? Hebben we het over The Tree of Life?

Ik heb het geprobeerd, maar echt ver ben ik niet gekomen. National Geographic meets extreem religieuze klaagzang. Zo kwam het op mij over. Geen punten, aangezien ik hem niet af heb kunnen kijken.

Typisch weer een schitterende film van Malick. Deze regisseur (weliswaar een tikkeltje pretentieus) ligt me wel an sich, al is ie niet heel toegangelijk. Maar hij weet hoe je een film boeiend kan houden qua plot en met uiteraard aan de lopende band prachtige shots. Vooral de Earth/Koyanisqatsi-achtige beeldensequentie in het begin vond ik van buitengewoon niveau. Daarna volgt een ontwrichtende relatie tussen vader en zoon. Heel mooi hoe dat opgebouwd wordt met daarbij goed en naturel acteerwerk van Brad Pitt en de jonge acteurs.

Je moet niet bang zijn jezelf open te stellen... Sommige films zijn ook niet voor iedereen bestemd. Net zoals the Lord of the rings nooit voor mij bestemd is geweest

The Three of Life

Een film waar ik al lange tijd naar uitkijk. Dat zware films met een duidelijke symboliek me goed blijken te liggen merkte ik al door Irréversible en Rabbits. Een film als The Tree of Life leek me hier goed voor geschikt, vandaar dat ik hem vandaag heb bekeken. Het resultaat is werkelijk verbluffend. De symboliek gaat erg diep, althans mijn invulling ervan.

Het eerste half uur was bijzonder goed. Je krijgt de ene spectaculaire visual na de andere. Nergens werd het storend, verbluffend mooi.

De symboliek is toch hetgeen de film zo bijzonder maakt. De kop The three of Life is zeker geen typefout zoals sommigen misschien vermoeden. Het is de driewoordige samenvatting van hoe ik de film zie. De drie bestaan eigenlijk uit kind, ouders en hiernamaals (god). De ouders hebben in dit geval voor zichzelf de taak om hun kind klaar te stomen voor de maatschappij, de wereld en alle harde dingen die er bij horen. Het succes moeten halen in de maatschappij waar de vader in dit geval voor gaat is er goed ingebracht. Hij wil zo graag voor het succes gaan dat hij vergeet wat echt belangrijk is in het leven, de liefde voor zijn gezin en kinderen. Tot het eind geeft hij zijn kind mee dat succes het belangrijkste is en dat je als je succes wilt bereiken niet altijd even aardig kan zijn. Op het eind komt de vader hier van terug en verteld hem hoe veel hij wel niet van zijn zoon houd. De zoon vult dit vervolgens op zijn eigen manier in: je kunt niet gelukkig zijn als je niet geniet van de dingen, als je er niet van geniet zal je leven als een flits voorbij gaan.
Dit is de eerste overgang van The Three of Life. De tweede overgang komt wat meer tegen het einde aan. Dit is de overgang naar het hiernamaals. Je ziet hoe iedereen elkaar weer ontmoet en uiteindelijk het ultieme geluk bereikt. Iedereen is gelukkig en heeft geleerd van het leven. Zo heeft de vader de les over geluk pas later geleerd als de zoon die het al op vroege leeftijd doorhad. Het einde zie ik meer als een herontmoeting in het hiernamaals als ze allemaal eenmaal gestorven zijn. Ze hebben op hun eigen manier de weg naar het geluk gevonden en dat is wat uiteindelijk telt en volgens mij ook wat de film aan de kijker probeert over te brengen.
Het licht staat in de film symbool voor het geluk, dit betekent automatisch dat het donker symbool staat voor het niet gelukkig zijn. In het begin van de film als de jongen op een slechte manier door zijn vader wordt behandeld zie je een shot van een lantaarnpaal. Als er vervolgens een paar erge dingen gebeuren zoals het sterven van zijn broertje groeit hij verder van het licht af. Je krijgt een shot te zien waarbij hij op een paar meter afstand van de lantaarnpaal. Zijn broertje waar hij waarde aan hechte is gestorven en dat doet pijn, uiteindelijk weet hij wel beter hoe hij om met gaan met het waarde hechten aan dingen en realiseert hij zich dat de dingen eindig zijn en leert hij er mee om te gaan. Op het eind zie je ook de moeder die met een klein lucifertje in een donkere kamer staat, met andere woorden slechts een beetje geluk. Als ze vervolgens de deur open doet en je als kijker verblind wordt door het licht concludeer ik dus dat het de overgang is naar de hoogste vorm van geluk.

Acteerwerk was goed, Pitt en Penn stellen meestal niet teleur en ook hier deden ze het niet slecht. Het meest verrast ben ik toch door de jongere acteurs. Ze deden het eigenlijk allemaal goed met als uitschieter de jongen die de kindhoofdrol had.

Het enige wat storend aandeed was de editing. Ik heb regelmatig geteld en bijna altijd duurden stukken film niet meer dan 4 tot 6 seconden voordat er naar een ander standpunt werd overgeschakeld. Waarschijnlijk was Malick bang voor verveling te zorgen. Het schakelen werd naar een tijdje toch behoorlijk storend.

Een geweldige film die ik pas een complete invulling kan geven na hem een paar keer gezien te hebben. Toch is het nu al een van mijn favorieten.

5*

Dan ben ik of gewoon heel slim of ik ben een uitzondering. Ben 15 en weet hier ten volste van te genieten.

Hier moet je toch niet oud voor zijn, prachtige beelden met goede muziek en acteerprestaties (12jaar )

Niet zo heel slim want ik was toen erg sarcastisch bezig en ik zeg wijsheid en niet slimheid.

Slim kun je ook op zo'n manier opvatten dat het hetzelfde als wijsheid betekent. Denken jullie eigenlijk hetzelfde als ik over het verhaal van de film, wat is jullie uitleg ervan.

Mijn berichtje was trouwens ook sarcastisch bedoelt hoor.

Ik heb helemaal niets van deze film begrepen. Ik heb twee uur lang zitten hopen op het moment dat er wat duidelijk werd en de film begon. Maar niets van dit al er werden wat mooie beelden van sterren en primitief leven bij gehaald. Maar ik raad deze film dus zeker niet aan.

Billy Crystal: "I heard it even freaked out God; explain it Malick!".

en jij maar volhouden dat het een belerende Christenfilm is.

Genoten, meer kan ik er niet over zeggen. Schande dat deze bij de Oscars genegeerd is in de cinematografische categorie. Emmanuel Lubezki en Malick hadden deze moeten hebben.

Zal deze film vaker moeten zien om er enig conclusie of rating aan vast te kunnen binden.

Hugo al wel gezien?

Nope, hugo zal er vast ook strak uit zien. Maar dit overtreffen, no way.