C'era una Volta il West (1968)

Ik kom hier nog even op terug.

Voor zover ik ze goed heb geteld, heeft Clint Eastwood 12 westerns op zijn naam en Charles Bronson 18, dus je moet je bewering even bijstellen.

Dan moet ik me erg vergissen. Dan nog vind ik Eastwood meer een western-acteur dan Bronson.

Ze hebben allebei hun eigen stijl. Ik zou eerlijk gezegd niet kunnen kiezen tussen de twee, als western-acteurs zijnde. Allebei van grote klasse.

Fijne film, prachtige scenes. Acteerwerk is ook prima. Een film om met enige regelmaat te blijven kijken.

Shit, heb mijzelf toch wat in de nesten gewerkt nu. Ik heb aardig wat films op vijf sterren staan. Stuk voor stuk films waar ik echt van heb genoten, die me echt hebben beziggehouden of die in mijn opinie gewoon perfect geslaagd zijn in wat ze willen zijn, dus ze verdienen het in mijn ogen allemaal. Maar deze film staat nu tussen die andere vijf sterren films... terwijl deze daar gewoon nog zover boven uit stijgt.... voelt fout deze film dezelfde beoordeling te geven als bijvoorbeeld Scarface of Into the Wild, ik noem maar wat.. misschien dan toch maar alles naar 4,5 verlagen behalve deze. Of kunnen we speciaal voor deze film geen 5,5 instellen ofzo?

WAT een film is dit.

haha ik zou die andere films niet verlagen.

wat je zou kunnen doen is een favoriete top 10 maken(zie dat je die niet of nog niet hebt)

en dan deze film op nr 1 zetten.

Goed idee. Ik heb nooit echt een top 10 gemaakt omdat ik nooit echt kan zeggen wat ik nou de beste films vind, dit verandert bij mij erg vaak en mijn top 10 zou dan ook constant aan het veranderen zijn. Maar ja, het is wel DE manier om deze film duidelijk boven de rest te laten staan dus ik ga er toch over nadenken.

Maakt toch niet uit, dan blijf je een beetje bezig joh. Deze film staat al heel erg lang op 1 bij mijn top 10... En ik denk dat dat niet snel zal veranderen, maar zeg nooit nooit.

Hehe, heb nu een top 10, maar alleen al tijdens het maken heb ik de lijst verschillende keren veranderd. Het is ook niet echt een TOP lijst, meer gewoon een verzameling van de voor mij beste films. Ben er vast een paar vergeten die er eigenlijk ook wel in moeten, dan zal er weer wat veranderen, verschoven worden etc. Echter... deze film zal altijd op nummer 1 blijven staan.

weet je het zeker?ik zou nummer 2 op 1 zetten

grapje hoor het gaat om jouw favorieten.

Natuurlijk heeft deze film een gigantische status als klassieker. Ik had er vaak genoeg van gehoord, een film waar zelfs m'n ouders (totaal geen filmkijkers) het over hebben. Een gedeelte van de soundtrack kende ik ook al. Maar, eerlijk gezegd, heeft het me nooit zo aangesproken. Het hele western-gebeuren trok me totaal niet aan. Een tijdje geleden begon ik ineens met een stuk meer films te kijken, waaronder een aantal klassiekers, waarbij deze film er ook aan moest geloven, en wat zat ik ernaast zeg! Geweldige film!

Het verhaal an sich vind ik niet heel bijzonder, maar goed genoeg om je geïnteresseerd te houden. Deze film is echter een aaneenschakeling van geniale scenes. Wat ik continu dacht bij het kijken was: "wow, dat was alweer een ontzettend gave scene!". Alles wordt op een zeer sfeervolle en indrukwekkende manier weergegeven, de muziek (die me hiervoor nooit echt veel gedaan heeft) ondersteunt de scenes perfect, en dan de acteurs...

Henry Fonda kende ik al van 12 Angry Men, waarna ik hem eigenlijk niet in een rol als de slechterik kon voorstellen. Eerlijk gezegd vind ik hem nog steeds de perfecte persoon daarvoor, hij wekt daarbij op een of andere manier te veel sympathie op. Maar wat is dat wel een fantastische acteur, zeer overtuigend. Nog toffer vond ik echter de rollen van Jason Robars en Charles Bronson. Beiden zeer leuke rollen die ook nog eens ijzersterk worden vertolkt. En dan heb je er ook nog een waanzinnig knappe vrouw in de vorm van Claudia Cardinale bij, wat wil je nog meer?

Alles bij elkaar zorgt natuurlijk al voor iets moois, maar ik vind het eigenlijk heel moeilijk om te zeggen wat deze film voor mij nou écht goed maakt, waardoor het een zeker x-factor heeft, waardoor ik het een 4,5* geef en niet een 4*. Wellicht de sfeer, ik weet het niet, maar ik heb in ieder geval de hele film lang genoten.

Once Upon A Time In The West is de definite van een western klassieker. De prachtige muziek van Ennio Morricone, de beeldschone cinematografie, de briljante stijlvolle regie, het optimaal gebruik maken van beelden en het minimale van de dialoog zorgen voor een cinematografisch meesterwerk. Deze film is prachtig.

Alle acteurs zijn stuk voor stuk legendarisch. Om te beginnen is Henry Fonda een prachtige acteur om te zien die een totaal andere rol speelt. Meestal speelt hij rechtvaardige, sympathieke karakters maar in deze film speelt hij op een prachtige wijze de rol van de classic bad guy Frank. Een rol die makkelijk het hoogtepunt is van zijn carrière. Ondanks dat de man natuurlijk ook in andere klassiekers heeft gespeeld zoals 12 Angry Men en The Grapes Of Wrath maar dit was wel weer even iets anders. Charles Bronson hoeft nog niet eens dialogen uit te spreken en hij steelt al de show als de mysterieuze Harmonica. De emotionele expressies zeggen genoeg. Verder blijft Claudia Cardinale een schoonheid in deze film. De laatste die ik zal noemen is Jason Robards als het personage Cheyenne die ook uitstekend speelt. Woorden zijn niet nodig voor deze film, alleen gelaatsuitdrukkingen.

De muziek van Ennio Morricone blijft uiteraard aangrijpend en hij had zich al bewezen met zijn andere soundtracks bij films zoals For A Few Dollars More en The Good, The Bad And The Ugly waar zijn muziek een wat 'stoerdere' toon had. Bij deze film leef je door de prachtige muziek gewoon mee met wat er gebeurd op het scherm. Ook door de prachtige close-ups van gezichten en het uitzoomen van shots zorgen voor een briljante manier van film-maken. Het grijpt gewoon aan, en verder is regisseur Sergio Leone ook een genie. Mijn favoriet van deze film is toch wel de eind-duel scène die op een prachtige manier wordt uitgebeeld. De shots van de gezichten en de opbouwende muziek waarna dan een legendarische flashback volgt. Door het mysterieuze van het hoofdpersonage Harmonica snap je dan pas wat er gaande is in de film.

Woorden kunnen mijn liefde voor deze film niet uitspreken. Het is cinematografische pracht. Een een aangrijpend meesterwerk en de definitie van een echte film-klassieker.

Qua schoonheid van de beelden en muziek zei ik al dat deze een hoge waardering verdient. Inmiddels blijft het verhaal, hoewel dit op zich heel summier is, mij qua uitgebeelde en daarmee voelbare emotie ook goed bij, dus ik verhoog naar 4.5. Het gaat bij mij ook wel een beetje om jeugdsentiment, toegegeven Maar waar in andere gevallen daar ook sprake van is, maar bijvoorbeeld de niet-perfecte of niet-aansprekende elementen gaan opvallen, is de beleving bij deze blijkbaar bij mij niet gewijzigd.

Ik vind het camerawerk en de beelden geweldig en prachtig, maar ik kan de film zelf niet waarderen en veel te langdradig, dit is mijn 3e western denk ik en misschien ben ik wel te jong voor deze film? Want waarom zou ik deze film gewoon echt niet boeiend vinden?

Ik houd van oude films maar dit gaat erg langzaam en zelfs zo nu en dan onbegrijpelijk.

2,5 voor de geweldige beelden de remastered beelden op bluray, maar dat is het dan ook wel

En btw, die claudia cardinale is toch wel verschrikkelijk sexy....

Deze film in één woord? Klassieker.

Zelfs ruim 40 jaar na dato weet Once upon a Time in the West is te imponeren. Wat de film zo bijzonder maakt zijn de langdurige close-ups van de personages, waarbij woorden schaars zijn. Dat dit de spanning alleen maar bevordert komt het beste tot uiting in de legendarische openingsscène. De meesterlijke muziek, sterk acteerwerk en prachtig camerawerk maken dit één van mijn favoriete (spaghetti)westerns. Verplichte kost voor mensen die nog niet bekend met het genre zijn.

4.5 *

P.S. Om even aan te haken bij gebruiker boven/onder mij. Claudia Cardinale...wauw!

Sublieme film van destijds. Deze film is onvergetelijk voor iedere filmliefhebber door middel van de magistrale muziek die wordt gehanteerd evenals de magnifieke omgeving. Het verhaal is interessant en de ontwikkeling van de gehele film is simpelweg magistraal. De personages verschillen volledig in karakter. De ene is onverbiddelijk, de ander zwijgzaam en mysterieus.

4.0*

De stijl van Leone's cinematografie is de reden waarom ik deze film zo top vind. De close-ups van de gezichten, de prachtige muziek en beetje de landradige manier van filmmaking. Dit is gewoon gemaakt door de meest legendarische cineast ooit!

Absoluut 5.0 sterren!

Net herzien en blijft een meesterlijke film. Mooie fotografie, soundtrack en een schitterende ongepolijste aankleding. Vind het tempo juist heerlijk en neemt je volledig mee in de film. Ook de hoofdpersoon draagt goed mee aan het mysterieuze verhaal. 5* en top 10 materiaal.

Voor de liefhebber kan ik The Limits of Control aanraden. Ook een zwijgzaam hoofdpersoon, loom tempo en mysterieuze sfeer.

Bedankt voor de tip. Het lijkt me een interessante film.

Frank op weg naar zijn laatste afspraak, neerkijkend op zwetende loonslaven.

Just a man.

als ik woorden zou gebruiken om deze film te omschrijven, dan doe ik deze film oneer aan.

Sergio Leone!

De meester van de western.

Cinematografisch meesterwerk

Het duurde maar voort en was toch echt te lang voor mij. Natuurlijk zijn de muziek en de close-ups geweldig, maar na een uur weet ik dat wel. Het verhaal komt echt te traag op gang en blijft maar voortkabbelen.Bijzondere momenten waren er zeker, maar alleen die close ups van Bronson zullen mij bijblijven.

Indertijd werd deze film nogal eens ingekort om hem twee keer per avond te kunnen draaien. Zo heb ik een vertoning van zo'n gekortwiekte 16mm-kopie op mijn middelbare school meegemaakt, en daarbij was niet alleen de sterfscène van Cheyenne op het einde weggeknipt maar ook de eerste ontmoeting tussen Cheyenne, Harmonica en Jill in de pleisterplaats...

Toen ik als kind deze film voor het eerst zag kon ik daarna niet begrijpen dat niet iedereen Charles Bronson de beste, coolste en meest indrukwekkende acteur aller tijden vond.
 

Die eerste ontmoeting was ook weggeknipt in de versie die jaren op televisie vertoond werd.

Overigens is de versie die wij allemaal gezien hebben ook ingekort ten opzichte van de Italiaanse cut. Ik hoop nog steeds dat ik die een keer kan zien met ondertitels. Is tien minuten langer.

Zie hier voor een vergelijking tussen de 165 minuten lange "klassieke" versie en de 10 minuten langere Italiaanse versie. De conclusie van de reviewer : "Purchasing the Italian DVD is kind of superfluous: most of the "new" footage are just an extension of scenes which are quite long anyway, some few alternate shots are in it as well." De pagina zelf geeft een uitgebreide toelichting, en stelt bovendien dat de langere versie helaas "has a yellow color filter, it's also poor in contrast and fuzzy". Dus of je die ooit nog te zien krijgt, en of hij de moeite waard is…

Het is een troost dat Claudia Cardinale meespeelt want ik vond het wel erg lang duren, een uur minder zou de film goed doen. Was een fanatiek liefhebber als jochie. Wellicht was het destijds meer de buitengewoon mooie muziek die indruk maakte. Er blijft voor mij niet meer over dan een opgehemelde film met veel te langgerekte scenes. Het hoge gemiddelde spreekt boekdelen.

Wow....

Ik heb dit altijd als een zeer goede film beschouwd, maar gisteren na de herziening kan ik niets anders concluderen dan dat dit de beste film ooit gemaakt is. Het is eigenlijk veel meer dan een film, als iets kunst is dan is dit het wel.
De film barst van de legendarische scènes en de beelden in combinatie met de vaak terugkerende Morricone stukken zijn haast teveel genialiteit om in één keer te kunnen bevatten. Het is overduidelijk waar filmmakers heden ten dage de mosterd vandaan halen. Leone is misschien wel de meest invloedrijke regisseur in de geschiedenis van de cinema.
Tjah veel inhoudelijker zal deze recensie niet worden, als je een goed beeld wil van de film dan moet je hem maar gaan kijken.

NB Roger Thornhill had het erover dat sommige versies van de film de barontmoeting missen tussen Cheyenne, Harmonica en Jill. Dit is misschien wel mijn favoriete scène uit de hele filmgeschiedenis, onbegrijpelijk dat mensen zo dom zijn om deze te knippen.

Scène knippen = film inkorten = 2x per avond kunnen vertonen = the fast buck =