Jason Lives: Friday the 13th Part VI (1986)

Volledig mee akkoord. Deel 4 voor mij ook duidelijk de beste (tot nu toe). Plots van veel naakt naar niks naakt, dat komt misschien vooral door het groot aantal kinderen dat hierin meespeelt. Ook iets minder camp vibes dan in de eerste 4 delen nu het zich meer focust rond Tommy Jarvis. Deze acteur die hem vertolkt is wel al wat boeiender dan de vorige. Kills waren een stuk origineler dan in het vorige deel, die waren daar zo ontzettend lame. Jason heeft hier wel echt een upgrade gekregen in kracht amai. Wat een nogal cheesy ressurectie met een overdaad aan bliksem kan teweeg brengen. Hop naar deel 7.

Jason Lives is wat mij betreft het leukste en beste deel uit de hele reeks. En dan vooral met nadruk op leukste, want dit is het eerste deel uit de franchise waar de fun er gewoon van af straalt. De film neemt zichzelf vanaf het begin helemaal niet serieus, en bevat een verrassende zelfspot en reflexiviteit. Het lijkt een heel vroege voorloper van de jaren 90 horrortrend, en het verbaasde me dan ook niet te lezen dat Wes Craven deze film als lichte inspiratie noemde voor zijn latere New Nightmare en Scream. Maar het is niet zo dat dit aspect helemaal overboord gaat; de knipoog is wel aanwezig, maar het wordt nooit een parodie of dergelijke. Zombie Jason is eindelijk een versie van het personage dat ik kan waarderen, de kills zijn veelvuldig aanwezig en leuk, visueel lijkt er een hele upgrade gebeurd te zijn, én het kampsfeertje is eindelijk weer eens aanwezig. En de humor werkt dus ook; alleen al bijvoorbeeld die twee kampleiders die in het begin Jason zien staan en meteen willen wegrijden, of het James Bond-grapje.

Het heeft vijf films moeten duren totdat de Friday-makers eens konden lachen met hun eigen reeks, wat eigenlijk jammer is, want het is vanaf het begin al pulp geweest. Maar deeltje 6 omarmt dat dus, waardoor het een leuke en vermakelijke zit werd. Dat de visuele kwaliteit dan tegelijkertijd ook hoger lag, zorgt ervoor dat deze zeker m'n favoriet is uit de reeks tot nu toe. 3.5*.

Jason goes Frankenstein maar doet eigenlijk nog straffer want zijn resurrectie gebeurt vanuit ontbonden toestand. Verder borduurt dit voort op de lijn van het vorige deel. Geen horror maar wel leuke camp. Er zijn te veel comedy elementen en het is allemaal te zelfironisch om er een geslaagde horror van te maken. De spanning en de wat claustrofobische sfeer van de eerste delen (dankzij gedoseerd gebruik van muziek en pov’s) is ver te zoeken. Topscène is voor mij het moment van Jason in de camper op de tonen van Alice Cooper met Teenage Frankenstein. Als dertienjarige was ik grote fan van Cooper met cassettes en alles Onverwacht en fijn om hem hier in deze omstandigheden terug te horen. Zijn opgemerkte aanwezigheid is ook tekenend voor het exuberante ‘tweede helft van de jaren ‘80’ gevoel dat hier overheerst. Het is allemaal te jolig om spannend te zijn. Wel een mooie finale die qua symboliek weer kan tellen met Jason die terugkeert naar zijn roots. Zeker vermakelijk.

De opening is geweldig en Jason oogt indrukwekkend, maar uiteindelijk is dit zesde deel binnen de reeks iets teveel een herhaling van zetten. Destijds (en nog steeds) was er veel kritiek op het vijfde deel waardoor de moordenaar snel weer even tot leven werd gewekt om de boel te sussen. Veel last en moeite zullen de schrijvers niet gehad hebben met het verhaal, maar het verloop schroeft het tempo nog altijd op en de moordscenes zijn weer iets grafischer ten opzichte van de vorige delen. Ik leg me er steeds meer bij neer dat de reeks gewoon leuke fun en veel makkelijker uit te kijken is dan soortgelijke 80s slashers.

Jason Voorhees komt op spectaculaire wijze opnieuw tot leven want ja, je hebt nu eenmaal iemand van de Voorhees-familie nodig voor een Friday the 13th-film. Jason is dus terug, dit keer op bovennatuurlijke wijze én met een grotere drang naar bloed. Met machete-zwaaien, harpoenen, speren en meer gaat hij tekeer zoals nooit tevoren op een groep tieners. Wat is dit keer anders? Het is allemaal gewoon grappig!

De slapstick humor die men heeft toegevoegd blaast een frisse wind de franchise binnen. Het is meer dan welkom na alle ironisch grappige films om nu eens een oprecht grappige film te zien. De kills zijn over de top en ook de acteurs hebben duidelijk goesting in hun werk. Men probeert ook de setting wat aan te passen, wat ook werkt.

Verder valt het verhaal nog steeds als een drol in mekaar halverwege en bestaat het merendeel van de scènes uit geren en gegil in de donkere bossen. Ondertussen kennen we het wel. Als de rest van de reeks dit niveau behoudt, kan het wel eens goed komen....

3,5*

No filler, all killer

Na de zeer teleurstellende voorganger slaat Jason mokerhard terug in dit uiterst vermakelijke deel 6, herzien op bluray. Net als deel 4 voor velen een fan favoriet, ook voor mij in het rijtje beste van de franchise. Alleen al die geweldige opening op het kerkhof, waar de nog steeds getraumatiseerde Tommy Jarvis (van deel 4) het lijk van Jason voor eens en altijd wilt vernietigen. Als hij eenmaal de kist heeft opengebroken aanschouwd hij het vergane, met maden bedekte lijk en doorboord deze in een vlaag van woede met een speervormig stuk hekwerk. Op dat ogenblik slaat de bliksem in en herrijst Jason (a la Frankenstein) als een onverwoestbare zombie. Vanaf dat moment zet Jason de achtervolging in op Camp Forest Green (het hernoemde Camp Crystal Lake), maar worden we eerst nog getrakteerd op een heuse James Bond titel sequence.

Uitstekende mix van spanning en humor, en met humor bedoel ik dan zelfspot. De film neemt zichzelf niet al te serieus en de wat luchtere, enigzins grappige sfeer (bij de kills) zorgen voor aardig wat lachsalvo’s. Zo wordt er bij een slapstick paintballgevecht in het bos het lichaam van een masochistische fanatiekeling tegen een boom gesmeten en blijft een bebloede afdruk van zijn gezicht over, fantastisch. Verder zit de film vol met knipogen (Let me know when we’re about to blast into hyperspace. I’ll fasten my seatbelt - Back to the Future), gevatte dialogen (Don’t clown around. (Lasergun op zn neus gericht) I’m not the one with funny red nose) en 'fourth-wall breaks' (I've seen enough horror movies to know any weirdo wearing a mask is never friendly) in die die later als inspiratie dienden voor de Scream-reeks. Dit wordt bijgestaan door goed camerawerk en een energieke soundtrack met nummers van Alice Cooper. Een broodnodige opfrisser na het sfeerloze vijfde deel!