Jacob's Ladder (1990)

Waarschijnlijk gebeuren die dingen niet echt. Ofwel zijn het een soort visioenen. Daar ben ik ook nog niet echt uit.

De laatste scene van het verhaal klopt en daarmee hangt de film ook samen. Jacob is door een medesoldaat neergestoken door de experimentele drugs en sterft dus later in de ziekenboeg. Ik denk dus dat de rest van de film gebeurt in zijn onderbewustzijn als geest (soort sixth sence) Maargoed ik denk evengoed dat er meerdere interpretaties mogelijk zijn. Al met al een goeie film.

Sixth Sense? Totaal niks mee te maken natuurlijk. Hij staat stijf van een of andere testdrug, ziet zijn leven ondertussen aan zich voorbij gaan (schijnt wel vaker te gebeuren bij dodelijke wonden), en maakt nog wat flitsen mee van zijn reddingsoperatie (waarvan je denkt dat het flashbacks zijn dus zeg maar) die hij dan wel weer bewust meemaakt.
Al deze ingredienten creeeren een grote mindfuck, en eentje die je de volle speelduur bezighoudt.

Dat gebeurt enkel in zijn verwarde hersenpan.

Gebeurt ook degelijk in het echt, mensen die een bijna dood ervaring meemaken hebben dan vele visioenen, en zien zelfs hun dode lijk liggen.

Natuurlijk wel. Maar ik kan hier natuurlijk niet de clou van The Sixth Sense verraden.

Wel een aparte film met een prima spelende Tim Robbins. Elizabeth Peña vond ik ook aardig acteren. Ik zie de laatst genoemde graag in films spelen (vind haar best een mooie vrouw).

Het verhaal is best boeiend alleen het einde snap ik niet en vond ik ook zeer raar. Heeft hij alles zitten te dromen op de operatietafel ? Wel een zeer knappe droom dan als hij in de toekomst kan kijken?

dat wil het verhaal niet vertellen geloof ik niet wat er gaat gebeuren in de toekomst

en het einde dat er staat dat er geexperimeteerd is met drugs zou dat dan echt gebeurt zijn ???

verders een prima film

4 sterren

Dat het Amerikaanse leger geëxperimenteerd heeft met drugs geloof ik direct. Het zou me niet verbazen als ze het nu nog deden. Het Amerikaanse leger experimenteert gewoon met alles ongeacht de gezondheid van de eigen soldaat. Uiteraard doen ze dat alleen maar in de lagere rangen want dat is volgens de Amerikaanse legertop goed spul om mee te experimenteren.

Het verhaal over drugs expirimentatie op amerikaanse troepen, tijdens de vietnam oorlog is gebaseerd op stukken uit Project MKULTRA, dacht ik.

Het verhaal over zijn gevecht met de dood, wordt in de film verteld als filosofie, dat je tijdens je 'dying second' eerst je aardse leven moet kunnen loslaten, anders wordt je getergd door demonen, als je vrede ermee sluit en je stopt ertegen te verzetten, blijken de demonen, werkelijk engelen, die je meenemen naar de volgende wereld.
Dezelfde filosofie als in ghost eigenlijk (van dezelfde scriptschrijver ook).

Prachtig vind ik juist, hoe door de 'droom' van zijn latere leven is te zien, wat zijn geschiedenis was en wat zijn toekomst had kunnen zijn, maar die wordt verscheurd door de nachtmerrie van het sterven in vietnam, door je eigen doorgetripte troepen, no less.

Aanvankelijk dacht ik de hulp van een psychiater te moeten inroepen om het te begrijpen.

Nadien dacht ik : nu, de flashbacks over de Vietnam-oorlog en de gevolgen daarvan op wie het allemaal heeft meegemaakt, dat heb ik al tientallen keren gezien.

Maar nadien blijkt dat het wel veel dieper zit en als DAT strookt met de werkelijkheid is dit toch wel erg ontstellend en is deze film een regelrechte aanklacht. Wat is er nog geloofwaardig en wat edelmoedig ?

Al bij een zeer zwaarmoedige en droefgeestige film, die ik, en dan gaat om het zuiver filmisch gebeuren, toch wel een zekere zucht naar sensatie en een beetje onechte tragiek aanwrijf.

Blijft echter wel een bijzonder dokument.

Blijkbaar hebben de paar mensen die hier recentelijk hun commentaar hebben neergezet er meer kennis en inzicht van dan ik.

Hele sterke film! Terwijl ze hem in leven proberen te houden in Vietnam maakt hij de meest bizarre momenten mee. Het begint al sterk in de metro, ook de badscene vind ik erg bijzonder, op het ene moment is hij samen met zijn vriendin terwijl hij op het andere moment bij zijn gezin is. Ik geef 4 sterren.

Spannende griezelfilm met een sterke Robbins en Peña en een werkelijk sublieme Aiello. Mooie beelden, fijne soundtrack, sfeervol en prima suspense. De juiste ingredïenten zijn absoluut aanwezig. Het einde, dat nogal bepalend is, haalt de film een klein beetje onderuit maar zal door anderen juist weer extra gewaardeerd worden. Zeer goed.

Jacob's Ladder staat op 22 in de moviemotion horror top 25. Iedere dag geven we een titel met bijbehorende special vrij. De lijst kun je hier vinden: http://www.moviemotion.nl/content/a/sub/142/Horror_Top25_2008.html

Kan ik wel inkomen die kritiek, maar deel hem niet...
Sensatie mbt de erg visuele horror? Heb een oud artikel uit het Fangoria (horror/fx magazine), waar screens zijn te zien van scenes die de final cut niet gehaald hebben. Nog gruwelijkere explicietere beelden van oa de onthoofding van die informant en het doormidden rijden van hem door de 'demonen' in de auto (zijn telkens terugkerende dood was eruit gehaald, tot de laatste in de explosie, om de clou langer uit te stellen)

Lyne laat de gruwelijkheid en absurditeit van de realiteit zien, dmv die surrealistische shock-horror (ZIEKenhuis scene), perfect gedoseerd nu en als het minder of subtieler was geweest, imo ook minder effectief.

Die dying second theorie wordt trouwens vaker 'bevestigd' door mensen met veel ervaringen in de verzorging van terminale patienten. Als iemand 'tevreden' heengaat is het een vredig verlaten, als iemand 'ontevreden' heengaat, blijkt het fysiek ook een lang en moeilijk gevecht.

Dat verwoven in een prachtig en schokkend script en met die geweldige cast (Aiello is idd een engel). Daarom is deze film imo perfect gruwelijk en oprecht pijnlijk sentimenteel. Maar eigenlijk toch met een happy ending, sort of. Hij laat je niet in torment achter...

Dus, on a Happier Note: Ik had deze film gehuurd voor m'n 13e of 14e verjaardag, blij feestje thuis, enge film huren. Eerste was eoa standaard fesstjes-film en daarna, als afsluiter deze... Na het eerste kwartier 'Tour of Duty' kon de helft er al geen touw meer aan vast knopen en uiteindelijk heb ik samen met één andere vriend hem in alle rust afgekeken terwijl de rest al was afgehaakt en zaten te gamen en feesten.
Daarna ons zwaar Im- en lichtjes depressed afgezonderd om na te praten over de betekenis. Dat was nog eens een coole verjaardag! .

Naar nummer #8 in m'n top10 geperst .

De film klopt niet helemaal. Als de hele film een flashback is van een stervende soldaat, kun je zijn toekomst niet verklaren. Daar gebeuren immers zaken na aanleiding van de oorlog, dit kan dus ook geen droom van hem zijn. Ik houd het daarom op een flashback van de stervende soldaat + zijn droom over de toekomst(stukken met zijn vriendin(ook al weet ik dat niet helemaal zeker)) en de andere stukken in de toekomst(na aanleiding van de oorlog) is dan wat er gebeurd was als hij niet dood was gegaan. Als ik hem zo bekijk klopt ie dus eigelijk wel.

Aardige film, maar zo briljant als sommigen deze film doen voorkomen...neen.

De film heeft een paar mindfucks, maar zijn minder geniaal in elkaar gezet dan bijvoorbeeld een Abre Los Ojos, The Machinist en/of Oldboy, hoewel ik er vrij zeker van ben dat sommige van deze films deze film als voorbeeld hebben gebruikt, waarvan hulde.

Het verhaal loopt nogal conventioneel en binnen de lijntjes had ik het idee. De twist kwam dan ook niet als een verrassing (ook niet omdat deze zich laat raden omdat het gebasseerd is op geruchten dat het leger een soortgelijk experiment zou hebben gedaan op soldaten tijdens de Vietnam-oorlog. De horror-elementen zijn schaars maar over het algemeen prima verdeeld over de film.

De acteurs doen het trouwens allen uitstekend, met Robbins als uitschieter als getroubleerde en getraumatiseerde jongeman die maar niet over de dood van zijn zoontje heenkomt. Aardige bijrollen ook van Dr. Benson en Ving Rhames.

Conclusie: een vermakelijke film die goed in elkaar is gezet met prima acteurs en een duister sfeertje, maar iets te conventioneel op mij overkwam en me zeker geen mindfuck gaf. Btw, grappig dat deze film geschreven is door dezelfde persoon die Basic Instinct en Showgirls heeft neergepend. 3,5*

'In anticipatie van Noé’s ‘Enter the void’ #2

In tegenstelling tot ‘Altered States’ is dit op zijn minst een film uit één stuk. Jacob’s Ladder is vrij sober gefilmd, en verliest zichzelf maar af en toe in clichés. Verder moet deze film het niet echt van sterke vondsten hebben. De ‘visioenen’ zijn vooral op schrikeffect gebaseerd, niet op verontrustende beelden. De afwisseling van werkelijkheden werkt in eerste instantie wel vervreemdend, maar je kan al snel zelf bepalen hoe dit afloopt, en vanaf dat moment voelde ik me niet echt meer betrokken. Het verwerd een beetje tot een portret van een psychiatrisch patiënt. Kan interessant zijn, maar er had denk ik meer in deze film gezeten. Ook jammer, dat Jacob’s Ladder eindigt als een soort pamflet. Waarom eigenlijk überhaupt dat deus-ex-machinale medicijngegeven? Is een film over iemand die gestorven is, en zijn leven nog één door moet lopen om het op een rijtje te zetten niet interessant genoeg? Kennelijk niet. Maar dan kan Lyne mijn voldoende ook vergeten.

2,5*

Misschien, Schizofrenie.

Mooie film, lekker wrang gevoel geeft ie.

Indrukwekkend, wrang en naargeestig.

Geweldige optredens van Robbins, Pena en Aiello en een scenario dat ingewikkeld maar prima inelkaar steekt.

Zo te zien is iedereen niet even gecharmeerd van het einde maar ik vond het kloppend en logisch, het is eigenlijks wat Chiropractor Aiello al tegen Jacob zegt.

4,5.

Man zit letterlijk in living hell. Probeer daar maar eens een einde aan te maken. Het einde is daarom nogal suf. Verschillende verhaallijnnen worden behandeld en al spoedig begrijp je wel dat je als kijker hieruit geen keuze kan maken. Op dat moment kan de film daarom storend worden en weet je al hoe het eindigt.

Good ole Hitch zei ooit dat je de horror moet relativeren voordat de kijker het zelf gaat doen. Dat klopt; dat gebeurt dus in dit geval.

Toch is de film knap gemaakt en vooral de eerste 3 kwartier is de film bijzonder eng en naar.

Thriller/Horror? Meer Thriller/Drama. Opzich een mooi verhaal, maar de film was voor mij een lange zit. Echter, het einde was subliem.

Jacob's Ladder is met zijn mystieke sfeerschepping, maatschappelijk verval en verontrustende psychologie een zuivere evocatie van de lugubere jaren '70-cinema. Binnenin dit kader brengt Adrian Lyne vervolgens de bevreemdende queeste van een Vietnamveteraan die op zoek is naar innerlijke verlossing en in het verlengde daarvan zijn eigen dood tracht te aanvaarden. Het vervagen van de grens tussen droom en werkelijkheid is dan ook een constante in deze bijwijlen demonische en hoogst allegorische nachtmerrie.

In Jacob's Ladder wordt het eeuwige Vietnamtrauma op obscure wijze uitvergroot, en dat leidt de kijker meermaals tot de volgende vragen: Welk pad dient men te bewandelen om nog zin in het leven te vinden? En is er überhaupt een leven na de Vietnamoorlog? In die zin ligt in de prent dan ook een onvermijdelijke kritiek op de oorlog in Vietnam en oorlog in het algemeen. Niettemin, Lyne laat het antwoord op die vraag doorgaans in het gewisse, getuige het permanent aanwezige mysticisme. Tot hij duidelijk maakt dat er in de realiteit geen uitweg te vinden is, louter in jezelf. Het is alleen een kwestie om de dood te omhelzen, zodat je innerlijke demonen worden getransformeerd tot liefdevolle engelen.

In een oeuvre bezet met erotisch geladen thrillers, al dan niet met de nodige camp, is Jacob's Ladder een onmiskenbaar buitenbeen voor Adrian Lyne. Een mentaal uitputtende puzzel, een mindfuck die zowel intrigerend als confronterend is en bij elke herziening alleen maar kan groeien. Zeker wanneer een groots thema als 'de dood' op inhoudelijk inventieve en visueel indringende wijze zijn weg vindt tot bij de kijker.

4.5*

Jaren 70 luguber? En met welke film uit dit tijdperk zou je met deze film in verband willen brengen??

Dont Look Now is zo'n lugubere film uit de 70s, maar wel behoorlijk anders dan deze.. alhoewel in beide het supernatuurlijke centraal staan.

Enigszins vreemd dat je dat in twijfel trekt. De jaren '70 cinéma is deels een rechtsreeks gevolg van de Vietnamoorlog en diens naslag. Prenten uit dit decennium laten zich dan ook meermaals kenmerken door een onheilspellende, duistere en bijna destructieve ondertoon. Van Mean Streets tot Apocalypse Now, van The French Connection tot Badlands en van Don't Look Now tot Dirty Harry. Voorbeelden genoeg die dit kunnen illustreren. Jacob's Ladder mag dan een prent uit 1990 zijn, hij laat zich duidelijk kenmerken door dezelfde ondertoon en kiest de Vietnamoorlog bovendien als basis voor en kern van het geheel.

Met een specifieke film wil ik Jacob's Ladder vervolgens niet in verband brengen. Ik sprak louter over een evocatie van de jaren '70 cinéma en impliceerde daarmee niet de vergelijking met een specifieke prent, wél met een specifieke periode en diens kenmerken.

Dat de jaren 70 zich kenmerkte door wat ruwere urban drama's, daar heb je gelijk in. Dat urbansfeertje zie je enigszins ook in deze film terug. Ik wil ook niet zeggen dat er iets schort aan je beleving tijdens deze film. Persoonlijk zou ik deze vergelijking niet maken omdat de films uit je jaren 70 anders van kleur lijken te zijn: ik zelf dacht eerder aan David Lynch of eerder als een voorloper van het huiver of ik schiet concept zoals (ik doe eens een gok: Requiem for a dream of hanekefilms) zonder dat de kijker kans krijgt om op adem te komen. Iets dat je niet zozeer zag in de 70's. Die hadden veel eerder een machotoon en bleven ondanks alles toch best luchtig. Helemaal vergeleken met deze.

Hoeze, anders van kleur? Veel prenten uit de jaren zijn tot in de kern van hun wezen pessimistisch, evenals Jacob's Ladder.

Hoewel ik de vergelijking niet zou maken met bovengenoemden, vind ik het een interessante stelling. Jacob's Ladder legt de nadruk op een zekere 'angst', alsof het kwaad achter elke hoek schuilt (en de kijker dus niet op adem kan komen). Prenten uit de jaren '70 krijgen die factor inderdaad zelden mee, niet in het minst omdat ze veel serener zijn in hun opbouw.

De aanwezigheid van een 'machotoon' is zeker niet uit te sluiten. En wat mij betreft een extreme manier om bepaalde universele en doorgaans negatieve gevoelens te onderdrukken. Afhankelijk van welke prenten je echter in achting neemt (Badlands en Mean Streets bijvoorbeeld), vind ik die luchtigheid toch niet zozeer terug. Al hangt het natuurlijk ook af van wat je onder luchtigheid verstaat. Uit The French Connection, Apocalypse Now en Dirty Harry kan ik een zekere luchtigheid deduceren, maar ik zou deze luchtigheid dan eerder scharen onder het 'maatschappelijk realisme' van deze prenten. Het zet mee de pessimistische toon.

Jacob's Ladder bevat mooie decors en sfeer, maar is nergens echt overtuigend. Hetzelfde geldt voor Robbins, die altijd wel aardig is, maar ook hier de overtuiging mist. Hoewel de film wel een 'creepy' sfeer bevat, mis ik beklemdheid, paranoia etc… Ook hier weer hetzelfde verhaal wat betreft de soberheid. Aardig, maar ik mis de echte soberheid, grauwheid, ... Het einde is daarintegen wel goed zodat het extra punten scoort.