12 Angry Men (1957)

Het gaat er ook niet zozeer om dát ze van mening veranderen, maar waarom. En dat heeft bij enkelen niet alleen te maken met rijzende twijfel rondom de schuldvraag.

Maar dat vond ik vaak juist zo simplistisch gedaan. Neem enkel al dat type dat naar de honkbalwedstrijd wil kijken. Totaal oninteressant.

Maar dat vind ik (zoals het hier gedaan is) geen boeiend kijkspel.

okay.

Iemand die naar een honkbalwedstrijd wil in een dergelijke situatie, ís simplistisch. Maar goed, zoals gezegd, het zijn geen elementen die mij gestoord hebben. Zou wat anders zijn geweest als het een slepend drama was geworden, maar in deze bondige, puntige uitwerking wat mij betreft geen kwalijke zaak.

Precies. Dat vond ik net zo mooi aan deze film, dat er zoveel perfect geschetste verscheidenheid bestond tussen de verschillende personages: nagenoeg elk personage was een "type" op zich, en een laks personage als de honkbalfanaat lijkt me dan nog één van de meer realistische exemplaren te zijn.

12 Angry Men is wat mij betreft een prachtige film. Alhoewel, "film"...In principe zou de film ook perfect werken als toneelstuk, al mis je dan natuurlijk wel het mooie spel met close-ups, steeds kleiner wordende ruimtes,... Maar voorts is dit een bijzonder "droge" film: één locatie, weinig visuele flair (maar in mijn ogen dus wel perfect gefilmd) en als ik het me goed herinner - ik zou een goed jurylid zijn - geen aanwezigheid van muziek tijdens de scènes in de juryzaal zelf. Waar het dus op aankomt is het script en de vertolkingen. Beiden zijn fantastisch.

Natuurlijk is de film voorspelbaar, maar dat vind ik eerlijk gezegd een magere kritiek op deze film. Ik geef toe dat het er af en toe een beetje te dik wordt opgelegd (zoals bv. die scène op het einde met jurylid #3, al was die scène op zich wel aangrijpend) en bepaalde veranderingen van oordelen kwamen misschien net iets te makkelijk over. Maar uiteindelijk is dat wat mij betreft slechts een klein minpuntje tegenover al het grootse dat in "12 Angry Men" zit. De hele film is een prachtig en sterk betoog over allicht het belangrijkste rechtsprincipe binnen de democratie: iemand is pas schuldig wanneer zijn schuld daadwerkelijk bewezen wordt. Wanneer hier de minste twijfel over bestaat, moet er tot op het bot gepraat/geredeneerd/... worden. En dat is wat alle juryleden doen: ze worden prima tegen elkaar uitgespeeld, de monologen/dialogen zijn vaak bijzonder sterk en ondanks de "droogheid" van de film zit er een ongelooflijke vaart in. Maar zeker ook naast het juridisch-morele aspect (waar misschien wat kritiek tegen in te brengen valt, aangezien bepaalde acties me niet helemaal "legaal" lijken, maar soit) is de film ook een bijzonder mooie studie van verschillende karakters, met hun specifieke trekken, meningen en vooroordelen. En hoe deze tegen elkaar worden uitgespeeld, hoe mensen elkaar kunnen manipuleren,...Misschien is het vooral dit aspect dat van 12 Angry Men zo'n sterke film maakt.

12 Angry Men is een dijk van een film, en als ik me baseer op de kijkervaring van vanavond verdient hij absoluut een erg hoge score van 4,5*.

4,5*

Dit is een film waar je met een bepaalde instelling aan begint. Bij New Kids Turbo stel je je in op een onzinfilm, bij 12 Angry Men hou je rekening met het feit dat je gaat kijken naar een film van 54 (!) jaar oud. We zijn nu verwend met special effects, snelheid, nieuwe technieken en uiteraard hebben we al vele films gezien die wellicht geinspireerd zijn door de 'oudjes' waardoor ze onorigineel kunnen lijken.
Met die instelling begon ik bijvoorbeeld aan Rear Window en Dr Strangelove, en zo ook bij deze film. En waar het bij die andere 2 terecht was, staat 12 Angry Men na ruim een halve eeuw nog steeds zijn mannetje. Goede dialogen, goede sfeer en goede karakters. Tuurlijk zijn sommige meningsveranderingen iets te simpel, maar de opzet en de gebruikte argumenten komen dermate geloofwaardig over dat je makkelijk in de film blijft. Goed!

Het gaat ook niet over de meningsverschillen die veranderen. Dat is allemaal detail.

De film gaat over het (be)(voor)oordelen van mensen, door mensen.

Het is verbazingwekkend hoe een film, die zich in één kamer afspeelt en waarin alleen maar gepraat wordt, toch de gehele speelduur blijft boeien. Ik heb gefascineerd zitten kijken hoe Henry Fonda probeerde alle juryleden te overtuigen. De verschillende typetjes zijn leuk bedacht en worden goed vertolkt door de acteurs. Deze film is een goed voorbeeld van hoe je een goede film kan maken met zo weinig mogelijk middelen: zo wordt er maar één locatie gebruikt en er is (bijna) geen muziek aanwezig. Hierdoor komt de nadruk te liggen op de dialogen, welke erg sterk zijn. Een hele goede film!

Ijzersterk. Ik heb geboeid zitten kijken naar 12 mannen in een kamer. Zeer realistish en fantastish geacteerd.

Voor mij een absolute topper. Sterk hoe Henry Fonda ieder kan overtuigen met zulke sterke argumentatie, verbluffend!

Al vond ik de acteerprestaties soms een beetje komisch (de mannen die aan tafel zitten, en om de beurt op staan om aan het raam te gaan staan.. ) Het viel me op, maar stoorde me niet.

Je kent de knul, waar het om draait totaal niet, je ziet enkel maar de jury die zich bevinden in één kamer, en dat is waar het acteren om draait, deze film laat zien dat je buiten een ijzersterk scenario en een cast niet veel meer nodig hebt.

Briljante film, met enorm goed acteerwerk met conversaties om van te smullen. 4,5*

Hij draait volgende week dinsdag in VillaLUX in Nijmegen. Voor de geïnteresseerde kan ik het zeker aanraden te gaan; de film wordt ingeleid door een filosoof en achteraf zal er een kleine maar absoluut verhelderende discussie plaatsvinden. Gisteren draaide De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen waarbij die discussie zeker een meerwaarde vormde

Ook vandaag de dag nog altijd een zenuwslopend spannende film: met minimale middelen - een kamer en twaalf boze mannen - weet Sidney Lumet het maximale te bereiken. Terwijl er gediscussieerd wordt over het lot van een achttienjarige jongen, loopt de spanning hoog op tussen verschillende personages, en zelf word je compleet meegenomen door de twijfels die er rijzen: heeft 'ie het gedaan? Of bestaat er gerede twijfel? Dat mag de kijker na afloop voor zichzelf beslissen, maar dat dit een meer dan terechte klassieker is, moge duidelijk zijn.

4,0*

Een mooie film, die bewijst dat je met beperkte middelen een sterke film kan maken. De film speelt zich af op 1 locatie, en is eigenlijk 1 lange scène. Dit maakt de film in dat opzicht al uiterst origineel. Naast het feit dat er erg sterk geacteerd wordt (door een erg sterke cast), is het verhaal het sterkste punt van de film. Het steekt allemaal enorm goed in elkaar en de dialogen tussen de juryleden zijn zeer interessant om te volgen. Beide kampen hebben goede argumenten, waardoor je als kijker ook begint te twijfelen aan de schuld van de beklaagde. Het was vooral mooi om te zien hoe dat ene jurylid (later ondersteund door meer en meer gelijkgezinden) de rest van de jury kon overtuigen om hun standpunten te herzien. Het leuke eraan was dan dat dat gebeurde met erg sterke argumenten. Er is dus duidelijk goed nagedacht over deze film, wat er dan ook aan te zien was. Het was dan ook een plezier om deze film te bekijken!

Genoten van de prachtige dialogen.

Geweldig hoe ze 1 film kunnen maken in zo'n kleine ruimte!

4,5* geef ik niet snel, maar zeker gezien het feit het een film is uit 1957.

Die redenering snap ik niet echt, borasi...

Het is toch niet dat er spectaculaire beelden, special effects,... werden gebruikt?

Deze film heeft gewoon de goede acteerprestaties en het sterke verhaal lijkt me... (en dat zijn elementen die niet afhangen van het jaar)

Mwah, niet helemaal. Hoe goed acteerprestaties zijn hangt zeker wel af van het jaar waarin de film is gemaakt: wat vroeger als sterk, realistisch acteerwerk werd gezien wordt tegenwoordig vaak als overdreven gedramatiseerd afgedaan.

Volgens mij is borasi gewoon een beetje verbaasd over dat er vroeger films werden gemaakt die ook vandaag nog gewoon echt goed te kijken en spannend zijn. Volgens de vooroordelen van veel mensen zijn oude films namelijk alleen maar traag en oninteressant...

Ik vind vooral het camerawerk ingenieus eigenlijk. Er wordt soms vergeten dat het niet evident is om een film die zich afspeelt in een relatief kleine kamer dynamisch te houden.

Zeer sterke invulling van een scenario van Reginald Rose waar Fonda zelf op stuitte. Hij financierde de film zelf en vroeg Sidney Lumet en zijn Cameraman Boris Kaufman om de film te regisseren. Dit was een perfecte keuze aangezien Lumet en Kaufman veel ervaring hadden met kleine decors voor live tv-drama's.

En juist de sfeer die ze neerzetten is perfect. De juryzaal waar het 30 graden is en de ventilator ook problemen geeft, gaat één iemand tegen de stroom in. Een architect genaamd Davis. Fonda die deze rol erg goed neerzet verdient niet alle credits. Hij alleen maakt deze film niet speciaal. De voltallige jury word perfect gespeeld. De film vlamt werkelijk, doordat het één grote dialoog is. Je neemt als het ware een plekje in de hoek van de juryzaal. En begint zo objectief als het maar kan aan de zaak. Je weet niks buiten een shot van de verdachte, de zoon die zijn vader zo hebben neergestoken die hierna overlijdt. Toen ik de film keek was het in de kamer ook erg heet, dit versterkte de sfeer alleen maar meer.

Zoals veel mensen al zeggen, is dit een perfect voorbeeld van een film die de tand des tijds met verve heeft doorstaan. Buiten dat het zwart wit is valt er weinig te ontdekken aan het feit dat de film al meer dan 50 jaar oud is.( Buiten de beeldkwaliteit etc. etc.) De film is totaal niet langdradig of saai. De film heeft een erg hoog tempo aangezien je gewoon een gesprek volgt wat leidt tot een hevige discussie over vooroordelen en twijfels. Je komt langzamerhand meer te weten over de juryleden en de zaak. Op ingenieuze wijze weten de juryleden met vooral Davis(Fonda) met primitieve middelen de zaak en het bewijs te ontleden waardoor er steeds meer twijfels ontstaan over het bewijs en veroordeling die de zoon te wachten staat. Er zitten misschien een paar minpuntjes aan de film, zoals een paar toevalligheden bijv. de pootjes van de bril, of de plotselinge woedeaanval die transformeert tot een huilpartij van Lee J. Cobb. En daarbovenop de plotselinge ommekeer van jr. nr 10 Ed Begley die eigenlijk zonder duidelijk argument van verhitte tegenstander opeens Not Guilty stemt.

Maar buiten deze puntjes is het toch een ijzersterke film die hierom niet onverrassend hoog staat in de toplijsten. Anders dan hedendaagse film die zich afspelen in een ruimte zoals een Exam(2009) die erg zwak zijn.
Nee, deze film kan zich zo bij een Rear Window voegen die zich ook op één locatie afspeelt, en ondanks dat hij uit de jaren 50 komt nog steeds zo goed is.

Heb lang niet meer een recensie geschreven die aardig lang was zoals deze, 12 Angry men wist de motivatie weer terug te brengen.

Precies, prima verwoord! Het overdreven acteerwerk in films uit die tijd weten me niet altijd te pakken als kijker. Deze vanaf het begin al. Je kunt zo'n film natuurlijk raten door het te vergelijken met andere films uit die tijd, dan haalt hij makkelijk een hoge score. Nu er heden ten dage meer factoren meetellen in een film, zoals bv special effects, kleurgebruik e.d., ga je al snel anders kijken naar deze film. Toch bleef in mijn geval de score overeind staan. Aangename verassing dus.

Ik blijf me verbazen over dergelijke opmerkingen. Genoeg hedendaagse films beroepen niet op special effects, net als sommige stokoude films visueel heel indrukwekkend kunnen zijn (King Kong - 1933). Bovendien is dit een rechtbankdrama. Ook in een moderne versie zouden special effects geen grote rol spelen (kijk maar naar de remake van Friedkin). Tenslotte zijn zaken als compositie en contrast ook bij zwart-wit fotografie van belang. De technische kant van deze film wordt onderschat. Lees anders het bericht van mikey eens twee bladzijden terug.

Ongelooflijk intrigerende film. Een film die mijn top 10 binnen wandelt.

Tenslotte nog 2 woorden: Briljante film.

Je bedoelt de quote?:

Ik heb het gelezen en zelfs een paar fragmenten herzien hiervoor. Helaas heb ik niet genoeg kennis op dat gebied zodat het me de 1e keer opviel, maar met zijn commentaar in het achterhoofd begrijp ik je punt. De technische zijde wordt zeker onderschat begrijp ik nu.

Ik ga de versie van Friedkin binnenkort aanschouwen, thanks voor de tip!

Een geweldige speelfilm, maar helaas geen meesterwerk voor mij.

De acteerprestaties zijn fantastisch.

12 Angry Men gaat over 12 juryleden die zich moeten buigen over een jongen die ervan wordt verdacht z'n vader te hebben vermoord.

11 man zijn er heilig van overtuigd dat hij schuldig is.

Slechts 1 persoon (Henry Fonda) heeft zo z'n twijfels.

Aan hem de taak om de overige juryleden te overtuigen.

Wat volgt is een anderhalf uur durende discussie met argumenten en mogelijke feiten die niet altijd even sterk zijn om de film als een meesterwerk te zien.

4 welverdiende *

Niet elke film is tijdloos. In gedachte dat ik al vaker teleurgesteld was door een ''oude'' film ging ik met lage verwachtingen kijken.

Tot het eind aan met open mond meegeleefd en genoten. In 1 woord briljant. Ik vraag me af hoe deze film het doet, dat zo simpel zo mooi en goed kan zijn.

Rightious! Ik hou er erg van dit type film.

Ik wordt wel heel benieuwd door alle verhalen hiero

Opzetten zonder verwachting = great succes

Net gekeken, erg mooie film. Al dik 50 jaar oud maar nog weinig aan relevantie ingeboet. Ook voor mezelf relevant omdat ik toevallig net een blok Straf- en Strafprocesrecht aan het volgen ben, maar dat terzijde.

In het begin weet je helemaal niks van de zaak, je hoort of ziet geen aanklager of advocaat. Enkel de rechter draagt de jury de taak op om te oordelen over het lot van de verdachte. Hier merk je al aan dat de rechter zijn eigen oordeel al min of meer klaar heeft, aangezien hij zijn opdracht aan de jury geeft alsof hij al duizend soortgelijke "verdachten" in zijn rechtbank gehad heeft. De onschuldpresumptie bij de rechter is aan zijn houding te zien ver te zoeken. Details m.b.t. de zaak komen pas tijdens het debat naar voren.

Het gaat er in de film ook niet zo zeer om, om de misdaad op te lossen, maar om de doodstraf die de verdachte mogelijkerwijs opgelegd kan krijgen. De film neigt er ook nooit naar om aan te geven of de verdachte het wel of niet gedaan heeft. Waar het om gaat is de "reasonable doubt" die bij de juryleden aanwezig of niet aanwezig is. Naarmate de film vordert treden hier uiteraard veranderingen op.

De kracht van de film komt voort uit de karakters die op een realistische, voorstelbare manier met elkaar in conflict komen omtrent het bewijsmateriaal. Die conflicten komen voort uit vooroordelen van allerlei aard, de waardering van getuigenverklaringen, de manier waarop het misdrijf gepleegd is, de verklaringen van de verdachte zelf en dergelijke. Alle juryleden komen tot leven door hun karakter, beroepen, vooroordelen en emoties.

Het bewijs wordt zodanig gewikt en gewogen dat je het gevoel krijgt alsof je even veel van de zaak weet als de juryleden. Bewijsmiddelen worden nauwkeurig tegen elkaar afgewogen wanneer er blijk is van mogelijke tegenstrijdigheden. Als je de bewijsmiddelen de eerste keer voorgelegd krijgt ben je geneigd om al snel te denken dat de verdachte wel schuldig is, maar er zijn ook andere scenario's mogelijk, zoals die in de film dan ook aangeboord worden. Maar zoals ik zei gaat het niet om het oplossen van het misdrijf, maar om het feit dat men over het leven van iemand beslist. Fonda verwoordt dat ook in de film.

Daarnaast vind ik het sterk dat niet alle personen die schuldig stemmen ook als negatief neer worden gezet, en dan heb ik het vooral over jurylid 4, de effectenhandelaar met de bril. Deze laat zich door logica leiden en niet door emotie, zoals jurylid 3, die al zijn argumenten met 120 decibel op tafel legt en zich maar niet kan voorstellen dat er mensen zijn die er een andere mening aan overhouden dan hij. Het is wel duidelijk dat de film de voorkeur geeft aan de gedachtegang van Fonda, maar dat wil niet zeggen dat er voor de schuldig versie van het verhaal niets te zeggen is. Beide kanten worden belicht.

Ook het cameragebruik viel me af en toe op. Vooral bij het oude jurylid (nr. 9) wordt er gebruik gemaakt van een "en face" shot, waarna hij heel kort en krachtig de spijker op de kop slaat. Ook de racistische tirade die jurylid 10 afsteekt wordt goed in beeld gebracht. Je ziet de ongemakkelijkheid van de andere juryleden voordat ze tenslotte doen wat ze doen. De camera wordt hier stil gehouden vanuit de hoek van de kamer waardoor de reactie van elk jurylid goed te zien is. Eén van de beste scènes uit de film vind ik.

De film duurt ongeveer anderhalf uur, maar die tijd was zo om. Erg boeiende film, die me misschien nog een puntje erbij kan bezorgen wanneer ik binnenkort op mijn tentamen één of ander bewijsmiddel op kracht moet waarderen

5,0*