12 Angry Men (1957)

Zoveel goede acteurs in een film, dat zie je zelden (in Stalag 17 bijvoorbeeld ook).

Ingenieus verteld verhaal, met een goede opbouw.

Prachtige film en gerechtvaardigd een klassieker, naar mijn mening. De film is bijna geheel opgenomen in een kamer en drijft op de sterke dialogen en fantastische acteerprestaties, in een toneelachtige sfeer.

top film. ik heb jaren geleden de remake gezien van Friedkin. die vond ik erg goed. nu ik eindelijk deze klassieker heb gezien, heb ik daar eigenlijk spijt van. de remake valt helemaal in het niet bij deze film. vooral de cast maakt het verschil. wat een blik, een stilte of een lichaamshouding wel niet kan doen.

4,5 sterren.

Niet altijd even geloofwaardig, maar uniek in zijn locatiekeuze en grootse acteerprestaties. 3,5 sterretjes van mijn kant.

Wat een verschrikkelijk goede film. Een (vinger)nagelbijt-film. Perfekte aanklacht tegen het jury-rechtspraak-systeem, de doodstraf en heersende vooroordelen.

Het acteerwerk is subliem (een soort van masterclass) en de regie van Lumet is uitermate effectief.

Heerlijk. 5 grote sterren.

Moet ik blijkbaar weer de eerste zijn om (erg) negatief uit te halen naar deze film.

Eerst even wat recente geschiedenis. Vandaag moeten overwerken, nog maar weinig films liggen, wou een korte film, dit was de enige die voldeed.

Wat oudere geschiedenis. 12 Angry Men is de eerste "klassieker" die ik ooit bewust (wetende wat de titel was, en er echt voor gaan zitten) gekeken heb. Een jaar of acht geleden, en sindsdien heb ik altijd een groot probleem met de film gehad. Maar toen was ik nog niet echt bezig met film, daarom dat ik deze nog een keertje wou toetsen.

Veel is er nog niet veranderd. Voor mij is dit een film die valt of staat met de geloofwaardigheid, en wat mij betreft valt de film, hard. Ik raak ook niet van de indruk ontdaan dat dit een lang en uitgebreid moraallesje is. Een kijk op een groep mensen en de innerlijke groepsdynamiek. 11 mensen zijn overtuigd dat de beschuldigde schuldig is, ééntje niet, en weet de rest om te praten.

Alleereerst zit je opgescheept met 12 rotsvaste clichés. Geen zaaltje met 12 mensen, maar prototypes die hun "werk" te doen hebben binnen de film, en één voor één voeren ze dat mooi volgens plan uit. Het verloop is ook na een goeie 10 minuten duidelijk, waardoor je het hele lesje al erg snel ziet aankomen. En net daarom werkt de film niet. De groepsdynamiek is te eenvoudig. Te doorzichtig, net als alle valletjes, wendingen en plotconstructies. Cobb die roept "I'm gonna kill you", of die oude brulaap die uiteindelijk genegeerd wordt en dan maar als een pudding inkalft ? ? Sorry, bijna niks in de hele film kon ik slikken. Ik word als kijker zo geleid dat ik er spontaan wantrouwig van word.

En met rede ook. Want wat wil de film nu eigenlijk zeggen ? Mensen hebben "ulterior motives" ? Let op voor de kuddegeest ? Wees kritisch met wat je voorgeschoteld krijgt ? Net daarom is het veel te doorzichtig en makkelijk verhaaltje zo pijnlijk. Het valt ten prooi aan z'n eigen gepreek. Het komt een lesje voordragen, maar tegelijkertijd veroordeelt wat het zelf is. Het bereikt enkel de mensen die vallen voor het bedrog dat de film zelf is. In dat opzicht is de band tussen film en kijker gewoon pervers.

Laat de film het proces zijn, en alle fans de 11 overtuigden, dan zal ik graag die enkeling spelen die alleen staat en uit eigen overtuiging tegen de stroom inzwemt. En het meest komische is dat er juist niemand mij zal volgen. Zo makkelijk werkt het namelijk niet.

Er zijn weinig films die mij met een boodschap kunnen raken, positief of negatief, maar dit is er zo eentje. Zo opzichtig in zijn bedrog dat het mij aanvoelt - excuseer de term - alsof ze me een kloot afdraaien tijdens het pijpen. Als gewone film kan ik er nog 1.5* aan kwijt (al is dat een beetje moeilijk in te schatten), maar meer dan 0.5* wil ik hier gewoon niet aan geven. Een film die mij afstoot als geen ander.

Aanvankelijk leek mij dit helemaal niks. Hoe konden 12 mannen in een ruimte nou boeiend zijn?

Praatfilms ala: Smoke en Glengarry Glenn Ross had ik immers al eens afgeserveerd.

Toch bleek hij beter dan ik verwachtte. Het uiteindelijke uitgangspunt waar naartoe gewerkt werd mag dan totaal ongeloofwaardig zijn, de weg er naar toe was toch wel amusant. Dat kwam met name door het uitstekende acteerwerk van de heren. Wat begon als een onoverzichtelijk stelletje, werden later 12 individuele personages waar ik een duidelijk onderscheid in kon maken. De manier waarop men lief en leed deelde om vervolgens weer nonchalant uit elkaars leven te verdwijnen vond ik de grote kracht achter deze film. Lekkere Hollandse nuchterheid, maar dan met een sociaal - emotioneel sausje.

Jammer dat de juryleden zo buigzaam zijn als soepstengels.

Trouwens ook een behoorlijke kromme afspiegeling van de bevolking aldaar. Wellicht, zal deze film het bij feministes niet zo goed doen. Kleine 3,5*

Mijn eerste zwart-wit film. Het heft me geen moment gestoord. Heb hem gekeken naar aanleiding van de goeie kritieken hier. Ik moet zeggen dat het zeker de moeite waard was. De film is zeer bijzonder, omdat het zich continu in maar één kamer afspeelt. Dat het er warm was werd trouwens goed in beeld gebracht. Het is goed dat Fonda ze overtuigd om nog eens goed na te denken over het proces. De film geeft een kijk op het rechtssysteem in Amerika en geeft duidelijk de zwakheden van dit systeem aan.

Alleen heb ik me aan één ding geërgerd. Na afloop weet je nog steeds niet wat er nou echt gebeurd is. Ik zou er zelf nog één scene achter willen zien, waarin je ziet wat er gebeurt en waarin je kunt zien of ze de goede beslissing hebben genomen.

Ik dacht ongeveer halverwege de film dat Fonda misschien zelf de dader was of meer van deze zaak wist, omdat hij met zoveel argumenten aankomt, die de twijfel doen toenemen bij de anderen, dat die jongen het misschien niet eens gedaan heeft.

4,0 *

Twelve Monkeys

Er zaten eens 12 mannen in een jury. Een wat verlegen type, een charismatisch type, een opvliegerig type, een ouder type - en zo hebben ze allemaal hun eigenschappen. Ze zitten in een benauwd zaaltje, met verder nog een heren en vrouwen toilet. Dat vrouwen toilet is alleen overbodig, het zijn tenslotte allemaal mannen. 11 juryleden zijn er van overtuigd dat een jongen schuldig is aan moord. De twaalfde is daar minder zeker van. Gelukkig is die welbespraakt, en zo hebben we een geschikte setting voor de film. Zou het jurylid de andere 11 kunnen overtuigen?

De locatie is goed. Alles in één kamer, houd ik wel van. Niks mis met low-budget. Een boodschap uit het verhaal is ook duidelijk, het jurysysteem is allerminst waterdicht, prima.
Maar kom op zeg. Voorspelbaar is een understatement. Vanaf minuut 1 is het duidelijk wat er gaat gebeuren en welk stereotype het meest lastig te overtuigen zal zijn. De personages zijn te overdone (wellicht tijdgebonden, maar toch) en de dialogen vond ik zwak en erg voor de hand liggend. Zodra de bewijslasten op tafel kwamen was het duidelijk hoe en dat die onderuit gehaald konden worden.
Gelukkig blijft het échte antwoord, is de jongen nu wel of niet schuldig, ons bespaard.
Lumet, niet echt je-van-het. 1,5*

Na Dr. Strangelove mijn eerst echte 'klassieker'. Vol frisse tegenzin ben ik er eens goed voor gaan zitten, want eerst genoemde (alhoewel eigenlijk niet te vergelijken met elkaar) kon mij niet echt bekoren.

12 Angry Men viel me ook behoorlijk tegen. Grootste minpunten zijn gebrek aan subtiliteit en een enorme voorspelbaarheid. Na 5 minuten zie je al aankomen dat de jongen 'not guilty' krijgt . Ook zijn een aantal personages nogal cliche, zoals de snelle baas die nog naar een 'bal-game' wil en de man die zijn eigen verrotte 'vader-zoon' relatie niet los kan zien van de zaak waarin hij jury-lid is.

Ook de subtiliteit is ver te zoeken wanneer het zes-zes is en er ineens een enorm noodweer losbarst. Alsof de weergoden meespelen met de stemming in het kamertje . Weinig subtiel is het einde ook niet, met een misplaatst triomfantelijk muziekstuk.

Gelukkig was er ook best wat positiefs in deze film. Het acteerwerk en bepaalde shots waren behoorlijk goed. Vooral de scenes waar het oude mannetje aan het woord kwam, vond ik sterk.

Maar verder zie ik niet veel bijzonders in twaalf mannen in een kamertje. Als aanklacht tegen de Amerikaanse rechtspraak niet subtiel genoeg. Als soort rechtbank thriller, te voorspelbaar.

2,5*

Heel goede film. Op een scène na (waarbij een van de agressievere mannen een monoloog houdt en iedereen van tafel opstaat en met zijn rug naar hem toestaat), vond ik het ondanks het feit dat het zich in een ruimte afspeelt, niet toneelmatig. Ik ben gek op rechtbankfilms, en deze zit heel evenwichtig in elkaar naar mijn idee. De gebruikelijke twijfels over het rechtssysteem in de VS had ik ook wel weer. Zoals 'wat als er niet een Henry Fonda' tussen de 12 zat? Dan was de jongen veroordeeld, terwijl naar later bleek er veel ruimte was voor gerede twijfel. En als je het rechtssysteem daar een beetje volgt - en toevallig doe ik dat - dan weet je ook dat daar elke dag mensen schuldig worden bevonden die eigenlijk met gerede twijfel onschuldig hadden worden moeten bevonden. Of op zijn minst een hoger beroep verdienen. Saillant detail vond ik dan ook weer dat de stockbroker-figuur verdacht veel leek op de allerlaatst benoemde rechter van het Supreme Court, Samuel Alito.

En ik ben vast niet de eerste met deze gedachte: dat het toch weer verdomd lastig is om als enige tegen een groep in te gaan, zelfs als je weet dat het verstandiger is. Henry Fonda's karakter kwijt zich met verve van die taak.

Dit is ook een film die ik graag wéér zou zien; vind ik vaak een teken van kwaliteit: de herzienbaarheid van een film.

Hmm, een ijzersterk doch zeker niet foutloos psychologisch drama. Laat ik dan met de minpunten beginnen waarover ik tot mijn verbazing niemand hoor reppen. Sommige personen, of dan in ieder geval een hoop acties en uitlatingen van hen, zijn gewoonweg belachelijk en onrealistisch. Het gedrag van deze juristen gaat er bij mij niet echt in. Ze staan op het punt te beslissen over het leven dan wel de dood van een verdachte en daar wordt op geen enkele manier serieus over gedaan. Spelletjes doen, grapjes maken, constant schreeuwen en infantiele statements maken en vooral enkel bezorgd zijn om hoe laat men thuis is. Is er aan het begin ook nog serieus maar één persoon die dat niet normaal vindt. Ik kan niet aannemen dat een stel juristen, die daar min of meer vrijwillig zijn, de zaak zó aanpakken en zó overdreven onintelligent/hardnekkig zijn. Deze personen zullen wel symbool staan voor een groter geheel, de maatschappij op zichzelf, maar houd het dan svp wel enigszins geloofwaardig.

Om deze reden was ik dan ook niet van plan hoger dan een 3.5 uit te delen. In de ijzersterke tweede helft van de film werd ik echter, net als de mannen aan tafel, overtuigd. Het verschrikkelijk sterke acteerwerk en de dialogen slepen je als kijker mee. Steeds meer bewijs komt op tafel, en het merendeel van de personages wordt geloofwaardiger en gaat er nu serieus mee om. Intrigerend om te zien welke conclusies door een ieder worden getrokken en wat er moet gebeuren om anderen om te krijgen. Dit deel werd zelfs dusdanig meeslepend dat ik inmiddels bijna aan een 4.5 zou gaan denken. Dan komt echter een zeer teleurstellend einde, namelijk de manier waarop de 12e en laatste jurist zijn stem wijzigt. Dit was te plotseling, te overdreven en nogmaals niet echt geloofwaardig gebracht. Ook niet bijzonder goed geacteerd overigens, terwijl hij juist een van de personen was die van het scherm spatte. Daarnaast had het mijns inziens beter in de stijl van de film gepast wanneer deze gebeurtenis niet direct werd gevolgd door muziek om het de kijker nog even duidelijker te maken dat alles nu weer goed en wel is.

Nee, bij vlagen een fantastische psychologische thriller, maar een aantal punten van ergering maken de ervaring er niet beter op. Vier sterren, een compromis.

De hele discussie gevolgd en ik heb wat moeite met onderstaande uitspraken: (hoewel ik ieders mening respecteer en hoewel de onder geventilleerde meningen van de andere kant bekeken nou ook niet persé 'fout' zijn).

Hier ben ik het maar deels mee eens. Een film is inderdaad een film. Daarom krijgen veel oudjes ook van veel mensen een onvoldoende. Toch vind ik dat je oudere films wèl naar hun tijd moet beoordelen (als is het alleen maar extra credits voor 'originaliteit').

Een goed voorbeeld waar dat onontbeerlijk is, geldt voor 'The Great Dictator' van Chaplin (zie mijn commentaar aldaar!).

Ander goed voorbeeld zijn de films van Buster Keaton, die daarin stunts uithaalt die geen enkele stuntman tegenwoordig meer zou durven uitvoeren.

Dat technieken evolueren betekent niet meteen dat de films daardoor beter worden. Een goed verhaal en goede dialogen zijn vaak ook onontbeerlijk voor een goede film. Om een analoog voorbeeld te geven: kijk eens naar de snelle ontwikkeling van computergames. Tegenwoordig zien die er tig maal mooier uit dan de spelletjes die ik op mijn Commodore 64 speelde, maar sommige adventures van de Commodore zou ik minimaal even hoog raten dan die van nu. En van een simpel bordspel als 'schaken' zou je nu een flitsend uitziend computerspel kunnen maken, maar uiteindelijk blijft het toch gewoon schaken!

Iemand met een goed historisch besef kan de genialiteit in oude films wél beter naar waarde inschatten. Je leeftijd heeft daar niets mee te maken. Iets in het verleden kan in die tijd enorm goed gemaakt zijn met de middelen die men toen had. Als je jouw redenering bot doorvoert zouden schilderijen van de oude meesters ook maar niets zijn, want 'foto's van tegenwoordig kunnen veel mooier en scherper een landschap of stilleven vastleggen!'

Leuke setting, aardig geacteerd en begint erg aardig, maar als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel ongeloofwaardigen en deze film stapelt wel heel veel 'toevallige' gebeurtenissen op elkaar. Op die manier wordt een potentieel goede film om zeep geholpen. Ik had liever dat ze nog wat meer tijd hadden genomen om het hele verloop geloofwaardiger te maken, dan de helaas veel te clichematige uitwerking. Krappe voldoende omdat ik toch geboeid heb gekeken, maar meer helaas niet. 2.5*

Wat een vergezocht en voorspelbaar geneuzel zeg, en wat een zwakkeling is die ouwe huilebalk die aan het einde alsnog overstag ging! Die jongen is gewoon schuldig, jemig! Dat ze zich zo hebben laten ompraten...

Ik denk dat ik het genre maar moet aanpassen in komedie, want ik vond hem best grappig.
Het Amerikaanse jurysysteem wordt op de korrel genomen, een systeem dat nu nog steeds in gebruik is.

Het is net Idols, waar de juryleden zich even terugtrekken wie er doorgaat naar de tweede ronde. Dat het om een zaak van leven en dood gaat is voor de juryleden blijkbaar niet indrukwekkend, want een sportwedstrijd die staat te beginnen is voor één van hen een reden om zo snel mogelijk tot een unaniem besluit te komen.

Een dwarsligger komt met de term ¨reasonable doubt¨ en de poppen zijn aan het dansen. Er volgt een reeks aan ¨bewijzen¨ / gebeurtenissen waardoor de juryleden één voor één beginnen te twijfelen aan de schuld van de vermeende moordenaar.

Het grappigste vond ik wel de rode vlekjes op de neus van een getuige, die na enig nadenken door alle juryleden toch wel waren opgevallen. Dat was voor sommige leden de omslag om te geloven dat die getuige wel een bril moest dragen, en de dader zonder die bril niet goed had kunnen zien.

De manier van steken met het mes moest eerst voorgedaan worden door iemand uit de achterbuurt, want al die andere fatsoenlijke juryleden hadden zoiets vanzelfsprekend nog nooit gezien.

Ik vond dat allemaal nogal zwakke tegenbewijzen, maar wel erg onderhoudend. En toegegeven: Je zou kunnen twijfelen aan de schuld van de jongen. Het einde was helemaal hilarisch. Ik heb er van genoten, maar zag niet het meesterwerk zoals velen dit zien.

Een pleidooi tegen de doodstraf. Dat er anno 2008 nog mensen geloven in de doodstraf is ronduit absurd. Maar goed, dat is een ideologische discussie die niet op een filmforum gevoerd hoeft te worden. 12 Angry Men maakt in elk geval korte metten met dit conservatief angstinstrument. Een rasechte praatfilm die niet vies is van een belerende boodschap, maar de kern van die boodschap is wel de nagel op de kop. Zondermeer waardevol en 12 Angry Men is in dat opzicht voornamelijk een ethisch breekijzer.

Interessante film en boeiend tot het eind.

Gewoonlijk krijgen we in films waar het om rechtzaken gaat eerst de feiten te zien, of toch gedeeltelijk.

Hier slaagt de cineast er in de spanning er in te houden zonder buiten het juryzaaltje te gaan. Dat maakt de film nog verdienstelijker.

Ik zag de film vele jaren terug en hij heeft van zijn waarde niets ingeboet.

De acteurs zijn uitstekend, klassebak Henry Fonda en Lee J. Cobb in eerste instantie.

Essentieel is natuurlijk ook het feit dat er een accent wordt gelegd op een mogelijke broosheid : lichtzinnige getuigenissen, (hier geldingsdrang), onvoldoende uitdieping (hier het gebruik van het mes, het lawaai van de trein enz...)

Eén van de beste flms die ik ooit gezien heb. Henry Fonda laat even zien wat acteren is. Ook als speelt de film zich af indezelfde kamer en met 12 acteurs, het is heel boeiend van het begin tot het einde. De dialogen zijn subliem, misschien wel de beste uit de filmgeschiedenis. De opbouw in heel de film is schitterend, je twijfelt als kijker zelf of de verdachte nu schuldig is of niet helaas zullen we het nooit weten. Een absolute must-see.

*****

Een film die mij deed nadenken over bepaalde aspecten van het menselijk brein.

Fonda gaf de aanzet om bepaalde zaken (in deze film schuldig-onschuldig) in het leven wat verder te overdenken eer gij een beslissing maakt. Dit maakt voor mij de film zo bijzonder om dat mi het moeilijkst in een mensenleven is om een (juiste) keuze te maken.

Daarbij is het makkelijk dat iemand door een gladde tong te hebben een niet te weerleggen argument kan plaatsen (ook al kan je niet weten of ze juist zijn of niet-dat is nu precies de kunst) waardoor bepaalde mensen makkelijk kunnen gaan twijfelen of zelfs van hun mening/principe kunt laten veranderen.

Dit wordt af en toe in de film dmv cliche's vertelt (iemand die door zijn eigen goed bedoelde betoog zichzelf op het einde klem praat en de rest met genoegdoening stilzwijgend toekijkt) maar dit kon voor mij niet af doen voor wat Lumet hier heeft proberen neer te zetten.

Gezien het psychologische aspect van de film en daarbij de uitwerking daarvan (geweldig om het in 1 kamer te laten afspelen..naarmate de film vordert zie je de achtergronden steeds meer naar de voorgrond treden wat het clautrofobische sfeertje alleen maar versterkt) en het thema daarvan, een film die ik ten zeerste waardeer en qua thema nog dagelijks in het leven tegen kom en daardoor bijna tot een meesterwerk bestempel.

De cliche's doen mij een halfje minder geven maar ach wat maakt het uit.

4,5*

Boeiende film met een uitblinkende Henry Fonda, die ik steeds meer en meer ga waarderen, naarmate ik meer films met hem zie. De dialogen zijn zeer sterk en ruim vijftig jaar later is de film nog steeds niet gedateerd te noemen. Het was alleen jammer dat de film zo voorspelbaar naar het einde toewerkt. Ik had wel verwerkt dat er steeds meer mannen de zogenaamde dader onschuldig zouden verklaren en dat gebeurde ook. De argumenten waren echter sterk en inhoudelijk zit de film dan ook prima in elkaar. Ik houd wel van dit soort psychologische films.

4,0*

Inderdaad, dat was me ook al opgevallen. Verder barstte de film van de cliche's, niet in het minst die van de held, Fonda natuurlijk, tegenover zij die het allemaal nog niet helemaal doorhebben. Daarnaast vaak ongeloofwaardig en tegelijk ontzettend voorspelbaar. Ik ben zojuist behoorlijk teleurgesteld. 2 sterren voorlopig; kans op verlaging. Ach wat, bij dezen.

Wat een film. Zojuist voor de 1e keer gezien en ben echt onder de indruk. Een film met één locatie eigenlijk en eigenlijk enkel dialogen en toch zo ontzettend goed. Het is allemaal zo goed doorgedacht. Het klopt gewoon allemaal en het geeft een ontzettend goed beeld over hoe het gaat/ging bij juryleden. 12 verschillende persoonlijkheden die het met elkaar eens moeten proberen te worden. En Henry Fonda doet het echt geweldig. En ik moet zeggen dat vrijwel al die 12 mannen het goed doen. De film duurt ook precies lang genoeg zodat het niet langdradig en saai word.

Heb hem meteen op de 6 plek in mijn top 10 gezet

5*

Erg boeiende opzet en een ethisch dilemma, toch kent de film te veel gebreken om echt een impact te maken, of je überhaupt bij te blijven.

Wat mij het meest irriteerde waren toch echt de 12 personages, stuk voor stuk typetjes, heb me vooral geïrriteerd aan het personage van Fonda. Zoals al gezegd heeft de film best een leuke opzet maar toch is het hele geheel veel te voorspelbaar. Na een half uur weet je wel hoe het af gaat lopen en zit je nog een een duur naar dialoog te kijken. Gelukkig wordt dit nog een beetje interessant gehouden door de moordzaak, die dan wel weer leuk uitgewerkt.

2*

Geen 12 boze mannen, maar 12 erg charismatische en gepassioneerde acteurs.

Echt een plezier om deze mensen aan het werk te zien. Ze hebben maar een kleine kamer nodig om een groot publiek te entertainen.

Erg spitsvondig hoe de moord in beeld wordt gebracht door niets meer of minder dan woorden.

'Minimal Art'

****

Een jury van twaalf man moet tot een unanieme beslissing komen in een moordzaak: verklaren ze de verdachte schuldig, dan belandt deze op de elektrische stoel. Bij 'onschuldig' wordt hij vrijgelaten. De twaalf mannen worden opgesloten in een kamer om een oordeel te vellen met gebruik van de informatie uit de rechtzaak en hun eigen meningen en vooroordelen. Hun benadering loopt uiteen: één karakter lijkt klaar voor een lynchpartij, een ander heeft zijn twijfels, en een derde wil gewoon zo snel mogelijk naar huis omdat hij kaartjes heeft voor een sportwedstrijd.

Het botsen van hun persoonlijkheden en normenstelsels zorgt hier voor het meeste dramatische vuurwerk, mooi in beeld gebracht door de sterke cast, met een charismatische Henry Fonda als motor van het conflict. Intussen zet de film ons ook aan het denken over wat er allemaal mis kan gaan bij rechtspraak in het algemeen en juryrechtspraak in het bijzonder: heeft de verdediging zijn werk goedgedaan? Hoe kun je zeker weten dat iemand schuldig is, of juist niet?

Dit alles zorgt voor voldoende spanning, zodat je er nauwelijks last van hebt dat bijna alle scenes zich in dezelfde ruimte afspelen (de film is gebaseerd op een toneelstuk). Een nadeel is dat de karakters duidelijk ontworpen zijn om een bepaalde rol te spelen in het plot. Ook in de dialogen, en in de volgorde waarin zaken ter sprake komen, is de spanningsopbouw en plotstructuur vaak belangrijker geweest voor de schrijver dan de wetten van de waarschijnlijkheid.

Hierdoor kun je 12 Angry Men ongeloofwaardig noemen, maar in dit forum wordt dat soms overdreven: er is nou eenmaal een verschil tussen toneeldialogen en hoe mensen in het echt praten, en het strakke plot en de taak van elk karakter zorgen ook dat de spanningsboog kan worden opgebouwd, en de juiste zaken aan de orde kunnen komen op het goede moment. Een andere klacht over geloofwaardigheid luidt dat een advocaat nooit zo slordig te werk zou gaan in een moordzaak als in deze film gebeurt, maar dat lijkt me eerlijk gezegd een beetje een naïeve stelling.

Wie graag een sterk, intelligent en menselijk rechtbankdrama wil zien is hier, in ieder geval wat mij betreft, aan het goede adres.

Een rechtbankdrama (of beter gezegd een jurydrama) van de bovenste plank. Spannend verhaal en op meesterlijke wijze in beeld gebracht door regisseur Lumet. Eersteklas dialogen, zeer boeiend om te volgen en op schitterende wijze vertolkt. Henry Fonda en Lee J. Cobb zijn absolute uitblinkers. De film laat je ook nadenken over de werking van het gerechtelijk apparaat en als je ziet hoe sommige juryleden zich geen barst aantrekken van de zaak, is het te wensen dat je nooit moet plaatsnemen op de beklaagdenbank.

Als men mij zou vragen welke jaren '50-film nou aan te raden is, zou ik het antwoord wel snel weten: "12 Angry Men natuurlijk!" De grote kracht van 12 Angry Men is de toegangelijkheid voor iedereen. De film is eenvoudig in opzet en uitvoering maar blijft continu boeien. Men zou dit ook op de middelbare school moeten laten tonen, hetzij in het kader van culturele vorming (of hoe dat vak ook mag heten), hetzij voor het vak maatschappijleer.

Een van de beste films aller tijden, mijns inziens. Tevens de beste rol die ik Henry Fonda tot nu toe heb zien spelen. Ook een van de betere grote acteurs uit dat tijdperk vind ik.

De film ontpopt zich op een prachtige manier en toen ik deze voor het eerst zag, voelde die 95 minuten ongeveer als 45 minuten. Dat kan soms een heel raar gevoel achterlaten, heel apart. Een film die die kwaliteit heeft, is in beginsel al een goede film als het ook de inhoud heeft van een goede film.

Wellicht niet helemaal geloofwaardig en realistisch (meer), maar het ging mij niet alleen om het feit dat 1 man 11 anderen weet te overtuigen. Hoe Lee J. Cobb op het laatste moment buigt, vind ik erg mooi gedaan. De bekrompenheid van veel van de karakters kan je ook flink onder de huid gaan zitten en ik moet zeggen dat ik erg content ben met het happy end in dit geval!

Gisteren dan gezien en wat een topper is deze film. Wat moet ik hierover zeggen?
Wat een schitterende dialogen en dat je zo'n geniale film neer kan zetten, met slechts één locatie. Chapeau!
Langzamerhand kom je steeds meer bewijs tegen dat genoeg 'reasonable doubt' geeft, om hem onschuldig te bevinden.
Al die kleine details, CSI kan er nog een puntje aan zuigen!

Ik heb mijn 10e perfecte film gevonden en gelijk een hoge binnenkomer!
5,0*

P.S. Nu weten we dat hij het niet gedaan heeft, maar wie dan en waarom? Niemand zal het ooit weten

geweldige film. Ruimte maar spanning tot het einde, ook al weet je al een beetje waarop het gaat uitdraaien. Wat begint als een banaliteit, zo lijkt, mondt uit in een geweldig rollenspel tussen 12 verschillende personen met elk hun eigen visie van de feiten.

Zeker een aanrader, en misschien nog een top 10 plaats in mijn lijstje binnenkort