12 Angry Men (1957)

Wat het probleem is met dit soort films, is dat het toentertijd heel bijzonder was maar nu is het helemaal niet meer zo bijzonder. Dus eigenlijk is het nu zo moeilijk te beoordelen. Ik gaf deze film eerst een 4,0 omdat ik me vergist had in een andere film (weet niet meer hoe die film heet). Ik vond deze film eigenlijk heel eentonig. Dat gezeur over een stemming of hij schuldig is of niet dat is wel intrigerend maar uiteindelijk heb ik moeite gehad om het einde te halen. Sprak me gewoon totaal niet meer aan maar toch een 2,5 alhoewel ik dat ook een hoog cijfer vind.

Prima film, erg mooi gemaakt. Ik wou deze '12 Angry Men' al lang zien, heb 'm ook al een tijdje op dvd, nu eindelijk eens gezien. Hoge verwachtingen en ondanks dat ik het een goede film vond, had ik nét wat meer verwacht.

Het is allemaal al eerder gezegd natuurlijk. Van geloofwaardigheid moet deze film het niet hebben en daar stem ik mee in. Het gaat op een gegeven moment té makkelijk allemaal met o.a. mensen die hun stemmen veranderen. Je ziet zelfs iemand tot drie keer toe (binnen de minuut) veranderen van stem omdat die één punt hoort, terwijl het allemaal niet eens zeker is hoe het zit. Wat dat betreft een geslaagde aanklacht tegen het rechtspraak-systeem. Er zitten me toch een paar figuren bij, ongelovelijk.

Het feit dat de film (bijna) op één locatie is geschoten is fijn en brengt - ook dankzij de hete weersomstandigheden - een heerlijke sfeer met zich mee. Ik vond de karakters wisselend; de één was érg leuk, terwijl een ander gewoon strontvervelend was, ook mede dankzij de ongeloofwaardigheid en makkelijkheid waar de film vooral naar het einde toe mee te koop loopt. Vooral die twee mannen met die woede-uitbarstingen. Vreselijke figuren.

Maar... ondanks dat vind ik de film knap geregisseerd. Geweldige dialogen, interessante punten en een rap tempo die voor een meeslepend geheel zorgen. De punten die aangekaart worden lijken aan de ene kant gewoon veel te slordig om überhaupt pas in die kamer aan bod te komen, terwijl een advocaat ze nooit heeft genoemd. Aan de andere kant hadden we geloof ik met een domme pro-deo advocaat te maken, die ''maar wat deed'' en net als een paar mannen in die ruimte zo snel mogelijk naar huis wou. Beetje gemengde gevoelens op dat punt misschien, maar ik geeft ze het voordeel van de twijfel.

Knap dat zo'n enorm voorspelbare film tot de laatste minuut boeiend kan blijven. Mijn complimenten daarvoor. Acteerwerk is sterk, vooral van Fonda en op technisch vlak slaagt deze film met vlag en wimpel. Dikke voldoende voor de 12 boze mannen.

Life is in their hands, death is on their minds

Het goede aan de zender Eén is dat ze steevast op zondagmiddag een film uit de oude doos uitzenden. Soms heb ik de film al gezien, recentelijk nog voorgehad met Citizen Kane, maar het meeste van de tijd zitten er films tussen die ik al een tijd wil zien maar waar ik nog niet de moeite voor had gedaan om ze te zoeken. 12 Angry Men is er daar één van.

De film heeft op zich een interessant uitgangspunt want wie ben jij om te beslissen wie er mag leven en wie er moet sterven. Het heeft allemaal een hard moralistisch tintje maar ik stoorde me er in ieder geval niet aan. Waar ik me wel een beetje aan ergerde waren de stereotiepe juryleden. Natuurlijk zijn er brulkikkers, sympathieke en antipathieke mannen en een aantal oldtimers met allemaal hun specifieke eigenschappen. Het plot is redelijk voorspelbaar, één jurylid heeft een andere mening dan de 11 anderen dus proberen ze elkander te overtuigen, maar de manier waarop is wat de film sterk maakt. Door nooit de effectieve moord, ontsnapping of wat dan ook te laten zien kiest Lumet ervoor om de kijker in het ongewisse te laten, ook het idee om nooit buiten de kamer te film geeft het claustrofobische waar de juryleden in zitten goed weer. Je kunt wel voorspellen dat ons moeilijk jurylid er in zal slagen om de meningen van de 11 anderen om te draaien maar waar vooral voor mij de kracht van de film zit is hoe hij erin slaagt om alles wat de rest zegt netjes weet te weerleggen. Beginnend met een soortgelijk mes als dat van de dader om dan uiteindelijk, met de hulp van de 'bekeerde' juryleden tot de sleutel van het onschuldig verklaren te komen, namelijk de vrouw die beweerde dat ze alles had gezien. Voorspelbaar? Ja, maar tegelijkertijd ook zeer vermakelijk en de tijd vliegt werkelijk voorbij. Normaal gezien zou de film op een kleine 4.5* gekomen zijn maar de climax van de film is iets te laag van niveau ten opzichte van de rest van de film. Oké, Lee J. Cobb zette al een verschrikkelijk cliché personage neer maar dat hij zomaar zijn stem verandert doordat hij moet denken aan zijn relatie met zijn zoon is teleurstellend en komt veel te geforceerd over.

Henry Fonda, geniaal in C'era una volta il West, maar hier toch van ongeveer hetzelfde niveau. Oké, hij heeft volgens mij zijn rol in het westernepos nooit meer kunnen halen maar hier is hij ook zeker de moeite waard. Teleurstellend was Lee J. Cobb. Ik ben hem de laatste tijd in een aantal films tegen gekomen (o.a. Brothers Karamazov en Green Mansions) en elke keer is hij daar gewoonweg geniaal. Die karakterkop, zijn woeste baard, ... Jammer genoeg is hij hier geschoren en ik weet niet of het er iets mee heeft te maken maar ik had zelfs last om in het begin te herkennen welk jurylid hij eigenlijk was. Jammer want hij was een geweldig acteur en hier had volgens mij meer ingezeten. De andere juryleden zijn op zich geen slechte acteurs maar weten nooit echt een stempel op de film te drukken, al is de man die naar de honkball wedstrijd wou misschien nog wel een uitzondering.

Voorspelbaar maar daarom niet minder de moeite waard. In '57 was het idee nog vers en was het dus nog niet aangetast door de vele kopieën zowel in andere films als series. Het doet dan ook geen afbreuk aan de film al is het wel jammer van de vele stereotiepen en de teleurstellende rol van Cobb.

Kleine 4*

12 angry men

Een geweldige film een tevens een van mijn favorieten. Toen ik hem zag was ik redelijk verbaast dat ik deze film zo goed vond omdat de film zich bijna ik een kamer afspeelt. De dialogen zijn verschrikkelijk goed. Henry Fonda zet een hele goeie rol neer en ook de andere rollen zijn goed. De film heeft een open einde zodat je eigenlijk zelf kan beslissen of hij het nou gedaan heeft of niet.

Topfilm die de volle sterren krijgt plus een hoge notering is mijn top tien .

Meesterwerk

Een zeer knappe film met een goed verhaal, ondanks dat de film zich in één kamer afspeelt en je de afloop van de film al na 5 minuten kan raden. Het is de manier waarop het verhaal in elkaar steekt dat het echt zo goed maakt. Het gaat uiteindelijk gewoon over 12 boze mannen en dat maakt het nu net zo goed, want buiten Henry Fonda ken ik de rest van cast helemaal niet en dat zorgt ook voor meer geloofwaardigheid.

In ieder geval, ik vind het een uitstekende film en het zwart-wit beeld zorgt voor een wat grauwere sfeer die uitstekend bij de film past.

Sterke film. Hoewel het zich bijna alleen maar afspeelt in 1 kamer, maken het acteerwerk, camerawerk en de dialogen het toch een zeer interresante film die niet verveeld. Dat vind ik een erg sterk punt van deze film. Maar ik denk wel dat het niet voor iedereen geschikt zou zijn. Maar ik houd er wel van.

Bijzonder boeiende film waarvan het al bijzonder is dat ie zo blijft boeien. Zwart-wit is al niet echt een pluspunt anno 2010, de gehele film speelt zich af in 1 ruimte en er gebeurd vrijwel niets anders dan praten en discuseren. Maar door sterk acteerwerk en een verhaal dat je meezuigt totdat je er midden in zit maken al deze 'negatieve aspecten' vrijwel onzin. En hoewel de afloop al mijlen ver van te voren te raden is, is de weg er naar toe erg interessant.

4*

Ijzersterk ensemble-piece, tijdloos en dus nog steeds krachtig en relevant, ook na ruim vijftig jaar. Prachtig samenspel van de hele cast, subtiele cameravoering en een zeer fraai uitgewerkt script. De dialogen zijn van topniveau en de film is bij vlagen spannend, aangrijpend en zelfs komisch. Zet nog steeds tot denken aan. De remake uit 1997 is ook prima, maar dit blijft de favoriet.

Erg interessant en uitermate goed geschoten en geacteerd.

Jammer dat de case ietwat ongeloofwaardig overkomt (vooral het feit dat de advocaat kennelijk niks van de punten van de jury heeft aangehaald, daar wordt mijns inziens nogal makkelijk aan voorbij gegaan. Hoewel het wel klopt dat aan zo'n zaak geen eer te behalen valt voor een beginnende advocaat natuurlijk). En af en toe zitten er nogal wat gekke beslissingen in (Nummer 7 zegt not-guilty, om een hele slechte reden, maar krijgt gek genoeg wel 2 extra stemmen mee).

Verder is het vooral erg goed geregisseerd en zijn de acteurs erg sterk. De kritiek op vooral het jurysysteem mag er duidelijk uit te halen vallen, het is maar afhankelijk wie er in zitten of er een beetje kritisch naar de feiten gekeken wordt. Toch wel bijzonder in een land waar iedereen zo trots is op hun lekenrechtspraak en hun 'working-mans-rights'.

3.5*

Neen, dit was niks.

Het was me snel duidelijk dat deze film geen fuck te bieden heeft, behalve dan een verhaaltje. En zelfs dat kon me helemaal niet overtuigen. Ik wist op voorhand dat ik niet boven de drie sterren zou uitkomen. Ik bekeek deze film dan ook puur uit professionaliteit: omdat hij overal hoog staat aangeschreven.

Waar ik mij vooral aan ergerde, is het feit dat je alles van mijlenver ziet aankomen. Telkens wanneer Fonda iets aanbrengt, weet je dat enkele juryleden van gedacht zullen veranderen, net zolang tot elk jurylid is overtuigd. Het einde was dan ook een bevestiging van wat ik al lang wist.

De hele film was overigens ongelooflijk doorzichtig. Wanneer ze voor de tweede keer met elf mensen gaan stemmen, weet je gewoon dat er één iemand zal tegenstemmen. Om dan briefje per briefje omgedraaid te zien worden...? Of die simulatie van de oude man die 15 seconden nodig had om naar zijn deur te lopen. Iemand die twijfelde aan de uitkomst van de simulatie? En zo kan ik wel nog een eindje doorgaan...

Verder maken die voor de hand liggende oneliners als 'I'm gonna kill you' en 'He don't even speak good English' het geheel er ook niet beter op. Er is toch wel net iets meer nodig om mij onder de indruk te krijgen.

Ik weet dat je die kritiek op veel films kan toepassen. Maar omdat hij nu eenmaal niks anders te bieden heeft, kan ik mij enkel maar beperken tot de armzalige uitwerking van het verhaal.

12 Angry Men krijgt van mij nog anderhalve ster omdat ik hem op een degelijke manier kon afkijken en ik niet werd achtervolgd door de drang om hem uit te zetten.

1.5/5.0*

Deze film voor de vierde keer gezien - de eerste keer was bijna 50 jaar geleden! - en mijn mening over deze film is dat het voor mij het beste rechtbankdrama is dat ooit gemaakt is. Behalve een rechtbankdrama ervaarde ik deze film vooral ook als een psychologisch drama. Je ziet in de samenstelling van de jury alle lagen van de samenleving inclusief de 'tokkies' die zich alleen maar laten leiden door hun vooroordelen. En dit soort lieden hebben anno 2010 nog steeds een te grote invloed, zeker ook in de Nederlandse samenleving. In actualiteit heeft deze film dus niets ingeboet, hoewel ik mij afvraag of in het Amerika van vandaag nog steeds een jury op deze manier wordt samengesteld en dat je voor een vadermoord onder dezelfde omstandigheden nog steeds de doodstraf krijgt. Maar goed, als de regisseur met deze film het amerikaanse rechtssysteem zoals dat was in 1957 wilde bekritiseren dan had hij het voor mij niet beter kunnen doen.

En wat de visuele aspecten betreft; die zijn voor mij voor deze film van ondergeschikt belang. Ik zie deze film vooral als een acteursfilm en in een acteursfilm gaat het nu eenmaal om de dialogen en de acteerprestaties. En die waren in deze film in een woord voortreffelijk.

Deze film boeide mij vanaf het begin tot het eind en dat zegt voor mij voldoende. Mijn eerdere waardering van 5,0* blijft daarom ook onveranderd.

Eén van de weinige (oude) zwartwit-films die me weet te boeien. Zal komen vanwege het feit omdat in die films de visuele aspecten op het eerste gezicht geen grote rol spelen. In geval van 12 Angry Men: technisch zeer goed, maar in een dienende rol. Dienend t.o.v. de prachtige dialogen die blijven boeien in deze film, keer op keer.

Fijn filmpje.

En brandend actueel ook nog (proces Clottemans voor de Belgen).
Erg boeiend om zien hoe de stemming helemaal overslaat, en vooral de manier waarop is interessant. Geeft je wel te denken over de kwaliteiten (of het gebrek daaraan) van de advocaat van de verdediging, maar dat kwam vroeger wel vaker voor. Geen geld, geen goeie advocaat.

Het gaat niet eens echt over schuld/onschuld, maar eerder of je wel iemand schuldig kan verklaren als je niet echt zeker bent: reasonable doubt. Zodra er ook maar enige twijfel is moet je in principe voor vrijspraak gaan. Niemand blijkt uiteindelijk zeker te zijn van z'n onschuld, maar evengoed zijn ze niet zeker over z'n schuld. Twijfel dus. Wat aanvankelijk een uitgemaakte zaak lijkt, draait uit op onzekerheden en halve getuigeverklaringen.

Een dergelijke film waar alle 'actie' zich in één ruimte afspeelt steunt voornamelijk op de acteerprestaties en de dialogen.En die zijn werkelijk uitmuntend, van iedereen eigenlijk. Vond de reacties, de ruzies, de verontwaardiging heel erg overtuigend en bovenal bijzonder entertainend.

Uiteindelijk breekt Jurylid nummer 3 als laatste. Prima vertolking van de man, vond enkel z'n laatste uitbarsting waarbij hij het fotootje van z'n zoon verscheurt weinig subtiel. Tegen dan was het wel duidelijk dat hij persoonlijke wraak zocht omdat z'n zoon hem in de steek had gelaten.

Maar verder een prima film!

Bijzondere, intense en intelligente film. Ik werd helemaal blij van het feit dat de film bijna 96 minuten vol een groot dialoog was. Bij mij ging het er niet om dat het een beetje geromantiseerd werd en dat het wel vrij voorspelbaar was dat na een ''stem-verandering'' de anderen ook zouden volgen, maar dat geeft in dit geval helemaal niks van de film weg. Ook erg leuk dat we de hoorzitting niet meekrijgen en door de jury langzamerhand meer van de zaak te weten krijgen. Zo wordt de kijker blanco in jury-zitting gezet, zonder vooroordelen van de advocaten en getuigen. Erg goed gespeeld en ik vond het in een aparte manier een feel-good film. Misschien door dat het allemaal zo goed was dat ik me zelf er goed bij voelde.
4,5 ster

Boeiende film, zeker als je bedenkt dat de hele film zich in een ruimte afspeelt. Je weet wel hoe het gaat aflopen, maar dat maakt het absoluut niet minder boeiend. De acteurs zetten stuk voor stuk een sterke rol neer, vooral Henry Fonda.

4,5*

Dampend acteergeweld met Lumet die ze, als een soort ring referee, op een gegeven moment maar close up-duels laat uitvechten. Ook mooi hoe de dag loeiheet begint en het uiteindelijk benauwder wordt tijdens een plensbui en een ratelende ventilator. Stereotiepen, ze zijn er, willen nog wel eens hinderlijk zijn, maar op een enkele uitzondering na wordt het hier best gedienstig uitgespeeld. Met name Lee J. Cobb staat te beesten.

Ook de onderliggende inhoud vormt weinig belemmering. Natuurlijk niet erg verrassend hoe het uitpakt, maar het ritje naar de eindbestemming weet de cast verdomd vurig te maken. Pluimpje voor het feit dat de film niet nog eens verklapt hoe het nu precies zat met het iets te zielig kijkende ventje en die moord. Twelve Angry Men heeft iets te vertellen, maar is los daarvan ook simpelweg een verbale kloppartij waar de vonken van afvliegen.

Dit is een film waar je met een bepaalde instelling aan begint. Bij New Kids Turbo stel je je in op een onzinfilm, bij 12 Angry Men hou je rekening met het feit dat je gaat kijken naar een film van 54 (!) jaar oud. We zijn nu verwend met special effects, snelheid, nieuwe technieken en uiteraard hebben we al vele films gezien die wellicht geinspireerd zijn door de 'oudjes' waardoor ze onorigineel kunnen lijken.
Met die instelling begon ik bijvoorbeeld aan Rear Window en Dr Strangelove, en zo ook bij deze film. En waar het bij die andere 2 terecht was, staat 12 Angry Men na ruim een halve eeuw nog steeds zijn mannetje. Goede dialogen, goede sfeer en goede karakters. Tuurlijk zijn sommige meningsveranderingen iets te simpel, maar de opzet en de gebruikte argumenten komen dermate geloofwaardig over dat je makkelijk in de film blijft. Goed!

Het is verbazingwekkend hoe een film, die zich in één kamer afspeelt en waarin alleen maar gepraat wordt, toch de gehele speelduur blijft boeien. Ik heb gefascineerd zitten kijken hoe Henry Fonda probeerde alle juryleden te overtuigen. De verschillende typetjes zijn leuk bedacht en worden goed vertolkt door de acteurs. Deze film is een goed voorbeeld van hoe je een goede film kan maken met zo weinig mogelijk middelen: zo wordt er maar één locatie gebruikt en er is (bijna) geen muziek aanwezig. Hierdoor komt de nadruk te liggen op de dialogen, welke erg sterk zijn. Een hele goede film!

Ook vandaag de dag nog altijd een zenuwslopend spannende film: met minimale middelen - een kamer en twaalf boze mannen - weet Sidney Lumet het maximale te bereiken. Terwijl er gediscussieerd wordt over het lot van een achttienjarige jongen, loopt de spanning hoog op tussen verschillende personages, en zelf word je compleet meegenomen door de twijfels die er rijzen: heeft 'ie het gedaan? Of bestaat er gerede twijfel? Dat mag de kijker na afloop voor zichzelf beslissen, maar dat dit een meer dan terechte klassieker is, moge duidelijk zijn.

4,0*

Een mooie film, die bewijst dat je met beperkte middelen een sterke film kan maken. De film speelt zich af op 1 locatie, en is eigenlijk 1 lange scène. Dit maakt de film in dat opzicht al uiterst origineel. Naast het feit dat er erg sterk geacteerd wordt (door een erg sterke cast), is het verhaal het sterkste punt van de film. Het steekt allemaal enorm goed in elkaar en de dialogen tussen de juryleden zijn zeer interessant om te volgen. Beide kampen hebben goede argumenten, waardoor je als kijker ook begint te twijfelen aan de schuld van de beklaagde. Het was vooral mooi om te zien hoe dat ene jurylid (later ondersteund door meer en meer gelijkgezinden) de rest van de jury kon overtuigen om hun standpunten te herzien. Het leuke eraan was dan dat dat gebeurde met erg sterke argumenten. Er is dus duidelijk goed nagedacht over deze film, wat er dan ook aan te zien was. Het was dan ook een plezier om deze film te bekijken!

Zeer sterke invulling van een scenario van Reginald Rose waar Fonda zelf op stuitte. Hij financierde de film zelf en vroeg Sidney Lumet en zijn Cameraman Boris Kaufman om de film te regisseren. Dit was een perfecte keuze aangezien Lumet en Kaufman veel ervaring hadden met kleine decors voor live tv-drama's.

En juist de sfeer die ze neerzetten is perfect. De juryzaal waar het 30 graden is en de ventilator ook problemen geeft, gaat één iemand tegen de stroom in. Een architect genaamd Davis. Fonda die deze rol erg goed neerzet verdient niet alle credits. Hij alleen maakt deze film niet speciaal. De voltallige jury word perfect gespeeld. De film vlamt werkelijk, doordat het één grote dialoog is. Je neemt als het ware een plekje in de hoek van de juryzaal. En begint zo objectief als het maar kan aan de zaak. Je weet niks buiten een shot van de verdachte, de zoon die zijn vader zo hebben neergestoken die hierna overlijdt. Toen ik de film keek was het in de kamer ook erg heet, dit versterkte de sfeer alleen maar meer.

Zoals veel mensen al zeggen, is dit een perfect voorbeeld van een film die de tand des tijds met verve heeft doorstaan. Buiten dat het zwart wit is valt er weinig te ontdekken aan het feit dat de film al meer dan 50 jaar oud is.( Buiten de beeldkwaliteit etc. etc.) De film is totaal niet langdradig of saai. De film heeft een erg hoog tempo aangezien je gewoon een gesprek volgt wat leidt tot een hevige discussie over vooroordelen en twijfels. Je komt langzamerhand meer te weten over de juryleden en de zaak. Op ingenieuze wijze weten de juryleden met vooral Davis(Fonda) met primitieve middelen de zaak en het bewijs te ontleden waardoor er steeds meer twijfels ontstaan over het bewijs en veroordeling die de zoon te wachten staat. Er zitten misschien een paar minpuntjes aan de film, zoals een paar toevalligheden bijv. de pootjes van de bril, of de plotselinge woedeaanval die transformeert tot een huilpartij van Lee J. Cobb. En daarbovenop de plotselinge ommekeer van jr. nr 10 Ed Begley die eigenlijk zonder duidelijk argument van verhitte tegenstander opeens Not Guilty stemt.

Maar buiten deze puntjes is het toch een ijzersterke film die hierom niet onverrassend hoog staat in de toplijsten. Anders dan hedendaagse film die zich afspelen in een ruimte zoals een Exam(2009) die erg zwak zijn.
Nee, deze film kan zich zo bij een Rear Window voegen die zich ook op één locatie afspeelt, en ondanks dat hij uit de jaren 50 komt nog steeds zo goed is.

Heb lang niet meer een recensie geschreven die aardig lang was zoals deze, 12 Angry men wist de motivatie weer terug te brengen.

Net gekeken, erg mooie film. Al dik 50 jaar oud maar nog weinig aan relevantie ingeboet. Ook voor mezelf relevant omdat ik toevallig net een blok Straf- en Strafprocesrecht aan het volgen ben, maar dat terzijde.

In het begin weet je helemaal niks van de zaak, je hoort of ziet geen aanklager of advocaat. Enkel de rechter draagt de jury de taak op om te oordelen over het lot van de verdachte. Hier merk je al aan dat de rechter zijn eigen oordeel al min of meer klaar heeft, aangezien hij zijn opdracht aan de jury geeft alsof hij al duizend soortgelijke "verdachten" in zijn rechtbank gehad heeft. De onschuldpresumptie bij de rechter is aan zijn houding te zien ver te zoeken. Details m.b.t. de zaak komen pas tijdens het debat naar voren.

Het gaat er in de film ook niet zo zeer om, om de misdaad op te lossen, maar om de doodstraf die de verdachte mogelijkerwijs opgelegd kan krijgen. De film neigt er ook nooit naar om aan te geven of de verdachte het wel of niet gedaan heeft. Waar het om gaat is de "reasonable doubt" die bij de juryleden aanwezig of niet aanwezig is. Naarmate de film vordert treden hier uiteraard veranderingen op.

De kracht van de film komt voort uit de karakters die op een realistische, voorstelbare manier met elkaar in conflict komen omtrent het bewijsmateriaal. Die conflicten komen voort uit vooroordelen van allerlei aard, de waardering van getuigenverklaringen, de manier waarop het misdrijf gepleegd is, de verklaringen van de verdachte zelf en dergelijke. Alle juryleden komen tot leven door hun karakter, beroepen, vooroordelen en emoties.

Het bewijs wordt zodanig gewikt en gewogen dat je het gevoel krijgt alsof je even veel van de zaak weet als de juryleden. Bewijsmiddelen worden nauwkeurig tegen elkaar afgewogen wanneer er blijk is van mogelijke tegenstrijdigheden. Als je de bewijsmiddelen de eerste keer voorgelegd krijgt ben je geneigd om al snel te denken dat de verdachte wel schuldig is, maar er zijn ook andere scenario's mogelijk, zoals die in de film dan ook aangeboord worden. Maar zoals ik zei gaat het niet om het oplossen van het misdrijf, maar om het feit dat men over het leven van iemand beslist. Fonda verwoordt dat ook in de film.

Daarnaast vind ik het sterk dat niet alle personen die schuldig stemmen ook als negatief neer worden gezet, en dan heb ik het vooral over jurylid 4, de effectenhandelaar met de bril. Deze laat zich door logica leiden en niet door emotie, zoals jurylid 3, die al zijn argumenten met 120 decibel op tafel legt en zich maar niet kan voorstellen dat er mensen zijn die er een andere mening aan overhouden dan hij. Het is wel duidelijk dat de film de voorkeur geeft aan de gedachtegang van Fonda, maar dat wil niet zeggen dat er voor de schuldig versie van het verhaal niets te zeggen is. Beide kanten worden belicht.

Ook het cameragebruik viel me af en toe op. Vooral bij het oude jurylid (nr. 9) wordt er gebruik gemaakt van een "en face" shot, waarna hij heel kort en krachtig de spijker op de kop slaat. Ook de racistische tirade die jurylid 10 afsteekt wordt goed in beeld gebracht. Je ziet de ongemakkelijkheid van de andere juryleden voordat ze tenslotte doen wat ze doen. De camera wordt hier stil gehouden vanuit de hoek van de kamer waardoor de reactie van elk jurylid goed te zien is. Eén van de beste scènes uit de film vind ik.

De film duurt ongeveer anderhalf uur, maar die tijd was zo om. Erg boeiende film, die me misschien nog een puntje erbij kan bezorgen wanneer ik binnenkort op mijn tentamen één of ander bewijsmiddel op kracht moet waarderen

5,0*

Deze film is vooral sterk door het acteerwerk. Niet voor niets is dit een filmversie van een tv-productie. Het toneelmatige heeft z'n voor- en nadelen. Ik blijf het knap vinden dat de film toch zo kan boeien door gewoon 12 man te laten converseren in 1 kamer. Nadeel is wel dat alles dan ook afhangt van de dialogen. Gelukkig zijn het sterke acteurs, al lijkt de film toch soms wat gedateerd. Ondertussen is de film al enkele keren opnieuw opgenomen met telkens een andere cast en ik denk dat een nieuwe versie ook wel zou boeien. De kracht van de film ligt immers in het verhaal en het concept dat kan uitgewerkt worden met karakteracteurs. Fonda is wel de aanzetter van het verhaal, maar een echte hoofdrol is er niet.

Dat het verhaal doet nadenken is ook al veel gezegd hier. Blijft misschien cliché en wat belerend, maar uiteindelijke legt het wel de vinger op de wonde wat zaken als 'schuldig', 'oordelen', 'motiveren', 'luisteren', etc betreft.

Conclusie is dat de film zeker genoeg boeit met groots acteerwerk en een boeiend verhaal, maar dat het toch dringend een update kan gebruiken.

Dit zal 1 van de oudste films zijn die ik in mijn leven heb gezien. Alles wat maar met rechtszaken, rechtbanken, juryberaad etc. te maken heeft vind ik interessant. Hoe 12 willekeurige mensen van straat geplukt worden om te beslissen over leven of dood van in dit geval en jongen van slechts 18 jaar. Wat zou jij als jurylid doen? Je kent de vermoedelijke dader niet, je was niet bij de moord, het bewijs dat op meerdere manieren te interpreteren is. Lijkt me erg moeilijk, aangezien je emoties en vooringenomenheid even opzij moet zetten. In 12 Angry Men voel je jezelf de hele tijd het 13e jurylid. Voor beide kanten valt wat te zeggen. Veel direct en indirect bewijs, maar alles viel zo te weerleggen dat je naar mate de film vordert je ook eerder geneigd bent onschuldig te zeggen. De cast speelt degelijk tot goed. Hier en daar wat overacting en de juryleden gingen toch wel erg makkelijk 1 voor 1 overstag. Wel een film waar een duidelijke gedachte achter schuil gaat en prettig wegkijkt. Had nog wel graag de reactie van de verdachte en de rechter willen zien bij het oordeel. 31e plaats in de top 250 vind ik trouwens wel erg hoog. Ik geef 3 sterren.

13e Jurylid.

Het rechtbankdrama der rechtbankdrama's is van behoorlijke klasse, ondanks enige gedateerdheid. Stijlvol en voorzien van prima acteerprestaties. De eenzijdige setting begint vanzelf de broeierige sfeer omtrent het dilemma van de jury weer te geven. Mooi gefilmd ook. De kijker voelt zich al snel het 13e jurylid.

Zeer goed.

Een goede dramafilm...

Wel leuk voor ouderwetse zwarte film...

Uitstekend verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Henry Fonda...

Zeer klasse film!

13e Jurlylid? Volgens mij er zijn twaalf, niet dertiende...

Deze staat redelijk hoog in de IMDB-top, dus moest 'k deze wel eens proberen. Ondanks dat het al een oude film (zwart-wit) is en de film zich hoofdzakelijk in één kamer afspeelt, wist de film me te boeien. Ook het verhaal werd boeiend gebracht, ondanks dat je de beklaagde eigenlijk maar heel kort ziet en er dus bitter weinig over weet. Het einde was voorspelbaar, maar desondanks viel het niet tegen.

De cast deed het uitstekend, eigenlijk deden ze het allemaal wel prima.

'k vond het een aanrader, maar of de film een grote herbekijkwaarde heeft, betwijfel 'k een beetje.

Zeer degelijk rechtbankdrama.

Vlot verhaaltje dat prima standhoudt door zich constant in één ruimte af te spelen. Het tempo ligt redelijk hoog. De verschillende wendingen zijn niet echt bijzonder en ook de totstandkoming ervan gebeurt steevast heel toevallig, te toevallig. Da's ook wel meteen het enige gebrek.

Van Henry Fonda had ik verwacht dat hij een eenmanshow ging opvoeren. Niets is minder waar. Fonda doet het weliswaar uitstekend, maar hij wordt erg goed ondersteund door de andere castleden (vooral Joseph Sweeney). Enkel Lee J. Cobb vond ik wat minder.

De broeierige sfeer van het zomerweer gaat perfect samen met de stress in de kamer waar de jury beraadslaagt.

Fijne zwartwitbeelden en degelijke ondersteunende muziek.

3,5

@Decec, Hij (Zinema) zegt dat JIJ (de kijker) zich het 13e Jurylid voelt.

Wat een geweldige film, zojuist op tv geweest. Ik was niet op de hoogte van haar hoge plek in de top250. En ik moet zeggen dat ik nummer31 ook aan de (te) hoge kant vind. Daarmee zeg ik niet dat ik deze film niet goed vind noch dat deze film geen top250 verdient.

De film vliegt voorbij en verveelt haast geen moment, en je hebt ook echt het gevoel dat je mee beslist. Het verhaal word dan ook in 1 ruimte gefilmd 99% van de tijd. Ook qua acteerprestatie's is het goed te doen. De film is wel aan de voorspelbare kant.

Een 7,5-8.

Gedateerd maar goed.

Een film waar ik al tijdje tegenop hik. Zwart-wit films kunnen bijzonder sfeervol zijn en ik ontken ook zeker niet dat ze in sommige gevallen een toegevoegde waarde geven aan de film. Denk hierbij aan een film als Psycho. Toch is het vaak ook zo dat zwart-wit bepaalde scènes vreselijk langdradig maakt. Ik hoopte dat dit hier niet het geval was en gelukkig is dat voor het grootste deel ook gebleken.

Het verhaal kun je eigenlijk al vanaf het begin af aan invullen. Je kan de tegenwerpingen bijna zelf bedenken en ook de juryleden die steeds meer gaan twijfelen over hun besluit zijn van te voren al te bedenken. Toch heet deze film iets dat de film een extra boost geeft. Ik hoor op Tv wel eens van besluiten van de rechtbank waar niemand het mee eens is en een hoop ophef over bestaat. We krijgen een kijkje in de Amerikaanse rechtbank. Als kijker kies je in het begin van de film al snel de kant van Fonda. Jezelf het 13de jurylid noemen klopt dus niet echt. Als je werkelijk het 13de jurylid bent op op het eind nog twijfelt is de beslissing niet unaniem en zou dus het proces opnieuw moeten. Een stukje roem dat de film dus ten onrechte heeft verkregen. Wel is het zo dat de je automatisch mee gaat denken. Ook fijn dat de film het open laat of de jongen de moord nou echt gepleegd heeft niet.

Acteerwerk is dik in orde. Fonda springt er ver bovenuit alleen de rest is ook dik boven gemiddeld. Bij de scène dat ze iedereen af gaan en de vraag stellen guilty or not guilty kon ik bij iedereen met overtuiging al zeggen wat ze zouden antwoorden. De mensen met het meest strenge gezicht zijn minder snel overtuigd dan de rest. Dit getuigd van een geweldige casting, een extra deel geloofwaardigheid en wordt ook nog een ondersteund met goed acteerwerk.

Een klassieker die het waar weet te maken.

3.5*