There Will Be Blood (2007)

Je hebt gelijk, hoor, ik ben iets te hard van stapel gelopen.

BS. Het kan ook aan jou liggen. Je kan als filmfan ook groeien, zeker als je een diepere interesse in film hebt. Smaken evolueren. Soms bekijk je een film door een verkeerde bril. Soms heb je nog niet de juiste ervaring of de nodige bagage om te kunnen relateren met een bepaald onderwerp.

Films can be different things on different days.

Er zit toch wel een kern van waarheid in. Een film moet bij de eerste keer pakken. Desalniettemin moet een film je ook bij de 5e keer pakken.

De beste films zijn juist degenen die na een paar herzieningen nog krachtiger worden.

Maar dat neemt toch niet weg dat een film de eerste keer ook moet overtuigen? Of op z'n minst iets moet hebben waardoor je de film nog een keer wilt gaan kijken.

Ja dat wel natuurlijk. Maar het bericht van Malli suggereert dat een film van de eerste keer perfect moet zijn en zo niet sowieso al faalt in zijn opzet. Genoeg films die ik pas na de 2de keer echt vatte.

Dat hoeft niet per se. Zoals ik al zei, soms heb je de nodige bagage nog niet. Films als Manhattan of Citizen Kane vond ik als tiener ronduit slecht. En films als Star Wars zeggen me nu niet veel meer. Als ik een Euro zou krijgen voor elke keer iemand Blade Runner pas na de tweede keer goed vond, dan was ik nu op de Miljonair Fair. Als je het niet herkent, dan zul je het waarschijnlijk nog niet hebben meegemaakt. Niet iedereen groeit.

Ja, dat vind ik ook. Misschien is het zoals goede muziek. Dat moet je ook een aantal keer horen voor je er iets mee kan.

Dat is niet echt wat ik bedoel. Hij moet niet perfect zijn, maar ik kan er niet bij dat je een film die je bij een eerste kijkbeurt als matig beoordeeld hebt, na een tweede of derde keer wel goed vindt. Iets dat goed is kan eventueel nog beter worden, maar daar stopt het dan wel.

Laat ik het zo stellen (ook als reactie op het bericht van AC1): het is in sommige gevallen begrijpelijk dat je een film beter vindt na een aantal keren kijken, maar omgekeerd vind ik het volstrekt onbegrijpelijk dat je een goede na een 2de keer matig of slecht gaat vinden. Een film wordt vanaf een 2de kijkbeurt per definitie minstens een tikkeltje minder goed, om de eenvoudige reden dat je al weet wat er komen gaat. Maar hem daar op afrekenen (en dus bijvoorbeeld je score verlagen) vind ik gewoon oneerlijk.

Natuurlijk kun je een film die je eerst matig vond bij volgende kijkbeurten beter vinden. Je wordt ouder, hebt meer films gezien en kunt bepaalde gebeurtenissen in de film of verwijzingen of eventuele diepere lagen beter plaatsen. Het is niet de film die beter wordt, maar jij die een beter inzicht krijgt in (het geheel van) de film. Omgekeerd geldt hetzelfde: films kunnen slechter worden naarmate je ze beter kunt plaatsen. En daarnaast zijn er films die vrijwel volledig op een plottwist leunen en daarom bij de volgende kijkbeurt door de mand vallen: afgezien van dat ene wauw-moment hebben ze maar weinig te bieden en dus is het wat mij betreft gerechtvaardigd je score te verlagen (al kun je zelfs dan nog wel rekening houden met je reactie na de eerste keer).

Kan best, maar soms ligt het aan de kijker, niet aan de film. Daarom is het ook mogelijk dat je plotseling een film niet meer boeiend vindt. Misschien kijk je na tien jaar wel eens opnieuw naar een 'slechte' film omdat je beseft dat je smaak veranderd is.

Oeps: Karl zegt net iets gelijkaardig maar hij doet het veel mooier dan ik.

Ja maar over hoeveel jaar spreek je dan? Ik ben het ermee eens dat je op je 15de een film anders zult beoordelen dan op je 25ste, maar hier heb je mensen die erin slagen om binnen een tijdspanne van een jaar hun score aan te passen. Daar gaat het mij om.

Wel ja, kijk, daar verschillen we dan grondig van mening. Films als The Sixth Sense danken hun waarde voor 75 % aan de spanningsopbouw naar die plottwist toe. Ze zijn gewoon gebouwd rond die plottwist. Dergelijke films afserveren na een tweede kijkbeurt houdt totaal geen steek. Het is zoals het lezen van een goed detectiveverhaal. Het hele boek blijf je geboeid lezen naar de ontknoping toe. Vanaf een tweede keer valt dat weg, maar daarom is het ineens geen slecht boek, natuurlijk.

Als ik een film met een plottwist voor de tweede keer kijk, dan hangt mijn beoordeling niet af van hoe erg ik ben verrast door die plottwist, dat zou te absurd zijn. In plaats daarvan let ik meer op zaken als het camerawerk of het acteerwerk, meer de technische aspecten dan het verhaal. Als een film op dat gebied vervolgens tegen blijkt te vallen, dan verlaag ik mijn score, ja, dat lijkt me niet meer dan logisch.

OK, maar heb jij dan echt een tweede kijkbeurt nodig om het camerawerk en het acteerwerk te beoordelen? Als ik een spannende film bekijk met slechte acteurs, zal mij dat heus wel opgevallen zijn.

Natuurlijk neem ik dat de eerste keer ook mee, maar bij de eerste keer moet je ook letten op het verhaal, wil je de film volgen, waardoor de focus niet op die aspecten ligt. En ja, een plottwist kan je zodanig verrassen dat je na de eerste kijkbeurt slecht acteerwerk voor lief neemt, maar bij herziening valt zo'n film vervolgens wel door de mand. Hoeft overigens niet noodzakelijkerwijs tot het verlagen van mijn stem te leiden, maar dat kan wel.

Klopt. Het nadeel van een film heel tof vinden en em vaak herzien (ik kan moeiteloos elke dag een deel van LotR of Lebowski kijken), vallen de technische kanten steeds meer op. Helaas ook de negatieve dingen, zoals de 'montage-foutjes' (van de linkerkant gefilmd een beker (of een glas in het geval; van Lebowski) met nog heel iets erin, de andere kant gefilm een volle beker, zulke kleine dingentjes).

Aan de andere kant, herzien kan wel degelijk een film beter maken. Ik kan me herinneren dat ik de Matrix in de bios zag, ik geen flauw benul had hoe het nou allemaal in elkaar stak. Ook toen de aftiteling over het scherm rolde, zat ik nog steeds met veel vragen.

Een vage film vond ik het maar. Mooi, maar vaag.

Ik hoef niet uit te leggen wat et herzien met mijn beoordeling heeft gedaan

Matige en langdradige film , langdradige films zouden je moeten raken , daar voor was deze film niet dramatisch genoeg voor.

Dat zijn onbelangrijke dingen en kun je in elke film 'spotten'. Je hebt van die mensen die zich daar de hele dag mee bezig houden. Ik heb nooit begrepen wat daar zo leuk of knap aan is.

Ik zeg ook niet dat het belangrijk is. Maar ik ga er na een film meer dan bijvoorbeeld 8 keer te hebben gezien (en geloof me, dat zijn er behoorlijk wat nog ) automatisch op letten.. Argh!

Wat een geweldige film! Alles klopt van de schitterende openingsscene tot het fantastische einde. Lang geleden een film gezien te hebben van deze waarde!

En toch ist-ie (volgens mij vanaf toen hij op TV was) uit de T250 geknikkerd door mensen die het niet kunnen waarderen.

Naar mijn weten heeft ie er nooit in gestaan. Hij staat al tijden op 3,73 - net te laag dus om er in te komen. Stond zelfs een tijdje op 3,74 maar dan nog.

Maakt voor mij niet uit, of ie nou op 1 in de top of flop staat, mijn nummer 1 blijft ie voor altijd

Wel, ik kan mij herinneren dat ik de film ben gaan kijken omdat ik hem in de T250 heb zien staan. Maar ik kán het inderdaad fout hebben

Nee hoor, kan best. Misschien in een onachtzaam momentje mijnerzijds

Het is ook geen film om door iedereen goed gevonden te worden, misschien ietwat te zwaar, te moeilijk of te lang. Daardoor moeilijk om in de top te komen en/of te blijven. Maakt voor mij echter de kijkervaring niet minder

Misschien heb je 'm gezien in de IMDb toplijst?

Toch wel zonde van de score(hoewel deze zeker ook niet laag is). Films als deze zie je eigenlijk niet meer in de bios verschijnen. Nostalgie is compleet verdwenen . Zo lijkt het in ieder geval.

Deze film is nog geen vier jaar oud. Als je nou over een of andere klassieker zou praten, oké, maar we spreken hier over een film die je nota bene zelf nog in de bioscoop hebt kunnen zien, van een regisseur die in de nabije toekomst waarschijnlijk heus nog wel een andere film uit zal brengen

Met nostalgie bedoelde ik het tijdperk waar de film zich in afspeelt . Net als met westerns.. dat genre is ook een beetje weg.. hoewel je dit op sommige vlakken ook een western kan noemen. Het is overigens heel iets anders dan wat Paul Thomas Anderson normaal maakt.. Boogie Nights, Hard Eight en Magnolia waren wel typisch Anderson.. deze is toch anders..

Kijk, als je het zo zegt is het al een stuk duidelijker wat je bedoelt

Verder vraag ik me af of er wel iets is als 'typisch Anderson'. Er zit ook wel een groot verschil tussen Magnolia en Punch Drunk Love, hoor; ik denk wel dat je kunt zeggen dat hij met elke film iets anders doet (ik moet er natuurlijk wel bij zeggen dat ik niet al z'n films heb gezien). Deze onderscheidt zich wel veel meer van de rest door de setting, ja, dat klopt.