There Will Be Blood (2007)

Een eigen geloof vormen mag iedereen, maar of een heleboel mensen in deze 'moderne tijden' zelf na kunnen denken, daar twijfel ik af en toe nog wel eens aan...

Een film die het van haar mooie scenes moet hebben. Het kijken zeker waard..

Het is inderdaad maar net hoe je 'kunnen' leest. Ze kunnen zelf nadenken, als in: ze hebben er de ruimte voor, maar kunnen ze het ook? Veel Sundays zijn er in ieder geval gelukkig niet in Nederland.

Wauw! Een prachtige poster van de film, ontworpen door ene Olly Moss.

Erg strak.

Wauw inderdaad! Een poster die zijn film eer aandoet.

Mooi. De cover van de soundtrack mag er overigens ook zijn.

De laatste die ik nog moest zien van natuurtalent P.T. Anderson. Het heeft zeker raakvlakken met zijn eerdere werk, maar met deze film lijkt hij toch een andere weg in te slaan. Ook dit doet hij fantastisch, en overtreft misschien wel al zijn eerdere films. Visueel staat ie zoiezo vooraan. Hoewel Magnolia briljant was met de dynamische camera, prefereer ik de rust die hier gecreëerd wordt. Veel lof gaat natuurlijk ook naar de cinematograaf Robert Elswit (die ook P.T.'s andere films heeft geschoten) die zichzelf overtreft. Haarscherpe beelden en alle shots zijn stuk voor stuk plaatjes. Van de dialogen tot heftige scènes met olie- en vuurzeeën, fantastisch. Toen ik No Country For Old Men zag was ik verbaasd dat Roger Deakins geen Oscar had gewonnen maar nu zie ik waarom. Ander minpuntje is de make-up. Op een gegeven moment maken we een enorme tijdsprong maar zowel Plainview als Eli - met name die laatste, lijken geen dag ouder te worden.

Ik heb P.T. Anderson ook erg hoog staan als acteursregisseur; hij haalt altijd het beste uit zijn acteurs, de scène in Magnolia waarin Tom Cruise zijn vader bezoekt is daar het bewijs van. Ook hier worden de sterren van de hemel gespeeld, met name door - terecht Oscarwinnaar - Daniel Day-Lewis. De zaken- en familieman speelt hij perfect, ook als hij ontpopt als pure geldwolf, perfect. Hierdoor komt ook zijn tegenspeler Paul Dano als de priester tot zijn recht, hun strijd/confrontatie spat van het scherm. Wel vind ik vreemd dat Paul Dano zowel Paul als Eli speelt, waardoor ik me afvroeg wie nou hem had bezocht. Een dikke minpunt vind ik de muziek; oorverdovende tonen zorgde bij sommige momenten echt voor een kwelling. Doozonde, want voor de rest was het een geweldige ervaring. Bij de aftiteling kregen we wel mooie (klassieke) muziek horen, ik neem aan van een klassieke componist en niet van Greenwood? Ik ben er in ieder geval erg blij om, want dat zorgt voor een goede nasmaak na zo'n fantastische film zonder dat je je oren hoeft te bedekken.

Qua script pakt P.T. Anderson het heel anders aan dan zijn andere werk. In zijn andere films diept hij bepaalde personages enorm uit en geeft ze meerdere lagen. Op die manier laat hij veel kritiek doorschemeren. Die kritiek blijft, maar nu doet ie het op een hele andere manier. Zijn personages lijken juist bepaalde aspecten te symboliseren. Hierdoor krijgen we de enorme strijd tussen twee kwaden; hebzucht en geloof. In een aantal fantastische scènes komt dit heel goed naar voren en de eindscène is de ultieme climax. De priester slaat er een bekenning uit, en is dus geen haar beter dan de geldwolven. Al het geld in de wereld kan Daniel niet meer redden van zijn kwelling - zichzelf, en de enige manier waar hij nog voldoening uit kan halen is andere mensen onderuit halen. Twee kwaden, ze leiden allemaal tot egoïsme, en ik vraag me af welke belachelijker of erger is.

Plainview (die naam zal niet toevallig gekozen zijn) is zo'n geweldig personage doordat - naast de briljante vertolking van Day-Lewis) hij zich niet inlaat met verhalen over het verleden of zijn gevoelens of familie; alles is strict zakelijk. Als hij daar een glimlach voor moet toveren, als hij een kerkgenootschap moet bedriegen, of als hij zijn (pleeg)zoon moet achterlaten, is dat allemaal geoorloofd. Het doel heiligt alle middelen, maar ook dat doel schenkt hem niet de voldoening die hij zoekt.

Een van P.T. Anderson's meesterwerken, samen met Magnolia zijn beste. Hij neemt de tijd, maar die tijd gaat wel razendsnel net als bij Magnolia. Hij weet er wel een cinematografisch meesterwerk van te maken en het staat ook inhoudelijk als een huis.

4,0*-4,5*

(De laatste tijd zit ik steeds meer te twijfelen over welk cijfer ik een film moet geven...)

Had net hetzelfde probleem. Prachtige cinematografie, beklijvende zelfs psychotische spanning rond het eigenaardige hoofdpersonage, uitmuntend neergepoot door Daniel Day-Lewis. Maar wat heb je uiteindelijk na 158 minuten (!) gezien?

ik hou het bij 4*

Na herziening (2x zelfs deze week) mijn cijfer verhoogd van 4.5 naar 5.0 en (voorlopig) een plekje in mijn persoonlijke top 10. Er valt zoveel te ontdekken in deze film dat die iedere keer als ik hem zie beter wordt. Ik had eigenlijk niet verwacht dat deze film uiteindelijk zoveel indruk op mij zou maken, maar alles klopt gewoon van begin tot eind. Alle elementen in deze film voelen voor mij momenteel aan als een perfect geheel, en de personages en hun beweegredenen boeien me steeds meer. Het is zo lastig uit te leggen, dat ik me eerst maar even ga voorbereiden op een nieuwe recensie waarin het me dat misschien lukt, maar voorlopig is dit wel een van mijn favoriete films geworden. Dat moest even gezegd worden.

Het is inderdaad een intrigerende film. De beweegredenen en innerlijke gevoels/gedachtewereld van het hoofdpersonage zijn een hele kluif om in te schatten. Hier draaide ze deze film destijds niet in de bioscoop en dus heb ik 'm onlangs eindelijk op dvd gekocht. Dat is deze film wel waard, want nodigt uit tot meerdere kijkbeurten.

Daniel Day Lewis IS Daniel Plainview. Zelden zo'n achterbaks en harteloos hoofdpersonage in een film gezien. En toch blijf je kijken naar dit personage. Dat is natuurlijk geheel te danken aan Daniel Day Lewis, die hier toch wel een van zijn beste rollen neerzet. Ook gaat er lof uit naar Paul Dano, die zich goed staande weet te houden tegenover Day Lewis.

En dan heb ik het nog niet gehad over Paul Thomas Anderson. De man maakt niet veel films. Maar de films die hij maakt, kunnen vaak met recht meesterwerken genoemd worden. There Will Be Blood wordt op een kalme manier verteld (geheel anders dan bijvoorbeeld Magnolia en Boogie Nights). Er zit geen shot teveel in deze film. En de eindscene op de bowlingbaan met de milkshake-speech mag nu al klassiek genoemd worden.

Ik denk dat elke Movie-meter user het met mee eens moet zijn dat beelden meer voor zich spreken dan woorden.

There Will Be Blood lijkt een van de weinige films die dit wil bewijzen. In de moderne film wereld lijkt het haast een trend om elk dingetje grondig uit te leggen, zodat de kijker het snapt, en vervolgens toch nog een open einde eraan te plakken (*kuch nieuwste Nolan *kuch).

PT Anderson doet dit zeker niet. In een iets on- Andersonse film zijn het vooral de prachtige beelden die je aan het denken zetten.

Neem de eerste scene, ik kan die 10 minuten wel 3x per dag bekijken. Er zijn geen woorden voor nodig om te beseffen wat er gebeurd, de kijker is toch niet dom? Laten zien en de kijker in zijn waarde laten.

Het verhaal mag dan zeker niet het meest originele zijn, ik ben blij dat Anderson ook bewijst dat hij wat 'nuchtere' films kan neerzetten dan zijn bekroonde films als Magnolia en dergelijke. Al weet je het natuurlijk nooit met Anderson, zou er meer aan vast zitten dan wij denken? Daarover later meer .

We volgen het verhaal van een beginnende oliebaron. Als je na een halfuur mr Daniel Plainview zou moeten beschrijven, zou het een beleefde, haast charmante zakenman zijn, die toch zijn sluwe trekjes heeft. Daniel-Day Lewis zet zijn rol werkelijk ijzersterk neer. Ik denk dat geen bladertje van de Oscar gestolen is. Je kunt gerust stellen dat Lewis de film draagt.

Zoals gezegd, een standaard verhaal.. Nadat we 'The Rise' hebben gezien, wordt ook 'The Fall' grondig behandelt met de aandacht die het verdient. Tijdens de film worden er mooie shots gehanteerd, het camerawerk is van hoog niveau. Als je het werk van Anderson zo'n moeten omschrijven, is het niet speels, maar vooral doordacht. Het resultaat mag er zijn.

Waar ik bij Taxi Driver niet tot de hoofdacteur kon doordringen, is dat bij There Will Be Blood totaal niet moeilijk. Zijn psychische toestand is zo goed in beeld gebracht dat het geheel zeer geloofwaardig is.

Enige minpunten zijn eigenlijk dat de film iets te lang duurt (het theatrale einde op de baan was mooi, maar iets te gestrekt) en de muziek die niet altijd aansloot op de feeling van de film. Het was zeker een mooie film, misschien dat het na een nodige herziening nog kan stijgen. Om mijn woorden uit de eerste regel kracht bij te zetten: ga deze film gewoon eens kijken!

En kijk, deze gisteren herzien. Prachtige beelden, grimmige toon en schitterende acteerprestaties.

verhoog naar 4.5*.

Eerste film van Paul Thomas Anderson die ik écht goed vind. De film heeft een degelijke (doch extreme) sfeersetting en Daniel Day-Lewis' personage is werkelijk meesterlijk. Interesse in zijn (vaardig geschreven en gespeelde) personage is zo extreem dat deze je zonder moeite door de twee en een half uur loodst. Mindere dingen zijn wellicht de pijnlijke 2001: A Space Odyssey imitatie in montage en soundtrack maar bovenal de te overaanwezige depressieve muziek. There Will Be Blood is geen Kubrick Science-Fiction film en sowieso vond ik het geen goede stijlkeus voor dit type epische vertelling. Hoe dan ook is het geheel erg goed geschreven, de opbouw in scenes/dialogen is ontzettend goed en There Will Be Blood is absoluut een memorabel episch drama.

Wat een telurstellende film! Hier de hele tijd voor op gebleven?! Balen dus. Nog nooit zo'n niet passende muziek bij een film gehoord, de muziek had beter bij een thriller of horror movie gepast. Ik vond het een t.v film met veel teveel langdradigheid.

Ik had mij nog nooit ingeschreven bij deze site, maar toen ik zag hoe overdreven positief iedereen was over deze film toen moest ik toch echt iets van me laten horen, want mijn god wat was het matig.

Overigens is het echt ontluisterend dat de eerste reviews al sterren toe kennen en meestal ook nogal veel terwijl ze de film nog moeten gaan zien!! Wat is dat voor kinderachtig gedoe, daarmee haal je de waarde van het stemmen onderuit, zulke mensen zouden verbannen moeten worden van deze site!!!

Al met al zou ik zeggen niet kijken deze film hij voegt niets toe aan je bestaan.

Die mensen hebben de film natuurlijk ondertussen al gezien.

Tv-film.

Niet bij stilgestaan dat die stemmen later zijn toegekend en blijven staan bij de desbetreffende user, ongeacht hoe oud het bericht is?

Verder pen je een heel verhaal neer, maar uitgezonderd van de muziek en langdradigheid van de film geef je nergens concreet aan wat je van de film op zich vindt. Het verhaal? De verschillende (religieuze/kapitalistische) kwesties die worden voorgeschoteld? De acteerprestaties? De vader-'zoon' relatie? De legendarische scenes?

Dat je dit nog durft aan te vinken als een recensie, over mensen verbannen van deze site gesproken....

Hij noemt zichzelf dan ook Supergans.

Vanaf een persoon gestemt heeft komt zijn stem bij elk bericht hij op te site geeft gezet te staan. De mensen waren dus eerst gewoon over de film aan het discuteren voor ze hem gezien hadden, hebben hem dan gezien en hebben dan gestemt waardoor deze stem bij al hun berichten staat.. dus ook die berichten van voor ze hem gezien hadden.

verder moet een film niet percé iets toevoegen aan je bestaan om goed te zijn. Dan zal jij wel niet veel films goed vinden denk ik zo.

Nu even mijn menig. Vond het wel een redelijk goede film, alleen het einde vond ik minder. Of moet ik in het einde eerder een diepere betekenis gaan zoeken. Want zo past het eigenlijk niet echt bij de rest van de film.

Ik vind de muziek juist top in deze film, lekker onheilspellend de hele film door en briljant op sommige gedeeltes. Het gaf bij mij de film een geheel andere lading. Geen zoetsappige, treurige of mooie stukken maarr rauwe, drukke en soms ongepolijste synths. MEde dankzij de muziek bleef ik gekluisterd aan deze film. Greenwood heeft naar mijn mening goed werk afgeleverd met deze soundtrack.

Zeer goed werk! Ik was 'hooked' vanaf de eerste noot. De muziek geeft meteen aan dat deze film geen typisch Hollywoodproduct is (waar de muziek bijna een overbodige bevestigende rol heeft).

Ik moest de eerste keer erg wennen aan de muziek en kon het niet altijd waarderen, de tweede keer vond ik het briljant. Dat krijg je denk ik als je veel Hollywoodfilms kijkt, waarin het gebruik van muziek erg "standaard episch" is geworden.

wat me opvalt is dat veel mensen na de film te hebben herzien hun cijfer verhogen. Dat had ik ook.... en ik denk dat dat het kenmerk is van een klassieker.....

Wauw, Supergans. Je hebt je speciaal om deze film naar beneden te halen geregistreerd op deze website, en je komt niet met een betere naam dan Supergans?

Hoe dan ook, over smaak valt niet te twisten, maar ik sluit mij volledig aan bij Denden Piek:

Jonny Greenwood zit met zijn TWBB-soundtrack regelmatig in mijn CD-player / iPod, want wat een prachtwerk!

En dat is nog maar het toppuntje van de ijsberg.

TWBB is een ijzersterke picture, met een krachtig, doch 'moeilijk' en niet luchtig verhaal. Het is een film dat de volle concentratie eist. Ik raad aan dat mensen die de film willen gaan zien, de film die concentratie geven wat het verdient. En niet dat je de film erbij pakt voor een avondje 'lekker filmpje kijken' (wellicht á la American Pie / Detroit Rock City), want dat kom je bedrogen uit en krijgt ze door jullie frustratie weer een slechte beoordeling op deze website, nadat jullie je daar speciaal voor hebben geregistreerd.

Hier hetzelfde: fantastische soundtrack!

Met een film zoals TWBB is het net zoals met films à la American Pie: je gaat ervoor zitten, je laat het op je afkomen en op het einde vond je het goed, matig of slecht.

Je concentreren, je best doen, de aandacht geven die het verdient, een 2de of een 3de keer kijken en bla bla bla: gezeik van de bovenste plank.

Een film moet je op welke manier dan ook bij het nekvel grijpen, vanaf de eerste keer en niet na 5 keer kijken. Doet hij dat niet, dan is hij alvast gedeeltelijk mislukt. Wordt een film beter na enkele keren kijken, dan is dat wat mij betreft een onbedoeld neveneffect, want je mag mij altijd eens een regisseur noemen die bewust films maakt die moeten "rijpen". Film is geen wijn.

Je hebt films die uitstekend zijn omdat ze de kijker weten te verrassen. Zullen we die dan ook maar met zijn allen naar beneden herwaarderen na een 2de kijkbeurt, omdat het verrassingseffect weg is? Ronduit belachelijk.

Als je de moeite neemt om een film vijf keer te kijken, dan zit er sowieso wel iets in dat je gegrepen heeft, me dunkt

Ontzettend leuk dat je zo hard reageert op iets wat ik schreef, Malli, maar ik heb niet geschreven dat ik vind dat TWBB meerdere kijkbeurten nodig heeft?

Wij hadden het namelijk over de score: die kon ik de eerste keer niet plaatsen.

Dat sluit niet uit dat ik vind dat je TWBB meerdere kijkbeurten kan geven, want je ontdekt steeds meer

Dus ronduit belachelijk misschien, maar dat geldt dus niet voor mijn / onze reacties op de muziek..