There Will Be Blood (2007)

Waarom dit één van de beste films allertijde is in mijn ogen:

Het onmiskenbaar talent van Thomas Paul Anderson geeft aan deze film geweldig veel panache en vooral diepte. Dit door de sterkte van zijn hoofdpersonage D. Plainview. De man is tegelijk broos (familiebanden, sociaal onaangepast) en ijzersterk ( businessman, karakter, doorzettingsvermogen). Hij is extreem succesvol in de zakenwereld maar ook zwaar gefaald om ooit met iemand contact te blijven houden. Het familiebedrijf waarop hij had gehoopt is er nooit gekomen.

De settings waarin het hoofdpersonage vertoeft voelen rauw en naturalistisch aan en sluiten perfect aan bij het thema van de film wat een soort 'struggle for life is' van de opkomende VS. Waarom een 'struggle for life' ? Ook al heeft D. Plainview al rap zijn levensnoodzakelijke inkomsten door het aanboren van zijn eerste bron toch heeft hij meer nodig om zijn honger te stillen en zijn leven betekenis te geven. Aan de top staan en blijven biedt de grootse zekerheid om te overleven. Dus in de ogen van Plainview is iedereen zijn concurrent tenzij men aan hem gehoorzaamt. Toch gaat hij er ook dan vanuit dat de mens bedriegelijkheid is. Uiteraard zijn er in dit verhaal mooie parallellen te trekken naar de hedendaagse 'struggle for life' al is Plainview natuurlijk wel een extreem en ver doorgedreven voorbeeld. De link die Anderson legt met het religieuze leven gaat hier naadloos in op en tussen de twee aspecten van het leven ontstaat een dialectiek die zeer vruchtbaar blijkt. Andere interpretaties zijn ook mogelijk over het thema en dat door de gelaagheid en door de weigering van Anderson om een standpunt in te nemen. Want wie is goed en wie is slecht in dit verhaal ? Wie wint en wie verliest ?

De sfeer van de film is door de prachtig duistere en voorstuwende score heel broeierig. Ook de fotografie ligt in dezelfde lijn wat enkele memorable beelden oplevert. Door de tempowisselingen in de film (vb flitsende scène waarin de olie in de lucht schiet vs. tocht die Daniel met zijn 'broer' onderneemt) is de film wel moeilijk verteerbaar doch blijft hij boeien omdat de film toewerkt naar een orgelpunt.

De acteerprestatie van de D.D. Lewis is fenomenaal en ook de andere acteurs zijn mede door Anderson (die elke acteur boven zichzelf kan laten uitstijgen) zeer goed in hun rol. De grote sterkte van deze film blijft toch de weergaloze dialogen die door de uitzonderlijke prestatie van D.D. Lewis nog beter tot hun recht komen.

Episch, beangstigend, meeslepend, verukkelijk

Hebzuchtig naar je aandacht kruipt deze film in je hoofd en daarom beschouw ik hem al één van de beste films ooit gemaakt.

Goeie recensie! Dit komt allemaal uit jouw pen?

Super recensie, Wall-M!

Kan ik me goed in vinden! Markeer hem als mening, anders gaat ie nog verloren in de brei aan berichten

Zo een compliment van de grootste fan en verdediger van TWBB! Steek die maar in je zak Wall-M

De nagel op de kop Wall-M.

Respect!

@ laundromat

Vergeet ik nog mijn eigen bescheiden recensie van een paar maanden terug te markeren. Meteen nog maar even gedaan.....de pot verwijt de ketel

Deze twee gaan wel niet goed samen, vind ik. Of mis ik iets? Ik had de indruk dat Plainview 'on top of the food chain' stond.

....

De menselijke food-chain is anders dan die we gewend zijn. We hebben het over macht, bezit en succes. Deze piramide is dynamisch en veranderd heel de tijd. Ook al sta je aan de top, het is nog steeds een 'struggle' om daar te blijven.

Wat ik duidelijker zag was 'hebzucht', 'obsessie' en de sociale isolatie die daar uit voorkomt. Een beetje zoals Charles Foster Kane in Citizen Kane. Misschien vormen de Daniel Plainviews van de wereld de basis van de Westerse maatschappij?

Zeer zeker AC1, Ik zie Plainview als een duistere personificatie van het kapitalisme waarin het materiële en immorele een duidelijke rol speelt in diens leven. Hij ziet in mensen enkel de middelen om zijn doel te bereiken.

Op het einde van de film woont hij in een grote villa, zijn bedrijf boert goed maar dan zie je dat het allemaal een illusie is.Hij is helemaal niet gelukkig. . De zogezegde welvaart-staat die het kapitalisme moest verwezenlijken is dan ook niets meer dan een idealistische droom.

Goed dat er hier discussie over ontstaat. Ik denk dat dit nu net de hele opzet is van de film. Ik kan mij zeker ook vinden in de mening van AC1 en Asaharo alhoewel dat TPA wel toont in de film dat er de wil is van D. Plainview om iemand in vertouwen te nemen (zie de 'broer') maar dat hij dan toch steeds bevestiging krijgt van de bedriegelijkheid van de mens. Daarom denk ik dat je Plainview ook kan zien als iemand die angstig is en daarom uit angst zoveel mogelijk controle wil krijgen dus macht. En daardoor ook die hebzucht. Uiteindelijk zijn streven naar een diploma, streven naar succes, gelovig zijn allemaal manieren om die angst te overwinnen. Dus ik denk dat PTA D. Plainview niet voorstelde als personificatie van het kapitalisme maar eerder als man die door zijn lot en uit angst naar het kapitalisme toegezogen werd. Daarom dus 'struggle for life' ook al staat hij aan de top van de voedselketen de angst is dezelfde als de mensen die onderaan bengelen.

Maar dit blijft uiteraard een persoonlijke mening

Ik zie mijn interpretatie zeker niet als de enige juiste, iedereen zal deze film wel op een lichtjes andere manier bekijken en aanvoelen. Dat maakt het net zo een boeiende film.

'I have a competition in me. I want no one else to succeed.'

Een groot acteur speelt een groot acteur. Daniel Plainview is een man met één doel voor ogen en hij zal er alles aan doen dit te bereiken. Een levensverhaal van iemand die zijn hele omgeving verwoest om zichzelf als uiteindelijke winnaar uit te roepen. Een epos dat je vastgrijpt, meesleurt en niet meer loslaat.

De opening is sublieme start waarin een zwijgzame introductie van Daniel Plainview en zijn zoektocht naar rijkdom plaatsvindt. Het begin van zijn grote competitie in het leven; de concurrentie uitschakelen, onafhankelijk zijn van alles, alleenheerschappij en niemand zal hem ooit vertellen hoe te handelen. Voldoende mensen komen op zijn pad die hem de weg willen wijzen, of hulp aanbieden, die de haat van Plainview jegens allen alleen maar versterkt.

Zijn grote tegenstander en dwarsligger is Eli Sunday, ook op weg naar succes. Niet op het gebied van olie, maar zieltjes winnen voor zijn kerk. Zijn bedoelingen als predikant zijn twijfelachtig, hij laat ook zijn ware aard nauwelijks zien. Paul Dano speelt zijn karakter uitstekend en de psychologische oorlogsvoering tussen beide is een denderend conflict.

De achternamen van de twee hoofdpersonen zullen ongetwijfeld verwijzen naar, of zelfs symbool staan voor, het kapitalisme en christendom rond 1900 in de VS. Het zijn tegenpolen die van elkaar leven en botsen, Plainview en Sunday. Die strijd kan ook geïnterpreteerd worden als een innerlijk duel.

De eindscène onderstreept de dalende spiraal van Plainview en laat hem eenzaam en bovenal ongelukkig in zijn eigen slagveld achter. Day-Lewis geeft alles als de oude Plainview, een extreem complexe en verscheurde persoon, die zowel fascinerend als angstaanjagend is. Ondanks dat Eli Sunday komt bedelen voor geld, lijkt deze vrij voldaan en gelukkig om een oude bekende te zien. Plainview daarentegen is verdronken in zijn eigen idealen en radeloosheid nu er niemand meer is om zijn grote overwinning mee te vieren. Kunnen we nog wel van een triomf spreken?

Hmmm, en dan zijn sommigen er altijd als de kippen bij als ik eens een spoiler-tag vergeet, waar zijn ze nu...?

Vroeg naar bed. Spoiler-tags alsnog geplaatst.

Deze film ook maar is gezien, ik moet zeggen dat ik me prima heb vermaakt. Ondanks dat het verhaal eigenlijk weinig om het lijf heeft blijf je toch geboeid kijken.

Denk wel dat het vooral een show van de acteurs is, iedereen doet z´n rol naar behoren en Daniel Day-Lewis zet hier ook een indrukwekkende prestatie neer.

Vond de muziekscore zelf een beetje kut en zwaar misplaatst, het probeerde vooral een spanning te creëren, terwijl het helemaal niet spanend was allemaal. Dit geeft de film zo nu en dan toch een sfeertje mee die me niet echt helemaal beviel.

Ook het einde vond ik niet zo mooi, ondanks dat de scene tussen Eli en Daniel indrukwekkend is vond ik de overgang van (dacht ik) 1911 naar 1927 opeens te gehaast, het paste wat mij betreft niet helemaal in het verhaal.

Prima vermaak, maar geen toppertje voor mij.

3,5*

Voor mij was het ... EINDELIJK EENS GEEN TYPISCHE FILMSCORE! OEF! Ik had ook helemaal niet de indruk dat de muziek zoiets voor de hand liggend als spanning of ... vrolijk of ... triestig ... of grappig wou weergeven.

Het is zeker geen typische filmscore, maar vanaf de beginscene creërt die score wel een zenuwachtig gevoel bij mij. Iets wat mij betreft niet bij de rest vd film past. Het was in ieder geval alles behalve vrolijk o.i.d.

De film is ook allesbehalve vrolijk en een zenuwachtig gevoel is zeker niet misplaatst. Die eerste onheilspellende toon als de bergen in zicht zijn geeft meteen aan dat er iets gaat gebeuren wat Plainview voor zijn leven zal tekenen. Jammer dat je de muziek niet bij de beelden vond passen.

Het was in ieder geval een gedurfde en gewaagde keuze. Ik weet zeker dat de meeste bioscoopgangers niet vertrouwd zijn met deze stijl van muziek.

Net gekeken, ik vind het een fenomenale film die waarschijnlijk mijn top 10 zal in duiken. Ondanks de lange speelduur heb ik mij geen seconde verveeld, de 2,5 uur vlogen voorbij. Acteerprestaties is alles al over gezegd, dialogen waren van een zeer hoog niveau(eindscène is nu al legendarisch denk ik). Ik vond de scène wanneer Daniel aan het huilen was ook veelzeggend en zéér sterk (ondanks de macht en hebzucht is hij diep vanbinnen zeer ongelukkig). Die scène + zijn lichaamstaal en mimiek bewijzen dat hij toch een mens blijft. Ik vind het op dat vlak ook niet ongeloofwaardig dat er in echte (zaken)leven geen mensen als Daniel kunnen bestaan, die zijn er zeker en vast. Doodjammer dat deze film niet in de top 250 staat, op IMDB weten ze hem duidelijk beter te waarderen. Al is het begrijpelijk dat deze prent niet voor iedereen even toegankelijk is. Ziezo, 4,5 sterren

Een rauwe drama die erg goed neer is gezet.
Ik vind de muziek soms wel iets onduidelijk, want soms werd
de muziek erg spannend maar dan gebeurde er vrij weinig.

Het einde van de film vind ik persoonlijk iets minder.
Ik snap niet echt waarom ze die leeftijd periode laten zien.
De man is oud en dan kan het zijn dat je niet meer helemaal bij
je bewustzijn bent en dat je dingen uit zijn verband gaat zien. Dat gebeurt bij zoveel mensen. Dat is dus geen reëel beeld van hoe iemand echt is.
Ik had liever een stuk gezien over hoe hij was toen hij net klaar was en hoe hij toen dacht.


Ondanks de kleine min puntjes een bijzonder goede film die bleef boeien tot het eind.

deze film moet je vaker kijken om hem echt te kunnen waarderen

Dat had ik vooral met Magnolia, een film die ik tijdens de eerste kijkbeurt te zwaar, te gewichtig vond overkomen. De andere films van PTA vond ik wel meteen goed vanaf de eerste keer.

Tamelijk laag beoordeelt hier, maar ik begrijp wel waarom: 4.00 (3.90)

Knap drama epos dat in verregaande mate opbokst tegen alle Hollywood idealen, waar Anderson zeer goed in geslaagd is. Zo zien we een eerste kwartier waarin nauwelijks een woord wordt gesproken en hecht Anderson vooral waarde aan het op de juiste manier uitten van de dialoog. Vooral het rustieke eerste kwartier doet aanvoelen alsof we met een film van veertig jaar oud te maken hebben, hetgeen de setting rond het jaar 1900 een enorme boost geeft. Cinematografisch valt er sowieso weinig op de prent aan te merken. Geconcentreerd camerawerk vangt vele rauwe scenes; aan elkaar geplakt door een welhaast perfecte montage. Enkel over de soundtracks valt te twisten, ik persoonlijk was er in elk geval niet echt kapot van. Wel is er de geweldige performance van Daniel Day Lewis voor wie dit soort rollen bij uitstek zijn weggelegd, bijgestaan door overwegend goede bijrollen. Maar dan het punt waarom deze prent bij menigeen bot vangt, het verhaal. Met als één van de belangrijke elementen het christelijke 'gelul' van Eli en de kerk. Dat irriteert me in menig film enorm en dat is in There Will Be Blood niet anders. En daar ben ik volgens mij zeker niet de enige in. Desondanks ruim bovengemiddeld, al wist het me slechts bij vlagen echt mee te slepen.

ja lieve weertenaar, als het nou christelijke propaganda was dan kon ik het begrijpen, maar het is overduidelijk, en dan bedoel ik echt overduidelijk, dat het als christelijk gelul bedoeld is.

Toch wel een 'zware' film. Intrigerend tot het einde. Een 'verrassend' einde. Had ik niet verwacht, en egenlijk toch weer wel gezien de levensopvatting van Daniel Plainview. Rauw voor alles wat hem in de weg staat, vriend en vijand. Bizar dat een welbespraakt en intelligent persoon als Plainview gelijkertijd toch ook zo gehandicapt kan zijn.

Mijn derde film van Anderson na Boogie Nights en Magnolia. En hoewel de andere twee nou ook niet echt vrolijk zijn, is dit toch wel de meest naargeestige tot nu toe. Daniel Day-Lewis is terecht bekroond voor zijn prestatie in de film. Ik heb zelden zo'n overtuigend personage gezien. Hij trekt daarmee de film dan ook uit de middelmaat. Het verhaal is bijzonder, maar op momenten erg langdradig. Dat ligt dus niet aan de speelduur, maar aan de lang uitgesponnen scenes. En de rest van de cast kan het niveau van Day-Lewis niet bijbenen.

Een lange zit deze film, maar een zit die de moeite waard is, mits je niet snel in een depressie gepraat wordt.

Waren er trouwens ook andere mensen die aan The Aviator moesten denken na het zien van deze film, of ben ik de enige...?

Prachtige film met een ijzersterk verhaal. Zeker niet als langsdradig ervaren, ik heb juist de hele film geboeid zitten kijken. Een minpunt vond ik de eindscene, die erg 'nep' op mij overkwam. Hoe Eli ontzettend klungelig over de bowlingbaan strompelde, kwam heel gespeeld over op mij, terwijl de rest van de film veel realistischer was.

Wel mooi hoe het geloof nog even te kakken wordt gezet. Valse profeten en leugens. Gelukkig leven we nu in modernere tijden, waarin de meeste mensen zelf kunnen en mogen nadenken, om zo een eigen geloof te vormen. Maar laat het ze in Staphorst of Urk niet horen.

Depressief vond ik de film trouwens allerminst. Daniel is geen lieverd, maar goed, de baas van Shell ook niet. En wij ook niet. Alleen zijn wij te nietig om onze verdorvenheid ooit te kunnen omzetten in daden die daadwerkelijk slecht zijn. In plaats daarvan houden we het op knikkers stelen van de buurjongen, omdat we het niet kunnen hebben dat hij die ene reuze-reuze wel heeft, die wij maar niet kunnen krijgen. En daar wordt ik niet depressief van, ik was maar wat blij met die knikker