There Will Be Blood (2007)

Nee, dat was richting LeBlanc

Ah ok.

De film begrijpen is wel heel persoonlijk natuurlijk.

Mijn beschouwing is geheel anders dan de jouwe en toch denk ik dat ik m begrepen heb

Kapitalisme en misantropie gaan ook hand in hand.

film over en tussen twee kwaden van de menselijke beschaving, religie en kapitalisme zonder sociale democratie. Nou ja, nee toch, uiteindelijk wel. XD.

Schitterend als cinema. Eerste 15 minuten zijn werkelijk groots – zonder woorden en spaarzame maar onheilspellende tonen als score een tragiek beschrijven. Later nog een fantastische scene – het ongeval met het zoontje, fenomenale tracking shot van Lewis die het jongetje draagt met opnieuw begeleidt door een fantastische score.

Schitterend als karakterstudie : Anderson zoekt naar de roots van zijn habitat (Californië). Het graven in de aarde (letterlijk) om een gemeenschap te stichten. Hij portretteert zijn twee pioniers als mensen van vlees en bloed. De strijd om macht kan beginnen maar we leren evenveel (of meer) over het personage van Lewis (Plainview). Een signaal van Anderson over welke institutie zal winnen ? Het personage van Dano (Sunday - toeval die naam voor een gelovige ?) is wat vager, soms zelfs mysterieus. De broer (Paul) aan het begin van de film die vertelt over het vinden van olie. Is dat niet een persoonlijkheid van Eli ? Bestaat de broer wel ? Ze worden door dezelfde acteur gespeeld. Een hint misschien dat Eli een soort Jekyl and Hyde is.

Schitterend als visie. Deze allegorie belichaamt Amerika en spits zich toe op een confrontatie van 2 machten.

Maar er zijn er ook veel gelijkenissen tussen de 2 personages. De ziel (van Amerika ?) is reeds aangetast vanaf het begin want beiden zijn bedriegers, predikers (om terrein te kopen heeft hij een mooi verhaaltje klaar), corrupt en kwaadaardig. Beiden hebben ook hun sanctuarium, een boortoren en een kerk (Anderson brengt dit in beeld alsof het dezelfde symbolen zijn) en beiden hebben geen band met familie en zijn eenzaten die niemand vertrouwen.

Maar (ja, er is een maar) de afronding ligt me op de maag. We komen weliswaar uit op die geniale finale waarin een clash zich zal voltrekken. Maar ik voel een ongelijke strijd. Sunday is reeds gebroken vanaf het begin dat hij binnenkomt en met veel gemak kan Plainview de vernederingen (eerst verbaal en dan fysisch) plegen. Te gemakkelijk. Omdat Anderson gelooft dat kapitaal de krachtigste macht is ? Of is de haat meer persoonlijk dan ideologisch geïnspireerd waardoor het simplisme van held versus vijand eventjes doorschijnt ? Was dit de reden waarom de background van Sunday vergeten werd te schetsen ?

Desalniettemin overwint de totaalbeleving. In met gothic gedrenkt universum (ook de letterdruk van de titel verwijst ernaar en ook Phantom thread vist in die vijver) beheerst Anderson vakkundig de filmtaal (je zou het bijna als vanzelfsprekend vinden maar de fotografie van Elswit is geniaal) om zijn historische visie van ontstaan van zijn geboortestreek in een getormenteerd palet te schilderen.

Zeker geen slechte film, maar ik zat op iets te wachten wat uiteindelijk niet ging gebeuren en bleef vervolgens met een wat leeg gevoel achter (met de aftiteling in zicht).

Ik had deze film om e.o.a. reden nog nooit gezien. Hij begint sterk en houdt dit best wel lang vol. Hier en daar lijkt ie wat in te kakken, maar dan pakt ie het weer fijn op. Helaas is het eind wel een zwaktebod van deze film, waar ie een beetje uit de toon valt. Al moet ik zeggen dat het gedrag van de uitstekend spelende Lewis onderweg al nare trekjes begint te krijgen. Dat begint vooral wanneer zijn zoon doof begint te worden En eigenlijk moet hij daar niks van hebben. De haat tegen veel mensen is ook al zo'n ding. Waar komt die wrok vandaan? En dan hebben we nog Paul Dano. Met zijn duivels uitbanningen moest ik er op een gegeven moment wel om lachen. Was dit niet net een beetje over het randje heen? ik denk het wel. Afijn het gaf de film wel weer jus. Film kijkt trouwens wel fijn weg beelden zijn goed allen het geluid liep niet synchroon. Jammer!! Stoort toch een beetje in de film. There will be blood heeft een wat vreemde titel. There will be oil zou logischer geklonken hebben.

Ik vind de film niet geheel geslaagd en dat komt met name door het einde, maar misschien ook door zijn vreemde karakter die ik nergens kan plaatsen. Desalniettemin wordt er uitstekend gespeeld.

Film 3.5
Beeld 4.5
Geluid 4.0 (loopt niet synchroon)

De film is bovenal een allegorie waarbij Plainview het kapitalisme (survival of the fittest) en Sunday de kerk vertegenwoordigd. De twee pijlers waarop de Amerikaanse samenleving is gestoeld. Zij strijden om de absolute macht.

Toch zie je zijn karakter steeds meer veranderen. Dat begon al met die 'broer' en later met zijn zoon. Het ging volgens mij meer om macht. En misschien begon het al met zijn vrouw.

Ik schrijf tocht dat het om macht gaat.

Daniel Day Lewis is een erg, erg goede acteur. Maar de films waar hij in speelt gaan nogal vaak ten onder aan een overmaat aan epicness, en dat is ook bij dit geval weer zo. Op zich klopt het allemaal prima, met geniaal mooie scenes, een droef en donker thema, mooi uitgewerkte moeizame karakters, wijdse landschapjes. Maar het komt toch op een of andere manier absoluut niet tot leven, en ik merk dat ik de hele tijd zit te kijken hoe lang het nog moet duren.

Niet mijn film, kennelijk. Of misschien op een verkeerd moment gezien - wellicht denk ik er over een paar jaar weer anders over.

Brute film! Het verhaal start precies 125 jaar geleden met een beklijvende openingsscene. Het eerste kwartier wordt er niet gepraat. Dan ontwikkeld zich een strijd tussen een nietsontziende, misantropische, zelfgemaakte oliebaron en de lokale (valse?) godsdienstwaanzinnige prediker.

Deze film is allesbehalve een typische Western maar toont het echte "Wilde Westen".

Schitterende decors en verbluffende acteerprestaties. (met oa. Daniel Day-Lewis)

Heftig, zwaar, traag tempo, niet om vrolijk van te worden maar toch een absolute aanrader.

Het enige negatieve aan deze film, is de te lange speelduur

Toen ik 'm voor het eerst zag ongeveer een tiental jaar geleden vond ik deze film afschuwelijk. Nu zag ik 'm op Netflix staan en wegens de gebruikelijke keuzestress dan toch maar met enige tegenzin voor TWBB gekozen.

Nu was ik eigenlijk wel aangenaam verrast, Daniel acteert heerlijk en die snor staat 'm geweldig (Tom Selleck blijft echter wel de kroon spannen). Het begin is leuk en enorm sfeervol. Nadien zwakt het geheel wel wat af en dat gedoe met die pastoor was er wat over. Al bij al heb ik er wel van genoten deze keer, dus het kan wel degelijk dat een film je over de jaren alsnog gaat bevallen (of omgekeerd).

"What are you looking so miserable about? There's a whole ocean of oil under our feet! No one can get at it except for me.”

Wederom een film die al heel lang op mijn kijklijst staat maar die ik eigenlijk nooit heb willen kijken dankzij de nogal wat langere en afschrikbare speelduur die deze film hanteert. Toen de film op Netflix verscheen (ik meende vorige maand), kreeg de film ook weer nieuw daglicht bij mij. En omdat ik nog een beetje in de vibe van de begin jaren twintig zat (niet gelijk het wilde westen, wel dezelfde setting) heb ik de film gelijk aangezet gisteravond, wat resulteerde tot een goede en vermakelijke filmavond maar, wel eentje waarvan ik een bittere nasmaak over hou door het gevreesde wat ik eerder benoemde; de speelduur. De film is vooral in de eerste negentig minuten heel vermakelijk maar, ik merkte toch wel dat het laatste half uur een taaie zit werd. Eigenlijk alles nadat hij het voor elkaar kreeg om die pijpleiding te leggen was niet echt héél boeiend meer. Het verhaal sloot zichzelf leuk af, al had ik wel genoeg gezien.

Maar, niet van Daniel. Wat een prachtige rol zet hij neer als Daniel Plainview, de oliemagnaat die land opkoopt om daar te gaan boren en zijn eigen mijnen te bouwen, en zo een imperium voor zichzelf en zijn zoontje te bouwen maar, eigenlijk door verschillende tegenslagen steeds dieper in een dal terecht komt en je ook zijn mentale gezondheid achteruit ziet gaan. Ik noem bijvoorbeeld het ongeluk met zijn zoontje, waar zijn zoontje doof raakt en een man die verteld zijn broer te zijn maar, zijn werkelijke “broer” (wat ook niet zeker was) achteraf is overleden aan TBC, en die beste man zich dus voordeed als zijn broer. Hij heeft die man na de waarheid ook even koudbloedig afgemaakt, en vanaf dat moment veranderde Daniel dus aanzienlijk.

De film laat overigens een prachtig beeld aan natuur zien, het nog braakliggende west kant van Amerika is een indrukwekkend gebeuren, en ook de groei naar het imperium maar, ook waanzin en verraadt is eveneens een waanzinnig beeld om te volgen. Er is genoeg actie, en het stukje olieboren vond ik ook heel interessant om te volgen.

Toch deed het einde niet veel goeds, en vond ik de tijdsduur gewoon simpel weg te lang. Toch vond ik het verhaal best interessant om te volgen voor een langere duur, en heb ik best genoten van zowel de acteerprestaties, als het regie werk wat op veel plekken toch wel erg keurig is afgewerkt.

De film geeft een heel sterk beeld van de tijd waarin het zich afspeelde. Daniel Day-Lewis zet een fantastische rol neer. Hij draagt de hele film. Bijzonder knap. Maar wat ontzettend jammer van het ontzettend zwakke einde. Vond het echt een domper.

Herzien, na 13 jaar. De film kan heel goed spanning opwekken, vanuit de cinematografie, de score (vol dissonanten) en het acteerwerk. Dit houdt het van begin tot eind boeiend. Inhoudelijk vind ik het nog steeds niet zo geweldig. David Plainview kan niet genieten van zijn eigen succes, maar teert vooral op het mislukken van anderen. Er speelt een soort trauma uit zijn jeugd, waar alleen maar naar gehint wordt, en ook dat hij eigenlijk verlangd naar familie. Mja, als dit een 'geweldige karakterstudie' moet zijn, dan is het wat mager. Er wordt nog net geen 'Rosebud' gezegd. Ook de ontsporing van het laatste halfuur valt nog steeds niet echt lekker bij me, hoewel het dit keer ook niet echt afstoot. Voor mij is PTA op z'n best als hij het in herkenbare situaties zoekt, in plaats van 'larger than life' karakters op te voeren die zich proberen te onttrekken aan het normale menselijke gewoel, zoals Plainview, Lancaster Dodd (The Master) en Reynolds Woodcock (Phantom Thread). Desondanks een vol punt omhoog, omdat het heel goed gemaakt is.

"There Will Be Blood" heeft een sterke reputatie als het gaat om acteerwerk en cinematografie, maar mijn persoonlijke ervaring met de film liet me enigszins verdeeld achter. Ik had waarschijnlijk te hoge verwachtingen door de veel te hoge score hier op moviemeter, want hoewel ik het eens ben dat het goed geacteerd was en prachtig gefilmd, vond ik het verhaal behoorlijk bizar en het heeft me niet helemaal kunnen overtuigen.

Het acteerwerk en de cinematografie zijn onbetwistbaar hoogwaardig. Daniel Day-Lewis levert een indrukwekkende prestatie, en de visuele pracht van de film is moeilijk te negeren. De film creëert een krachtige en soms ongemakkelijke sfeer die zeker bijdraagt aan de algehele impact.

Desondanks bleek het verhaal een uitdaging voor me. Hoewel ik de ambitieuze aanpak waardeer, zorgde de eigenzinnige, onsamenhangende en onconventionele verhaallijn ervoor dat ik me niet helemaal voldaan voelde na het kijken, vooral omdat mijn verwachtingen hooggespannen waren.

Wat betreft het aspect waarin religieuze personages soms als excentriek of vreemd worden afgebeeld, moet ik zeggen dat ik het jammer vind. Het lijkt een terugkerend thema te zijn in veel films, en het draagt bij aan een bredere trend waarin religieuze overtuigingen vaak op een stereotiepe manier worden neergezet. Dit doet afbreuk aan de geloofwaardige representatie van diversiteit in de samenleving en is een punt van zorg dat ik ook heb bij "There Will Be Blood". Er wordt vaak gedaan alsof alle religieuze mensen vreemde vogels en anti-wetenschap zijn, terwijl dat in het echt niet zo is.

Al met al is "There Will Be Blood" een film die bewondering afdwingt voor zijn technische aspecten, maar waarvan het verhaal niet voor iedereen is weggelegd. Mijn persoonlijke reactie op de film was gemengd, waarbij ik het ambitieuze karakter waardeerde maar tegelijkertijd ook wat teleurgesteld was door de verwarrende verhaallijn.

Ik heb 'm puur vanwege de hoge score hier gekeken, maar je mist niet veel als je deze film overslaat.

Te hoog? Op IMDb is de score 8,2/10.

Voel je je persoonlijk aangevallen door de film? Volgens mij wordt er nergens gesuggereerd dat alle gelovigen gek zijn. Maar religieus fundamentalisme is wel een probleem in de VS en elders. Lees bijvoorbeeld dit eens.

Many American states including Texas, Tennessee, Kansas and Pennsylvania have had their tiff with evolution. Serbia, Poland and the Netherlands have also had issues with teaching evolution in schools. In 2017, Turkey dropped it. Saudi Arabia, Oman, Algeria and Morocco have banned the teaching of evolution completely. In Egypt and Tunisia, evolution is presented as an unproven hypothesis.

Leer mij religieuze mensen kennen. Ze proberen natuurlijk vaak heel normaal en objectief over te komen (ook omdat ze denken dat ze dat werkelijk zijn en het valt tot op zekere hoogte ook wel een tijdje vol te houden), maar het is helemaal niet normaal en objectief om een geloof aan te hangen dat bv. een scheppingsverhaal, wederopstanding na 3 dagen dood en meer van dergelijke wonderen voor waar aanneemt. En dan zegt men natuurlijk snel dat je dat niet zo letterlijk moet nemen, maar waar dient dat geloof nog voor als je echt zo wetenschappelijk objectief beweert te zijn? Dat je in 'iets (hogers)' gelooft? In 'het goede'? Da's onder de streep vaag gel*l, sorry dat ik het zo zeg. En nu maar hopen dat je niet reageert (we komen er toch niet uit), want dan wordt het een religieuze discussie, dat mag niet en dan worden deze berichten in no-time verwijderd.

Weet je zeker dat je niet een beetje te zuur reageert door de jou stekende religie-kritiek...?

Beetje oppervlakkige en onnodig persoonlijke reacties op op het punt dat Sabri88 naar voren brengt en dat volgens mij best hout snijdt.

Als je het te ver vindt gaan, haal maar weg hoor. Maar oppervlakkig, hoezo? En onnodig persoonlijk? Die laatste is gewoon een (okay, best directe, maar dat mag toch) oprechte vraag.

P.s.: Sabri88s reactie komt een beetje over als iemand die niet van black metal houdt, er muziek van gaat opzoeken en luisteren en dan lekker gaat spuien op een forum. Als je het echt zó 'christenvriendelijk' wilt hebben, dan zijn daar echt wel speciale films voor op te zoeken.

Ik zie nergens dat hij of zij aan het spuien is. Gewoon een keurige alinea over de karikaturale weergave van religieuze beleving in films, iets wat de user aanwijst als een patroon waar hij wat van vindt. Dat is filminhoudelijk.

Keurig oogt het zeker, maar dat zegt niet alles. Hoezo is het karikaturaal? Dano zet toch een formidabele prestatie neer? Zijn rol is dan die van een godsdienstwaanzinnige, maar ja, die bestaan nou een keer en de regisseur heeft besloten dit verhaal op deze manier te vertellen. Hoe had dat in dit verhaal anders gemoeten? Ik vind het echt kolder en krijg zeer de indruk dat de user zelf gelovig is en het zich te persoonlijk aantrekt. En dat zou niet filminhoudelijk zijn, maar klagen dat jouw geloof er in deze film maar bekaaid af komt.

Over dat patroon: daar wordt niets over uitgelegd of toegelicht (hoeveel films? een paar voorbeelden graag, want dan weet ik over welke rollen het gaat en hoezeer er sprake kan zijn van een patroon) en is dus ook niet inhoudelijk.

Ten overvloede: prima als je ergens in gelooft, ik vind het zelfs wel mooi als iemand daar iets in kan vinden zoals bv. troost, maar dat heeft met deze film eigenlijk niets van doen.

Dat zijn goede vragen om een gesprek mee aan te gaan. Mijn vraag is: wat is de laatste film die je zag waar een neutrale religieuze beleving in voorkwam (dus niet overdreven positief of negatief geportretteerd)?

Die wedervraag snap ik niet; over religie kan je enkel twisten; je bent ervoor of ertegen, een tussenweg bestaat gewoon niet. Maar mocht iemand er toch absoluut neutraal instaan, dan zou diegene niet de moeite nemen er een film over te maken.

Een personage dat in dat specifieke onderdeel van het karakter lijkt op de vele honderden miljoenen 'normale' gelovigen, zoals die naast je kunnen wonen.

Er zijn toch miljoenen (lees; heel veel) films waarin je een personage naar de kerk ziet gaan (om te trouwen, een begrafenis bij te wonen enz...) , een kruisteken ziet maken voor het eten, een gebedje hoort zeggen...terwijl er verder niks bijzonders positief of negatief over het geloof gemeld wordt. Hoe neutraal wil je het hebben?

'Normale' gelovigen, je zet het zelf al tussen aanhalingstekens, die bestaan volgens mij dus niet. Kan je een film noemen die jouw 'stelling' illustreert?

Alhoewel, er schiet me nu een personage te binnen die misschien wel kan passen, die van Will Ferrel in 'Winter Passing'? Bedoel je dat misschien?

En wat Kronos zegt, dat vind ik dan weer iets anders. Dat gaat over details in films die verder niet echt over religie gaan, toch?

Ja, ik wil het nu wel even zo neutraal mogelijk houden. Het is zo dat vele miljoenen gelovigen hun geloof beleven. Als een detail. Eens naar de kerk gaan, eens een gebedje opzeggen.

Als religie een belangrijk onderwerp in de film is dan is dat omdat men er iets bijzonders over kwijt wil. Positief, negatief, of beide.

Beleving van religie als meer dan een detail kan moeilijk neutraal zijn want gaat altijd gepaard met (innerlijke) strijd. Geloof kan namelijk enkel bestaan dankzij twijfel. Maar het geloof houdt niet van twijfelaars. Om je een goede gelovige te voelen moet je die twijfel dus zo hard mogelijk ontkennen.