I'm Not There. (2007)

Was inderdaad in de war. Ik vond het al wat tegenvallen voor een Solondz film.

Ik geef de film een dagje later toch 3*. Was gisteren wellicht iets te streng. Film heeft immers wel een originele vorm en kent een aantal mooie surrealistische scenes. Maar ik blijf het jammer vinden dat het als geheel niet helemaal goed uit de verf komt.

Afgelopen week heb ik de film nog een keer bekeken. Gemengde gevoels dit keer, nog meer dan de eerste keer. Ik snap niet zo goed waar Mochizuki Rokuro het over heeft als hij ons verteld dat dit een film over de jaren 60 en 70 is, of een film over Amerika. Het is gewoon een film over Bob Dylan, natuurlijk gaat deze film wel iets verder dan de gemiddelde biopic, maar laten we het er ook niet meer van maken dan het is. Het idee is goed, de uitvoering vind ik niet briljant.

Het is natuurlijk een film over Bob Dylan. Maar dat is natuurlijk niet waar hij over gaat... Ik schreef er ooit dit over:

http://subjectivisten.typepad.com/de_subjectivisten/2008/03/im-not-there-ha.html

Kan je me dan misschien uitleggen waarom jij dit ziet als een film over de jaren zestig en zeventig? Misschien als ik de film dan ook weer beter ga waarderen.

Wat een film.. Zo worden ze niet vaak gemaakt.

Cate Blanchet is ongelofelijk.

Leuke verwijzingen ook naar Fellini, Godard en Peckinpah.

En... Richie Havens speelt in deze film . . ik dacht dat ie al lang dood was.

een redelijk goed te volgen film ook al weet je niet veel tot bijna niks van Bob Dylan..

Cate Blanchet was inderdaad ongeloflijk goed!

Mijn vriendin wist niet dat Cate die rol speelde en ze zou zo zeggen dat het een man was =P!

*3.0*

geen zak aan

Origineel biopic over Bob Dylan door Todd Haynes, zes acteurs laten de verschillende kanten van Bob Dylan zien. Deze originele aanpak is eigenlijk meteen het sterke en het zwakke punt van de film. Je krijgt op deze manier niet alleen een beeld van het leven van Dylan, maar ook van de geschiedenis in die tijd (die natuurlijk ook zijn invloed had op het leven van Dylan). Je krijgt echter niet alles mee, in elk geval geen compleet duidelijk beeld. Het script bevat verder vele leuke kleine verwijzingen waardoor de film zeker herkijkwaarde heeft. Naast het originele script ook een dikke pluim voor de regie en, zoals je mag verwachten, de soundtrack.

Cryptisch en kaleidoscopisch Dylan-portret

Het verschil tussen Control en I'm not there had niet groter kunnen zijn. Beide films portretteren een rockheld, maar de aanpak is totaal verschillend. Control toont in verstild zwart/wit chronologisch en in kalm tempo het korte leven van Joy Division-zanger Ian Curtis. I'm not there gaat over Bob Dylan, maar het is nauwelijks een biografische film te noemen. Het is eerder een kaleidoscopische belevenis.

De film is vooral een karakterschets en regisseur Todd Haynes (o.a. Far from heaven) neemt als uitgangspunt de veelzijdigheid van Dylans karakter. Die zet hij neer door de folkzanger door zes acteurs te laten spelen, die soms uiterlijk op Dylan lijken, maar soms helemaal niet. Zo wordt Dylan gespeeld door Cate Blanchett en Heath Ledger, maar ook door een zwart jongetje. Haynes wil de verschillende kanten van Dylan tonen en hij lijkt er daarbij niet op uit om Dylan te verklaren. Zo cryptisch en fantasierijk als Dylans teksten zijn, zo is ook de film.

Geen van de zes personages heet Bob Dylan. Elk heeft een eigen naam die duidt op een aspect van de zanger of op een periode in zijn leven. Het zwarte jongetje noemt zichzelf Woody Guthrie, de folkzanger waar Dylan zeer door geïnspireerd is geraakt. Richard Gere speelt Billy the kid, de westernpersonage die het opneemt tegen Pat Garrett. Dylan heeft in deze westernfilm uit 1973 gespeeld en schreef er ook de filmmuziek voor. Verder toont de film de christelijke periode van Dylan, de problemen met vrouwen en zijn kinderen, de confrontatie met zijn eigen publiek toen hij van folkzanger rockzanger werd.

Haynes heeft een intrigerend portret gemaakt dat je domweg moet ondergaan. Alle zijpaden en teksten begrijpen is ondoenlijk, zelfs voor de bovengemiddelde Dylan-liefhebber. Regelmatig vermoedde ik dat wonderlijke scènes verwezen naar teksten van Dylan, maar lang niet altijd herkende ik die. Bijzondere vermelding verdient Cate Blanchett, die (in zwart/wit) een prachtige Dylan neerzet: koppig, egoentrisch, vernieuwend, (gemaakt) authentiek, stijl, fragiel, kwetsbaar en strijdbaar.

De film ging in première in Cannes en draaide ook op het filmfestival in Rotterdam. Hoewel de film luid bejubeld is, zie ik er wel degelijk enkele minpunten aan. Hoe origineel en betoverend ook, soms mis je een duidelijke lijn in het verhaal. Omdat de film van hot naar her springt, wordt die onvoorspelbaarheid soms ook irritant. Zo kon ik niet verhinderen dat ik na anderhalf uur eventjes op mijn horloge ging kijken om te zien hoe lang het nog zou duren. Wat mij betreft had Haynes best twintig, dertig minuten uit zijn film mogen knippen. Ook is jammer dat de film soms iets te cryptisch is. Zelfs met enige voorkennis over Dylan had ik het gevoel dat me regelmatig iets ontging in de film. Tegelijkertijd is dat ook de charme van de film. Nu eens geen voorspelbaar verloop, geen rechttoe-rechtaan verhaaltje. Daarom zeker een film die het bekijken waard is en waarin veel scènes zitten waar flink van te genieten valt.

Dylan deel 2.

En zo ben ik alsnog blij dat ik Scorsese's docu gezien heb. Zonder had deze film voor mij een complete ondoorgrondbare warboel geweest. Nu is er toch een zekere referentie (sommige fragmenten worden zelfs bijna letterlijk nagespeeld).

Leuk idee om 6 acteurs te kiezen. Blanchett en Whishaw vond ik het overtuigendst, Bale en dat zwarte jongetje waren goed, Gere beneden het kunnen van de rest.

Naast 6 acteurs en delen van z'n leven had het ook leuk geweest moest de stilering van de fragmenten wat verder uit elkaar gelegen hebben. Voor mijn doen sowieso wat te klassiek, af en toe wel mooi in beeld gebracht maar Haynes houdt zich bij één stijl wat ik uiteindelijk nogal jammer vond. Ga dan all the way.

Leuk om bepaalde scenes uit z'n leven bijna 1 op 1 terug te zien, maar meer dan een "haha, heb ik gezien" gevoel had ik er ook weer niet bij. De referenties die Haynes legt zijn erg oppervlakkig en rechtstreeks, zodat ze eigenlijk bijna meer verwarrend werken (kleine zwarte jongetje dat Woody heet terwijl hij toch Dylan moet voorstellen ...). Had hij eigenlijk beter in de film in kunnen werken.

Toch een interessant portret die Dylan veel mythischer maakt dan hij in werkelijkheid is (gebaseerd op de docu). Mooi van vorm en slim uitgedacht, veel boeiender dan de meeste biopics die simpelweg het leven van een persoon aframmelen. Had de indruk dat Haynes hier veel dichter bij de persoon Dylan kwam.

Toch vind ik Dylan nog steeds een uiterst simpel persoon, wat hem verder siert, maar het is wat jammer dat veel mensen meer van hem probeerden te maken dan hij uiteindelijk was.

Film verveelt niet, al is hij iets te lang. Origineel gebracht en de persoon Dylan waardig, al zijn sommige fragmenten absoluut niet boeiend (met name dat van Gere, waar het dorpje enorm slecht vormgegeven werd).

3*

Je richt je veel op de persoon Dylan. Veel mensen zien een hoop in hem omdat hij naast een merkwaardig persoon vooral voor de muziek enorm veel heeft betekend. Dylan is een inspiratiebron voor enorm veel artiesten geweest. Snap het best dat het je ontgaat wanneer je geen fan van de muziek bent maar dat is dus de reden dat hij toch wel meer was dan je zou denken.

Ongetwijfeld, maar daar doelde ik niet bepaald op. Ging mij vooral over de persoon, zijn standpunten en zijn teksten.

Ben verder geen Dylan kenner maar lijkt mij vooral een gevalletje van; Juiste persoon op de juiste plaats en tijd. Het sprak gewoon erg veel mensen aan wat hij uitdroeg in de roerige jaren '60.

Niet echt een film voor mij, Bob Dylan is niet bepaald een figuur die mijn interesse wekt.. verder was de film af en toe één grote warboel. Er zaten wel wat mooie scènes tussen, maar met name veel niet boeiende scènes, vooral die met Richard Gere waren slaapverwekkend en qua acteerniveau laag.

Zwart/wit werd niet altijd even goed benut als stijl middel en ik moet bekennen dat de muziek ook niet echt mijn ding is. Film had in mijn ogen ook wel een half uur korter gemogen, maar dat zullen fans wel niet met mij eens zijn.

Vanavond zowel Control als I'm Not There gezien, zal nu in ieder geval geen last er meer van hebben dat ik ze door elkaar haal . Dat verder terzijde, want dat is gewoon iets wat ik perongeluk door elkaar ben gaan halen. 2.0*

'I'm not there' had ik als antwoord moeten geven op de vraag of ik mee wilde gaan om deze film te kijken. Ik was de acteurs, die proberen elkaar af te troeven door zo Dylan mogelijk te zijn, al gauw zat. Dat Dylan een getalenteerd mens is moge duidelijk zijn, maar zijn regelmatig uitgekraamde geklets tot in detail ontleden en/of analyseren alsof het de prachtigste parels van wijsheid zijn, kan mij niet langer dan 10 minuten boeien.

Nooit gedacht dat Bob Dylan zo'n arrogante randdebiel kon zijn

Over dit intense portret, waarin zes verschillende personages zes verschillende fases (heen en weer springend in de tijd) uit het leven van Bob Dylan spelen is hier al veel geschreven. Voor mij springen Cate Blanchett en Heath Ledger er het meeste uit. De eerste anderhalf uur heb ik geboeid gekeken en op een of ander manier verslapte mijn aandacht het laatse half uur: minder interessant, voor mij was het welletjes.

Deze review was zo overtuigend dat ik ben gaan twijfelen aan mijn eigen oordeel en de film spontaan een ster extra heb gegeven

Ik weet niet of iemand het al meldde, maar hij is nu maar €10 bij de Plato, die ga ik binnenkort echt effe halen! Ik ben erg benieuwd !

Toen ik hem gisteravond zag was ik nogal moe. Vandaar dat ik wacht met beoordelen en beargumenteren tot ik hem een tweede maal heb gezien.

I'm not there is bijzonder. I'm Not There is namelijk enigszins experimenteel.

De meeste hollywoodproducties zijn ontzettend duidelijk; simpel om te volgen. Doordat eenvoudige films de standaard zijn, kan een wat minder doorzichtige film als I'm Not There ingewikkeld lijken.

Misschien is niet alles duidelijk. Is dat erg? Is dat in onze eigen levens ook niet zo?

De film is een beetje ongrijpbaar, net als Dylan zelf.

Beste film van 2008. En natuurlijk uitermate raar dat hij hier

http://www.moviemeter.nl/list/top2008 zo laag staat.

Film laat de gelaagdheid van een persoon zien, of je het nu eens bent met Bob Dylan of niet. Het heeft de durf alle "gezichten" van een persoon te laten zien.

Voor deze durf is Todd Haynes nauwelijks beloond.

Het is dat die knipoogjes bij je bericht staan, anders had ik gezegd dat je reactie nergens op slaat. Ik kan me namelijk goed voorstellen dat je de lijn in het verhaal niet goed kan volgen, en als je dan na 1.5 uur pas op je horloge kijkt ben je serieus genoeg wat mij betreft.

Om eerlijk te zijn, ik ben nauwelijks bekend met Bob Dylan. Ik een paar liedjes van de beste man, maar dat is het dan ook wel. Niet geheel onbevangen ging ik de film in en het wist me helaas niet positief te verrassen. Het concept met 6 verschillende Bob Dylans die kriskras door de film heen fladderen is wel leuk gevonden, maar soms ook lastig om naar te kijken, mede door een continue stroom van quasi-diepzinnige meningen en ideeën. Ik was bijvoorbeeld ook meer geïnteresseerd in het verhaal van Heath Ledger dan van pakweg Richard Gere. Anyway leuk geprobeerd (pluim overigens voor de cinematografie!), maar meer geïnteresseerd in Bob Dylan ben ik niet geworden.

Damn! Heb ik €3 teveel betaald ! Bij de weg, bestaat er ook een andere versie dan die kartonnen?

Ik heb hem nog niet herzien, maar op momenten dat het rustig is in mijn hoofd komt hij wel vaak opzetten. Het idee om één persoon -of de gedachte achter die persoon- door zes verschillende mensen neer te zetten is simpel, doch briljant. In ieder geval, briljant als je deze goed uitvoert. Dat is dan ook gebeurd. Hoe weinig je ook weet van Dylan voorafgaand aan het zien van de film, het is niet moeilijk voor te stellen dat je interesse rondom de persoon al dan niet lichtelijk is gestegen. Ik vind het eigenlijk een soort van vereiste dat muzikanten zich opnieuw uitvinden om de zoveel tijd en deze film laat op een symbolische wijze zien dat Dylan dat wel héél letterlijk neemt.

De film ziet er echt prachtig uit, fotografie is briljant en de keuze om diverse acteurs en een actrice de verschillende episodes uit het leven van Dylan te laten spelen is leuk gevonden.

Dylan blijkt ook hier een mytische en ongrijpbare figuur, maar wordt terecht of onterecht door hele volksstammen op een voetstuk gezet. Als ik deze film zie blijf ik achter met een leeg gevoel, want wat een vaag "gelul" allemaal. Alle [pseudo]intellectuelen struikelen over elkaar heen, maar waar gaat dit nu eigenlijk over ?

Over helemaal NIETS ! Of mis ik nu The Meaning Of Life ?

Laat Dylan mooie platen maken en poetische teksten schrijven en laat hem verder met rust.