I'm Not There. (2007)

Ik kon er geen touw aan vastknopen, maar wilde de film toch uit kijken tot het einde. Daarom heb ik me tussentijds via Wikipedia een beetje verdiept in Bob Dylan, omdat ik nooit een fan ben geweest, dus ook niets van hem af weet. Ik begrijp in ieder geval, dat Dylan in de film door 6 personen wordt neergezet en er allerlei perioden van zn leven voorbij komen. Ondanks dat ik niets met Dylan heb, vond ik de film toch wel fascinerend. De echte fans zullen ongetwijfeld alle facetten van de film begrijpen en de link leggen tussen de muziekstukken en filmmomenten. Toch ben ik door deze film iets meer te weten gekomen over de artiest Bob Dylan. Als zijn leven net zo chaotisch is als de film, in mijn ogen, dan is het volgens mij één grote chaos....maar ja...de man heeft wel geleefd, zij het op zijn eigen manier.

Je moet maar durven. Todd Haynes = G O D

ik weet helemaal niks van bob dylan en toen ik deze film aanzette had ik ook zoiets van waar gaaaaaat dit over? ik heb het daarom ook afgezet want toen ik na een half uur nog steeds dacht dat de film maar snel moest beginnen leek het me een afgedane zaak. ik snapte het niet.

Ben een groot Dylan-fan maar dit... Nee, zat me mateloos te vervelen... Had er wel wat van verwacht maar dit was gewoon stom-vervelend... Soundtrack was het enige wat me kon boeien...

Aan uw zinsconstructies te zien, zijn dingen van een trager kaliber niet aan u besteed.

wat grappig dat ik gelijk daarop afgerekend word als ik een film niet boeiend vind. je had ook gewoon kunnen lezen wat ik niet leuk aan deze film vond, want ik geloof niet dat mijn zinsconstructie er iets mee te maken heeft. maar wel leuk dat je gelijk in u vorm praat en belezen tracht over te komen om op mij te reageren.

Niemand wordt hier afgerekend, niet paranoïde worden.

En, ik las wel degelijk je (kijk, die "u" hebben ik laten vallen) beargumentering, ik staafde die alleen maar aan je taalgebruik.

Hier zeg je toch zelf dat het te traag voor je gaat? Of zit er een diepere boodschap achter?

ik heb ook gezegd dat het traag gaat, maar dat wil toch niet zeggen dat ik gelijk alle trage films niet interessant vind? dus ik snap helemaal niet wat het trage kaliber volgens jou ermee te maken heeft en hoe jij vanuit mijn zinconstructie de conclusie trekt dat trage films mij niet kunnen bekoren.. ik had ook kunnen zeggen dat ik helemaal niet snapte waar de film over ging en er steeds meer personages in voor kwamen die er in mijn geval voor zorgden dat ik compleet de draad kwijt was.

paranoide is natuurlijk overdreven, maar ik vind het wel grappig om te lezen hier dat mensen worden afgerekend op hun taalgebruik. (jij zegt hun ipv hen, dus jij mag geen mening hebben over deze interlectuele film; lijkt hier de algemene gedachtengang te zijn, ik dacht dat jij ook die richting op ging maar excuseer mij voor mijn vooroordelen)

Die richting ging hij ook gewoon uit. Hij heeft het achteraf gewoon leuk weten te verpakken.

Alhoewel, meneer komt uit België. Die spreken wel eens wat anders dan wij dat hier in Nederland doen.

Goed. Dit gaat ook allemaal weinig toevoegen.

Ja, "verpakken" is het juiste woord, ik maakte eerst het strikje.

Ironie is voor velen een onbekend oord, een niet te begrijpen woord. Dus speel ik daar maar mee.

Dat mensen buiten Amerika moeite hebben met het begrijpen van deze film en de vele personages is begrijpelijk. Vrijwel iedereen die in Amerika op school is geweest weet nauwelijks waar Frankrijk ligt maar kan namen als Bob Dylan, Lenny Bruce, Bill Hicks, Kinky Friedman en dergelijke op zijn minst plaatsen en is vertrouwd met de iconografie rond deze personen. Dit geldt denk ik zeker voor de mensen met wie Todd Haynes omgaat. Vergeet niet dat Bob Dylan elk jaar in elke staat wel een optreden heeft en dus de lokale televisiestations elk jaar de bekende beelden weer uit hun achief trekken. Bijvoorbeeld (uit Renaldo & Clara) Dylan en Allen Ginsberg bij het graf van Jack Kerouac, uit Eat The Document de limoride met John Lennon door Londen, de hoesfoto van Freewheelin', de 'religieuze' Letterman optredens en meer recent de uitreiking (samen met Lauren Bacall) van de Kennedy Center Award en de Sydney-Oscar voor Things Have Changed. Op zijn minst is de advertentie achterop de FILMkrant van maart denk ik iets dat je gelezen moet hebben voordat je de film gaat zien.

Ik vond hem echt heel goed.

De kracht zit hem erin dat het concept zo makkelijk is, dat je het niet snapt.

In plaats van 1 verhaallijn, met 1 acteur. Die de verschillende kanten van Dylan heel subtiel speelt. Is er gekozen voor een hele sterke uitvergroting van hem. Heel simpel dus. Maar daardoor geniaal.

Vond het soms wel moeilijk om Heath Ledger op het grote scherm te zien zo na zijn dood.. (heb de film een tijdje geleden gezien in Kriterion in Amsterdam)

4,5*

ik vond het een film die je vaker moet kijken om er echt de klasse van in te zien dus voor nu 3.5*

Erg interessante film, die verschillende stijlen gebruikt om (net zo veel verschillende) kanten van Dylan's leven te tonen.

Niet alles werkte even goed, maar vooral de delen met Cate Blanchett en Christian Bale waren fantastisch..

Normaal gesproken zou ik bij films zeggen "zo worden ze niet meer gemaakt".. Nou, wel dus! Godzijdank!

3,5*

Maar ik moet hem zeker nog een keer zien (kan dan waarschijnlijk met 0,5 hoger).

Ik weet nog steeds niet hoe ik deze flick ongeveer moet plaatsen. Deze moet je meer dan één keer zien om het stuk een beetje door te krijgen. Wat ik nu heb gezien is een prachtige rolprent, waarin vooral Cate Blanchett de show stal. Fantastische actrice. Het zwart/wit en kleurgebruik kon ik ook zeer waarderen. Mooie, eerste indruk.

Hoewel er vooral 4 sterren is gestemd, lijkt me dit inderdaad echt zo'n 3,5 sterren film. Kweenie, misschien toch eens kijken.

Als het over Bob Dylan gaat ben ik een enorme leek en daardoor zal ik wel veel gemist hebben in de film, maar ik heb me zeker niet verveeld.

Leuke, onconventionele film met prachtige rollen van Bale en vooral Blanchett.

Snapte er echt geen ene hout van en daarom kon de film me ook niet boeien. Dat vind ik eigenlijk wel jammer want ik geloof als je Bob Dylan en zijn leven goed zou kennen de film geniaal zou zijn. Maar ik snapte al vanaf het begin niet waar het over ging, dus was het al een verloren zaak. Weet nog niet wat en of ik ga stemmen...

Heb 'm gister gezien. Wou 'm graag zien, maar ken Bob Dylan gewoon helemaal niet. Ik weet dat ie protestzanger en profeet was. Dacht ga er lekker blanco in. Maar ja, dat werkte (voor mij) niet. Favo actrice Cate Blanchett speelde een mooie rol. Maar ik ken Dylan niet dus kan niet zeggen of ze het goed deed. Maar wát ze deed was goed, vooral omdat ze een man speelt!

nu 2,5 *

Moeilijk te volgen maar een erg mooie film. Verassend genoeg speelde Cate Blanchett het best.

ik weet helemaal niks van Bob dylan, moet dat om de film te kunnen volgen?

of is het alleen een goede film voor hen die van bob dylan weten?

Het is een film over de jaren 60- en 70. Het is een film over Amerika. Het is een film over icoon-zijn. De film is in zichzelf een vorm-experiment voor een biografische vertelling. Een vertelling over de jaren 60 en 70, over Amerika én een persoon, die toevallig Bob Dylan is, maar net zo goed Vrouwtje Theelepel had kunnen zijn.

En een film die een combinatie is van Amerika, de jaren 60 en 70 en een man die tot voorloper van een hele jongerencultuur gebombadeerd wordt. Iemand die voorop ging lopen, de weg kwijt raakte, in God ging geloven en zich toen afvroeg in welk land hij eigenlijk beland was. En al die tijd vooral zichzelf wilde blijven en daardoor iedereen buitenboord hield. Een mozaiek in stijlfiguren, socio-economische situaties, persoonlijke situaties, zoals liefde, dood, onzekerheid etc.

Dus laat die Bob Dylan varen en geniet van de klasse van regisseur Todd Haynes, die de bovengeschetste opgave zonder enig minpunt tot een goed einde brengt! En een perfecte kast van zes Bob Dylans, waarin mogelijk alleen de Arthur Rimbaud fiuguur wat (te) abstract is. Maar de bard, de jehova, de popster en de zich omhoog vechtende kansarme jongere zijn stuk voor stuk klasse.

ik heb de film gisteravond gezien en als ik het goed begrepen heb vormen de 6 verschillende identiteiten het levensverhaal van bob dylan, het idee was goed en het verhaal zat goed in elkaar maar het leven van bob dylan boeide me niet zo, maar voor de film geef ik 3 sterren.

Zonet nog even voor een laatste viewing naar de Cinerama geweest aangezien ik hem toch al een tijdje wou zien en ik al zo'n voorgevoel had dat het een bijzondere film zou zijn die ik eerst in de bios wou zien en mijn verwachtingen werden allen waargemaakt (zelfs overtroffen). Wat een bijzondere ervaring was dit zeg, een prachtige artistieke film vol schitterende experimentele beelden, boeiende en meeslepende verhalen vol diepgang in combinatie met de muziek van Dylan en hier en daar een heerlijk vleugje humor en bovenal een heerlijke constante switch tussen verschillende tijdsperiodes.

Al met al een film die me ontzettend verrast heeft en vooral op het gebied van- cinematografie ontzettend orgineel en apart is. Echt een aanrader voor de liefhebber.

4 sterren

Laat het duidelijk zijn, wat Cate Blanchett hier weer laat zien is prachtig.

En ook de muziek van Bob Dylan in deze film is natuurlijk subliem.

Maar de film in zijn geheel... dat vind ik diep teleurstellend, ik heb me bij momenten verveeld, het geheel was verwarrend en saai, mocht Dylan's muziek niet aanwezig zijn geweest zou ik moeite hebben gehad om wakker te blijven bij sommige scénes.

Neen, dit is voor mij een diepe ontgoocheling deze prent, ik had er veel meer van verwacht.

1 ster voor de sublieme Blanchett en 1 ster voor Dylan's muziek, meer heb ik voor deze film niet veil.

Mislukt experiment. tenminste, een echt experiment is het niet meer want Haynes dded hetzelfde met meer succes in Palingdromes. Hayens weet dit keer geen enkle synergie tussen de diverse episodes aan te brengen. Wat overblijft is een onsamenhangende collage. En dat is jammer, want er had absoluut iets moois ingezeten. 2*

Nog steeds de beste film van het jaar voor mij.

Je bedoelt waarschijnlijk die andere Todd: Solondz

Ik moet zeggen dat ik deze film eigenlijk niet wilde zien, omdat ik naast de bekende liedjes verder weinig weet van Bob Dylan, maar Mochizuki Rokuro laat het toch wel interessant klinken. Stiekem toch wel benieuwd nu.

...en Todd Haynes deed hetzelfde helemaal niet met meer succes in Palingdromes want hij heeft die hele film niet gemaakt....:)

Ah, the one ring was me al voor.....:)