I'm Not There. (2007)

Mwah, redelijke film, vooral dankzij het verhaal rond Heath Ledger's karakter. Subliem geacteerd door hem, echt heerlijk relaxed en wat een charisma, uitstekende rol van hem. Ik had wel wat meer van Bale willen zien eigenlijk. Hij leek het prima te doen, maar meer kan ik eigenlijk niet zeggen, want daar zien we hem gewoon te weinig voor in de film. En tsjah, leuk om Blanchett een vent te laten spelen, maar het werkte op één of andere manier gewoon niet.

Op het sterke verhaal van Ledger's personage na, kon de rest me niet echt boeien eigenlijk. Ik vond het allemaal té onsamenhangend. De beelden, verhalen springen maar in elkaar om, zodat ik nooit écht in het verhaal kon komen. Nee, ik had liever een biotopic gezien, waar alleen Ledger te bewonderen zou zijn bijvoorbeeld. De muziek was wel goed en de beelden waren bij vlagen ook errug mooi, maar het geheel viel me tegen. Vooral ook het verhaal rond Gere's personage was behoorlijk onder de maat en totaal niet interessant.

@HarmJanStegenga, Dylan heeft juist een periode gehad waarin hij erg vrouwelijk overkwam; in vergelijking met die Dylan heeft Blanchett een magistrale vertolking van Dylan neergezet!

Zeer originele aanpak van een biopic. De meeste biopics zijn maar zo interessant als de interesse naar de persoon waarover het gaat. Voor mij zat dat bij Bob Dylan wel goed. Een mysterieus muziekicoon met toch een hoop verhaallijnen, die hier door verschillende personages worden weergegeven. Toch mist het geheel een klein deeltje structuur en wordt het wel heel verwarrend als je niet eerst de geschiedenis van Dylan kent. Leuk als aanvulling op een documentaire van hem, maar nu mist het af en toe de essentie.

De acteurs zijn elk op zich wel herkenbaar en zetten op hun manier een Dylan neer met aparte eigenschappen en kenmerken, maar toch 1 personage. Enkel Richard Gere valt hier uit de toon en past niet in het geheel. Het resultaat van de film is een gemiddelde semi-biografische film die toch nog aangenaam wordt door enkele mooie beelden en de muziek van Dylan zelf.

Tja, ik weet weinig van Dylan en ken zijn muziek ook amper. Is dat nadelig voor het bekijken van deze film? Eh, ja, in zoverre dat ik er amper een touw aan vast kon knopen en de gebeurtenissen me amper wisten te boeien. Fraai vormgegeven en kunstig in elkaar gezet, maar het geheel is pretentieus en hoogdravend. Maar goed, voor fans zal het wel een andere beleving zijn. Hoop ik.

Als liefhebber van het muzikale werk van Bob Dylan, is dit een film waar ik al geruime tijd naar uitkeek. Maar de vonk wist helaas amper over te springen. Ja, de film is geniaal in zijn beeldschone beelden, ja, de soundtrack is fantastisch, maar het is ook een vermoeiende uitputtingsslag aan absurdistische, quasi-artistieke scenes. Zonder enige kennis van het leven van de bard is er soms geen touw aan vast te knopen. Gelukkig voorzag mijn pa me wel van enige duiding, maar dat zou eigenlijk niet nodig moeten zijn in een film. De verschillende fasen uit Dylan's leven hangen als los zand aan elkaar en worden op te pretentieuze wijze met elkaar verweven. Aan het acteerwerk ligt het overigens zeker niet, waarbij vooral Heath Ledger en Cate Blanchett schieten uit als de geniaal veelzijdige acteurs die het zijn. Ik had echter nooit het gevoel dat ik deelgenoot werd van Dylan en zijn leven, zoals ik dat gevoel bij de Johnny Cash biopic Walk the Line wel had.

Dat had ook niet echt gekund, omdat Dylans leven een mystificatie op zich is en omgeven is met raadsels en ontbrekende puzzelstukjes. Dan kun je dat conventioneel gaan invullen, maar dat zou ik erg onbevredigend hebben gevonden. Deze film gaat over Dylan, maar ervoor is hij net zo'n mysterie als erna.

Dat Haynes kan spelen met een biopic wist ik al door Velvet Goldmine en hier doet hij het weer, Hij speelt met vormen, refereert aan films, haalt een boeiende en gevarieerde cast bij elkaar. Vertelt over de tijd waarin de film speelt, probeert Dylan een beetje te ontleden, blijft dan weer op grote afstand. Verfilmt stukken letterlijk, geeft interpretaties van andere en maakt sommige bijna abstract. Dylan of geen Dylan, ik vond dit vooral een filmfeest, waarin ik genoot van de ideeënrijkdom, van het opeenstapelen van associaties, van stijlcitaten en wat al niet meer. Geen Dylan proberen te begrijpen, maar hem misschien soms een beetje kunnen voelen. Enkele iets minder geslaagde stukken (de vertellende Rimbaud en Billy The Kid) worden dik gecompenseerd door de fijne andere delen.

Heerlijke film.

4.0*

aiaiai, moeilijke film dit. ik weet nog steeds niet of ik de sfeer heerlijk vond om te kijken, of juist helemaal niet.

het voelt een beetje alsof je naar een film zit te kijken en je krijgt puzzelstukjes die bij elkaar lijken te horen, maar toch niet in dezelfde puzzel passen.

je krijgt geen moment van rust en krijgt allemaal dilemma's in je gezicht geduwd, dus zonder nadenken kijken zit er absoluut niet in.

een bijzondere film, dat zeker, en absoluut niet slecht te noemen ook, maar ik vond hem vooral verwarrend.

het idee dat ik het aan dingen van bob dylan moest linken heb ik ook na de eerste drie scenes al laten vallen. als je geduld hebt, van filosoferen houdt en cult films kan waarderen moet je hem zeker kijken, maar weet dat het geen zachte koek is.

Een intressante film dit,er wordt uitstekend geacteerd.

De film is zeer apart omdat verschillende acteurs dylan spelen.

Het is een orgineel idee de muziek van dylan die je dan voorbij hoort komen is ook mooi,vooral bij de park scene als je 'Simple Twist of Fate' hoort dat is echt prachtig.

Voornamelijk leuk voor de fans van de man.. verder weinig boeiend relaas over een pretentieuze zichzelf overschattende blaaskaak. Vooral in de vertolking van Blanchett goed merkbaar (wat weer de verdienste van Blanchett is).

Nou, ondanks mijn gebrek aan kennis over Dylan en zijn muziek heb ik erg genoten van deze film.

Logisch is dat muziekfilms compleet afhankelijk zijn van hun muziek; raar genoeg vond ik dat hier helemaal niet het geval, en dat is een heel groot compliment. I'm not there zelf leunt uiteraard op de muziek van Dylan, maar de film is in essentie ontzettend goed. De shots zijn geweldig, vooral de variatie hierin. Het houd de lange film heel de tijd interessant om naar te kijken. Vooral de verwisselingen tussen zwart-wit en weelderige kleur vond ik erg smakelijk.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat, als je de muziek weghaalt of andere muziek eronder zal zetten, zal de film nog steeds tot zijn recht komen. En dat is iets wat is nog niet in andere muziekfilms heb gezien (zelfs niet in Control e.d.).

Verder vond ik de Dylan personage's uitstekend vertolkt door alle acteurs, vooral, verrassend genoeg, Blanchett deed het uitmuntend. Bind de film bijna meer aan elkaar dan de muziek zelf.

Zoals hierboven al gezegd is de film zeker geen 'zachte koek'. Daarom kan ik hem ook zeker niet gaan aanraden aan jan en alleman. Maar ben je een echte film- en/of Dylan liefhebber, dan is het lekkere, harde koek.

3.5 / 5.0

Een taaie film, ook voor iemand die graag naar de muziek van Dylan luisterd. Voor een breed begrip van alle personages en de verschillende cinematografische verwijzingen is een grote kennis van het werk en leven van Dylan nodig. Als film over 'het personage' van Dylan en de oorsprong van zijn muziek is deze zeer geslaagd. Beoordeeld op dat streven en de algemene ervaring die je als Dylan liefhebber ondergaat toch een ruime voldoende.

Helemaal mee eens. Die Dylan heeft bij mij credits verloren en ik kende m niet eens. Een man die zichzelf te serieus neemt en duidelijk niets moet hebben van mensen, maar ze ondertussen toch de hele tijd opzoekt. Een man die zegt nooit te willen veranderen maar ondertussen toch altijd wel weer een stijltje opzoekt waarmee iemand geshockeerd moet worden. Iemand die vooral ongelukkig en pretentieus overkomt op mij.

Filmisch wel leuk bedacht, maar vooral slecht uitgevoerd. Alsof de makers zelf niet echt een idee hadden wat ze nou met Dylan aanmoesten: verschillende stijlen/acteurs die soms wel goed werken, maar vooral niet met elkaar samengaan. Daarnaast kan in dit geval stijl worden gezien als een andere film. De rip-offs vliegen je om de oren, wat in mijn ogen getuigt van weinig eigen visie.

Dan weer die acteur dan weer die... Ik zie van een aantal van hen niet echt de meerwaarde in, alhoewel het wel leuk was om de verschillende acteurs met elkaar te vergelijken... Een leuk bedacht experiment wat barslecht uitpakt.

Ik snapte er werkelijk waar hélemaal niks van. Maar ik vond het spel leuk, de liedjes en de sfeer die er om heen hing. Heb me niet verveeld.

Maar het was voor mij echt onbegrijpelijk ik kende Bob Dylan dan ook niet zo goed.

wat snapte je er niet aan? De film heeft niet echt een dubbele bodem ofzo. Gewoon random episodes uit Dylans leven zonder verdere leidraad.

Maar ook dat is best lastig te volgen als je ze zo door elkaar husselt.

Tja... je kan natuurlijk altijd ergens moeite mee hebben. Zelf totaal geen last van gehad; wegens gebrek aan overkoepelende verhaallijn vond ik de losse verhalen prima te volgen. Ze staan compleet op zichzelf.

ik als bob dylan fan vond deze film erg tegen vallen.. waarom zou je ook een vrouw als bob dylan laten spelen? de film mocht ook wel in biologische volgorde worden gemaakt.. maar het een stuk boeiender om naar te kijken.

vind dit niks vergeleken met bijv. Walk the Line (Johnny Cash) of desnoods Wild Romance (over Herman Brood)

of Ray!

Speelt deze film juist niet met al die ogenschijnlijke tegenstelling? Dat is in ieder geval wat mij aantrok in deze film, die knipoog naar de 'mythische Dylan'. De film bouwt heel wat op zonder werkelijk iets te zijn, het is een relaas van verschillende verhalen die iets hopen te zijn maar net zo snel weer verdwijnen in de vergetelheid. Net als de verscheidenheid aan 'Dylan's' die de man zelf heeft gepresenteerd.

Het moet naar mijn idee ook vooral beschouwd worden als een Etymologisch experiment gericht op het begrip 'Dylan', een manier om het personage Dylan te bevatten, de filmmaker lijkt zichzelf al vanaf het begin bewust te zijn van de onnozelheid en onmogelijkheid van die taak. En dat is de grap.

Ik zal je eerlijk zeggen: als ik niet van te voren wist dat Dylan door een vrouw zou zijn gespeeld, dan was het me amper opgevallen. Geweldig acteerwerk van Blanchett; je ziet de Dylan uit Dont Look Back (of eigenlijk iets daarvoor) helemaal voor je.

Mmh, beetje een middelmatige muziekfilm en anders dan ik had verwacht. Alles word een beetje erg saai weergeven en der zitten nou niet bepaald veel momenten in de film die boeien. En soms lijkt het wel alsof het helemaal niet over Dylan zelf gaat. Welk stukje me dan wel weer aansprak waren die scenes met Richard Gere. Maar de rest was allemaal een beetje gesneden koek en eentonig. Was trouwens wel leuk om Christian Bale zo nu en dan tegen te komen als Dylan(?) en Blanchet was ook goed. Het beeldgebruik is dan wel weer erg mooi en toepasselijk (het vroegere tijd is grotendeels zwart-wit, en de tijd van Gere is in kleur) maar helaas is hier niet echt veel aandacht aan besteed en had de film wel beter gekunt. Erg jammer.

Kleine 3*

Cate Blanchet steelt de show als Bob in zijn meer bewogen dagen toen hij uit het folk bootje stapte.

Mooie film die Bob's talent voor verandering perfect vangt met een surrealistisch vleugje.

En natuurlijk een paar van de beste nummers ooit geschreven.

Wat een tegenvaller! Het concept is leuk, en ik ben best een Dylan-fan dus daar ligt het ook niet aan, maar wat een lange zit was het en veels te veel stukken door elkaar zodat het heel onduidelijk wordt en aan het eind weet je nauwelijks iets meer over Dylan.

Het begon allemaal wel leuk met de kleine 'Woody Guthrie' maar echt wijzer werd ik er niet van (wat dan ook niet de bedoeling van de film geweest zou zijn, maar ik vond het allemaal een beetje loos). Leuk idee om verschillende 'soorten' Dylans door elkaar te laten spelen. Alleen de outlaw Dylan kon ik totaal niet plaatsen.

Ja het is allemaal prima gefilmd, af en toe grappig (The Beatles, "Astronout")en heel af en toe interessant, maar het duurde veels te lang. Ik had nog best veel moeite om 'm uit te zitten, en daar heb ik bijna nooit last van.

Over het acteerwerk kan ik geen kwaad woord zeggen! Oja, toch wel; Richard Gere. Die miste de plank in mijn ogen maar misschien snapte ik gewoon die kant van Dylan niet. Heath Ledger deed het prima maar niet heel bijzonder moet ik zeggen. Christian Bale was een aangename verrassing; Normaal heb ik een hekel aan 'm maar hij deed het best leuk als Dylan. Franklin en Winshaw (voor mij onbekenden) deden het erg goed maar Cate Blanchett steelde de show! Ik weet niet hoe ze het doet, maar ze leek het meest op Dylan en speelde hem het best. Die stukken waren ook het interessantst om te volgen. Maar misschien komt dat dan juist omdat ik die kant van Dylan redelijk goed ken. Bijvoorbeeld waar hij elektrisch gaat was erg goed gedaan.

Als laatst de muziek. Die is - natuurlijk - erg goed. Je hoort Dylan uit veel verschillende tijden, maar vooral uit de Highway 61 tijd ongeveer. Erg goede sonkeuzes en zowel het origineel als de covers zijn erg geslaagd!

Al met al, leuk concept met goed acteerwerk, maar duurt te lang, is te warrig en slaapverwekkend.

2*

Hee, dat wou ik al zeggen (en heb ik ook gedaan).

Ik vind de hele boodschap, het een ander persoon zijn, gewoon fascinerend.

Het tegen de conformiteit in gaan ( wat Bob dus deed ) vond ik een mooi idee om te illustreren in de film door letterlijk andere personages te gebruiken.

Het surrealitsche soms vond ik ook prachtig.

Ja, ik ga niet zeggen dat het een slecht idee is want die verschillende personen Dylan zijn ook slim en origineel. Maar de uitwerking vond ik ontzettend tegenvallen. De film was best wel leekonvriendelijk.

O, ja. Daar heb je wel gelijk in.

Ik vond hem ook gewoon mooi, stylistisch.

Ik vond het een zeer moeilijke film om te kijken. Alle verhaallijnen lopen door elkaar en zo op het eerste oog lijken ze ook niets met elkaar te maken te hebben. Er vormt zich eigenlijk niet echt een verhaal. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk niets weet over Bob Dylan. Ik denk als je als kijker een stuk van zijn achtergrond kent, deze film ook meer kan waarderen.

Het idee van de verschillende acteurs die één karakter vertegenwoordigen is wel sterk. Het personage van Cate Blanchett vond ik wel formidabel gespeeld. Ze was gewoon echt mannelijk met een snufje poëtische zweverigheid. Zo los gezien heb ik wel genoten van een aantal scenes en de mooie plaatjes. Maar het tempo in de film zorgde ervoor dat ik moeilijk mijn aandacht erbij kon houden.

All I can do is be me, whoever that is

Ik denk dat ik mezelf wel fan van Bob Dylan kan noemen. Ik heb bij lange na niet alle albums maar wel ben ik in het bezit van een verzamelaar van 51 nummers die al helemaal is grijs gespeeld. Dus ja, een fan kun je me wel noemen. Dat neemt niet weg dat ik nog nooit van de film had gehoord maar hij kwam me onder ogen dankzij een vriendin die hierover bezig was. Ik was wel geïnteresseerd en toen bleek dat ze hem in de plaatselijke bibliotheek hadden twijfelde ik niet om hem te gaan halen en meteen op te zetten.

Wat direct opvalt is dat de film best wel onvriendelijk is ten opzichte van de Bob Dylan leek. Ik kan me dan ook voorstellen dat veel mensen hier al op afknappen maar dat verdient Haynes niet want hij zet een ijzersterk portret met veel lagen neer. De lagen zijn vooral te danken aan het feit dat Dylan door zes verschillende acteurs wordt vertolkt die elk een deel van zijn leven voor rekening nemen. Zo beslist Haynes om de film te openen met Woody Guthrie, een slim idee want Dylan was als klein manneke ontzettend beïnvloedt door de echte Guthrie maar tegelijkertijd krijgen we ook al een vroeg carrièrebeeld te zien waaruit blijkt dat Dylan toch niet altijd even eerlijk is geweest ten opzichte van zijn verleden maar vooral te hard in het verleden hing. Iets wat duidelijk wordt gemaakt door de vrouw die tegen de kleine Dylan zegt dat hij zich meer moet concentreren op zijn eigen tijd en niet te veel in het verleden moet leven. Daarna krijgen we Jack Rollins te zien. Een figuur dat perfect weergeeft wat Dylan voelde op het hoogtepunt van zijn roem. Razend populair maar met een ontzettend hoge druk achter zich wat uiteindelijk resulteert in de bekende speech waarin Dylan zichzelf (en eigenlijk iedereen) in de moordenaar van Kennedy herkent. Getroffen door het beeld dat iedereen van hem heeft besluit Dylan in de vorm van Jude Quinn het roer radicaal om te smijten wat resulteert in geen folk nummers meer maar hardere gitaren, iets wat heerlijk in de film wordt duidelijk gemaakt doordat Quinn opeens machine geweren bovenhaalt bij een concert en ze leeg vuurt op het publiek. Na de vernieuwde Dylan komt nu Dylan als family man tevoorschijn, iets wat voor een aantal pakkende scènes zorgt waar zijn vrouw hem verlaat, zijn commentaar op vrouwen in het algemeen maar vooral zijn falen als family man. Dan komt de enige Dylan die precies niet echt in de film lijkt te passen en dat is Billy The Kid. Je zou het kunnen zien als de Dylan die vlucht voor zijn fans en publiek (net zoals Billy The Kid zijn eigen dood in scène zou hebben gezet) maar het is meer giswerk van mijn kant. Wel is het knap om te zien hoe de film uiteindelijk weer bij zijn begin is terecht gekomen doordat Billy de gitaar vind die zijn jongere Woody in het begin van de film op de trein heeft achter gelaten. Dan rest uiteindelijk alleen nog de meer abstractere Dylan die zich uit in de vorm van de dichter Arthur Rimbaud. We zien hem niet veel in de film maar de 7 regels die hij voor zichzelf opstelt om verborgen te blijven zijn wel memorabel. Let ook vooral op het feit dat de naam Dylan nergens in de film wordt getoond en dat de echte pas de laatste minuten in beeld komt.

Zes verschillende Dylans maar dus ook even veel verschillende vertolkingen. Het leek me moeilijk dat ieder acteur/actrice een even goede Dylan zou kunnen neerzetten maar hier is dat wel het geval. Of het nu de kleine Marcus Carl Franklin die de rol van Woody vertolkt tot de niet-in-het-plaatje-passende Richard Gere. Elk leeft zich perfect in hun rol en dat merk je. Hoewel ze allemaal verschillend zijn zie je toch bepaalde verbanden en verwijzingen. Degene die er toch het meest uitsteekt is denk ik wel Cate Blanchett. Een gedurfde keuze van Haynes om Dylan door een vrouw te laten vertolken maar net zoals bijna alles kan het perfect in I'm Not There. Het zou eigenlijk oneerlijk zijn om niet elk castmember te vernoemen want hoewel de rollen van Heath Ledger, Christian Bale en Ben Whishaw niet zo memorabel zijn als bijvoorbeeld Woody of Quinn neemt dat niet weg dat ze niet de moeite zijn. De film concentreert zich vooral op de verschillende vertolkingen van Dylan maar ook de rest van de cast is wel de moeite, zeker Charlotte Gainsbourg is bij vlagen de moeite waard. Vaak valt er trouwens ook wel iets te lachen met de leuke quotes die Dylan soms uitspreekt maar vooral met de korte scène tussen Dylan en The Beatles.

Maar wat zou een biopic over Bob Dylan zijn zonder de muziek van de meester zelf? Juist, niet veel. Gelukkig beseft Haynes dit ook en zorgt hij voor een goede hoeveelheid van bekendere en minder bekendere Dylan songs. Leuk weetje is misschien wel dat hij een samenvatting van de film naar Dylan zelf heeft gestuurd om toestemming te vragen of hij de muziek mocht gebruiken, iets wat hem was ontzegd door Bowie bij Velvet Goldmine.

Eerlijk gezegd ben ik verbaasd over de lage waardering die de film hier krijgt. Oké, het is niet toegankelijk als niet-Dylan fan maar toch is dit zonder twijfel de moeite waard voor iedereen die geïnteresseerd is in het fenomeen dat Zimmerman vroeger was en nog altijd is. Het is dat de Billy The Kid scène me nog niet altijd echt duidelijk is want anders had dit wel eens de volle pot kunnen krijgen. Voor nu zal de film het toch 'maar' moeten stellen met een half puntje minder, vooral vanwege het originele uitgangspunt.

4.5*

Gisteren voor de derde keer gezien. Wat opviel was de mate waarin Haynes uit Otto E Mezzo (enkele dagen geleden een gedeelte van die film gezien) heeft gejat voor het gedeelte met Jude Quinn: onder andere de scène (let op: ook spoilers voor Otto E Mezzo!) waarin hij aan een touwtje door de lucht zweeft, maar ook de bank waar Robbie Robertson op een gegeven moment op zit komt rechtstreeks uit die film.
Daarnaast moet ik HarmJanStegenga bijtreden in de mening dat het gedeelte van Ledger het sterkst is, al doet het gedeelte met Blanchett daar maar amper voor onder en heeft ook Bale enkele memorabele scènes. Gere loopt er nog altijd een beetje verdwaald bij, maar fascinerend is zijn gedeelte wel - en het shot waarin er plotseling een giraffe te zien is in het dorpje Riddle is wat mij betreft het mooiste uit de hele film. Marcus Carl Franklins gedeelte is niet mijn favoriet, maar wel ruim voldoende. Alleen een beetje jammer van die walvis.

Het belangrijkste van deze film blijft echter, uiteraard, de muziek, en die blijft geweldig. Niet alleen de liedjes van Dylan zelf, maar ook de covers van verschillende artiesten door de film heen (Tombstone Blues, Ballad of a Thin Man, maar vooral ook de scène met Goin' To Acapulco) is fenomenaal. Hoewel ik de afgelopen paar weken maar amper naar Dylan geluisterd had, had ik na deze film meteen weer zin om een willekeurig album van de man uit de kast te pakken. Wat is die Dylan toch een genie!

Hm.. werd er niet echt heel vrolijk van.

Het idee van zo'n biopic met verschillende personages/namen/tijdsvakken etc. is misschien wel origineel, maar ik kan er niet bepaald een meerwaarde in vinden.

Je zit inderdaad vaak te kijken van 'o ja, dit herken ik en dit is die situatie en dit nummer' etc. maar wat daar nu de lol van is?

Ik kan er niet echt veel diepere lagen uit maken wat wellicht de bedoeling is van dit nogal onhandige filmpje.