I'm Not There. (2007)

Nou mij heb je overtuigd, ik ga 'm kijken.

Helemaal 10 x niks, sorry.

Met zo'n extreem laag cijfer mag je best wel wat argumentatie geven, hoor

Echt te saai... ik kreeg slaap van..

Muziek, tja is mijn smaak niet... sorry, helaas 0,5 ster!

Geen spannende dramafilm...

Hele sterke film!

I'm Not There was de derde film over Bob Dylan die ik in even veel dagen zag. Ik was bang dat dit misschien overkill zou zijn, maar het tegendeel bleek waar. De vergelijking tussen de drie pakte goed uit. Deze film is ook een stuk beter te volgen als je Don't Look Back en vooral No Direction Home gezien hebt. Ik ben een groot liefhebber van Dylans liedjes, maar in zijn leven had ik me niet in het bijzonder verdiept. I'm Not There is niet bepaald het type biopic waardoor je meer over de hoofdpersoon te weten komt, wat velen hier al dan niet terecht gebruikt hebben als argument tegen de film. Persoonlijk vond ik de film wel werken. Ik ben een beetje moe van die standaard biopics die beginnen met de hoofdpersoon die terugkijkt op zijn leven die vervolgens chronologisch in beeld gebracht wordt, terwijl intussen diezelfde hoofdpersoon mooier neergezet wordt dan hij is. Dit is dan toch wat anders. Van de chronologie kon ik hier weinig volgen en Dylan wordt ook met zijn slechte eigenschappen geportretteerd. Werkt voor mij het beste.

Toegegeven, ik was niet meteen overtuigd. Aanvankelijk vond ik het onwennig dat de film schijnbaar willekeurig van verhaal naar verhaal sprong, eens te meer omdat ik nauwelijks wist waar ieder verhaal voor stond. Na een half uurtje zat ik echter in de film en liet die me niet meer los. Dylan of geen Dylan, toen ik me eraan overgaf werd I'm Not There een meeslepende film. Het gespring tussen de verhalen werkt goed om een beeld te creëren van de rumoerige jaren '60 en '70 en van het al even rumoerige leven van Dylan in die periode. Daarbij moet ik toegeven dat het hoofdthema mij bijzonder aanspreekt: een man die tegen wil en dank een volksheld wordt en absoluut niet op al die plakkaten zit te wachten die iedereen aan hem vastplakt. Bob Dylan vs. the World, een beetje. Zonder winnaar en zonder al teveel partij te kiezen voor Dylan.

Er zitten veel geweldige scènes in, met name in het verhaal met Blanchett. Het rockconcert met die machinegeweren geeft die situatie perfect weer. Leuk ook dat de anecdote met de bijl erbij gedaan is. Andere hoogtepunten hier waren de Ballad of a Thin Man-scène, het geestige momenten waarop Positively 4th Street wordt ingezet als teleurgestelde fans hun woordje over de electrische Dylan doen en een perfecte cameo voor "The Beatles", in de stijl van A Hard Day's Night. De andere verhalen waren ook zeer sterk. Veel hebben een probleem met Gere hier. Hoewel dat ook mijn minst favoriete verhaallijn was vond ik het wel werken. Ik had wel het gevoel dat er meer gedaan had kunnen worden met de Dylan die Bale representeerde. Die kwma te weinig in beeld. Vooral meer scènes van de fanatieke christen Dylan had ik wel willen zien. Toch een apart moment uit diens leven.

Van de acteurs vond ik Blanchett het best. Vreemd genoeg lijkt ze van iedereen het meest op Dylan, ondanks dat ze een vrouw is. Qua stem kwam Ben Wishaw het meest overeen. Ik had het meeste moeite om Ledger te accepteren als Dylan. Hij lijkt er niet alleen voor geen meter op, maar ook qua houding, gedrag en stem zag en hoorde ik weinig overeenkomsten. Het blijft voor mij een beperkte acteur en ik ben blij dat die scènes vooral verteld werden vanuit de geweldige Charlotte Gainsbourg, die ervoor zorgt dat ook deze scènes nog werkten. Natuurlijk lijkt Marcus Carl Franklin nog minder op Dylan, maar daar past het uiteraard beter.

Haynes is wel een van de interessantere regisseurs van het moment. Je moet het toch maar durven maken zoiets. Ik ben benieuwd wat Dylan er zelf van vond. Je zou toch raar opkijken als er zo'n film als deze over je gemaakt wordt, lijkt me, al heeft Dylan zelf toestemming gegeven. Haynes nieuwste film is helaas een tv-remake van Mildred Pierce. Ik ben benieuwd wat erna komt.

Oh ja, de film heeft ook een goede soundtrack. Natuurlijk.

4,5*

Goed relaas van The One Ring (zoals gewoonlijk,wil ik graag zeggen, goed gedaan weer!). Toch ben ik op bepaalde details een andere mening toegedaan. De opzet van de film is erg gewaagd en wellicht vernieuwend, maar werkt ook verwarring in de hand. Soms maakte dat het geheel moeilijk tevolgen en was ik de draad kwijt, wat ik erg jammer vind. Ben een fan van Dylan en had wellicht liever een wat meer geijkt biopic gezien. daar moest ik me erg overheen zetten. Blanchet deed het goed en was naar mijn gevoel de meest overtuigende Dylan, simpelweg doordat ze erhet meest opleek. Maar dan ga je naar de bewegingen en lichaamsvormen kijken en dan vallen de dames billen en heupen door de mand.......weg geloofwaardigheid. Ik moet dezetoch echt nog minstens een keer kijkenvoordat ik hier echt een cijfer aan vast kan plakken.

ps: wellicht dom,maar wat was nou de rol van dat zwarte jochie met die gitaar??

ps2: die scene waarin dat zwarte jochie met die twee zwarte mannen samen op een veranda een nummer speelden was fantastisch. Vooral toen die oude kerel met de baard de zang overnam. Ik ga ervan uit dat dit een bekende artiest is, maar wie??????

Dat zwarte jochie speelt de personificatie van de roots van Bob Dylan in Bleus en Folk. En dat gedeelte moet in de film de jeugd van Bob Dylan voorstellen. Zijn naam, Woody Guthrie, was een legendarische folk artiest in de jaren 40, 50.

Die ouwe zwarte man is Richie Havens. Vooral bekend van het "Freedom" lied uit Woodstock.

Ze droeg ook hoge hakken. Het was niet de bedoeling dat je dacht naar een man te kijken. Ik heb niet echt een verklaring voor de keuze van Haynes om een vrouwelijke Dylan toe te voegen aan het verhaal. Dylan is niet opvallend vrouwelijk of zo. Het is echter wel een keuze die gevoelsmatig voor mij werkt. In een cryptische film als deze vind ik het ook niet moeilijk om dergelijke dingen te accepteren.

Om iets preciezer te zijn: de mythe rond Dylans jeugd. Dylan zelf loog veel over zijn afkomst en deze verhaallijn is daar een afspiegeling van. De zwarte jongen heeft maar weinig met de werkelijke jeugd van Dylan te maken.

@Querelle: De naam Guthrie was me bekend, maar ik begreep de link met Dylan niet. Het was wat verwarrend dat iedere persoon een deel uit het leven van Dylan speelde en daar paste dat ventje niet goed in, dacht ik. Ook vond ik het wat onwaarschijnlijk dat dat kereltje al zo goed en onbevangen kon spelen (maar dat wordt nu een beetje door jullie (Querelle en The One Ring) verklaard in jullie posts. Wellicht was ik ook het verkeerde been gebracht door een te sterke preoccupatie en verwachtingspatroon van de film.

Ritchie Havens is ook bekend, niet alleen van de registratie van 'Freedom' op Woodstock. Ik had hem niet herkend. Hij is hier natuurlijk ook een paar jaar ouder. Maar verdorie,wat een stem. Thanks voor de info.

Hoorde veel Bob dylan met de Top 2000, dus denk ga deze film eens kijken!!

Ik wist niks over die gast dus alles is nieuw voor me. Wist niet dat ie acteerde(heb gelijk Masked&Anonymous ook maar gehuurd)

Blanchett was voor mij de topper (tegen me verwachting in) en Bale op stevige 2e plek

Maar jah Christian Bale kan ook niks fout doen in mijn ogen

Een betere kennismaking met Dylan is, weet je wel, zijn muziek luisteren, gezien het toch een muzikant is. Bringing It All Back Home, Highway 61 Revisited, Blonde On Blonde, John Wesley Harding, Blood On The Tracks, Desire en Time Out Of Mind zijn in ieder geval verplichte kost

Aangezien ik erg van Dylan's muziek houd, heb ik geprobeerd om deze film interessant te vinden, maar helaas moet ik het tegenovergestelde zeggen. Ik vond de acteur die Dylan vertolkte in deze film totaal niet overtuigend, en had compleet andere verwachtingen voor aanvang van deze film. Ik werd teleurgesteld door de manier waarop het verhaal vertolkt is, en had er simpelweg meer van verwacht.

*3

Acteur? Er waren er vijf!

6 toch? Ledger, Wishaw, Richard Gere, Blanchet, Bale, en uhm.. Woody Gutrie

Ik heb het me ook afgevraagd, en dit is een erg bevredigende verklaring (van muziekjournalist Anthony DeCurtis):

Topfilm met prachtige muziek.

Ik ben geen Dylan-kenner en daardoor ook nauwelijks te volgen. Dat maakt niet uit, want Haynes heeft een interessante film gemaakt, met veel variatie en goede acteerprestaties. Maar echt baanbrekend vond ik het ook niet. Ruim twee uur met plezier gekeken, maar iemand met meer insider knowledge haalt hier misschien meer uit.

Als je Otto e Mezzo van Fellini (ook bekend als 8 1/2) hebt gezien zijn er echt talloze scenes van die film die bijna rechtstreeks in deze I'm Not There zitten. Noem het verwijzingen, noem het kopiëren... desondanks is het duidelijk dat Haynes groot fan is van de Fellini film.

6 acteurs die een min of meer allegorische voorstelling van Bob Dylan spelen: klinkt als een goed concept. "I'm Not There" is echter een veel te langdradige, bijwijlen verwarrende film. Waar Cate Blanchett de Dylan goes electric overtuigend neerzet (griezelig hoe ze met deze prestatie, als vrouw zijnde, wegkomt), schieten Richard Gere en Heath Ledger hopeloos tekort. Vooral de scènes met die laatste lijken weggeplukt te zijn uit een mislukte familiefilm.

Wat mij soms bevreemdde waren de documentaire-achtige momenten. Julianne Moore met zwarte pruik die Joan Baez moet voorstellen, Ben Whishaw op de hoes van "The Times They Are A-Changin'", maar dan met een andere titel... Hier vervalt de film in een bijna lachwekkende mockumentary. Over de soundtrack kan ik uiteraard niet klagen, maar dan heb ik nog liever een boek als biografie.

I'm not there.....I am here. Mr Mephisto noemt het nog een "bijna lachwekkende mockumentary". Ik vind het een belachelijke pretentieuze film. En inderdaad, ik lees ook liever een goeie biografie en luister naar de muziek op. Hoewel ik niet zo'n Dylan fan ben. Maar de man heeft nu eenmaal een aantal juweeltjes geschreven en is een inspiratie voor veel andere musici en zijn generatie (geweest)

Gisteren voor de 4e keer geprobeerd om de film af te kijken, als groot Dylan liefhebber vond ik het verplichte kost, maar het kan me niet boeien, sterker nog, ik irriteer me mateloos aan Cate als Dylan en aan de overige acteerprestaties. Naar mijn idee veel te veel over-acting.

Het enige boeiende, naast de muziek natuurlijk, is het donkere ventje.

Verder sluit ik me aan bij Mr Mephisto wat betreft mockumentary....

Voor een muziekfilm vind ik het visuele aspect meer dan geslaagd. Elke enscenering is een schilderijtje om te zien, voor mij is dat genieten. In deze film vind ik de gele en groene filters voor een keer wél mooi toegepast, ook zijn scenes in zwart-wit geschoten. Daarbij dan de Bob Dylan soundtrack en audiovisueel is het af.

Alleen het acteren van sommige acteurs vind ik wat onnatuurlijk overkomen, maar dat kan ook bedoeld zijn om aan de subtiel licht-surrealistische sfeer bij te dragen. Subtiel-absurd is geen bezwaar voor mij, vind ik zelfs leuk.

Het uitlichten van activisme/protestsongs versus het gaan voor dik geld verdienen, vrienden of toch niet, dit soort dingen komen ook voor in de film en maken het interessant als deel van het drama, naast de feitelijke biografie zelf en een leuke sixties London sfeer.

Misschien een hogere score als ik de film nogmaals zie, voor nu alvast 3.5*

mooie muziek maar kan me echt niet boeien dit soort film

Ze slaan hier echt de plank mis met deze film/documentaire

Het is totaal niet interessant om het te volgen..

acteurs die Bob Dylan spelen.

het hoogtepunt is dan nog de liedjes van de man zelf.

2 1/2 ster

Als m'n pa hier langskomt moet ik altijd zorgen dat "Blonde on Blonde" niet teveel in het zicht ligt, anders krijgt ie het schuim op z'n lippen en begint ie heel hard "Judas!! Judas!!!" te roepen.

Kortom Dylan was er altijd al in mijn leven alleen alles na 1965 moest ik zelf nog even aanschaffen (en na 1975 had Dylan wat mij betreft met pensioen mogen gaan) maar gelukkig zag regisseur Todd Haynes in dat we niet met de zoveelste voorspelbare chronologische bio-pic aan moesten komen bij levende legende Dylan.

Meerdere acteurs (en een actrice) als de verschillende Dylans.....o.a. de outlaw, de elektrische 60's Dylan en de jaren zeventig rockster in huwelijkscrisis.

Mooiste gedeelte is het Cate Blanchett-gedeelte met veel gedeeltes uit "Don't Look Back".

Visueel fantastisch...beste biografie die je je maar kan wensen.

Meesterwerk!

Te veel inside, veel dialogen gingen mij boven de pet..

Hoewel vakkundig gemaakt is het allemaal gewoon vervelend. Vooral die Gere, bij wie zijn oogjes steeds dichter gaan zitten

Het is allemaal te robuust gemaakt.

Dikke onvoldoende.

Mensen die niet van de muziek houden, moeten 'm ook absoluut niet gaan kijken. Denk na.

(Gezien op 24 november 2014.)

Ik begrijp iedereen die dit een vreemde film vond (of zal vinden).

Maar als je er wat achtergrond bij zoekt en vind, dan kun je er beter inkomen en dit een fantastische film vinden.

Bob Dylan is een ander. 'Je est un autre' (Rimbaud). Hij is dichter, profeet, misdadiger, bedrieger, acteur en muzikant.

De crew verzamelt een groep schitterende acteurs.

'Je kan gaan slapen en opstaan als iemand anders!' Zijn wij niet allemaal steeds iemand anders.

Dat hoeft geen schizofrenie te heten. In onze dromen zijn we ...

Mooi toch? Bob Dylan is een schitterendn verteller in zijn songs.