I'm Not There. (2007)

De film gaat in premiere op het Filmfestival van Cannes, ik neem aan "In Competitie". Ik hou erg van de films van Todd Haynes, ben benieuwd wat hij hiervan heeft gemaakt, want het uitgangspunt is een beetje bizar (Cate Blanchett als Bob Dylan???).

Ja, maar dat is ook zo cool ! Ik ken alleen VelvetGoldmine van Todd Haynes, maar ik ben dan ook helemaal gek op die film. Dit is wel één van mijn must-sees.

Ziet er goed uit. Film is af en komt in maart in de Nederlandse bioscopen. Dylan wordt in totaal door 7 verschillende acteurs gespeeld.

Deze film moet ik zeker zien! Alleen wel een beetje raar dat ze hem door verschillende acteurs laten spelen, ze hadden beter een soort Walk the Line achtigs iets moeten maken maar aan de andere kant, dit is wel weer iets anders dan normaal. Ben benieuwd

Ben zeer benieuwd, trailer was mooi..!

Ze werd op het filmfestival bekroond voor haar rol als Bob Dylan. En wat mij betreft heeft deze straffe madame absoluut het talent om er iets memorabel van te maken.

Wat betreft de film an sich, kan ik alleen maar hoge verwachtingen koesteren. Al was het maar vanwege het originele uitgangspunt waarme Haynes zijn prent vorm geeft. En Christian Bale natuurlijk, hoewel hij niet echt voor de hand liggend is voor deze rol. Al is hij natuurlijk niet de enige...

Gisteren gezien in avant-premiere. De film is heel erg mooi, maar kan ook nogal verwarrend overkomen, zeker als je niet op de hoogte bent van het leven van Bob Dylan. Het mozaiek gevormd door de 6 verschillende acteurs (met een schitterende Cate Blanchett!) werkt en is zeker een troef van deze verfilming. De muziek is uiteraard prachtig, maar ook de hele mysterieuze sfeer maakte indruk op mij. Non-Bob Dylan-kenners zullen deze film waarschijnlijk niks vinden, maar voor de fans is het puur genieten.

4,0 sterren

waarom Richard Gere? Waarom!?

Heeel erg mooi gemaakt, ik verbaasde me er de hele film over. Ik vond het niet zo zeer verwarrend qua compositie, maar voor iemand die niet de in en outs van dylans leven weet (zoals ik) is er weinig aan vast te knopen. Maar met een uitleg van mn (alwetende) vader over Dylan achteraf denk ik de film meer te kunnen waarderen, en wil ik hem GRAAG nog een keer zien.

Wel echt een film die je vasthoudt, je blijft kijken.

En richard gere doet het trouwens heel goed Down_By_Law:)

Cate blanchett was schitterend maar toch ook een beetje creepy als bob:P

4*

Het idee van 6 verschillende Bob's vind ik erg origineel!

De muziek was goed en leuke woordspelingen bij de Jack Rollins-achtige Bob.

Alleen kon ik geen touw vastknopen aan de verhaallijnen door elkaar. Ik vond de film ook erg langdradig en op het einde zelfs saai worden. Gere in een van zijn mindere rollen.

De metafoor met de mitrailleurs vond ik overigens geweldig!

Schitterende film waarmee ik het nieuwe jaar begonnen ben. Eergisteren besloot ik deze te bekijken aangezien ik toch geen andere familiale verplichtingen had. En daar ben ik blij om. De film is een pareltje en zette me ertoe aan Dylans werk eens te verkennen.

Deze beeldprent heeft het allemaal. Visueel aantrekkelijk, enorm sterk acteerwerk en, uiteraard, een prachtige soundtrack.

Haynes gaat in het genre van de biopic verfrissend/vernieuwend te werk. Het is niet gewoon een relaas over het leven van de zanger (zie Walk the Line) maar vergroot elk facet van Bob Dylan. Elk facet wordt vertolkt door een andere acteur, zoals u wel al vernomen heeft.

Wat ons brengt bij het acteerwerk. Geen enkele zwakke prestatie kon ik bespeuren in deze film, een cast van ervaren acteurs werd hier aangewend en dat is zeker te merken. Toch blonken enkele acteurs uit, met name Cate Blanchett en Ben Wishaw.

Over de muziek valt niet veel te zeggen, me dunkt. Een soundtrack met Dylan-songs en in de film kwam My Morning Jacket ook eens ten tonele.

Haynes hanteert een regiestijl die me al te zeer kan bekoren. Metaforen zijn een prominent gegeven in deze film (denk aan de machinegeweren) en hij brengt ze niet al te vaag/gecompliceerd in beeld.

Omdat de verschillende facetten van Dylans leven aan bod komt, zijn er ook verschillende verhaallijnen, waarvan het 'Cate Blanchett-gedeelte' het beste is. Mede dor Blanchetts acteerwerk maar ook verhaalsgewijs. We zien een getormenteerde Dylan die weinig slaapt en aan de drugs zit. Hij wordt regelmatig onthaald op boe-geroep en hij krijgt het verwijt een verrader/Judas te zijn wat resulteert in een aanvaring met Keenan Jones, de journalist.

Het zijn de sterkste scènes die zich in deze verhaallijn bevinden, bv. de hallucinante scène met Keenan Jones en wanneer Dylan zijn vriend een hevige uiteenzetting geeft over Coco en hoe hij verandert is. Men kan een reusactige tarantula over de muren lopen en later worden ook levensgrote Dylans op die muren geprojecteerd.

De film heeft een sterke indruk op mij gemaakt en moet zeker nog eens bekeken worden.

dikke 4.5* die een 5* kan worden.

Precies. Voor een enorme Dylan-fan als mij is dit echt genieten (de film zit echt overvloedig vol met Dylan-muziek -en quotes), voor mensen die Bob Dylan niet goed kennen weet ik het niet zo... Voor hen kan de film overkomen als een warboel.

Een mooi moment in de film, dat ik toch even wil vermelden, was Dylan als zwart jongetje dat Woody Guthrie bezoekt in het ziekenhuis, met op de achtergrond het nummer 'Blind Willie McTell' (Dylan's mooiste nummer vind ik). Hét kippenvelmoment voor mij uit de film .

Ook prachtig vond ik die scene(s) met Billy the Kid (Richard Gere), die dan in dat dorpje komt met al die surrealistische inwoners. Zij stellen allemaal mensen voor die uit de nummers op de plaat 'The Basement Tapes' van Dylan komen. En ze spreken lijnen uit de teksten van de nummers op 'The Basement Tapes'. En vervolgens zet een bandje het nummers 'Goin to Acapulco' in, ook een nummer van de Basement Tapes. Briljante scene

Maar wat ik niet snapte; Billy the Kid stelde dus Bob Dylan voor? Waarom? Was Dylan een fan van de legende van Pat Garrett & Billy the Kid en wilde hij zelf graag the Kid zijn? Ik weet natuurlijk dat hij zelf een bijrolletje speelde in de film 'Pat Garrett & Billy the Kid', en wat het nog verwarrender maakt; het personage Homer in 'Im Not There', in de scene met Billy the Kid, dat is toch Dylan? Dat moet toch Dylan's personage uit 'Pat Garrett & Billy the Kid' voorstellen? Maar Richard Gere stelt ook Bob Dylan voor? Ik kan er niet goed aan uit. Of stelt het personage Homer dan toch niet Dylan voor? Als iemand het me kan vertellen...

Maar dit mag toch wel een mijlpaal in de biografie-film genoemd worden denk ik. Als je dit vergelijkt met bijvoorbeeld 'Ray' of 'Walk the Line'... Hier wordt het personage gespeeld door 6 verschillende personen, en wordt het verhaal niet eens in chronologische volgorde verteld maar springt men voortdurend van het ene personage naar het andere . Bovendien doet de film erg surrealistisch aan. 4.5* !

!!!Winnaar van 1 Golden Globe!!!

Beste vrouwelijke bijrol (Cate Blanchett)

Mijns inziens volkomen terecht!

En nu is Blanchett genomineerd voor een Oscar in dezelfde categorie!

Heath Ledger overleden. Die film bekijk ik plots anders op het filmfestival Rotterdam

Bizar. Die titel krijgt ook meer lading. Misschien wordt er over een aantal jaar een film gemaakt over Heathe Ledger zelf.

R.I.P.

ben zeer benieuwd naar deze film

heath ledger was echt een top acteur en denk ook zeker dathij een goede rol neergaat zetten in zn laatste film

Heath Ledger... Eén van mijn favorieten, waarbij het uiterlijk niet eens belangrijk was. Hij was gewoon een topper. Ben daarom ook erg benieuwd naar deze film.

!!!ÉÉN OSCARNOMINATIE!!!

Beste Vrouwelijke Bijrol (Cate Blanchett)

RIP Heath Ledger

Mooie film, met een paar erg sterke punten en een paar wat zwakkere punten. Erg mooi vond ik de afwisseling tussen de in zwartwit geschoten stukken met de fantastische Blanchet en de vele mooie kleurrijke beelden van de landschappen vanuit bijv. de trein. Een ander erg sterk punt is de sfeervolle soundtrack, met natuurlijk veel geweldige muziek van de meester zelf. Een minpuntje vond ik het Christian Bale gedeelte, kwam op mij erg nep over. Al met al een mooie film en als grote Dylan fan ben ik tevreden

4*

Een late reactie, maar dat hele gedeelte wijst bij mijn weten gewoon terug op Dylans rol in die film. Dat is tenminste wat ik las.
Evenals die reusachtige spinnen die terugslaan op Dylans boek, Tarantula.

Grote meevaller. Gelukkig niet de standaard biopic maar een vrije interpretatie door de regisseur van het leven van de muziek en het leven van Bob Dylan. Zeer geslaagd en bijzonder mooi geschoten.

4 *

Vond de stukken met Blachet juist de minste uit de film al lag dat inderdaad wel niet aan Blanchet.

Als Bob Dylan-fan ben ik niet tot nauwelijks geinteresseerd in de Christian Bale figuur. De protestjaren en de gospeltijd, dat zijn voetnootjes waarover alles al gezegd en geschreven is. Ook het Heath Ledger karakter, Dylan en de vrouwen (en wordt wel eens gefluisterd misschien ook nog wel eens wat met Allen Ginsberg ?????), Bonnie, Suze, Joanie, Nico, Edie, Ruth, Sara, het zal me eigenlijk een zorg zijn. Hoewel Suze natuurlijk wel artistiek belangrijk is geweest omdat ze Dylan heeft geintroduceerd in de Europese poezie (Dante, Rimbaud) en het off-Broadway toneelgebeuren (Brecht-Weil/Pirate Jenny) (zie hierover ook Chronicles). 1964/65 en 66 zijn al zo uitputtend gedocumenteerd door Pennebaker, Murray Lerner, Howard Alk, Martin Scorsese en duizenden boeken en artikelen) dat de Blanchett scenes een beetje gaapgaap zijn (ik denk steeds maar dat ik naar Koefnoen zit te kijken). Franklin en Whishaw zijn geniale invallen, Rimbaud als de man die met duizenden woorden en honderden stijlfiguren niks zegt maar bij elke lezer weer andere beelden oproept (terwijl de interviewers gewoon gemakzuchtig een duidelijk 'kwootje' willen hebben) en Dylan met zijn stevige wortels in de folkblues ook meer dan eens de witte met het zwarte (blues)hart genoemd.

Nog even Charlotte Gainsbourg, hoe komt Todd daaraan, misschien toeval omdat ze Newport '65 (waar Dylan went electric) in een dorpje bij Parijs gefilmd hebben maar de song The French Girl is net als I'm Not There ook een ander verborgen juweeltje op de Basement Tapes. En uit Stuck Inside Of Mobile: …… looking for some French girl, who says she knows me well …….. . Hoewel Dylan (Rimbaud is immers nooit ver weg) hiermee ook op Suze Rotolo gedoeld kan hebben, weliswaar van Italiaanse afkomst maar ja, Europa is Europa en Italian zijn 4 of 3 lettergrepen als je er maar 1 kan gebruiken.

Als filmer voor het grote publiek heeft Haynes misschien de fout gemaakt dat je, om het Richard Gere karakter (het interessantste uit Dylan-oogpunt) te duiden de Basement Tapes echt goed moet kennen (dus niet Peckinpah, daar heeft het echt helemaal niks mee te maken). I'm Not There (1956) is uit de basement maar ook Quinn The Eskimo, Open The Door Homer, Please Mrs. Henry, inderdaad Goin' To Acapulco en nog zo'n 60 songs. Greil Marcus heeft over deze tapes in 1997 een dikke pil gepubliceerd (Invisible Republic/The Old Weird America/Stemmen Uit De Kelder). Volgens dit boek zijn de Basement Tapes een schakel in een muzikale traditie waaruit Dylan voor zijn werk tot dan toe en sindsdien voornamelijk heeft geput. Dat zijn songs waarover Jude/Blanchett het heeft in haar/zijn laatste monoloog (als de film bijna is afgelopen en Gere Woody´s gitaar bijna heeft teruggevonden) (What I'm talking about is traditional music, songs about roses growin'out of people's brains and swans that are angels, they're not folk music songs, they're political songs, they're about mystery, life is mystery, traditional music has purity, everybody knows I'm not a ……… folk singer). Google maar eens op lyrics & Ballad Of The Gliding Swan of Barbara Allen en je begrijpt dit wel. Marcus heeft de geschiedenis van deze liedjes onderzocht en andere traditionals uit Dylan's repertoire die werden gezongen in de Burgeroorlog. Hij bewijst bijvoorbeeld ook dat Dylan al in het begin van zijn loopbaan een diepgaande studie heeft gemaakt van het repertoire van Dock Boggs die begin 20e eeuw zong over de tijd dat de mijnbouwconcerns in West Virginia met privélegers oorlog voerden tegen hun eigen hillbilly-arbeiders.

Dat is Richard Gere in deze film. Het subplot (het wegvagen van het Amerikaans Arcadië door oplichters en dieven, in dit geval Pat Garrett die zijn roem ten onrechte heeft verkregen, hij heeft over het neerleggen van Blly The Kid gelogen) is een constante in de 47 jaar dat Dylan songs schrijft. Heel erg vaak en soms wat overdreven (Hurricane bijv., Hattie Carroll toch ook wel een beetje) over hoe rucksichtlos de machthebbers zwakken en machtelozen platwalsen om hun doel te bereiken. Een van de mooiste scenes is ook als Richard Gere in ca. 1880 uitkijkt over de heuvels van Missouri, hij visioenen ziet van de Vietnam oorlog.

De sleutel van de film zit hem volgens mij in dat het begint met Dylan als hobo en eindigt met Dylan als hobo. Deze 2 hobo's zijn elkaar tegengekomen in Riddle (Franklin loopt tegen het paard van Gere op) en de voiceover zegt If you meet yourself, don't look. Heden ten dage is Dylan immers nog steeds de bijna thuisloze troubadour die al 20 jaar lang, overal ter wereld, 100 à 120 concerten per jaar speelt.

Misschien is het jammer dat Haynes deze absolute sleutelscènes in
een vooral voor kenners goed te begrijpen segment heeft geplaatst maar ik denk dat het niet anders kon. Door de film I'm Not There te noemen, het ten tonele voeren van Homer, Quinn en mrs. Henry en door in interviews maar steeds te benadruken dat hij tijdens lange autoritten almaar naar de Basement Tapes heeft geluisterd, heeft Haynes denk ik het maximale aan aanwijzingen gegeven. Als Dylan-fan weet Haynes dat de basement tapes het hoogtepunt zijn in Dylan's oeuvre. Dat besef heeft hem in staat gesteld om het meesterwerk I'm Not There te maken.

En het was alweer tijd voor de laatste film van het filmfestival van dag twee. Ik sloot af met I’m not there van Todd Haynes in de Luxor. Maar mag ik meteen mijn mening kwijt over deze walgelijke bioscoop. Mijn benen kon ik nergens plaatsen mijn buurmannen hingen op me lip en het was de meest slechte bioscoopstoel dat ik ooit gevoeld heb. Deze film had ik als enige geboekt die ik persé wou zien omdat ik een bewonderaar ben van het werk van Bob Dylan. Ik had al eerder films van Haynes gezien maar die maakte niet echt indruk dus met een gemengd gevoel ging ik de overvolle zaal in. Dylan wordt gespeeld door zes verschillende acteurs van een zwart jongetje tot een dame. Vrij experimenteel, eigenzinnig, kleurrijk, zwart-wit en vooral apart in al zijn (vervelende) kaders. Helaas de film kon me niet boeien of intrigeren niet dat ik slaap viel maar de programmeur hield van te voren een beginwoord waarbij hij meldde dat hij het nu al de beste film van het jaar 2008 vond. Het is een statement maar hoe kun je zoiets al zeggen alvorens je niets hebt gezien van de andere 11 maanden. Wat ik bedoel te zeggen is het volgende, dat ik door deze woorden opeens gigantisch hoge verwachtingen kweekte maar die totaal niet waar werden gemaakt. De acteurs speelde het allemaal grandioos, de muziek was vanouds daar lag het allemaal niet aan. Het probleem lag op het visuele vlak de regisseur combineert op een bizarre manier kleurrijke beelden met zwart-wit net zolang dat ik er gek van werd. Dit is een dergelijke film waarvoor je ‘’in the mood’’ moet zijn en van te voren weet waar je aan begint zo niet en je hebt een programmeur voor je die effen de film in de hoogte praat. Wordt het moeilijk om er zelf iets van te vinden deze beschrijving is dan ook compleet subjectief want de meeste mensen vonden de film magistraal en geniaal. Kon ik dat maar zeggen. Voor nu alweer de zoveelste teleurstelling van de dag. Misschien over een paar jaar lekker op me gemak herkijken.

Briljant bioptic over Dylan. (Na Lenny vind ik dit zelfs een van de sterkste) Visueel zeer afwisselend en bij vlagen overdonderd. 4.5*

Blanchet en Depp zetten mooie rollen neer.

Prachtmontage.

Depp?

Ik denk dat ie Christian Bale bedoelt.

Ja, de Depp Lookalike Bale