28 Days Later... (2002)

Danny Boyle lijkt op het eerste oog met deze film een standaard verhaal neer te zetten. Een virus 'rage' dat uitbreekt en binnen 28 dagen heel GB bereikt en personen gek maakt met razernij en onuitputtelijke drang naar bloed. De overlevenden van de plaag moeten hierbij zien te overleven. Het verschil wat de regisseur maakt met deze film t.o.v. andere soortgelijke verhalen, is de kunst om het verhaal anders te benaderen. De standaard focus om met special effects te werken en bloederige scenes uit te lichten met vel geluid blijven hier tot hen minimum beperkt en dus ondergeschikt. In -28 days later- zit hem de kracht in de leegte, treurige omstandigheid en desperatie. In een omgeving waarbij de mensheid op zo'n manier tot overlevingsdrang wordt gedwongen, is de film een boeiend en indrukwekkend platform van meditatie geworden.

14 years later..

Voor een lange tijd heeft deze Horror op een vijfde plek in mijn top 10 geprijkt, maar na deze herziening 14 jaar na de release, voelde ik hoofdzakelijk teleurstelling. 28 Days later is namelijk typisch zo'n titel die in mijn hoofd veel beter was dan dat hij nu nog is, en dit is er dan ook overduidelijk eentje die de tand des tijds voor een groot deel niet doorstaan heeft.

Niet dat het nu allemaal slecht is, maar meer dan gemiddeld kan ik het niet meer noemen. Het is allemaal in geen enkel opzicht eng meer, en de cameravoering is veel te hectisch om je in het verhaal mee te sleuren. Dat de opzet van het verhaal een cliché was, wist ik nog wel, maar dat vervolgens het hele verdere verloop van het verhaal me nog zo weinig interesseerde had ik niet verwacht. Een van de belangrijkste redenen hiervoor was de presentatie. Ik keek deze film via Netflix waarvan je toch verwacht dat ze de juiste versies on-line zetten, maar ik schrok hoe gedateerd het allemaal overkwam.

Na dit eerste deel was ik gelijk van plan om door te gaan naar het vervolg, 28 weeks later, maar dat heb ik na deze herziening toch nog maar eventjes uitgesteld..Toch nog een krappe 3* maar dit is hoofdzakelijk te wijden aan een gevoel van nostalgie..

3,0*

Fijne zombiefilm. Duidelijk niet van Amerikaanse makelij. Mooie soundtrack erbij!

Mja, ik had eigenlijk een best wel goede film verwacht en voor het genre is het ook best okay, maar de film was nergens spannend. Ik denk dat ik 'm te lang op de plank heb laten liggen, want ik heb dingen als verlaten desolate steden en dergelijke de laatste 13 jaar al vaak beter gezien dan hier. Daarbij vond ik de omslag die de hoofdrolspeler ineens doormaakt van snel vermoeid rakende patiënt naar gozer met een monsterconditie die geen angst kent en even een groep mensen met militaire training te kakken zet buitengewoon ongeloofwaardig.

Ik heb gisteravond 3* gegeven maar mijn eigen verhaal teruglezend verlaag ik deze nu naar 2,5*.

28 Days Later...

28 Days Later... staat altijd in mijn lijst met een 1.5* op zijn naam. Nu was ik er achter gekomen dat deze film en zijn vervolg op Netflix beschikbaar staan. Meteen gaan kijken gister en wow! Wat een geweldige film was dit! Ik ben niet vies van een zombie filmpje. En ook dit was uiteraard erg genieten! Ik was tussen de film door even gaan gamen want ben verslaafd aan mijn PS4. Toen dacht ik bij mijn eigen vannacht nog even om hem af te kijken. Ik had ondertussen de E3 opstaan met de Ubisoft conferentie en moest nog even wachten op Sony. Dus, ik keek de film via mijn PS4. Nu heb ik nog NOOIT een horror / thriller film gekeken met een headset op. En dat is om 1 reden. Het geluid wat onverwachts komt.. Nu weet ik ook alweer waarom ik dat niet deed. IK waarschuwde me maten waarmee ik in de chat zat dat ik misschien kon gillen als een meisje. De film was nog niet 10 seconden bezig of ik schrok me al de ******* omdat zo'n zombie zo nodig door het raam moest jumpen! Echt gaaf vind ik dat ook wel weer! De film was prima in elkaar gezet. Begon goed en je zat al meteen in de stemming! Het verhaal vond ik erg leuk om te volgen en het concept was ook wel goed. Prima zombie filmpje waar je mee thuis mag komen. De zombies zien er namelijk ook totaal niet verkeerd uit! Ook hier zie je hoe je moet overleven, verraad en eigendunk's. Zeker kijken!

4.0*

Conventiële eerste helft en dan een op zich interessante plottwist, die helaas weinig geloofwaardig wordt opgelost. Eng of spannend is het nergens, maar wel een lekker naargeestig, apocalyptisch sfeertje. Goede film voor het genre, maar gezien de hoge waarderingen had ik er meer van verwacht.

De villa deed me trouwens denken aan die in Le Notti del Terrore (1981).

Goeie film waarin een jongeman uit een coma ontwaakt om erachter te komen dat de bevolking grotendeels besmet is. Een zombie-film met een prima post-apocalyptisch sausje. Niet bepaald origineel dus, maar vanwege het rauwe camerawerk weet de film zich wel te onderscheiden. Ondanks dat het hier en daar redelijk bloederig is, moet deze horrorfilm het niet van de gore hebben.

Minpunten voor Boyle.

In de eerste plaats viel ik over de haast VHS-achtige beelden. Welke reden Boyle er ook mee gehad mag hebben de film zo grauw en onscherp op te nemen, het zorgde er alleen maar voor dat ik nooit echt het verhaal ingezogen werd. Sfeer ontbrak volledig. En ik was al niet echt geboeid door deze post-apocalyptische zombiefilm…

Ik kan me herinneren dat ik tijdens het kijken van World War Z (2013) onder de indruk was van de manier waarop grootste actiesequenties gecombineerd werden met klein geënsceneerde suspense. Die klein opgezette scénes werkten omdat ze sterk opgebouwd waren. Hier in 28 Days Later… wilde het in vergelijkbare scénes maar niet werken met de spanningsopbouw. De zombies sloegen telkens op volstrekt willekeurige momenten toe, en doordat het geheel zo lelijk gefilmd was, lieten de bewuste scénes me behoorlijk koud.

Een film als The Road (2009) dan, die het vooral moest hebben van persoonlijk drama. In dit werk is dergelijk drama zeker aanwezig, maar wordt het te weinig uitgediept om indruk te maken. Harris en Murphy heb ik veel beter gezien, de eliminatie van Gleeson gaat te snel en van zijn dochter zien we al helemaal (te) weinig. Wat dan nog rest is de schets van het post-apocalyptische milieu. Ook dat genre-element heb ik al beter gezien in andere films. De authentieke impressie die I Am Legend (2007) in de eerste helft nog wist te geven met haar production design blijft hier achterwege. Daarna verdwijnt in de tweede helft van beide films het ‘alleen op de wereld’-gevoel.

Tot slot een negatieve vermelding voor de geluidsband. Graag had ik een consistente score gezien, want de combinatie tussen opgeblazen bombast en ambiente underscore wilde maar niet goed werken. Te vaak zorgt de muziek voor overmatige opsmuk bij een kale visuele setting. Het onevenwichtige dat ik in de geluidsband hoorde, is eigenlijk tekenend voor de gehele film. De keuzes van de regisseur hadden op mij niet het gewenste effect, en het scenario an sich is gewoonweg niet origineel genoeg om verder nog voor verrassingen te zorgen.

Sterke zombiefilm die zich onderscheidt door een A-cast en –crew en een geweldig sfeervolle eerste helft. De tweede helft wordt nog een graadje zwartgalliger wanneer de redders zich als wolven ontpoppen, maar de teneur van dat sociale commentaar was misschien al te verwachten toen de commandant van dienst niemand minder dan Christopher Eccleston bleek te zijn, en het geheel culmineert helaas in actiescènes die enerzijds vrij standaard zijn en anderzijds tamelijk over-the-top tegen het ridicule aan. Hoe dan ook, degelijk en met finesse gemaakt, maar uiteindelijk (en hoewel het hier niet om zombies maar om het woedevirus gaat) is het toch vooral een zombiefilm – misschien voor sommige mensen de ultieme zombiefilm, maar mij doet het genre niet zoveel.

“Okay, Jim. I've got some bad news.”

28 Days Later… is een prima apocalyptische horrorfilm. De film is zeker niet perfect, en de slechte beeldkwaliteit en schokkerige camerabeelden zijn soms frustrerend en vervelend. Maar daar staat veel goeds tegenover. Het uitstekende acteerwerk, het iconische begin met het desolate Londen, en de strijd tussen de mensen en de zombies (en de mensen onderling).

Murphy, Harris, Gleeson en Eccleston zijn allemaal ijzersterk, en doordat de camera dicht op de huid van acteurs zit voel je ook echt de spanning en de angst. Het is wel jammer dat wanneer Eccleston en zijn vriendjes verschijnen de film veel van zijn magie kwijtraakt. Je weet daarna eigenlijk precies waar het heengaat, en de zombies verdwijnen naar de achtergrond.

Herzien.

Wat snel opvalt is dat de DV kwaliteit echt wel brak is. Het is een wat lastig gegeven in deze film, want anderzijds is het ook de reden dat de film gemaakt kon worden. De opnames in het begin van de film steunen op snelheid en post productie gemak. Neemt niet weg dat het overdreven blurry en fuzzy oogt. Boyle maakt er nog wel het beste van, maar mooi is het niet.

Je herkent veel van de zombie tropes die de laatste 10-15 jaar populair geworden zijn, toch is Boyle's film nog steeds iets frisser. Komt door een kern van sterke acteurs, een interessanter einde en een spanningsopbouw die effectief is. Sowieso ben ik meer fan van lopende zombies ipv de schuifelende variant.

De film is terecht aan het uitgroeien tot genreklassieker. Het zal nooit mijn meest geliefkoosde niche worden, maar voor een zombie film blijft het absoluut de moeite waard. Ook na 16 jaar aan copycats.

4.0* en een uitgebreide review

Deze prent eens herbekeken.

Ondertussen worden we overstelpt met zombiefilms en -reeksen, die ook veel beter gemaakt zijn, op alle gebied, dan deze film.

Deze film ondanks dat hij amper 16 jaar oud is, komt nu veel te traag en gedateerd over.

Zoals ik in mijn eerdere commentaar al zei, het had allemaal iets beter gekund!!

Uiteindelijk toch een nogal matige film. Jammer dat de beeldkwaliteit te wensen over laat, daardoor zijn de actiescènes bij vlagen wat rommelig en ook verder voegt de matige kwaliteit niet echt veel toe. Die keuze snap ik daarom ook niet echt. De beelden van het verlaten en desolate London zijn echter wel zeker de moeite waard. Het deel van het verhaal dat zich daar afspeelt is ook best aardig, wanneer de soldaten in beeld komen wordt het verhaal al snel een stuk minder. De personages worden niet echt boeiend uitgewerkt, daar had nog wat meer uit gehaald kunnen worden. Binnen het genre zijn er (ondertussen) wel beduidend betere films gemaakt.

Op tijd en stond eens een zombiefilm zien is een leuke afwisseling. 28 days later is een herziening. Vele zaken waren nog herkenbaar, maar de degelijkheid was me eveneens bijgebleven. 28 days later begint erg sterk met de desolate straten en panden in hartje Londen. Best indrukwekkend en spookachtig eng. Weinig rommel of echte chaos in de straten. Hier en daar lijkt het net iets te gelekt of gestrekt.

Ik noem dit nu wel een zombiefilm, maar echte levende doden kan je hen niet noemen. Een hondsdolle meute is natuurlijk ook niet zo spectaculair. Jim wordt wakker in een verlaten ziekenhuis en het is onduidelijk hoe hij het al die dagen zonder opvolging heeft overleefd. Andere patiënten in een gelijkaardige bedlegerige situatie waren ook niet te bekennen. Los hiervan best genoten van het eerste gedeelte hoewel het plot vaak voorspelbaar is: kleine groepjes ontmoeten elkaar om dan het verhaal van de 10 kleine negertjes te spelen. De bloedkotsende zombies zien er "goed" uit. De camerahantering is schokkend met een digitale videocamera onderstreepten de chaos van het gebeuren en brachten je dichter bij de personages.

Het plot op de militaire basis (of wat er moet voor doorgaan) is echter magertjes en niet zo interessant. Het enige wat ik er aan kan concluderen is het feit dat de mensheid vervalt in zijn primaire oerinstincten en in tijden van leven en dood erg egocentrisch is. Brendan Gleeson is steeds een verademing als je hem op het scherm ziet verschijnen en ook Naomie Harris doet het goed in tegenstelling tot de fletse Cillian Murphy. Zijn metamorfose als superheld gaat jammer genoeg weer de verkeerde kant op en maakt de film in zijn geheel zwakker. Het laatste gedeelte in Manchester verpest veel. Jammer, want er zit veel potentieel in deze film welk onvoldoende of te weinig naar boven komt. Net geen 3,0*.

Herziening.

Inmiddels zo’n vijf à zes keer gezien, dit favorietje. Toch beginnen de jaren te tellen, en zijn er bepaalde elementen die hun trucjes-karakter blootgeven. Zoals de geluidsband, die nogal pompeus in kan zetten in de actiescenes, voor maximaal effect. Gewoon slecht gemixt.

Het middengedeelte is iets te happy family. Als ze in de tunnel lachend over een berg auto’s hobbelen. Of wegzwijmelen bij een viertal paarden. Ook de supermarkt-scene is me iets te jolig van toon inmiddels.

Ik hoor mezelf de openingsscène vaak ophemelen als de film ter sprake komt; ik weet niet of ik dat na deze herziening nog ga doen. Leunt sterk op de soundtrack (en volume), en daar blijft de beeldtaal wat knullig bij achter (de missing-personsbriefjes, de EVACUATION-headline), hoe indrukwekkend een desolaat Londen ook moge zijn.

Toch scoort de film nog altijd hoog op sfeer en doet de tweede helft het aanzienlijk beter bij herziening. Sterk spel van de main cast en enkele spannende scènes doen de rest. Halfje af, maar nog altijd solide zombie-flick. 3,5*

Veel van verwacht deze film vanwege de hoge waarderingen en de naam Boyle, en mits je door de VHS stijl en low budget achtige shots heen kijkt heb je toch een wel zeer apart product.

De stijl van Boyle laat zich in de beginfase meteen al goed zien met schreeuwerige en chaotische montages, zo ook vrije onconventionele camerastandpunten en tevens een bijzondere soundtrack. De beeldkwaliteit; er is al veel over gezegd en natuurlijk ga ik daar ook wat van zeggen. De grauwe stijl is even wennen met zijn voor het oog low quality beelden maar eigenlijk past het natuurlijk bijzonder goed bij het nare en sombere toekomstbeeld van een dergelijke pandemie. Ondanks het gebruik van een 'kleinere' handcamera slagen de beelden van een verlaten en troosteloos London wonderwel. Daarnaast scoort Boyle punten met een bepaalde rauwheid. Hoe Selena haar eerste metgezel slacht na besmetting en het bloed in het rond spat, of Gleeson die in een riotsuet de trap verdedigt. Daarnaast vond ik bepaalde opnames en sfeersettingen, zoals de bult met winkelwagentjes in de donkere hal of de verlaten brug waar Murphy op een gegeven moment vertwijfeld staat en afval rond zijn voeten waait, erg geslaagd. Maar ook de shot met alle emmers op het dak is mooi.

Het verhaal ansich wordt wat minder met Gleeson erbij en hun tocht in de taxi door de tunnel over de wrakken. Erg ongeloofwaardig als je zo gebrand bent op zelfbehoud. De daarop volgende ontwikkeling van de losgeslagen soldaten die door hun officier alleen nog maar gekalmeerd kunnen worden door 'vrouwen' vind ik ridicuul en eigenlijk voorspelbaar. Lekkere leider als dat je grote plan is, een vrouw en een tiener verkrachten. Effe neuken...en oh wacht, we zitten hier nog steeds opgesloten met dood en verdoemenis om ons heen, dus tsja...nog maar een keer neuken?
Gelukkig wint de film weer behoorlijk aan kracht hoe Murphy terug het terrein opsluipt en de soldaten één voor één of om zeep helpt of voert aan een zombies.

Interessant is met name het verhaal die naar voren komt in de making of, hoe goed zijn we voorbereid op een dergelijke catastrofe en hoe gaan we er mee om. Daarnaast zijn de woorden van de sergeant wel interessant, dat met de uitroeiing van de mens de planeet weer terug gaat naar zijn langere onbewoonde staat, maar niettemin is wat de luitenant zegt interessant met zijn bewering dat men voor het virus ook al doodde en verkrachte. In die zin is er slechts een virus nodig om de ware ongeremd aard van de mens naar voren te brengen, iets wat niet meer te stoppen is.

Afijn, aardig een keer te zien, apart en bijzonder qua stijl, maar voor mij niet een film die er nu bijzonder boven uitsteekt. Vermakelijk voor een keer, and there it ends.

Sterke film weer van Boyle.

Niet de eerste zombiefilm, wel een van de meest spannende. Boyle weet precies het juiste sfeertje neer te zetten en doet dat met bijzonder veel flair.

Volgens regisseur Danny Boyle en schrijver Alex Garland moet ’28 Days Later’ niet als een typische zombiehorror met opwindende actie en spectaculaire splatter effecten worden gezien, maar veel meer als een film die aansluit op de verontrustende actualiteit, waarin infectieziekten om de haverklap de kop opsteken.

Ik vond de film vooral spannend en vermakelijk. Maar goed. Zij zijn de makers. Zij zullen het weten.

Ik heb de film bekeken terwijl de toenemende wereldwijde paniek over het coronavirus hevig woekert. Ik moet toegeven dat de berichtgeving hieromtrent zeker een extra dimensie aan de kijkbeleving toevoegt.

Het Verenigd Koninkrijk is getroffen door een virus dat van mensen zombies maakt. Het land bestaat enkel nog uit ruïnes. De samenleving zoals die ooit bestond is niet meer. De beschaving is verdwenen. Wat rest is de strijd om te overleven.

Een groepje niet-geïnfecteerden doet dat. Een spannende tocht door de puinhopen van het eens zo trotse Brittannië in een poging andere overlevenden te vinden is het gevolg.

Het groepje komt veel ontwrichting tegen. Totalitaire machtsstructuren, geweld en bedreiging. Waar de beschaving ophoudt te bestaan, houden immers ook de beschaafde omgangsvormen op te bestaan. De groep is logischerwijs getuige van de tomeloze uitleving van de laagste driften van hen die ooit mens waren en van hen die nog mens zijn.

Is de mens van nature slecht en dientengevolge gedoemd om uit te sterven? Die vraag dwarrelt af en toe door de film heen. Erg interessant is de vraag niet. Althans niet op de geforceerde manier waarop deze invalshoek soms wordt gebruikt in het verhaal. Als onderliggend aandachtspunt is zo’n vraag bovendien wel wat uitgekauwd in het zombiegenre. Mij kon het in ieder geval niet veel schelen. De protagonisten houden zich er gelukkig ook niet echt mee bezig.

Die hebben trouwens wel andere dingen aan het hoofd. Die houden zich bezig met zaken die de film leuk maken. Overleven bijvoorbeeld. En dat is prettig, want de kracht van de film is niet de filosofische tint. De krachten van de film zijn de actie en de krampachtige verhoudingen en spanningsvelden tussen de personages.

De destructieve oerdriften waar sommige overlevenden maar vooral de anonieme horde der geïnfecteerden aan toegeven, weerspiegelen de ware natuur van de mens. Het gaat in deze wereld om het overleven. Het gaat om voedsel. Om het voortbestaan van de soort. Dat staat voorop en gaat ten koste van alles. Vooral deze 'openbaring' maakt de hectische zoektocht naar andere overlevenden gewoon hartstikke interessant en spannend.

De setting draagt sfeervol bij. Die is ruïneus en grauw. Het decor bestaat uit een ingestorte stad. Uit puin. Uit verspreid liggende lijken. Het kleurgebruik is groezelig grijs. De ondode dreiging komt in dit decor goed tot zijn recht. De sfeer is verontrustend en duister en voedt de personages met wantrouwen en paranoïa.

28 Days Later is een duistere en onheilspellende film, die vooral erg spannend is. Tegen het einde ligt de klemtoon misschien wat belerend veel op het beestachtige gedrag dat los komt onder extreme omstandigheden, maar tegen die tijd gaat van dat gedrag zo‘n spannenede werking uit dat ik mij aan een eventuele sociologisch opvoedende onderlaag gemakkelijk kon ontworstelen.

Genoten.

Oefff.... Toch een beetje een pijnlijke herziening om mee te maken. Qua plot is dit nog steeds een sterke film. Het desolate gevoel in de stad, het vechten tegen de hordes zombies, het vluchten naar het platteland en uiteindelijk ook de dreiging vanuit de mensheid zelf mee te maken. Het vinkt alle checkboxen af die ik zoek in een post apocalyptische film.

Toch is het niet allemaal koek en ei en dat ligt voornamelijk aan het audiovisuele aspect. Dit alles wordt in de (best wel stupide) openingsscene samengevat. De film is een typisch product van de begin jaren 00. Inclusief hyperactief en chaotisch camerawerk, een vreselijk kleurenpalet en irritante electronische muziek die sterk verouderd aanvoelt. Dit heeft de algehele feel van 28 days later echt geen goed gedaan.

Zodoende viel de film me toch tegen bij deze herziening tig jaren later. Halfje eraf.

3,5 > 3,0*

Best goed.

Eigenlijk toch wel een bekende titel uit het genre, maar toch heeft het lang geduurd vooraleer ik deze gezien heb. Uiteindelijk voor mij één van de betere die ik gezien heb van het genre. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet veel zombiefilms gezien heb, omdat het genre me weinig zegt.
Punten scoren doet 28 Days Later... dan ook vooraleer qua sfeersetting; Het post-apocalyptische Londen is een sterke setting en wordt goed gebruikt. Ik ben wel niet zo'n fan van het camerawerk. Dat is precies een hype geweest, maar ik kan er niet veel mee. De film oogt daardoor goedkoop en nu al gedateerd.
Ook de soundtrack is niet echt mijn ding. Daar staat dan weer tegenover dat plotgewijs de film toch ietwat te bieden heeft: de leegte, de survival en uiteindelijk de mensheid. Enkel jammer van het dubbele einde.

3,5

Geestig om te bedenken dat er zo’n ophef was over rennende zombies in Dawn of the Dead rond 2004, terwijl Danny Boyle hier bewijst dat rennende geïnfecteerden minstens zo spannend kunnen zijn. Wellicht was de oplossing door het simpelweg geen zombies te noemen, maar eigenlijk is 28 Days Later in alles verder gewoon een zombiefilm, zij het met een paar andere regels. Iedereen die de eerste aflevering van Frank Darabonts The Walking Dead zag, ziet veel overeenkomsten met 28 Days Later, die serie en deze film starten vrijwel identiek; man wordt wakker in een ziekenhuis en treft een hoop rotzooi en leegte aan. Die leegte wordt hier erg sterk neergezet door Boyle, de straten van London zijn indrukwekkend.

Ondanks die indrukwekkende shots moet 28 Days Later het niet zijn visuele pracht hebben, de film oogt duidelijk geschoten met een vrij goedkope camera. De film bevat ergens ineens een shot van een bloemenveld en dat is net een schilderij - maar dan niet in de positieve zin. Ergens past het grauwe stijltje wel bij de film. Maar het is vooral fijn dat Boyle een paar goede acteurs en een rits enorm spannende scènes in petto heeft, waardoor je amper afgeleid bent van de lelijkheid. Qua spanning zit 28 Days Later in ieder geval goed, de sprintende geïnfecteerden - Boyle schijnt vooral atleten gecast te hebben - maken veel goed. Ergens rond de derde akte voelde ik de boel soms een tikkeltje inkakken, maar die momenten zijn eigenlijk verwaarloosbaar. 28 Days Later staat na al die jaren gelukkig nog steeds als een huis.

4 sterren.

Ik ben het helemaal eens met Chainsaw eigenlijk, alleen geef ik de film een halfje minder.
Het goedkope camerawerk is vrij lelijk, maar versterkt wel de hopeloze en deprimerende sfeer van de film. Ik klaagde er niet over bij The Blair Witch Project, dat zal ik hier ook niet doen. Enkele erg spannende scènes, niet alleen met de geïnfecteerden, maar ook tijdens hun gevangenschap bij die militairen. . In rampspoedige tijden valt er evenveel te vrezen van andere overlevenden. Boyle bewijst zich opnieuw als een erg vakkundige regisseur en levert een solide "zombie" thriller af.

Bij de aftiteling zag ik waarom ik deze film had willen kijken. Hij was van de regisseur Danny Boyle. En die staat bij mij hoog in aanzien. Maar dan moet hij niet al te veel meer van dit soort films maken. Met dit soort zombie horror films heb ik helemaal niets. Ik vind ze eigenlijk verschrikkelijk en belachelijk infantiel. En daar vormt deze film dan ook geen uitzondering op. Zelfs als hij van Danny Boyle is. Het blijft toch allemaal kinderachtig en ongeloofwaardig. Ook al is het psychologisch nog wel redelijk uitgewerkt in deze film en loopt de film ook als vanzelf. Hij is op zich wel boeiend. En dat is dan wel het vakmanschap van Danny Boyle. Dus voor de liefhebber is het waarschijnlijk wel een goede film. Al kan ik daar niet echt over oordelen.

Fijne 'zombie'film (enfin, for all intents and purposes kunnen die aanhalingstekens eigenlijk weggelaten worden), die toch net even wat anders oogt en aanvoelt dan het gemiddelde werk uit dit genre, voornamelijk door de aparte visuele stijl. Het is een lelijke film, op een mooie manier. Geen verbloeming hier, geen uitgelikte cinematografische plaatjes. Nee, je wordt net zoals de personages verplaatst naar een vieze, vuile, verloren wereld. De stijl reflecteert dat dus echt heel mooi. De cast is op niveau, en de personages voelen ook realistisch aan. Geen perfecte hollywoodfiguurtjes die rondlopen in een zombiewereld, maar normale mensen van vlees en bloed. Cillian Murphy is als hoofdrolspeler ideaal. Het gedoseerde gebruik van muziek kan ook geslaagd genoemd worden.

Inhoudelijk is het natuurlijk standaard en clichématig, en zeker in het laatste gedeelte van de film, wanneer ze moeten zien te ontsnappen van de slechte soldaten, voelt het allemaal wat meer aan als een standaard The Walking Dead episode. Niets nieuws onder de zon op dit vlak. Maar mits goed uitgevoerd hoeft dat ook niet natuurlijk. Het dubbele einde vond ik wel niet zo'n geslaagd trucje. Een beetje interessant willen doen. Kies 1 einde en werk dat dan wat beter uit, denk ik dan. Binnenkort het vervolg ook maar eens opzetten. 3.5*.

De opening is sterk met Cillian Murphy die ronddwaalt in een chaotisch verlaten Londen. Maar daarmee is het ongeveer gezegd.
Na toevoeging van de rest van de cast wordt het al minder interessant tot ronduit vervelend. Als dit de film is die 20 j geleden het zombiegenre nieuwe impulsen gaf … pffff. De weinige scènes met zombies/geïnfecteerden in de eerste helft van de film maakten geen indruk. In de finale zijn ze een tikje prominenter aanwezig maar niet om bang van te worden. Het gaat allemaal heel snel met zenuwachtige editing en gebrek aan spanningsopbouw. Ik denk dat ik meer ben voor tragere en meer effectieve Romero

Het is ook grappig dat er voor een keer geen vrouwelijk naakt in de ‘horrorfilm’ te zien is maar wel mannelijk en redelijk onfunctioneel naakt. Alsof het Cillian Murphy verboden was om een broek te dragen op zijn ziekbed. Hij is ook een groot deel van de film een watje om het dan maar zo te zeggen. Tot hij zich op het einde ontpopt als een meedogenloze killer. Vreemd hoor. Personages zijn irritant te noemen en het kon me ook geen zak schelen wat er met hen aan de hand was. Dit is eentje om snel te vergeten.

Damn, dit was nog slechter dan wat ik mij kon herinneren. De montage is ronduit vervelend te noemen, maar vooral de beeldkwaliteit springt eruit als echt afgrijselijk. Ik heb films gezien van kort na de oorlog die de tand des tijds veel beter doorstaan hebben dan dit millenniumproduct. De dialogen, de acteurs, het voelt allemaal zo vreselijk amateuristisch aan. Niet dat het saai is, er gebeurt de hele tijd wel wat, maar door de manier van filmen en de muziek val je er gewoon bij in slaap. Ik was zinnens om ook de sequel een herziening te gunnen, maar dat laat ik maar zo.

Herzien. Danny Boyle blijft een vakman binnen zijn industrie en levert keer op keer bovengemiddelde werkjes af, zo ook 28 Days Later. Jammerlijk is de slechte beeldkwaliteit die wat mooifilmerij uit het geheel haalt, maar klaarblijkelijk was het nodig om deze film gemaakt te krijgen. Boyle beheert zijn tempo en editing uitstekend, waardoor deze film geregeld boven de middelmaat weet uit te groeien. Weinig soortgelijke projecten behalen deze intensiteit, de makers weten hier precies waar ze mee bezig zijn. Neem daarbij nog uitstekende acteurs zoals Cillian Murphy en Brendan Gleeson en je hebt hoe dan ook een kwalitatief avondje aan vermaak voor de kiezen met slechts wat dooie momenten rondom het middenstuk die als roet in het eten dienen.

Film met boodschap dat actievoerders niet zomaar een laboratorium in moeten duiken. Grappig ook om oude reviews te zien over snelle zombies (al zijn dit geen zombies). Tegenwoordig weten we niet anders maar blijkbaar was dat toentertijd vrij vernieuwend.

Wat opvalt is dat de film behoorlijk low budget is en op een zekere manier ook gedateerd; heel erg een product van de vroege jaren 2000 of veel meer nog een 90s product qua look en gevoel. Dat is overigens niet per se iets nadeligs. Aardig camerawerk met veel scheve fotografie, snelle montage en onduidelijke beelden die dat gevoel van dat moment sterk neerzetten en Boyle heeft talent genoeg het geheel nog redelijk overzichtelijk te houden. Toffe soundtrack met Godspeed You! Black Emperor terwijl Murphy door een verlaten Londen struint. Zeker het eerste uur dat teert op sfeer is erg sterk. Het tweede uur is duidelijk minder omdat de film van toon en inhoud en sfeer verandert. Het slot bij de militairen boeit echt veel minder. 3,5*.

Komende maand gaat eindelijk de derde film uit de ''28'' reeks draaien waar ik erg naar uit kijk, dus het werd tijd om even de oude delen nog eens op te zetten. Volgens deze site was de vorige kijkbeurt alweer 12 jaar geleden dus ik wist er nog weinig van. De film is low budget en dat zie je ook wel terug aan de productiewaarde. De beelden zijn redelijk grauw en ook vrij druk gemonteerd. Iets wat ik ooit misschien wel leuk vond, maar nu niet bepaald een pluspunt. Datzelfde had ik ook soms met de soundtrack, druk en niet altijd geslaagd.

Maar los van dat is het wel een sterke film geworden met een goede, spannende vibe en een redelijk realistisch plot over een uitbraak van geïnfecteerde mensen. Dat is overigens in flink wat films en series gedaan en geregeld ook veel beter in beeld gebracht dan in deze film, maar voor een film die bijna een kwart eeuw alweer oud is vind ik het zeker niet slecht gedaan. In mijn ogen was 28 Weeks Later wel echt beter, dus ik ga daar komende week ook eens voor zitten. Deze 28 Days Later is een genretopper, maar niet perfect. Wel ruim voldoende.

3,5* (was 4*)

Herkijk, leuk om Cillian Murphy weer terug te zien in een vroege rol.
28 Days Later was voor zijn tijd aardig vernieuwend, met een indrukwekkende opening waarin Murphy ronddoolt in het totaal verlaten Londen. Erg memorabel.

Boyle's stijl is rauw en gritty en leent zich goed voor dit soort films; hoewel beeldkwaliteit en geluid nogal te wensen overlieten vanwege het filmen met crappy digitale camcorders, weet Boyle toch wel mooie shots te produceren.
De eerst helft van de film is verreweg het boeiendst, waarin ook Brendan Gleeson zijn opwachting maakt.
Het tweede deel zakt de film wat in als ze bij het huis aankomen met de militairen en het meer een soort wraakplot wordt met de militairen als antagonisten.

Had hier en daar wel iets minder rommelig gefilmd kunnen worden, het acteerwerk had soms wat strakker gekund en qua plot had er meer gedaan kunnen worden, maar voor een low-budget film is dit wel bovengemiddeld.

3,5*