Babel (2006)

Zojuist heb ik deze film opnieuw gezien. Het blijft een prachtige film hoor. Indrukwekkende beelden. Drie interessante verhalen waarvan langzaam duidelijk wordt dat ze allen met elkaar betrekking hebben. Nu dat ik hem voor de tweede keer zag kon ik meer letten op dit aspect van de film. Ik vind het goed dat, hoewel er verbanden zijn tussen de drie verhalen, de verbanden niet overdreven of vergezocht zijn.

In deze film lijken dan ook meer thema's mee te spelen dan het geweer en het schot. Babel is bijna een allesomvattende film. Het laat aan de ene kant zien hoe de wereld in een razend tempo kleiner en kleiner wordt. een getrouwd stel gaat even naar Marokko om te ontsnappen uit de sleur, een Mexicaanse oppas wordt al jaren betaald om voor de kinderen te zorgen. Een Japanse zakenman gaat jagen in Marokko, en geeft zijn gids een goed geweer cadeau. Ook mooi om tijdens de film al te zien dat Chieko al naar het jongste zoontje van de Marokkaanse man zit te kijken op het nieuws. Deze film laat op subtiele manier zien wat de gevolgen van globalisatie zijn, hoewel dit natuurlijk heerlijk vergezocht is. Hoewel het verband tussen de Japanse situatie en de rest pas later duidelijk wordt, en misschien niet zo sterk lijkt in het begin, is het toch zeer belangrijk. Als het geweer nooit in Marokko was gekomen, was niets van dit ooit gebeurd.

Een ander thema is waar de titel voor staat: Babel. De Babyloniers die een toren maakten om dichter bij de hemel te kunnen komen en God die, om dit te voorkomen, alle mensen andere talen liet spreken, waardoor niemand elkaar nog begreep. In iedere situatie krijg je te maken met spraakverwarringen. Brad Pitt die de Marokkanen duidelijk moet zien te maken dat zijn vrouw hulp nodig heeft. De oppas van de kinderen van Brad en Cate, die op de grens met Amerika een op papier onschuldige situatie volledig uit de hand ziet lopen door een gebrek aan communicatie. In verband met dit thema vind ik het Japanse verhaal echt een toevoeging. De spraakverwarring tussen Chieko en de mensen om haar heen heeft een volledig andere oorzaak dan die in de andere verhalen.

Naast een taalverwarring zie je ook duidelijk een cultuurshock tussen verschillende personages in het verhaal. Vooral wanneer het zoontje van Brad voor zijn ogen ziet hoe een kip onthoofd wordt. Geweldig stukje.

Ten slotte mag niet vergeten worden dat Babel deel uitmaakt van de Death Trilogy. Het slotstuk van dit ambitieuze project vertoont opnieuw verbanden met de dood, hoewel iets subtieler aanwezig. Mijn persoonlijke idee is dat de vader van Chieko het geweer verkocht heeft, omdat dit het geweer is waarmee zijn vrouw zichzelf van het leven heeft beroofd. Dit zorgt er dus voor dat de dood van een vrouw in Japan uiteindelijk de oorzaak is voor de dood van een jongetje in de Marokkaanse woestijn. dit maakt van Babel een film met aan het begin en het einde de dood, en daar tussen in een verhaal dat zich gerust op andere dingen kan richten.

Waar Babel ook over lijkt te gaan, is over mensen die verdwaald zijn. Soms figuurlijk, soms letterlijk. Want waarom zijn Brad en Cate in eerste instantie in Marokko? Ze vragen het zichzelf ook af aan het begin van de film. Wie zijn wij geworden ten opzichte van elkaar? ze hebben te kampen met de dood van een zoontje, en daarmee lijkt er ook een breuk in hun relatie te zijn ontstaan.. En wat is er aan de hand tussen de Marokkaanse broertjes? De oudste zoon lijkt het onderspit te delven onder zijn jongere broertje, die op zijn beurt masturbeert bij de mentale beelden van zijn oudere zus. En wat is er mis met Chieko? Ze voelt zich alsof iedereen haar ziet als een monster, een vreemdeling. Ze wordt niet hetzelfde behandelt als haar vriendinnen waardoor ze kansen op intieme relaties misloopt, dit maakt van haar een seksueel enorm gefrusteerde tiener. Babel is ook een verhaal over eenzaamheid in een geglobaliseerde samenleving. Babel is ook een verhaal over individualisme versus collectivisme. (De bus vol mensen kunnen geen begrip opbrengen voor de kritieke toestand van Cate. De Marokkaanse man die geen geld aanneemt van Brad richting het einde. De oppas van Brad die het trouwfeest niet wil mislopen en de oppasskinderen maar meeneemt). Babel is ook een film over hoe de wereld, ondanks dat we zo dicht naar elkaar toe groeien, met zoveel bureaucratische regels te maken hebben voordat we elkaar echt kunnen zien. Het laat ook zien hoe de autoriteiten elkaar wereldwijd wantrouwen (misschien met name hoe de V.S. de rest van de wereld wantrouwt).

Babel laat ten slotte ook een prachtige tegenstelling zien tussen het rijke leven in de grote stad en het arme leven op het platteland. Ondanks dat we naar elkaar toegroeien zijn onze verschillen nog zo eindeloos groot.

Tegen het einde van de film lijken alle situaties te escaleren. Iedereen is verdwaalt of in paniek. Men handelt naar intuitie met alle gevolgen van dien. Het zorgt voor een einde waarin er evenveel mensen gelukkig als ongelukkig mogen zijn. Is er iemand echt tevreden? Ik vind Babel een geweldige film. Hier naar het gemiddelde kijkend behoorlijk ondergewaardeerd. Het laat zoveel verhalen zien, en neemt daar ruim voldoende de tijd voor. Het boeit van de eerste tot de laatste seconde en de ontwikkelingen zie je eigenlijk nooit echt aankomen. Doordat de personages zo verschillend van leeftijd en culturele achtergrond zijn krijg je juist een frisse afwisseling van verhalen. De climax van de film, die overigens zonder al teveel lawaai bereikt wordt, brengt alle elementen bij elkaar en brengt alle personages in een staat van verwarring, wanhoop en verdwaaldheid. Zo ver van elkaar verwijderd, maar toch zo sterk met elkaar verbonden. Zowel causaal als emotioneel. Babel is een prachtig kunstwerk dat de gehele hedendaagse samenleving op een cinematografisch verantwoorde manier samenvat. Hulde!

Het risico dat je loopt met een film die verschillende verhaallijnen met elkaar combineert, is dat de ene verhaallijn vele malen interessanter blijkt dan de andere. Zo is het ook in Babel, want hoewel Pitt en Blanchett op zich niet slecht acteren, lijken ze met hun overbekende koppen niet echt in het plaatje te passen. (Verschrikkelijke introductiescène hebben ze ook: 'Richard, waarom zijn we hier?" Bah!) De andere verhalen zijn gelukkig wat interessanter, met het Japanse meisje voor mij als hoogtepunt. Enige minpunt aan dat verhaal is dat haar connectie met het hoofdverhaal nogal geforceerd is. Goed, het zij de makers vergeven, want afgezien van dat minpuntje is Babel een boeiende karakterstudie.

3,5*

Na meerdere keren gezien te hebben, zet ik 'm op nummer 1! Babel, tot nu toe de beste, aangrijpendste, mooiste en realistische film die ik ooit heb gezien.

Het verhaal kwam recht in mijn hart binnen, alle 4. Net zoals vele was mijn favoriet het Japanse dove meisje, maar ook de andere 3 verhalen waren goed uitgewerkt en geloofwaardig geacteerd.

Ik vond Babel geen over gedramatiseerde film. Het was rustig, spannend en op de juiste momenten droevig en soms zelfs deprimerend wat juist goed overkwam in Japan.

De soundtrack en alle andere achtergrond muziek die Gustava (nog wat) heeft gemaakt is ronduit prachtig, ik genoot ervan en het was BIJNA perfect.

Ik kan niks anders dan 5 sterren geven, een film waar je voor moet zitten, maar zeker het kijken waard. Vanmiddag even kijken of ik hem op DVD kan krijgen, zodat ik eindeloos kan genieten van deze ijzersterke drama.

Babel, een film die ik tweemaal heb gezien, inmiddels ook al op dvd heb gekocht.

Deze film brengt een keiharde feit over de huidige maatschappij aan bod. De kracht van deze film is dan ook dat dit probleem op een aantal verschillende manieren zo mooi in beeld is gebracht. Ik ga nu aan de hand van een aantal voorbeelden de kracht uitleggen van deze parel.

Om te beginnen met Brad & Cate die in mijn optiek allebei wel erg goed acteerwerk neerzetten. Vanaf het moment dat Cate neergeschoten wordt komt duidelijk de thematiek van deze film naar voren. Het begint namelijk al wanneer Brad de bus uit rent en probeert een langsrijdende auto te stoppen om hulp te vragen. Deze man rijdt gewoon door omdat hij een blanke bebloede man ziet, dat is immers vreemd voor hem, en daar houdt hij zich het liefst vervreemd van.
Daarop volgend de scene in het dorpje waar Cate verzorgd gaat worden, dit keer komt het onbegrip van de toeristen zelf. De andere toeristen in de tourbus zijn eigenlijk een pijnlijke reflectie van de huidige ideologie van vele mensen. Ze generaliseren een "terroristische actie" (wat helemaal geen terroristische actie is, maar domweg een ongelukje) door alle mensen in dat gebied als terroristen te beschouwen. Terwijl Cate in gezondheid achteruit blijft gaan zitten zij alleen maar te zeuren dat ze snel moeten vertrekken, zelfs zonder Brad & Cate omdat ze bang zijn dat hen iets aangedaan wordt door de plaatselijke bevolking. (Wat dus weer valse vooroordelen blijken).

Het mooiste van deze verhaallijn vind ik dan misschien ook wel het moment dat ze opgehaald worden door de helicopter. De gids, die brad en cate continu heeft bijgestaan weigert geld aan te nemen voor zijn hulp. Als wij mensen nou eens wat objectiever naar andere mensen zouden kijken.

Dan nu de verhaallijn die op mij ook het meeste indruk maakte. Het doofstomme aziatische meisje. Het verband tussen deze persoon en de rest van de film is letterlijk gezien best wel ver gezocht. De dochter van een man die een geweer weg heeft gegeven waarmee iemand uiteindelijk mee neergeschoten wordt.

Dat is denkelijk ook het punt van Rosicky, en ik quote hem hier even:

Ik zou hier begrip voor hebben als Babel een oppervlakkige film zou zijn. Dat is Babel totaal niet. Je moet het letterlijke verband van het meisje negeren en kijken naar de figuurlijke betekenis. Dit komt ook allemaal weer terug bij vooroordelen/onbegrip. Zij wil zo graag als een normaal tienermeisje gezien worden, maar op het moment dat andere weten dat ze doofstom is, is dat begrip al gauw afgelopen.

Dit wordt dus heel erg goed duidelijk gemaakt bij de scene waarin een jongen op haar afstapt, dan doorkrijgt dat ze doof is, dan wegloopt en begint te lachen bij zijn vrienden over hoe beschamend dat we niet was. Ze is geen gelijke voor mensen die wel over een hoorvermogen beschikken.

De scene in de disco is daarbij ook prachtig gedaan, ik kon me erg goed inleven in haar situatie door de muziek die ze in haar visie eruit hadden geknipt. Ze zag andere mensen dansen op de muziek, om erbij te horen ging ze zelf ook meedoen, terwijl ze werkelijk geen idee had waar ze op danste.

Niet te vergeten het continu seksueel contact zoekende van het meisje. Eerst met de tandarts en later met de agent. Alleen maar om erbij te horen, alleen maar om geaccepteerd te worden.

Mijn eigen visie op het geweer is dat vader en dochter de schande van de zelfmoord met het geweer niet aankonden. De vader gaf het geweer waarmee zelfmoord gepleegd is weg om die herrinering kwijt te zijn. Dochter vertelde aan de politieagenten dat haar moeder van het balkon was gesprongen. Het was het verdringen van de echte werkelijkheid omdat daar misschien geen begrip voor opgebracht zou kunnen worden.

Dit valt natuurlijk wel aan te vallen met het feit dat de vader alsnog tegen de agent zegt dat zijn vrouw zichzelf doodgeschoten heeft.
Maarja, dat is voor iedereen een eigen intrepretatie.

De toren van Babel is natuurlijk een goede metafoor, deze hele film draait om onbegrip voor elkaar. God strafte de bouwers van de toren van babel door hen allemaal verschillende talen te geven, waardoor mensen elkaar niet meer begrepen. Dat is heel erg duidelijk het hoofd thema in deze film.

Over het algemeen is dit gewoon een geweldige film, die mij twee keer op dezelfde manier heeft kunnen raken.
Het is een reflectie op de huidige vooroordelen, een pijnlijke reflectie.

Heel erg mooi in beeld gebracht en een sublieme soundtrack.

Een welverdiende 4.5*!

Een film met sterke herinneringen. Ik weet nog dat de film toen een diepe indruk had achtergelaten, wat ik eerder al beschreef bij een recensie hier.

Ik had het geluk deze op goed geluk in de bioscoop te zien. Maar de vraag was natuurlijk of hij nog zou handhaven bij een herziening.

Ik ben weer omver geblazen. Een film met zo'n indrukwekkend verhaal. Een grote kijk op communicatie en hoe mensen vooral naast elkaar communiceren. Op vlak van taal, verkeerde interpretaties, streekgebonden gewoontes, snel getrokken conclusies, stereotypes, zich niet kunnen uiten, emoties opkroppen, lichaamstaal, gevolgen van miscommunicatie, ...

Waarschijnlijk de enige film ook waarbij Brad Pitt mij kan overtuigen met z'n emoties. Ook andere acteurs en actrices acteren geweldig met overtuigende emoties.

Tijd dus voor een opwaardering en een stijging in m'n top 10!

Ondanks een toch wel bitter einde, ondersteund door een super score, is de cohesie erg ver te zoeken. Eigenlijk heb ik het idee dat de film een soort van statement poogt te maken, maar hier in faalt.

Indrukwekkende film. Of eigenlijk vier films in één. Twee geitenhoedende jongens in Marokko krijgen een geweer om de coyote's op afstand te houden. Een Amerikaanse toeriste wordt beschoten op vakantie in Marokko. De Mexicaanse oppas van het Amerikaanse gezin neemt de twee kinderen van het Amerikaanse stel mee naar de bruiloft van haar zoon in Mexico. En intussen heeft een doofstom meisje in Japan grote moeite met haar verleden en het feit dat ze doofstom is, en niet de jongens kan krijgen die ze op haar leeftijd zo graag zou willen hebben.

Alle vier zijn het stuk voor stuk erg boeiende verhalen die erg mooi gefilmd zijn en voortreffelijk geacteerd. Vier films voor de prijs van één, zou je kunnen zeggen. Een meer dan uitstekende prijs / kwaliteit verhouding.

Interessante film, die vooral qua plot lekker wegkijkt en veel interessante personages biedt. We krijgen nogal wat eigenaardige dingen voor de kiezen een broertje die zijn zusje bespiedt en zich gaat afrukken in de bergen, een afgerukte kippenkop, een doofstom Japans meisje die geen raad lijkt te weten met haar hormonen en een man en een vrouw die uitgebreid gaan zoenen terwijl zij aan het urineren is. . Goed, ik ruk het allemaal uit z'n verband, en er zijn genoeg films die vreemder zijn, maar het is toch niet helemaal alledaags.
Verder heeft de film visueel het één en ander te bieden, vooral Tokyo biedt alle ruimte voor mooie opnamen, met als hoogtepunt de disco. Gaaf. De woestijnscènes in Marokko en Mexico zijn dan weer een stuk saaier, maar dat is niet geheel verwonderlijk gezien de locatie. Mooie muziek ook trouwens, vooral tijdens de helikoptervlucht (wat sowieso een mooie scène was) en tijdens de aftiteling.
Wat de film een beetje nekt is de lengte, niet alles is (visueel) even interessant en dan gaat dat toch een beetje tegenwerken. De verhaallijnen zijn wel allemaal boeiend, maar misschien is de film toch een beetje overladen wat verhaallijnen betreft. Desondanks heb ik me niet verveeld. 3*.

Ik ga mee met Black Math. Het kijkt op zich wel lekker weg met de verscheidene plotlijnen en interessante personages, alleen het is me net iets teveel toeval en sommige situaties zijn echt overdreven.

Maar overal toch wel een interessante film om eens gezien te hebben.

3,0 Sterren.

Inderdaad een boeiende film, met vier totaal andere verhalen die in het scenario nu eens niet geforceerd aan elkaar gelijmd worden, maar slechts zijdelings met elkaar verbonden zijn.

Schitterend camerawerk en prima acteren, vooral door Pitt, Blanchett (kwaliteit verloochent zich niet) en de Marokkaanse vader (Boubker Ait El Caid).

Echt een film om na een tijdje nog eens te bekijken.

Mooi.

Het is een slimme manier om een film boeiend te houden: verschillende verhaallijnnen door elkaar gooien. Het brengt wel een risico met zich mee want er moet op een of andere manier een band bestaan tussen de verschillende verhalen, anders kijk je gewoon naar wat willekeurige fragmenten. Nu vond ik dat het hier wel degelijk is uitgevoerd, maar de Aziatische partij kwam toch iets meer op de achtergrond. Het ging hoofdzakelijk om Susan.

Ik vind het erg vreemd hoe Susan beschoten werd. De twee broers stonden boven op een berg en hadden de bus loodrecht in het vizier. De kogel kwam links in het raam en dat was onmogelijk in die situatie.

De cast is goed en vooral omdat we verschillende nationaliteiten voorgeschoteld krijgen wordt het allemaal een beetje realistischer. Bijvoorbeeld de Mexicaan die het geweer had gekocht van de Aziaat, hij mistte twee tanden. Het wordt niet mooier gemaakt dan het is.

Muziekkeuze is opvallend en is zeer geschikt. Ik kon het ook wel waarderen dat het geluid in de disco weg was gehaald wanneer we vanuit de ogen van Chieko keken.


Het heeft niet heel veel indruk heeft het niet gemaakt. Er zitten zeker wat interessante situaties tussen maar vaak kun je het een en ander al voorspellen. Gewoon leanback, op een afstandje de gebeurtenissen meemaken.

Ik was zeer lyrisch over '21 Grams' en had ook hele hoge verwachtingen van 'Babel'. Helaas werden deze absoluut niet waargemaakt.

Twee uur en een kwartier voelden als negen uur. Vond de film veel te lang duren en ik had het gevoel dat ik me er echt doorheen moest worstelen.

Reden daarvoor is de wel heel trage gang van zaken. Ináriritu neemt wel heel veel tijd om het allemaal te laten gebeuren.

Jammer, want op zich zijn staan de vier verhaallijnen wel in mooi verband met elkaar.

Toch haalt het ook daarin niet het niveau van 21 Grams, waar ik meerdere malen kippenvel kreeg.

Met het acteerwerk zit het wel snor. Brad Pitt en Cate Blanchett, ook al hebben ze niet eens zoveel screentime, bewijzen hun reputatie toch wel. Ook het dove Japanse meisje acteerde goed.

Hoogtepunt van de film was toch met haar, toen ze in de disco stond. Fantastische beelden!

Van die fantastische beelden moet deze film het toch vooral hebben. Samen met het camerawerk echt genieten.

Vooral om die twee genoemde redenen haalt de film net een voldoende. Maar toch laat deze film me teleurstellend achter, vooral om de hoge verwachtingen.

3*

De film beschrijft 4 verhaallijnen die allen op zich potentieel hebben om in een goede film te resulteren. Ik herhaal : op zich. En net daar loopt het mis. De verhaallijnen worden op een geforceerde wijze in elkaar verweven. Gevolg is dat de film niet als een coherent geheel kan worden gezien en het ritme van de film meerdere keren verstoord wordt. Een 'trage' film hoeft voor mij zeker niet minder boeiend te zijn, maar dan moet er wel een zeker ritme zijn, en dat was hier dus niet het geval. Ik vond de film dus met momenten wel degelijk saai.

De 2* die ik geef ontleent de film aan de mooie soundtrack en het visuele. Vooral de scène in de discotheek is subliem.Ook de acteerprestaties mochten er zijn.

Conclusie : Sommigen zullen dit zien als 4 voor de prijs van 1. Ik zie dit als 1 film versnipperd in 4 flarden.

'k Vond het een goeie film al was het wel een film met een nogal zwaar einde. Je zou er zowaar depressief van worden

De film mocht misschien ook iets korter zijn (duurt 142min).

Het Japanse deel stond er misschien een beetje los van, omdat je bijna maar op het einde weet wat de link is.

Vond het wel maar straf dat de tourbus zomaar het Amerikaanse koppel achterliet in een godvergeten dorp, waar het 4 uur rijden is naar een ziekenhuis. 'k Zou het zelf niet willen tegenkomen.

Zeker eens bekijken, maar misschien wel niet tijdens een ontspannend filmavondje.

Zeer behoorlijke film, die helaas niet tot de grootsheid komt die je van een dergelijke opzet mag verwachten.

Misschien wel het kernpunt van deze film, de drie aan elkaar parallel lopende verhaallijnen, wordt enigszins geforceerd overgebracht. Ondanks dat ik de drie verhalen elk op hun eigen manier aangrijpend vond, biedt dit afgezonderd van de gelijkheid van de centrale thematiek, weinig toegevoegde waarde. Tekenend hiervoor was het ene haastige zinnetje waarmee het verhaal in Tokyo aan de gebeurtenissen in Marokko werd verbonden.

Beeld- geluidstechnisch doet deze film het prima. Alledrie de locaties zijn werkelijk prachtig en spannend in beeld gebracht en geluidsondersteuning bij de beelden vond ik over het algemeen zeer toepasselijk.

Acteerwerk wordt naarmate de film vordert sterker. Wat ik vooral goed vond is het overbrengen van emoties; huilen gaat door merg en been en voelt in deze film ook echt als huilen. Het laatste half-uur van de film is dan ook zonder twijfel het sterkste gedeelte, waardoor je na een ietwat langdradige zit, toch met een tevreden gevoel de standby-knop indrukt.

Een mooie dramafilm...

Mooi 4 apart verhaal volgen...

Uitstekend acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond rustige muziek (Dolby Digital)...

Het is echter moeite waard...

Boven gemiddeld.

Iñárritu, een regisseur die in korte tijd met slechts een paar films erg veel bekendheid heeft verworven. Met zijn debuut Amores Perros ging zijn Death triologie van start. Weet Babel hetzelfde niveau te halen, of is het een snel afgeraffeld werkje.

Op het moment dat de film begint word je al meteen meegezogen in het verhaal. De mooie beelden voor grauwe uitgestrekte gebieden zijn een goed middel tot het scheppen van sfeer. Het moment waarop er naar een ander verhaal wordt overgeschakeld is dan ook een teleurstelling. Je komt ineens weer in het Europese sfeertje terecht. Een te grote omschakeling waarbij je eerst weer in het verhaal moet komen. Erg jammer, hierdoor verliezen de erg sterke scènes die daarop volgen een deel van hun kracht. De omschakelingen zijn niet subtiel genoeg uitgevoerd, het wordt hierdoor lastiger in de film mee te groeien en met de personages mee te leven.

Acteerwerk was wel erg sterk, Pitt zet zoals verwacht een erg goede rol neer maar ook de jonge acteurs waarbij het allemaal begint spelen met volle overtuiging.

Visueel bij vlagen indrukwekkend. Mooie beelden helpen de sfeer te versterken en geven een beduidende meerwaarde aan de film.

Eigenlijk zijn het vier films die elk apart zeer goed hadden kunnen werken. Vier culturen verbinden door middel van een schot. De verschillen tussen de culturen zijn echter zo groot dat het geen vloeiend geheel vormt. Iñárritu blijft net naast de plank slaan met zijn mozaïekverhalen.

3*

Bij het starten van de film verwachtte ik een soort Magnolia-achtig plot waarin verschillende verhalen in elkaar verweven bleken te zitten. Dat ik hier toch op terug moet komen heeft 2.5 uur moeten duren.

Zoals gezegd, Babel vertelt niet 1 verhaal maar 4 verschillende verhalen die zich allemaal synchroon afspelen ergens op de aardbol. Het verhaal trapt af in Marokko, waarin we 2 familiedrama’s aanschouwen, om daarna over te hevelen naar resp. Mexico en Japan. Alhoewel het 4 interessante verhalen zijn, steekt er geen 1 verhaal echt uit en zou ik het verhaallijntje van het doofstomme Japanse meisje zelfs als saai willen betitelen. Het grote verschil met bijvoorbeeld Magnolia is dat Babel wat meer de tijd neemt om de verhalen uit te diepen, en dat het tempo vele malen lager ligt. Toch merk ik dat ik de opzet van de film niet echt kan waarderen. Uiteindelijk zal de ene verhaallijn je meer interesseren dan de andere. Zo vond ik het stuk met de oppas en de Marokkaanse jongeren het leukst om naar te kijken, en dan val je automatisch in de teleurstelling als je weer wordt meegenomen naar dat nietszeggende (no pun intended) stukje in Japan.

Doordat je als kijker steeds weer wordt weggerukt van een verhaallijn kun je er nooit echt helemaal lekker inkomen. Het is alsof je 4 films op 1 avond door elkaar gaat kijken door steeds een film op stop te zetten en de DVD te wisselen. Het schiet totaal niet op.

Het zou anders zijn als uiteindelijk bleek dat alle verhalen op ingenieuze wijze met elkaar in verbinding zouden staan. Dit zou er namelijk voor zorgen dat je sterkere interesse krijgt naar de andere verhaallijnen aangezien die weer van invloed zijn op de andere. Maar helaas, van dit is geen sprake. Sterker nog, ik had het beter gevonden als Inarritu gewoon de overlapping had weggelaten. Want dit voelt eerder geforceerd dan toevallig (met het .207 geweer voorop, ongelofelijk…). Uiteindelijk is het dus het thema wat in alle stukken overheerst: het vermogen van miscommunicatie. Maar om nu te zeggen dat hier echt over nagedacht is, neuh.

Ik moet dan ook stellen dat Babel weinig interessants is. Als kijker heb ik gewoon 4 redelijk oppervlakkige korte films zitten kijken die niet echt doordringen tot de kijker en uitblinken in matigheid.

Neem daarnaast dat Inarittu dit trucje (mozaïekfilms heeft het geloof ik) nu al 3 (?) keer heeft gedaan (wat ik nou ook niet meer bijster origineel vind) en dit format inmiddels al vaker en beter is gedaan door andere regisseurs. En dat is wel jammer, want puur technisch gezien heeft de film wel zijn sterke kant. De woestijnbeelden, de camerabeelden uiteraard de muziek zijn van een niveau waarbij ik hoop dat Inarittu gewoon eens zijn aandacht op 1 verhaallijn stort en een drama film maakt die je écht kan raken, want ik geloof best dat hij daar toe in staat is. Alleen niet in Babel.

Het leek me een hele goede film, maar bijna halverwege was er voor mij een onacceptabele scene die mij, voor mij totaal onverwacht, opeens geen zin meer deed hebben de film nog verder te zien. Zoals wel vaker gaat het dan om een scene waarbij ik het gevoel heb emotioneel een speelbal te zijn geworden, overgeleverd aan de willekeur van de regisseur. Als dan de film net niet genoeg compensatie biedt, dan is het jammer maar helaas, maar ik kan dan niet verder meer kijken. Wat ik gezien heb was zeker 4,5 ster voor mij waard, tot die scene met dat oude vrouwtje en die gewonde vrouw. Dat was voor mij superslecht. Zo kom ik uit op 3 sterren voor een film die ik niet af heb gezien.

Ik weet dat er veel mensen zijn die vinden dat je een film alleen een beoordeling mag geven als je hem ook hebt afgezien, ik begrijp hun standpunt heel goed, want vroeger dacht ik daar ook zo over.

Prachtige film met pakkende verhalen die parallel geplaatst werden, niet chronologisch evenwel, hetgeen ik wel opmerkte tijdens de film maar me nooit geërgerd heeft, dat is al knap van de regisseur. Daarbij leverde hij zelfs heel knap werk met de overgangen, zoals het pijnlijke geschreeuw van Cate Blanchett waarop meteen de stilte volgde die het leven van Chieko overheerste. Alle verhalen werden knap gebracht met schitterende fotografie: wanneer de bende van de mexicaanse oppas op een woelige Mexicaanse markt arriveert krijg je een snelle opeenvolging van sfeerbeelden voorgeschoteld die in, ik weet het niet meer, een halve minuut of zo een totaalbeeld schetst van wat je er op een gehele namiddag rondlopen zou ontdekken of opvallen. Klasse!
En een film met ballen, dat is het ook, en hoe vaak kom je dat nog tegen? De onverbloemde tragedie (en andere onverbloemde dingen) die van verhaal tot verhaal in een ander hoekje zit, is, ja, hartverscheurend: ik heb echt slechts zelden dat woord gebruikt waarbij de betekenis ervan zo perfect ingevuld werd . Geen genade hier, deze fictiefilm schetst een beter beeld van de werkelijkheid dan 99% van de andere films.
Babel is een beeldschone parel waar je, als je er naar kijkt, de wereld achter je erop afgespiegeld ziet, een beeld dat zuiverder en breder is dan alles wat je ooit door je lenzen hebt laten trekken.

Laat ik beginnen met het goede acteerwerk van allen, zelfs zonder ervaring. Verder is de camera fantastisch, de beelden prachtig.

Dit is de derde film van deze regiseur en schrijver samen na Amores Perros en 21 Grams, waarvan ik alleen de eerste heb gezien.

Maar hetzelfde trucje again, Short Cuts / Magnolia hebben ook dit idee. Losse personen en verhaalijnen die door toeval aan elkaar worden geknoopt. Helaas werkt het hier minder, het verhaal heeft veel ambitie en bezwijkt eronder.

De verbanden zijn erg geforceerd en los.

SPOILER

Dus een Japanner geeft een Marokaanse gids een geweer cadeau. Die verkoopt het aan een geitenherder en die geeft het aan zijn zoon om wolven te verjagen. Die schieten "per ongeluk" een amerikaanse bijna dood. Die hebben kinder met een nanny en die moet naar een bruiloft en besluit de kinderen mee te nemen.

Dus het idee is de vleugels van een vlinder, dat een klein iets hier grote gevolgen kan hebben aan de andere kant van de wereld? Babel - obegrip tussen mensen of iedereen is feitelijk gelijk?

Het verhaal kraakt en piept om alles zusammen te houden. Het Japanse nieuws over Marokko is gewoon triest en wanhopig. Kortom het script bezwijkt onder zijn eigen ambitie.

De verhalen krijgen ook weinig diepgang. En echt veel medeleven kreeg ik niet, behalve met het Japanse meisje. De puzzel past gewoon niet in elkaar. Wel een idee is dat de Japanner het geweer heeft weg gegeven, omdat zijn vrouw er zelfmoord heeft gepleegd. Waardoor de zelfmoord indirect ellende bezorgt aan iedereen.

De film is een prachtige mislukking imho. Het script is een Comedia Divina in zijn ambitie, maar het werkt helaas niet. De gaten en geforceerde wendingen bederven de pret. Ik geloof er geen pinda van dat 2 welgestelde Amerikanen niemand, maar dan ook niemand kunnen vinden om 24 uur voor hun kinderen te zorgen. Kunnen illegale Mexicanen zomaar op en neer naar huis gaan? Wat handig dat San Diego en haar woonplaats op klein stukje rijden liggen. Het neefje wordt gewoon "gekilled"in het script. Het Marokaanse verhaal is ook bizar, de vader smeert hem gewoon met zijn zoons van 11 en 9 (gaat dat werken?).. Ze zien de politie niet? En dan ga je achter een rots liggen met 10 gewapende cops en dan, lol is de politie er flauw van en gaan ze naar huis? En de politie schiet met scherp op 2 kinderen en hun vader, die verdachten zijn. Het is allemaal erg geforceerd. Want dus ze duiken onder bij de oom en dan wat? Het gebeuren met de bus die moet blijven.. uh waarom? Dan maar 4 uur rijden naar een ziekenhuis lijkt me (want of je in een hete hut 12 uur ofzo ligt te bloeden of op de achterbank van een airco bus?).. de meerwaarde van de bus is mij geheel onduidelijk, behalve om Pitt en andere toeristen te laten clashen en eigenbelang te etaleren. Onwaarschijnlijk geneuzel over een ambulance en de helicopter i.v.m. US - Marokko relaties? Marokko vreest dat toeristen door dit gebeuren wegblijven en de economie instort, maar een helicopter mag niet vliegen?

Het is allemaal geforceerde onzin om een verhaal te vertellen.

etc etc.

Kortom prima acteerwerk, mooie locaties en aanbevolen om te zien. Gewoon genieten van de ervaring en helaas is een krakende verhaalijn onmogelijk om te zetten in een meesterwerk.

Alejandro González Iñárritu zal toch een andere schrijver moeten zoeken en misschien niet deze mozaiek-vertelling blijven gebruiken. Want er zaten 4 mooie films in van 90 mins i.p.v. dit Frankenstein-achtige gebeuren van 2h20: 1. Ouders die het verlies proberen te verwerken van een kind: Lad de små børn... (2004), 2. Vader en dochter, na de (zelf)moord van moeder: Dare mo shiranai (2004) 3. Een film over illegaal in de V.S. zijn en 4. Een portret over een geitenhoeder, zijn kinderen .. sexuele gevoelens in de pubertijd en de moderne wereld. Lost in Translation, Tian bian yi duo yun (2005) of Bin-jip (2004) over het onbegrip tussen mensen. Deze film wil het allemaal en mislukt geheel.

Babel - Movies - Review - NYTimes.com - movies.nytimes.com

Link gezocht na dit geschreven te hebben.

2.5/5, maar zeker een aanrader. Een prachtig mislukt meesterwerk

Babel heb ik gekeken zonder dat ik wist wat ik ervan moest verwachten. Aan de ene kant was ik wel benieuwd naar de verschillende verhaallijnen en ik wilde ook erg graag Brad Pitt en Cate Blanchett weer samen zien; aan de andere kant sta ik toch altijd wat huiverig tegenover mozaïekfilms.

Babel is geen gemakkelijke film. Hoewel er wel verhaallijnen zijn hebben deze niet allemaal een duidelijk begin en een netjes afgerond eind - iets waar ik vaak moeite mee heb. In dit geval snap ik wel dat de regisseur de verschillende verhaallijnen zo laat eindigen, met uitzondering dat hij niet laat zien wat er op het briefje staat dat Chieko aan de politieagent geeft. Dat blijft een los eindje dat ik toch graag afgerond had gezien.

De vier verhaallijnen wisten mij allemaal te boeien, vooral omdat de acteurs zonder uitzondering uitstekend werk leverden. Cate Blanchett krijgen we helaas maar heel even in gezonde toestand te zien, maar in die scènes is ze absoluut uitstekend. Het grootste deel van hun verhaal wordt gedragen door Brad Pitt, die hier ook erg goed is. De scène waar hij zijn vrouw de po op helpt is bijzonder mooi (veel beter dan het klinkt). Ook de kinderen, zowel de Amerikaanse als de Marokkaanse, doen het uitzonderlijk goed. Met de Japanse verhaallijn had ik soms wat moeite. Doofstomheid is interessant en vormt vanzelfsprekend een soort natuurlijk isolement, maar ik had het ook wel goed gevonden om alleen dat isolement te zien (zoals de gedeeltelijk geluidloze scène in de discotheek) en niet de manier waarop Chieko dat probeert te compenseren. Ik vond de seksuele component te veel op de voorgrond staan en te expliciet in beeld gebracht. Aan de acteurs lag dat echter zeker niet.

In tegenstelling tot sommigen voelde ik me wel degelijk emotioneel betrokken bij de personages. Ik kon me moeiteloos inleven in de radeloosheid van Richard Jones en het gevoel van afwijzing van Chieko. Ook raakte ik lichtelijk in paniek toen de kinderen in de woestijn half stervende leken te zijn, en het volgende moment zelfs verdwenen. Zelfs al is hun achtergrond soms vaag - we krijgen een hint te horen over wat Susan en Richard Jones uit elkaar heeft gedreven, maar er wordt nauwelijks iets uitgelegd - en zijn de personages niet altijd sympathiek, laat staan verstandig, zijn ze menselijk genoeg om met ze mee te kunnen voelen.

Verder vind ik het mooi hoe de verhalen met elkaar zijn verweven. Hoe ze samenhangen in de tijd wordt pas tegen het eind duidelijk. Waar de verschillende delen eerst in vaste volgorde worden afgespeeld gaan ze tegen het eind steeds meer door elkaar lopen. Overgangen worden vaak heel vloeiend gemaakt, erg mooi. De verhaallijnen zijn niet alleen verhaaltechnisch maar ook thematisch met elkaar verbonden. Wat ik als boodschap van de film meekreeg was dat in feite mensen allemaal op elkaar lijken maar dat er desalniettemin altijd een afstand tussen mensen bestaat die lang niet altijd overbrugd kan worden.

Niet een gemakkelijke film, zei ik al, en naar mijn mening ook zeker geen film om vrolijk van te worden. Wel een film die op mij een stevige indruk heeft gemaakt en die ik zeker nog wil herzien. Voor nu vier sterren.

Ik had op een of andere manier het gevoel dat deze film me erg zou tegenvallen. Maar dat kwam niet uit, het is een prachtig stuk vakwerk met mooi acteren, mooie acteurs, prima beelden van mooie locaties. Wel is het verhaal een beetje te gladjes en te moraliserend, te stereotiep en teveel gericht op het pleasen van het publiek met een 'intelligent' verhaal. Te pretentieus, teveel erop gericht om in de prijzen te vallen.

Aan de andere kant hebben de makers ook wel recht op wat pretenties, want ze laten hier wel een heel mooie film zien. Wat ik daarbij zeker ook erg goed gedaan vindt, is dat de acteurs in een behoorlijke mate naturel te zien zijn - Brad Pitt met lodderogen en Cate Blanchett met heel licht dons op haar wangetjes, bijvoorbeeld. Het lijken net echte mensen op die manier.

In het plot zitten wel wat rammeltjes, de mensen gedragen zich net iets teveel als kip zonder kop (sic!) en dat de consequenties dan voor het oprapen liggen mag toch niet echt verbazen. Maar over het geheel komt het idee van kleine oorzaken, grote gevolgen er best goed uit. En de manier waarop het verteld wordt is zeker spannend genoeg.

Met te hoge verwachtingen de film ingegaan, want het werd een tegenvaller. De 'truc' met meerdere verhaallijnen is bekend en het blijkt toch altijd een kunst dat goed in elkaar te verweven. De lijnen met de Amerikanen en de Marokkanen zijn op zich sterk en staan ook vrij dicht bij elkaar. De lijn met de Mexicaanse oppas is niet slecht, maar er is slechts 1 supergeforceerde verbinding en dat zijn de kinderen; eigenlijk is het een losstaand verhaal. De lijn met Japan is volstrekt overbodig en bovendien tamelijk vervelend. Ook hier is slechts 1 miezerige verbinding en dat is dat de Japanse vader het geweer aan de Marokkaanse vader heeft gegeven. De hele film had met gemak zonder gekund en dat had hem niet slechter gemaakt, integendeel.
Zwart-wit gezegd komt het er dus op neer dat Inarritu zich verslikt in zijn ambitie. Opvallend genoeg had ik een soortgelijk gevoel ook bij debuut Amores Perros, waar 'zijn ding' met de verhaallijnen ook al niet goed tot zijn recht kwam. Het is in mijn ogen niet hoe je een film waar je duidelijk kiest voor verschillende verhaallijnen in elkaar zet. Er hoort er echte verbinding te zijn, dát maakt het knap, nu geniet je simpelweg minder van de film omdat je je 'ergert' aan het gemis van een web.
Neemt allemaal niet weg dat het acteerwerk, de beeldvorming en de sfeer prima in orde zijn. Ik wil van deze regisseur Biutiful nog kijken, maar ben wel een beetje bang voor weer geforceerd gekoppelde verhaallijnen.

zeer indrukwekkende film,,,hoe de verhaallijnen in eerste instantie niks met elkaar te maken hebben.

En naar verloop van tijd,is alles met elkaar verbonden,.de soundtrack is ook subliem.

Een van de weinige films die ik in de bioscoop zag,en na afloop in stilte de aftiteling zag.

zo mooi.

Goeie film. Deed mij ook nogal wat aan Crash denken, alleen dan wat minder simplistisch. Toch heeft de film wat mij betreft net nog een paar minpuntjes die me ervan weerhouden het als een echte topper te zien.

De verhaallijnen zijn allen zeer boeiend om te volgen, en op zich sterk in elkaar gezet. De locaties waar de verschillende verhaallijnen zich afspelen zijn zeer contrastrijk. Van het dorre woestijngebied in Marokko, tot het levendige Tokio. Elke verhaallijn is visueel mooi vormgegeven, al springt Tokio er bovenuit. Vooral de scene waarin het meisje meegaat met die jongens, en vervolgens in de club belanden is visueel erg mooi. Ook de soundtrack is vaak van grote meerwaarde in de film, en erg goed gekozen.

De thematiek is ook mooi, al had het nog wat beter uitgewerkt kunnen zijn. Het Japanse verhaal is zeker mooi en vermakelijk om te volgen, maar kwam over alsof het er maar wat bijgeraapt was. De enige echte link met het verhaal, was het geweer dat de vader van het meisje gegeven had, wat gewoon enkel een keer vermeld wordt in de film. Vond het een klein beetje gemakkelijk. Alsof de regisseur dacht: Oh, laten we er ook maar even snel een Japanse verhaallijntje in verwerken voor de nodige variatie.

Gelukkig is de film audiovisueel sterk, is het einde erg mooi, en overheerst er over het algemeen zeker een positief gevoel. Ruime 3,5*.

Na Birdman en Biutiful was Babel mijn derde film van deze regisseur. Tot nu toe was ik nog niet teleurgesteld. Ook deze film is een prachtig geregisseerde film. Mozaïekfilms zijn heel lastig te maken, ik heb vaak het idee dat het gekunsteld is. Personages moeten in verbinding staan met elkaar en dat is vaak met dit soort films niet het geval. Hier hebben we echter te maken met echte mensen, met echte personages. Dat is iets wat Iñárritu goed kan overbrengen.

Daarnaast zijn de locaties ook prachtig en de verhaallijnen zijn niet altijd even goed, maar dat stoort geen moment. Goede film.

Bewondering voor het ambacht, de cinematografie en het acteerwerk. Maar mee eens dat je ook teveel kan willen in een film. En dat voor de 'boodschap' dat gebeurtenissen op een wonderlijke manier met elkaar samenhangen, en mensen elkaar weer 'vinden', tot elkaar komen?... Zoek dan liever echte gebeurtenissen uit. Toen ik de film in de bios zag, was er al wrevel bij me. Maar nu ik hem weer zie, valt me op dat onbedoeld in wezen wordt uitgestraald hoe onnadenkendheid (zeg maar gerust domme mensen) van kwaad tot erger kan leiden. En ik haat domme mensen kijken. Ja hoor, (Rifgebergte) herder koopt duur geweer, en geeft dat meteen aan een stel pubers mee. Da's al vragen om ongelukken, maar ook nog vooroordeel bevestigend. Zo ook de Mexicaanse oppas die twee kiddos meeneemt over de grens. Pff, ik ben ooit in Tijuana geweest. Wat een boevenbende. Mee eens met één van de voorgaande commentaren dat het Japanse gedeelte voelbaar het beste was. Overigens, wat een natuurlijk koppel zijn Cate Blanchett en Brad Pitt (ook in The Curious Case of BB). Zoiets als dat ik Richard Gere en Laura Linney een filmkoppel vind.

Indringend pottret van een wereld in wanhoop. Fantastisch script, visueel briljant, sterk geacteerd en een hypnotiserende soundtrack. Er valt eigenlijk niets op deze film aan te merken. Het is hoe film moet zijn.

Misschien kun je aanvoeren dat het allemaal erg deprimerend is, maar het pijnlijkste is dat de wereld er 10 kaar later nog veel slechter aan toe is.

Meesterwerk! 5*

Wat een slaapverwekkende film die eigenlijk helemaal nergens over gaat. Ik bleef maar wachten tot het moment waarop HET ging gebeuren, maar dat moment is nooit gekomen. Twee en een half uur van mijn leven verspilt. Dat zoiets een hoge rating krijgt kan er bij mij echt niet in.