Irréversible (2002)

Voor de duizendste keer: het maakt mij geen ene moer uit wat voor geaardheid Bellucci's verkrachter heeft. Het gaat erom dat Noé zoveel mogelijk perversiteit in beeld wil laten brengen en daar stoor ik me aan.

By the way: Kwabbernoot? Wat een originaliteit

Zeg dan niet voor de duizendste keer dat het 'niet klopt' want dat kan wel, niemand kan in de kop van die verkrachter kijken.

Zegt iemand die Salo 4,5* geeft. De zaken die Noé hier toont zijn gewoon allemaal dagelijkse realiteit hoor, waarom zou een regisseur zich aan moeten passen aan toeschouwers die de werkelijkheid niet onder ogen willen komen?

En als jij je er aan stoort, is het dan ook per definitie 'niet goed'? Als liefhebber van deze film hoef je echt geen psychopaat te zijn die het fijn vind om naar de bewuste scenes te kijken hoor, en waarom is het per definitie verkeerd om geshockeerd te worden? Ik ben tot op heden nog nooit zo geshockeerd door een film als bij mijn eerste kijkbeurt van Irréversible, en mede daardoor staat hij bij mij op nummer 1 in mijn persoonlijke toplijst. Deze film heeft overigens zoveel meer te bieden dan enkel die paar schokkende scenes die hier continu het punt van discussie zijn, beetje jammer dat negen van de tien berichten hieraan zijn gewijd.

En naast zoveel mogelijk perversiteit heeft Noé overigens ook zoveel mogelijk schoonheid en romantiek tussen twee geliefden in beeld gebracht en deze twee zaken vervolgens met elkaar in contrast gezet. In hoeveel films ben je dat tot nu toe tegengekomen? Inderdaad:

Salò is juist een erg maatschappelijke film. Ook heel erg shockerend, maar bij die film gaat het om het Italiaanse fascisme dat heel erg sterk in beeld wordt gebracht. Dus behalve dat beiden Irréverisble en Salò erg shockerend zijn, zijn ze beiden onvergelijkbaar.

Ik zag weinig romantiek tussen twee geliefden omdat Bellucci en Cassel geen ene moer aan charisma toonde. Moet ik het echt nog serieus als een verliefd koppel het gaat hebben over klaarkomen in een trein waar iedereen het kan horen? Yeah right, wat een zoetsappige liefde. Nee, dat is gewoon onzinnige dialoog.

Salo handelt over het Italiaanse fascisme, dus? Dat is nog steeds geen reden waarom je je dan niet zou kunnen storen aan de in beeld gebrachte perversiteiten. En waarom zou Irréversible geen maatschappelijke film kunnen zijn ondanks het feit dat deze niet direct refereert aan een bepaalde zwarte periode uit de geschiedenis?

Charisma tonen, doe jij dat ook altijd als je ´s morgens totaal ontspannen naast je geliefde wakker wordt? Cassel en Bellucci gedragen zich juist ontzettend naturel en ongedwongen bij elkaar, en niet in de laatste plaats omdat ze in het echte leven ook een stelletje zijn. Een liefdeskoppel gedraagt zich overigens anders op het moment dat ze -aangeschoten van de drank- een avondje uitgaan met een ex-geliefde van één van de twee erbij mag ik aannemen. Ik doelde dan ook voornamelijk op de scenes waarin de twee samen in de badkamer zijn en bij elkaar in bed liggen, krullebol.

Yeah right, alsof ik bij Salò geen moeite heb met de gruwelijke martel en perverse scènes. Dat is dus geen argument. Het is alleen dat Salò, naar mijn mening, veel sterker is dan een shock-film alla Irréversible waar totaal geen inhoud inzit!

Wat jij wil

Geef dan gewoon argumenten, in plaats van die gapende onzin. In mijn opinie is Irréversible alleen maar onderscheden van de normale norm van verontrustende films door de realistische trekjes die de film bevat. Echter vind ik dat de film zeer overdrijft met de overdreven perversiteit die in beeld wordt gebracht. Ik heb heus geen kwaad tegen excessief geweld, integendeel maar bij Irréversible vind ik dit zwaar overdreven in beeld gebracht. Maar niet alleen geweld, gewoon de perverse gesprekken bijv. in die trein. Moet dat nog serieus genomen worden?

Over overdrijven van perversiteit gesproken (Salò..). Wat een lelijke, zichzelf voorbij rennende film vind ik dat. Dan honderd keer liever een in-your-face benadering zoals Irreversible dan iets dat de smerigste dingen aangrijpt om een 'boodschap' over te brengen, keer op keer op keer alsof het nog niet duidelijk genoeg was.

Ik heb geen zin meer om mijn gelijk te bewijzen aan elke onverlaat die Irréversible afdoet als inhoudsloze rommel. Er staan hier 68 pagina's volgeschreven over de inhoud van deze film dus ik stel voor dat je je daar eerst doorheen werkt voordat ik iets uiteen ga zetten wat hiervoor al vele malen gedaan is.

Het áántal pagina's zegt an sich weinig over de inhoud van deze pagina's.

Nee, klopt. Maar het grote aantal 1-ster-waarderingen tegenover het even grote aantal 5-sterren-waarderingen laat wel zien dat de film onderwerp is van een flinke controverse en voer voor verhitte discussies - dat op zichzelf al geeft de film enige waarde.

Men bestrijdt elkaar hier op deze 68 pagina's te vuur en te zwaard. Puur slechte films krijgen dit echt niet voor elkaar...

Inderdaad, een groot deel van het commentaar is namelijk afkomstig van mensen zoals jij die Irréversible halverwege al afgezet hebben en vervolgens de film als geheel afkraken omdat ze de harde realistische scenes te realistisch vinden

Dwepen met zo een lánge en sadistische verkrachtingsscene is inderdaad ietwat eigenaardig.

Maar het laatste half uur was beter? Jeuh.

Die lange realistische scène drukt de kijker met de neus op de (gruwelijke) feiten. We kunnen ons er niet vanaf wenden tenzij we op de fast-forward-knop duwen of simpelweg weglopen (en die keuze is aan ons).

Het is nu alsof we gedwongen worden getuigen te zijn. Dat is aangrijpend en wellicht vervelend. Maar bij een verkrachting (of om het even welk misdrijf dan ook) na enkele seconden de camera al sussend 'weg laten zwenken' is natuurlijk in feite even discutabel.

Weet iemand hoe de muziek heet die ze in club rectum draaien? Die tekno dan bedoel ik.

Techno zou ik het niet noemen maar hier is de muziek.

Thomas Bangalter - Irreveri...

letterlijk bedoeld om je misselijk/gedesoriënteerd te maken

Ik bedoel niet die soundtrack. Die tekno muziek die in Club rectum gedraait wordt. In die link die je stuurde hoor je het vanaf minuut 2:00. Kleine kans dat iemand het kent maar kan het proberen.

Ik vind het pas het laatste minuutje klinken als tekno in de link van Fortune, daarvoor ritmeloze vervreemdende sound inderdaad. Verder maakt Thomas Bangalter totaal andere (house/dance/classics) muziek, het is niet echt zijn genre zo te horen.

Ik ben helemaal niet zo´n fan fan het Daft Punk project, maar deze aanzwengelende soundtrack is echt zo naargeestig, briliant gewoon. Die jongen is toch echt wel een geluidskunstenaar. De tekno-achtige plaat die je erdoorheen hoort lijkt me ook gewoon een deel van de productie van Bangalter..

Erg jammer dat hij destijds de voorkeur gaf om zich volledig te wijden aan de soundtrack van Tron: Legacy in plaats van zich te storten op de soundtrack van Enter the Void..

Aparte film waarbij je het eerste half uur alle zeilen bij moet zetten omdat zowel visueel als auditief er een wirwar van beeld en geluid op je afkomt. Qua verhaal heeft de film net als Bellucci weinig om het lijf. Hoe meer het verhaal zich echter terug in de tijd werkt hoe rustiger het allemaal wordt. En dat is maar goed ook anders is anderhalf uur wel heel erg lang. Op zich een aparte kijkervaring.

De tijd is me er eentje...

Artistiek-technisch hoogstandje (kudos Bellucci) dat de 21e eeuw vrijwel geruisloos insloop... bij mij tenminste. Ik hoorde er pas (een paar jaar - ik kan het niet meer precies terughalen) later over en had meteen grote vrees om dit te gaan kijken. Geen idee dus waar of van wie ik er voor het eerst van hoorde, maar die angst was er... maar ook de vastberadenheid om het tóch te gaan zien. ''Het is maar een film,'' was het grote devies tot dusver.

Pas halverwege 2008 was ik zover; eerste kijkbeurt (meteen bij ontvangst van de dvd) op mijn nieuwe laptopje, maar bij elk brute scène moest ik meerdere malen stoppen - naar buiten, ''een luchtje scheppen'' , en dan toch maar weer verder. Ik heb hem uiteindelijk drie keer gezien (laatste keer in volledig beschonken toestand op een hete zomernacht) en het was/is genoeg, vooralsnog. Een film die geen film meer bleef/blijft; dan gaat de lol er wel van af.

Ik kan Noé er om prijzen, en dat doe ik stilletjes ook, maar ik heb hiermee mijn grens vooralsnog bereikt. Knap gemaakt, leuk idee, maar dit is realisme dat fictie overstijgt... althans dat deed het, want ik heb de film in jaren niet bekeken. En de toekomst? We zullen wel weer 'zien', zoals ik ook ooit Irrèversible ooit wel eens 'zou gaan zien'... Een bijzondere film dus, dat wel, of beter gezegd: ervaring.

2,5*; de krapst voldoende mogelijk.

En waarom is Meneer Bungel zo uiterst bescheiden met zijn waardering voor een speelfilm die fictie overstijgt?

Dat heb ik geprobeerd duidelijk te maken, maar het is helaas niet gelukt? Ik weet alleen niet wat ik er nog aan toe zou moeten voegen...

Hmm toch wel duidelijk,

Drie pogingen!

Bij een aantal scenes steeds moeten afhaken!

Geen film meer en de lol is er zelfs vanaf!

Alleen in beschonken toestand het af kunnen zien in het geheel.

Nee erg duidelijk, zit toch niemand op te wachten als je een film op zet.

Als je die "beruchte scene" gewoon uitkijkt zonder ook maar het idee te hebben om het af te zetten zou ik toch maar eens te raden gaan bij jezelf!

.

Ik overdrijf maar goed.

Noé onderzoekt de grenzen van cinema, zowel op esthetisch vlak als op moreel vlak (wat kun je als maker wel en niet tonen - en wat wil je als kijker wel en niet zien) - voor elke cinefiel een reden om vooral niet af te haken...

Je hebt je lage waardering inderdaad nog niet met een steekhoudend argument duidelijk gemaakt Meneer Bungel. Als ik een harde scene in een fictiefilm zo realistisch vind overkomen dat ik niet verder wil kijken omdat deze wel zo gruwelijk en echt overkomt dan is dat voor mij alleen maar een reden om de loftrompet te steken over het (vak)werk van de acteurs en de regisseur.

Ik denk dat de regisseur in kwestie wel degelijk door heeft gehad dat het geen pretje is om naar de bewuste scenes te kijken en dat een deel van het publiek er fysiek onpasselijk van zou kunnen worden. Sterker nog, zo zijn deze scenes ook bedoeld! Irréversible is dan ook nooit bedoeld als lichtverteerbaar amusementsfilmpje die je een leuke avond wil bezorgen, dit is loodzware kost.

De hoogstemmers hier -waaronder ikzelf- hebben net als jullie vol afgrijzen de bewuste scenes ondergaan, geloof me. Maar dat iets ongemakkelijk is om naar te kijken -of dat je er uberhaupt niet naar kúnt kijken- is naar mijn idee nog totaal geen reden om daar punten aftrek voor te geven. Je beoordeelt de inhoud van een kunstwerk dan namelijk op moreel vlak en slaat alle andere aspecten zomaar over, hetgeen de plank werkelijk helemaal misslaat.

Een film als A Clockwork Orange moest destijds hetzelfde lot ondergaan, door het gedrag van de hoofdrolspeler(s) binnen de film (extreem sadistische handelingen verrichten en er nog plezier aan beleven ook) werd deze door een deel van het publiek in zijn geheel direct als verwerpelijk beschouwd. Sterker nog, Stanley Kubrick werd vervolgens van een hele reeks misdaden beschuldigd! Ondertussen word je gelukkig toch wel uitgelachen als je nog steeds met dergelijke kritiek op dit meesterwerk komt aanzetten. Dat dertig (ondertussen veertig) jaar later nog precies hetzelfde speelt is eigenlijk wel een grappige constatering. Dus ik heb altijd wel medelijden met de 'moraalridders' die hier zonder pardon de minimale score invullen, ze denken moreel superieur te zijn aan de hoogstemmers maar kunnen tegelijkertijd feit nog niet eens van fictie onderscheiden