Jurassic Park (1993)

Gisteren herzien.

De effecten zien er nog steeds bijzonder goed uit. De film kent tal van memorabele scenes (wc,auto- Trexn, keuken,... ) die bij iedereen wel in het geheugen gegrift zijn. De opbouw is tevens bijzonder goed. Stralende zon en prachtige natuur bij aankomst eiland, dat stilaan omslaat in donder en bliksem + modder en eerste beklijvende dinoscène.

Oké, het acteerwerk is niet bijzonder, maar de nadruk van de film gaat eerder naar de dino's. Muziek is onderhoudend, maar biedt vooral steun aan het ontworpen sfeertje omtrent de film.

Van deze prent onthou ik vooral dat de overgang tussen de verschillende actiescènes mooi aan elkaar worden gepraat met handelingen tussen de hoofdrolspelers. Geen enkel saai moment dus, en de film raast voorbij.

Ook het ontstaan van het park met dino's gaat er gemakkelijk in, alhoewel dit in theorie quasi onmogelijk is (DNA van dino's aanvullen met huidige levende reptielen lijkt mij erg lachwekkend, in de film lijkt de DNA theorie een puzzeltje).

5 sterren, voor eeuwig en voor altijd.

Toen ik een klein jongetje was, waren dinosaurussen zo'n beetje het coolste op aarde. In Jurassic Park werd een meneer op de wc opgegeten door een T-Rex. Dus was Jurassic Park de coolste film ooit gemaakt. Tegenwoordig ben ik een iets minder klein jongetje, zijn dinosaurussen niet meer wat ze geweest zijn, maar wordt er in deze film nog altijd een meneer op de wc opgegeten door een T-Rex. Dus: Jurassic Park is na bijna twintig jaar nog altijd een ontzettend goeie blockbuster. Sterker nog, ik zou het wel de ultieme blockbuster durven noemen, want op gebied van puur entertainment valt er maar amper iets op aan te merken: de film heeft een uitstekend verhaal, een perfect tempo, kent bloedstollende actiescènes, wordt prima begeleid door de muziek van John Williams (die ook op de juiste momenten afwezig blijft!), maar het meest opzienbarende: de special effects - zeker die van de meat-o-saurs - zijn nog maar amper verouderd. Wat tegenwoordig nog altijd een enorme opgave blijkt voor de grootste blockbusterregisseurs in Hollywood, lukte Steven Spielberg al in 1993: hij weet geloofwaardige monsters uit de computer (en: de werkplaats van Stan Winston) te toveren. Het zorgt ervoor dat Jurassic Park nog altijd een groots avontuur is om te zien. O, en Laura Dern is ook ontzettend mooi in deze film, rrr!

4,0*

Heb de laatste tijd niet zo heel veel tijd om films te bekijken, maar deze avond dus wel. Vond het wel weer eens tijd om Jurassic Park een herziening te geven. Vroeger lang geleden wel eens gezien, maar er stond me weinig meer van nou. Onbegrijpelijk, want bij deze herziening heeft de film behoorlijk wat indruk achtergelaten.

Jurassic Park is een hele sterke blockbuster, zoals Karl van H al zegt. De film slaagt op een punt in ieder geval erg goed, en dat is vermaak. Jurassic Park vermaakt namelijk de hele 127 minuten aan een stuk door. De film heeft een heerlijk tempo en erg veel superspannende scenes. Wel vond ik het jammer dat Spielberg en toch een hoop dramatische scenes door heen propt. Dat haalde tempo uit de film. Acteerprestaties waren verder (van vooral Sam Neill) erg oke.

Erg sterke film is dit, ook na herziening. 3,5*

Bergen berichten over jeugdsentiment hier, maar voor mij geldt dat niet. Ik zag deze film vandaag voor de eerste keer en mijn Spielberg-jeugdsentiment ligt bij ET. Daarmee weer eens zo'n film gekeken waarvan niemand begrijpt dat ik 'm nog nooit had gezien.

Overduidelijk een moderne uitvoering van oude fillms als King Kong, waarin vaak monsters niet onder contole gehouden konden worden. En vooral ook familiefilm. Wordt net niet te eng om met het hele gezin naar te gaan kijken. Vond dit zeker niet de beste van de Spielberg-genrefilms die ik zag. Komt mede door irritante karakters, flauwe humor en wat zoetigheid niet in de buurt van pakweg Jaws. Vermakelijke onzin was het wel. Met special effects die met name in de scenes waarin de dino's nog in het park zijn behoorlijk goed overeind zijn gebleven. De film is toch al bijna 20 jaar oud.

Best geinig voor een keertje.

2.5*

God help us; we're in the hands of engineers

Normaal gezien was het niet het plan om naar deze Jurassic Park te zien toen hij gisteren op televisie kwam maar mijn broer besloot om er naar te zien en met een half oog begon ik mee te kijken van achter mijn laptop. Een half oog werd al snel twee ogen en ik keek de film mee af. Jeugdsentiment heb ik er nooit van gehad, hoewel ik deel 3 vroeger nog wel in de cinema ben gaan zien, dus ik begon met onaangetaste verwachting aan de film.

Hoewel, het was niet helemaal onaangetast. Mijn broer is 5 jaar ouder als ik en ik kon me nog herinneren dat ik vroeger naar mijn kamer werd gestuurd door mijn moeder toen de scène met de koe op het beeld verscheen. Geen idee hoe oud ik was maar in ieder geval te jong volgens mijn moeder. Ik dacht dat ik de film sinds die dag niet meer had gezien maar gisteren kwamen er toch nog een aantal fragmenten boven drijven waardoor ik het vermoeden kreeg dat ik de film toch stiekem had gezien. Soit, dat doet er nu op zich niet veel toe. Ik ben ooit eens aan het boek begonnen maar wegens tijdgebrek, het was toen op vakantie en ik geloof dat het boek daarna terug binnen moest, maar wat ik me daar van kon herinneren was het toch allemaal iets beter uitgewerkt qua verhaal. Dit hangt allemaal nogal aaneen van de ongeloofwaardigheden (natuurlijk is heel het basisidee ongeloofwaardig maar dat bedoel ik niet, ik heb het meer over het aantal keren dat Tim aan de nipte dood ontsnapt doordat er iets op hem valt maar hem juist niet raakt) maar langs de andere kant is het allemaal wel erg vermakelijk gebracht. Nergens echt uitstekend, met uitzondering op gebied van de effecten, maar wel eens leuk om gezien te hebben. Neen, die 3.5* is toch voornamelijk te wijten aan de prachtige effecten die hier op het scherm worden getoverd. Onvoorstelbaar dat Jurassic Park al uit 1993 stamt want vandaag de dag zijn er nog effecten die er minder goed uit zien. Het park zelf daarentegen ziet er nogal verouderd uit maar die dino's daarentegen, echt enorm goed.

Jammer genoeg is de cast ook niet zo erg goed. Sam Neill ken ik voornamelijk van rollen uit de Omen reeks en de sterke Merlin miniserie maar hier loopt hij een beetje verloren rond. Op zich speelt hij wel redelijk goed maar ik weet niet juist wat, maar ik miszag iets aan hem. Dit geldt ook voor Laura Dern die hier totaal niet op haar plaats lijkt te zijn. Ik was al aan het twijfelen gisteravond uit welke film ik haar nu weer kende, ik was er 99% zeker van dat het een Lynch film was, en gisteren bleek dat Wild at Heart te zijn door er mijn DVD collectie even op na te slaan. Eén van de zwakste Lynch films die ik al heb gezien en hier is Dern niet veel beter. De chemie tussen Dern en Neill is nogal ver te zoeken en het wordt allemaal wat gered door een leuke bijrol van Jeff Goldblum. Een droogkloot tot en met en iemand die me gisteren regelmatig een glimlach op mijn gezicht heeft doen laten verschijnen. Voor de fijn om nog wat bekende koppen in de bijrollen te zien verschijnen. Van echte karakterkoppen zoals Samuel L. Jackson tot Wayne Knight, de dikzak uit 3rd Rock From the Sun.

De regel van jeugdsentiment is bij mij niet van toepassing maar toch is Jurassic Park een vermakelijke film geworden. Het blijft hier echter bij doordat het verhaal en de cast niet veel voorstelt en dat de film grotendeels gered wordt door de meer dan uitstekende effecten. Binnenkort maar eens achter de vervolgen aan gaan want volgens mij heb ik vroeger wel wat afleveringen gezien van een Lost World serie die hier iets mee had te maken.

3.5*

Ongelofelijke film is dit. Als klein jongetje was ik hier helemaal gek van. De TREX pop staat nog op mn oude kamer. Ik kan me nog herinneren dat toen ik deze met mn moeder in de bios zag ik en velen met mij dr doodsbang van werden. Jongetjes liepen huilend de zaal uit, zo levens echt en ook eng was het gemaakt.

Ik heb de film een jaar ofzo geleden nog een keer gezien. Verbaasde me dr over hoe eng het nog steeds is. Die schrik momenten zijn echt heftig zelfs nu nog blijf ik met een kloppend hart achter. En nu niet zoals vroeger omdat het eng is maar omdat het echt zo gemaakt is dat je je rot schrikt, zelfs als je weet dat het eraan zit te komen.

Achteraf gezien is dit niet een film voor kleine kinderen maar ik was uiterst dankbaar dat ik de film gezien had in die tijd, ondanks dat ik toen niet meer uit mn bed durfde te komen omdat ik dacht dat T REX onder mn bed lag.

Even om aan te geven hoe realistisch, meeslepend en geloofwaardig dit verhaal is neergezet. Die dino's waren gewoon het meerendeel echt gemaakte beesten. Ongelofelijk hoe echt die beesten dr uitzien. Deze film is een mijlpaal en tijdloze klassieker.

Veelal gedegradeerd tot leuk spektakelfilmpje dat vooral teert op jeugdsentiment, voornamelijk hier. Onterecht, dit is namelijk één van de beste avonturenfilms ooit. Er is eigenlijk maar zelden een dinosaurus te zien, wat de momenten waarop ze in beeld komen des te specialer maakt, vooral omdat de scenes rondom de dino's zo vakkundig zijn opgezet. De verbazing en het gevoel van ongeloof bij het aanschouwen van de Brachiosaurus door Grant en Sattler is prachtig uitgebeeld en geloofwaardig. De eerste confrontatie met de T-Rex is meesterlijk opgebouwd; het onheilspellende rimpeleffectje in de beker water tijdens de aanloop naar de uiteindelijke onthulling is een fantastiche vondst. De film weet het relatief realistische concept erg overtuigend te verkopen. Tegenwoordig zou een film met dit uitgangspunt vanaf het begin tot het einde worden volgepropt met een grote hoeveelheid CGI dino's waardoor je suspension of disbelief al snel verloren gaat. De reden dat de effecten de tand des tijds zo verassend goed hebben doorstaan, zit 'm ook in de buitengewoon slimme combinatie van modellen bij close-ups, (spaarzame) CGI voor de shots met volledige dino's en een uitgekiende belichting. Minstens zo belangrijk daarbij is het feit dat de wezens d.m.v. zorgvuldige animatie en gedragselementen van overeenkomende beesten als imposante dieren worden neergezet, waar ze in een mindere film gewoon gevaarlijke monsters zouden zijn.

De film heeft niet de meest diepgaande personages, het zijn vooral wandelende morele standpunten ten aanzien van het idee achter het park. De dialogen zijn echter bijzonder goed en scherp geschreven, met name te danken aan Crichton maar ook zeker aan de geslaagde omzetting naar filmscript. De uitwisselingen tijdens de dinerscene vlak na aankomst op het eiland zijn filosofisch opvallend doordacht en interessant. Voor de wat meer diepgravende kijker is er bovendien een bijzonder boeiende, metafysische onderlaag te ontdekken m.b.t. tot de rol van techniek en specifiek de symbolische waarde van de auto's op rails die, wanneer ze daar van afwijken, opeens een groot gevaar vormen voor de protagonisten. Ook Hammond's monoloog over de illusie van het vlooiencircus is erg breed op te vatten. Er zijn verder hele artikelen gewijd aan de briljante iconografie en de soundtrack behoort tot het beste dat Williams ooit geschreven heeft.

Gooh, wat een leuke film. Gisteren nog een keertje bekeken, en ik geraak 'm werkelijk niet beu. Vanaf het moment dat het al even bekende soundtrack begint te spelen word ik terug gekatapulteerd naar 1993, pure nostalgie.

Ik kan eigenlijk niet zeggen wat ik nadelig zou kunnen vinden aan deze film, oké, niet alles is perfect en bij sommige dingen stel ik me wat vraagjes. Maar voor de rest is deze film op zijn eigen manier een echt meesterwerk. Ook al behoort Jurassic Park tot het blockbuster genre, dat maakt het voor mij niet minder goed. In tegendeel: J.P. heeft zoveel mensen ontroert, naar het puntje van hun stoel gebracht en laten lachen het verdient (en terecht) al z'n pluimen.

Het moet geweldig zijn geweest om deze film te hebben gezien toen hij uitkwam in 1993. Als je de verhalen mag geloven maakte de film toen echt een geweldige indruk. Dat geloof ik graag, want ook nu is Jurassic Park nog steeds een schitterende film.

Het verhaal is en blijft uniek, en de uitvoering is geweldig. Het acteerwerk is goed, de cast met Sam Neill, Jeff Goldblum, Laura Dern en Richard Attenborough levert prima werk af. De spanning omtrent de dino’s wordt zorgvuldig opgebouwd en als de beesten op vrije voeten komen begint het spektakel pas echt en wordt het echt spannend. De dinosaurussen zien er werkelijk levensecht uit, een knap staaltje werk. Het eiland ziet er fantastisch uit en John Williams schreef een magistrale soundtrack voor deze heerlijke film. Met recht een klassieker.

De eerste Jurassic Park.. echt zo'n film die je nooit meer vergeet. (tuurlijk jeugdsentiment speelt ook een rol..) maar de special effects waren toendertijd fenomenaal.

En straks als hij uitkomt op blu ray denk ik daar weer net zo over.

De opbouw van deze film is heel erg tof gedaan! Het bouwt de spanning goed op. Eigenlijk zou je wel willen dat het park goedgekeurd wordt, maar je weet dat die wetenschappers op voorhand al gelijk gaan krijgen.

Vervolgens ga je mee op avontuur, waar ieder moment een dinosaurus de hoek om kan komen (sinds ze vrij zijn gelaten).

Al met al een mooie, avontuurlijke film met een briljante soundtrack van John Williams.

Echter vind ik persoonlijk de minpunten:

- hoe dat hele computersysteem in elkaar zit. En dat dat ene meisje (door geforceerd dialoog dat ze hacker is) ineens het hele systeem weer aan de praat krijgt.

- Sowieso kan ik me SOMS storen aan de kind acteurs in Spielberg zijn films. In deze film op sommige momenten. Het valt me op dat kinderen in zijn films altijd zo moeten schreeuwen. Vind ik irritant! (En ja, ik zou vast ook schreeuwen als ik een levensgrote dino tegenover me zou zien, maar dat bedoel ik er niet mee).

Deze film krijgt van mij 3.5e ster

Van alle 3 de delen is dit toch wel het beste deel. De hele sfeer rondom de film trekt je echt het verhaal in. Mooie shots en effecten en ook prima acteerwerk

Men zegt terecht dat hij voor déze film een oscar had moeten krijgen, en niet voor Schindler's list (in mijn ogen een beetje overschatte film).

Schitterende beelden en muziek in een fantastisch opgebouwd sprookje.

Mooie spanningsopbouw, niet teveel en niet te weinig dino-geweld:

gewoon goed gedoseerd.

Alle vervolgen gaan wat dat laatste betreft helaas de mist in.

De eerste is zoals wel vaker gewoon de beste.

Het blijft een leuke film met grappige momenten, vooral dat dikke mannetje

De dino's zien er ook erg goed uit.

Herzien op BD en wat is dit toch een briljante film.

Vooral het kleinschalige is wat hier werkt. De beperkte setting, een handvol acteurs en dino's zijn de basis voor een op momenten bijzonder spannende film, die vooral in de T-Rex scène een klassieker van jewelste kent. Geweldig de opbouw die deze scène kent. Iets wat Spielberg geheel is kwijtgeraakt in het vervolg, dat teveel van het goede wou.

Opmerkelijk is dat de dino's eerst met stop-motion tot leven gewekt moesten worden en dat pas op het laatste moment, wanneer de stop-motion al in productie was, is gekozen voor cgi, een techniek die toen nog in zijn kinderschoenen stond en niet geschikt werd bevonden. Nu, 20 jaar later, zijn de sfx nog steeds beter dan veel wat ik tegenwoordig te zien krijg.

Kracht van het gebruik van de cgi in Jurassic Park is de combinatie met animatronics. Close-ups van koppen e.d. werden gefilmd met on-set mechanische dino's en long shots waarin hele dino's verschenen werden met cgi gefilmd. Dit is wat mij betreft nog steeds de beste manier om cgi goed tot zijn recht te laten komen, zie bv. ook Where the Wild Things Are.

Jurassic Park is een briljante film die avontuur biedt zoals die hoort. Niet al te groots en bombastisch, voorzien van een memorabele score, iets wat Williams ook al in jaren niet meer is gelukt, en voorzien van memorabele scènes die een geweldige opbouw kennen. Ook de direct herkenbare poster is iets van vervlogen tijden.

P.S. De BD is ontzettend de moeite waard. Het geluid, vooral het gekrijs van de T-Rex, gaat door merg en been.

4,5*

Leuke avonturenfilm van Steven Spielberg, die destijds erg vernieuwend was, maar tegenwoordig toch een tikkeltje gedateerd oogt.

In feite is Jurassic Park niet veel meer dan een recht-toe-recht-aan actiefilm, die op sommige momenten erg spectaculair is en verder eigenlijk vrij weinig aandacht heeft voor de personages. Het idee is best leuk. Een pretpark op een eiland waarin echte dinosauriërs rondlopen, en dat park blijkt natuurlijk niet helemaal waterdicht beveiligd te zijn.

Het acteerwerk is redelijk. Vooral Jeff Goldblum is goed als de wiskundige wetenschapper, die zo zijn bezwaren heeft tegen het klonen van dinosauriërs. Sam Neill en Laura Dern zijn beiden een stuk minder op dreef, al krijgen ze hier ook niet altijd de ruimte om te laten zien wat ze kunnen. Het verhaal loopt op een gegeven moment redelijk voorspelbaar, waardoor het niet moeilijk is om te raden wie overleeft en wie niet. Wel kent de film op een gegeven moment veel actie en ook veel goede en erg vermakelijke actie, waarbij goed te zien is dat de film knap is gemaakt.

Vervelend is het dan ook allemaal allerminst. Het is prima vermaak om je lekker mee te ontspannen.

3,5*

Onderhoudende blockbuster van Steven Spielberg. De dinosauriërs zagen er erg realistisch uit, zeker voor een film van bijna twintig jaar oud. Het verhaal zelf was redelijk, maar had wat meer verdieping kunnen gebruiken. Daarnaast blijven de personages toch redelijk vlak. Maar de film zorgt voor voldoende spanning en verveelt geen moment, dat maakt deze film in ieder geval de moeite waard.

Deze zal me voor altijd bij blijven. Oh, wat was dit genieten in de bios zeg. En ook daarna op DVD/Blu-ray natuurlijk. Krijg nog altijd kippenvel als je voor het eerst de dino's ziet. Schitterende special effects, een zeer goed verhaal, veel spanning, en een prachtige sfeer. Nuff said.

Uitstekende film waarin wetenschappers er in geslaagd zijn dinosauriërs te klonen. Een goed verhaal dat de prehistorische en moderne wereld weet samen te brengen. Een goeie opbouw met voldoende spanning en humor. De destijds baanbrekende special effects zien er bijna 20 jaar na dato nog goed uit. Verder een mooie muziekscore van Spielberg's huiscomponist John Williams. Jeff Goldblum heeft verreweg de leukste rol.

Vandaag een herziening gehouden en op een 3,5* gehouden. Het verhaal is mooi verzonnen, maar blijft erg braaf. De CGI is uitstekend, weliswaar niet uitzonderlijk voor deze tijd maar nog zeker geloofwaardig. De mechanische dino's zijn soms te ongeloofwaardig, ze bewegen té lomp. Ook dat gedoe met die dikke wetenschapper ligt er te dik bovenop en maakt de boel erg knullig. De muziek van John Williams is prachtig en past perfect bij scènes.

Geweldige film! Zeer Goed geacteerd, Heel erg goede muziek, Goede Effecten. Mooi Verhaal, hoewel het vaak een beetje zinloos en kinderlijk is. Zeer goede en vermakelijke film!

Blijft genieten. Knap hoe de meeste effecten nog vrij moeiteloos overeind blijven heden ten dage. Een paar keer is het wel echt overduidelijk, maar vaak sluit het naadloos aan. Mooi ook de kleine wetenschappelijke invalshoek, al zal dat bij het boek nog veel meer naar voren komen, Crichton kennende. Ben daar dan ook erg benieuwd naar.

De film zuigt je echt op, zeker wanneer het dinopark betreden wordt. Al snel stijgt de spanning en volgen er een paar memorabele actiescènes. Met de suspense zit het in de regel ook wel snor. Het enthousiasme van Richard Attenborough als de olijke John Hammond werkt lekker aanstekelijk. De rest van de cast is ondermaats eigenlijk, vooral de kinderen. Jammer ook van de vele moralistische boodschappen die Spielberg er keihard probeert in te slaan. Bijzonder is ook het einde, met een wel heel geruisloos monster...

* * * *

Begin jaren '90 beheersten dinosauriërs mijn leven. Alle tijdschriften werden gekocht, elk televisie-programma bekeken. En op een dag kwam dat magische moment in 1993 dat ik, samen met mijn moeder, mijn broertje en een vriend naar de bioscoop ging om Jurassic Park te gaan zien. Het behoeft verder geen uitleg dat het het meest indrukwekkende was dat ik ooit gezien had.

De dinosaurussen waren, en zijn nog steeds, het beste staaltje special effects dat Hollywood ooit heeft voortgebracht. De combinatie van CG en praktische effecten vloeit naadloos in elkaar over en nog nooit zagen de beesten er realistischer uit; vandaag de dag kan zelfs de nieuwste technologie nog niet tippen aan het realisme van JP. De T-Rex is misschien wel het meest intimiderende film-wezen dat ik ooit heb gezien, en dat heeft helemaal niets met jeugdsentiment te maken: ook al zag ik Jurassic Park morgen voor het eerst, dan nog zou ik bij mijn statement blijven. Hoe het beest geïntroduceerd wordt doet denken aan de opbouw van Spielberg's eigen Jaws; steeds een glimp tot de grote onthulling, en wát voor onthulling; ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan denk. De bloedstollende geluidseffecten van het gestamp van T-Rex' poten tot zijn ijzingwekkende gebrul maken het echt helemaal af. Voor de scènes met de Rex alleen al verdient deze film een dikke top 250-notering.

Dan zijn er natuurlijk ook de Velociraptors. Er gaat zo'n geweldige dreiging van ze uit, alleen al door hun bewegingen en hun calculerende brein, en hun ontwerp is razend knap. Wederom zijn de geluiden die de beesten voortbrengen om bang van te worden. Door hun hoge intelligentie zijn ze een nog grotere dreiging dan de T-Rex, en ik zat die eerste keer, jaren geleden, op het puntje van mijn bioscoopstoel tijdens deze ultiem spannende scènes. Verder zijn alle dino's briljante creaties, van de eerste ontmoeting met de Brachiosaurus tot aan de sissende Dilophosaurus en de prachtige Triceratops geloof je echt dan dinosauriërs weer even onder ons waren.

Een paar weken geleden ontdekte ik via een website dat gedurende de ruim twee uur speeltijd die Jurassic Park duurt, er maar 15 minuten daadwerkelijk dino's op het scherm te zien zijn. Eerlijk gezegd valt dat totaal niet op; de dino-actie is goed verspreid, en altijd weer een weergaloos hoogtepunt. En ik weet niet hoe ik daar 20(!) jaar geleden over dacht, maar zelfs als er geen dino's te zien zijn blijf je echt aan het scherm gekluisterd door één van de beste casts voor een film ooit. En ja, daar bedoel ik zelfs de kinderen mee.

Om met de kinderen maar even te beginnen: Lex en Tim zijn goede personages en de jonge acteurs geven ze echt goed gestalte: voor vrij onervaren kinderen zijn ze erg goed. Ze zijn precies bijdehand genoeg zonder dat ze irritant worden en hun dialogen zijn af en toe erg grappig. Ze houden zich goed staande tussen de ervaren rotten die de film bevolken. In 1993 kon ik me echt in hun situatie inleven, en nu nog steeds blijf ik het leuke kinderen vinden; een groot compliment van iemand die niet de grootste kindervriend is of zal worden. Maar verder moeten we het doen met matige acteurs als Sam Neil, Jeff Goldblum en Laura Dern. Ach ja, je moet wat

Alle gekheid op een stokje: een betere cast kun je je als filmliefhebber bijna niet wensen. Eén van mijn favoriete scènes is vroeg in de film als Sam Neil het vervelende joch op zijn nummer zet door hem even in luguber detail uit te leggen hoe de Raptors een eind zullen maken aan zijn leven. Hoe hij dit allemaal vertelt is zwartgallig en geweldig grappig. Verder maakt hij samen met Jeff Goldblum van elke scène waarin ze samen te zien zijn een puur genot om naar te kijken. Hun dialogen onderling zijn hilarisch, en sommige koppen die Neil trekt zijn geweldig. Ook de briljante grappen van Goldblum ("That's one big pile of shit") gaan nooit vervelen, vooral door de droogkloterige manier waarop hij ze brengt.

Richard Attenborough brengt heel wat aanzien met zich mee, en Hammond is een fascinerend personage die hij met verve gestalte geeft. In het boek redt hij het niet tot het eind, maar hier gaat zijn personage door een hele reeks emoties heen die hij als oude rot allemaal tot in de puntjes beheerst. Laura Dern is allesbehalve een damsell in distress en staat haar mannetje tussen al het mannelijke geweld. Ik moet zeggen dat ik haar nooit de knapste vrouw heb gevonden, maar hier heeft ze echt wel iets: stoer maar toch kwetsbaar en erg aantrekkelijk tegelijkertijd.

De supporting cast is ook erg leuk, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk Wayne Knight als de op geld beluste Dennis Nedry. Hij is het personage met verreweg het grootste comedy-gehalte en ik lig elke keer weer in een deuk als hij in beeld verschijnt. Zijn introductie is ook één van mijn favoriete scènes waarin geen dino's voorkomen. Samuel L. Jackson is een stuk meer ingetogen dan in veel van zijn rollen, al kan hij het niet laten om toch één keer in schreeuwen uit te barsten. Hij heeft geen enorme rol, maar als hij er is, lurkend aan z'n sigaret, is het altijd leuk. En je kan bij zijn gesprekjes met Knight de irritatie van zijn gezicht aflezen. Bob Peck's Muldoon is een interessant personage die zelfs in een korte broek overtuigend bad-ass is.

Ik kan het natuurlijk niet over Jurassic Park hebben zonder te praten over de weergaloze muziek van John Williams; één van de meest herkenbare en indrukwekkende scores ooit. Ik kan de muziek elk moment opzetten, en dan lopen weer de koude rillingen over mijn rug. Natuurlijk blijft het het indrukwekkendst in de bioscoop, maar ook in huis draai ik het graag op een hoog volume. Om het gisteren na 20 jaar weer eens te horen in Pathé ArenA was een emotionele ervaring. Het was geen janken, maar het had zomaar gekund.

Over gisteren gesproken, de hele reden waarom ik eindelijk mijn gedachtes over Jurassic Park op de site zet is de rerelease in de bioscoop. Ik ben niet de grootste fan van 3D. Ik draag een bril en wil absoluut niet aan lenzen, dus ik heb het probleem van twee brillen over elkaar en ik word snel scheel. Maar het was allemaal de moeite meer dan waard. De 3D wordt subliem gebruikt om bepaalde elementen meer naar de voorgrond te brengen en werkt het best in de rustige scènes. De film is natuurlijk niet gemaakt voor 3D, dus er zijn ook geen dingen die het beeld uitspringen; daar is 3D naar mijn mening ook niet echt voor bedoeld, tenzij het een lekkere nonsens horror is.

En dan het geluid; oh, het geluid. Van de eerste klanken tot aan het moment dat de T-Rex het beeld in stampte: wat was dat om emotioneel van te worden. De muziek in volle glorie uit alle speakers: ik blijf het over rillingen hebben, maar het oude cliché staat als een huis, want dat is precies wat ik voelde. Ik voelde me echt weer even dat kind van 11 die eindelijk naar Jurassic Park mocht.

Ik kan wel alinea's blijven typen over hoe goed de film wel niet is, en individuele scènes gaan beschrijven, maar iedereen die de film nog nooit gezien heeft moet hem zo gaan bekijken. Dat Jurassic Park niet in de top 250 saai blijf ik een grof schandaal vinden. Jeugdsentiment? Wat dan nog, dat mag best een rol spelen bij een beoordeling. En niet dat het wat uitmaakt, want Jurassic Park is gewoon echt één van de vetste films ooit gemaakt. Neem je kinderen, je vriend(in), je familie mee naar de bioscoop of ga alleen, maar Jurassic Park in de bioscoop én in 3D, dat mag je niet aan je voorbij laten gaan.

Toen Jurassic Park 20 jaar geleden in de bioscoop draaide, was ik nog een klein hummeltje van 1 of 2 jaar. Toen ik hoorde dat 1 van mijn favoriete films zou terugkeren naar de bioscopen heb ik die kans gegrepen om Jurassic Park te beleven op het grote scherm, want Jurassic Park is een beleving: Van de eerste tot de laatste minuut.

Ik had het geluk dat ik de film al een tijdje niet meer had gezien en ik zat dus met het nodige enthousiasme in Pathé Eindhoven te wachten tot de dinosaurussen het scherm over zouden wandelen.

Een 2 uur durende glimlach betrok dan ook mijn gezicht toen de hoofdpersonages in een helikopter op Isla Nublar arriveerden en de machtig mooie soundtrack zich afspeelde. Wat genot om de mooiste soundtrack ooit weer te horen. Kippenvel!

Wanneer de eerste Brachiosaurussen het scherm over wandelen is dit prachtig om te zien. De special effects zijn verbluffend en alle dinosaurussen zien er magnifiek uit. Met name de Tyrannosaurus Rex is een feest voor het oog! Deze zorgt dan ook voor de legendarische (en mijn favoriete) scene met de jeeps en de wc.

Jeff Goldblum onder andere zorgt de gehele film door voor een luchtige ondertoon, door zijn droge grappen die hij op een heerlijke manier brengt Ik ben gek op die man hier. Elk woord dat hij uitbrengt is leuk om te horen.

Als fangirl heb ik echt ervan genoten om deze film nog in de bioscoop te kunnen aanschouwen, want het is echt alleen al grandioos om de muziek van John Williams in vol volume om me heen te kunnen horen.

*5

Samen met The Lion King is Jurassic zonder twijfel de film die als kind de meeste indruk op mij heeft gemaakt. Nadat ik de 3D versie van de Disney klassieker had gemist hoefde ik dan ook niet lang na te denken om ditmaal wél bioscooptickets te boeken om Jurassic Park opnieuw te beleven.

Ik kan niet anders zeggen dat de film nog zo stevig staat als een wolkenkrabber. De opbouw van de film is ontzettend sterk. Als kind had ik de neiging het eerste uur regelmatig door te spoelen, nu besef ik dat vrijwel alles daadwerkelijk iets toevoegt. De geboorte van de baby dinosaurus vond ik nu ook veel aangrijpender dan twintig jaar geleden. Mooi is ook dat de in eerste instantie cynische Ian Malcolm de kijker weet te veroveren na de kinderen eenmaal (mede) gered te hebben.

Maar de échte ster van de film blijft natuurlijk de Tyrannosaurus Rex. Nadat ze eenmaal is losgebroken komt ze regelmatig terug, de tussenpozen zijn precies lang genoeg om de spanning vast te houden. De special effects zijn ronduit verbluffend. Steven Spielberg wordt terecht weleens bekritiseert om zijn neiging tot romantiseren maar na deze herziening staat voor mij vast dat hij waarschijnlijk de meest baanbrekende CGI film ooit op zijn naam heeft staan.

De Velociraptors lijken je echt aan te kijken. Na de zoveelste herziening blijft de keukenscène nog altijd fenomenaal. Omdat het geluid in de bioscoop lekker hard staat hoorde je ze ditmaal echt ruiken: fantastisch! Het moment dat de T-Rex de Velociraptors te grazen nam liet mij net als vroeger inwendig juichen.

Deel 2 en 3 zal ik binnenkort nog eens gaan kijken maar het eerste deel zal nooit meer overtroffen worden. Mijn dinohobby heb ik al jaren geleden opgegeven maar dat niets af van deze klassieker.

5* dus, klein beetje dankzij jeugdsentiment maar ik ben dan ook geen onafhankelijk journalist.

Een hele tijd geleden had ik een beoordeling gegeven aan Jurassic Park. Op dat moment waren er ook al een flink aantal jaren voorbij gegaan nadat ik 'm daadwerkelijk had gezien. Effe refreshen kan dus geen kwaad. In mijn herinneringen was het een angstaanjagend portie jeugdsentiment en dat is bij deze herziening niet veel anders. Alhoewel het duidelijk Amerikaans is opgezet met herkenbare patronen is er opvallend goed gebruik gemaakt van licht en locaties. Daarbij werkt de combinatie van kleine kinderen en vleesetende monsters erg goed. Vooral die scène waarin de jongen en zijn zus onder die glazen plaat liggen en die ruige snuit met vlijmscherpe tanden er tegen aan beuken zorgt voor een gaaf contrast. De scène met die dikke Nedry in het beregende bos waarin hij zijn bril verliest en een nonchalant praatje maakt met een kleine dino mocht er ook wezen. Grappig maar tegelijkertijd ook best zielig. Ook dat stuk waarin Muldoon op het toilet zit, het huis om hem heen in elkaar stort en hij van bovenaf wordt beetgegrepen was spraakmakend. Verder fijn dat het jochie juist wél nog wordt geraakt door die 10.000 volt wanneer zijn vader aan het aftellen is. Meestal weten personages zich in zo'n situatie op flauwe wijze te redden.
Ik ben geen fan van Spielberg's volledige oeuvre maar hier mag hij gerust trots op zijn.

Ik vond het een hele fijne blockbuster. Typisch Spielberg, super spannend en goed acteerspel. Kortom, chips klaar zetten en genieten!

Nooit fan geweest van het hele dino festijn, al moet gezegd dat anno nu de SFX zich nog altijd best aardig staande houden. Pas tegen het einde, rond de raptors, dat het allemaal wat minder indruk maakt. Ik kan dit soort films van Spielberg vaak wel hebben, er is altijd iets dat aardig draait, maar hier lijkt de formule te haperen. Dan komen zaken als de sullige humor, het doorzichtige verhaaltje en de vervelende kids te vaak bovendrijven. Verder geen acteur die de boel op sleeptouw neemt, Knights bijdrage is zelfs hopeloos. Het grote avontuurlijke gevoel sijpelt zo de film uit.

Vooral vroeger toen ik nog niet zoveel films keek een van mn favorieten. Vond hem erg spannend en het zag er toch ook goed uit zeg. Lekker verhaal en met een regisseur als Spielberg moet het dan wel goed komen. Nou dat kwam het ook.

Erg leuke film

Ik ben geloof ik een van de weinigen op deze pagina bij wie Jurassic Park geen jeugdsentiment is. Ik zag de film pas voor het eerst een paar jaar geleden. Daarnaast vraag ik me af of ik hem wel echt van begin tot eind heb gezien, want er waren slechts enkele stukken die ik me nog echt goed herinnerde.

Het is natuurlijk iets waar je als klein jongetje door gefascineerd zou raken: een pretpark vol dino's. Des te interessanter wordt het als je een paar hopeloze mensen tussen hen in gooit die moeten zien te overleven. Steven Spielberg heeft een duidelijk beeld gehad van hoe hij zijn publiek wilde vermaken en dat heeft hij op de juiste wijze naar voren gebracht.

Indrukwekkend zijn de effecten waarmee de dino's tot leven worden geroepen. Nee, het ziet er niet altijd even levensecht uit, maar wel heel goed. Uiteraard is die T-Rex(?) - ik ben geen expert in de namen van de soorten - die met die twee auto's staan te klooien helemaal geweldig. Vooral als een van de kinderen wild met licht gaan liggen zwaaien is zo'n momentje waarbij je hardop commentaar gaat geven. Ook dat mormel dat Wayne Knight om het leven helpt is eentje waarbij je nekharen overeind gaan staan. Grappig ook dat de beesten opeens overal opduiken. Ik trok op een gegeven moment een vergelijking met de Alien films.

Het is vooral genieten van de creativiteit die Spielberg met zijn werk laat zien. De wereld is prachtig vormgegeven en ook het acteerwerk van o.a. Sam Neill en Jeff Goldblum is prima in orde. Is er ook een storende factor? Jawel, de kinderen. Van kinderen in films ben ik sowieso geen fan, maar Amerikanen maken er vaak van die vreselijk arrogante typetjes van die 'raad' geven aan hun volwassen ouders. Nu valt dat hier gelukkig nog wel mee, maar een aantal typische 'trekjes' konden niet worden voorkomen. De film nam ook even de tijd om op gang te komen. Opzich een goede zaak natuurlijk, maar bij dit soort films ben je geneigd direct een hoop bombarie te verwachten. Gelukkig neemt de film naderhand daar nog voldoende de tijd voor.

Montage, acteerwerk, verhaal, effecten: het lijkt opzich allemaal wel te kloppen. Ook wederom een compliment voor de ronduit fantastische muziek van John Williams; de man is echt geboren voor zijn vak. Jurassic Park is een hele fijne blockbuster die gewoon garant staat voor een leuke avond. Popcornvermaak op het hoogste niveau.

4*