Solaris (2002)

Ik heb deze film uitgekeken, al was het met veel moeite.

Anderhalf uur duurt ie, en het is anderhalf uur verspeelde tijd.

Deze prent is niets waard, het verhaal is niets waard, de acteurs zijn in dit gedrocht op zijn slechtst.

Kortom, de prullenmand in dit misbaksel.

0 sterren is mijn beoordeling (maar helaas moet je hier iets geven en bestaat de beoordeling 0 hier niet)

Je kunt natuurlijk van elke film zeggen dat het geen remake is doch een nieuwe bewerking van een verhaal. Maar bij Amerikanen heb ik toch altijd wel sterk het gevoel dat zij het nog eens over willen doen en dan vooral met de boodschap “wij kunnen dit beter”. Wat Solaris betreft: ze leverden weer eens het bewijs dat ze het alleen maar slechter kunnen doen. Met name het eind van de film was een aanfluiting vergeleken met Tarkovski. Ik ga dat niet in details uitleggen omdat er dan een “spoiler” zou kunnen ontstaan en beperk me tot dit: het oorspronkelijke einde was zo gruwelijk omdat de kijker zich de gruwelijkheid pas realiseerde , minutenlang (of zelfs misschien dagenlang) na de aftiteling. De gruwelijkheid hing dus af van zijn betrokkenheid en inbeeldingsvermogen. In de nieuwe versie werd het er zo dik opgelegd dat ik het gevoel kreeg: de regisseur houdt zijn publiek voor een stel onnozele zielen. Dat is het euvel bij de Amerikanen: zij zijn zo verslaafd aan visualisering, materialisme en oppervlakkigheid dat zij eenvoudig niet in staat zijn tot een ware “film noir” of werkelijke suspense. Hun overdaad en gewelddadigheid zijn een afspiegeling van hun hele maatschappij. “Amerikaanse cultuur” is bijna een contradictie.

Kan iemand a.u.b. de film objectief bekijken voordat ie een reactie geeft? Ik hoor alleen hollywood zuigt dit en remake dat... Gegeven: de film is een lange zit, het origineel ook, een filmliefhebber hoeft daar geen moeite mee te hebben. De remake overtreft het origineel niet, maar is wel meer gefocused wat verhaal betreft. Acteerprestaties en visueel is het goed. En daarna pas kun je je eigen mening toepassen.

Een film objectief bekijken? Lol.

Een lange zit staat niet gelijk aan een saaie zit. Een lange zit heb ik geen moeite mee, zolang de film mijn interesse weet vast te houden. Solaris is saai.

Acteerprestaties zijn niet bijzonder; visueel ook niet indrukwekkend.

*kuch* indrukwekkend commentaar. Verdraai mijn woorden aub niet..

ik heb vorige week op TV gezien, vond er zeer weinig aan!!

Langdradig, soms slaap verwekkend!! Terwijl je op

sommige momenten toch wel iets verwacht...

1,5*

Ik vond deze film heel sterk en absoluut niet saai. Je moet wel een beetje open staan voor fantasie. Ik heb hem 2x gezien, onlangs en 5 jaar geleden.

De rode draad is een liefdesverhaal tussen twee mensen, maar op de achtergrond spelen de thema's sterfelijkheid, reincarnatie en intelligent buitenaards leven mee.

De acteerprestaties waren goed, van praktisch alle spelers. Er waren weinig personages, maar ik vond ze wel krachtige persoonlijkheden. Veder was de muziek heel mooi. Zette een mysterieuze, nieuwsgierige sfeer.

Het is een vrij rustige film, met veel sfeerbeelden en dialoog. Dat stoorde mij totaal niet, ik vond de 100min zo om, en heb nog best lang nagedacht over de film en zijn thema's.

4.5*

Ik heb ook erg genoten van de film.

Er werd heel sterk en geloofwaardig geacteerd. De relatie tussen Chris en Rhea vond ik heel helder en aangrijpend verbeeld. Ik ben geraakt en dat gebeurt niet zo veel door een film uit de v.s.

Ik heb ook de andere Solaris gezien. Het is goed om te beseffen dat dit een hele andere film is met een ander verhaal, sfeer etc. dan de "oorspronkelijke" Solaris".

Verdeze twee vergeliken lijkt me een zinloos iets.

4 en een halve ster

Ik heb de eerste verfilming van dit boek niet gezien, noch het boek gelezen.

Persoonlijk vond ik dit zeker een film die de moeite waard is. Ik ben in ieder geval de ganse film geboeid blijven kijken, ondanks de traagheid.

Ik denk in ieder geval niet dat je dit als een pure SF film moet beschouwen, enkel de setting van het verhaal en de denkbeelden die daarbij horen zijn geplaatst in de toekomst.

Maar ik denk dat de film inderdaad een stuk beter had kunnen zijn. Er lijkt niet echt een chemie te zijn tussen Clooney en zijn vrouwelijke tegenspeelster. Daarnaast had er voor mij gerust nog wat dieper ingegaan mogen worden op de vragen die gesteld worden.

Ik heb deze film helaas op een commerciële zender bekeken, dus werd tot drie maal gehinderd door een reclameblok; iets wat ik bij een 'rustige' film vreemd genoeg storender lijk te vinden dan bij een normale film.

Verder was ik niet met de volle aandacht aan het kijken, dus misschien verdient de film een beter oordeel dan wat volgt.

Van de originele Solaris hoorde ik dat het de Russische evenknie van 2001: A Space Odyssey was, één van mijn lievelingsfilms. Zo dacht ik dus dat ik in de remake af en toe wel zou moeten terugdenken aan de grootsheid van Kubrick's film, maar dat viel lelijk tegen. De film was één langgerekt liefdesverhaal met vrij weinig om handen eigenlijk. De figuren naast Clooney en zijn vriendin deden ook echt bijna niets ter zake, en liepen eerder in de weg dan wat anders. Verder was de film vrij vaag zonder intrigerend te zijn: Kubrick's 2001: A Space Odyssey of de films van David Lynch hebben ook hun vage momenten, maar deze weten mij telkens bijzonder te fascineren. Dit was echter niet het geval bij deze Soderbergh-remake.

Een tegenvaller, en ik hoop van harte dat de versie van Tarkovski een stuk interessanter en mooier is.

2*

Saai met veel langdradig gepraat.de visuele effecten waren mooi maar niet talrijk, verhaal was speciaal maar niet spannend.

Ik had hem alleen uitgekeken omdat ik dacht dat er wel iets ging gebeuren maar ik kreeg een raar en frustrerend einde in de plaats.

2*

Raar, dit als remake zien, of Solyaris "het origineel" noemen. Daarbij noemt Ramon K dit "geen ode aan Tarkovsky" en "puur Hollywood". Even los van “puur”: kijk er dan ook zo naar.

Toegegeven, dat gaat niet probleemloos, Solyaris zit in de weg en ik moest me aan de herinneringen en verwachtingen ontworstelen. Maar de film reikt meteen al de helpende hand: geen peinzende, depressieve intellectueel, maar een shrink uit het land van Oprah W die met 2 scènes getypeerd wordt als counceler. Intentioneel of niet, ik vond de scène met de groepstherapie een geestige knipoog naar de groepsdebatten in zwart-wit van Solyaris. Wie dan nog niet snapt dat dit geen remake is...

Remake noem ik Ringu -> The Ring. Hier betreft het wat mij betreft twee volstrekt andere films die "toevallig" van dezelfde stof (Lem) gebruik maken. Zo zijn er in de muziekgeschiedenis tig opera’s geschreven over Orpheus, van zwaar drama tot komedie. Geen enkele wordt gezien als "het origineel" of remake.

Solaris is een warm Amerikaans SF-drama over o.a. schuld en het verlangen onherstelbare schade te repareren, dat me eerder aan The Fountain deed denken dan aan Solyaris. Geweldige sfeer door het tempo, de cinematografie en de bepalende soundtrack.

Weer een mooie film van Soderbergh, hij stijgt steeds meer in mijn aanzien.

Het origineel had ik al gezien maar dat maakte weinig uit voor m'n kijkervaring. De film kent mooie cinematografie, paar werkelijk prachtige shots. De belichting werkt hier ook prima aan mee, lijkt een beetje de grote kracht van Soderbergh, in Limey en Traffic was dit ook al een sterk punt. Maar het grootste pluspunt is de soundtrack. Prachtige muziek (die helaas in sommige scenes té veel op de voorgrond staat) en het gebrom onder rustige stukken was ook erg leuk.

Alles bij elkaar zorgt voor een prima sfeer en een sterk filmpje. Paar kleine minpuntjes: Het eind sleept wat té lang aan en die Snow was een vrij irritant character. Verder echter niks te klagen, erg jammer van de score hier.

4*

Muzikaal en visueel vond ik dit een genot voor oog en oor. Soderbergh heeft duidelijk verschil gemaakt tussen warme (aarden) en koude (solaris) shots, wat gewoon goed werkte en waar ik dan ook van geniet. Mysterieuze romantiek wordt heel goed verbeeld door Clooney en McAlhone.

Heb het origineel van Tarkovsky niet gezien, maar los gezien daarvan vond ik dit een prachtige film met een goede sfeer. Vanaf het begin wordt je in de film getrokken en daar kom je niet meer uit totdat de film stopt. 4,5*

Mooie film, moet de oudere versie altijd nog eens gaan bekijken. Maar het stemgemiddelde hierbij vind ik opvallend laag. Persoonlijk eigenlijk bijna net zo goed als The Fountain, die toch heel wat beter wordt beoordeelt..

Tsja, 'remake' heeft een nogal negatieve bijklank bij menig liefhebber blijkt maar weer. Ik begrijp echter niet zo goed waarom je de wetenschap dat er ook een origineel van de film bestaat niet even zou kunnen uitschakelen in je hoofd, vooral wanneer het een heerlijk voortkabbelende film als deze betreft en ook vooral wanneer het overduidelijk is dat Soderbergh een beetje een andere draai aan het geheel heeft willen gegeven. De filosofische basis echter (verlangen naar het verleden), blijft hetzelfde én goed uitgewerkt. Dat er minder intellectuele conversaties voorkomen en er meer plaats is voor romantiek (maar echt niet voor meer Hollywood), daar zie ik het probleem echt niet van in.

Solaris bewijst dat traagheid totaal geen struikelblok hoeft te betekenen, als de film audiovisueel en narratief/thematisch maar in orde is. En dat is deze prent zeker: bijzonder mooie kleuren, dito geluidseffecten en goede muziek. Tel daarbij op het feit dat het geheel zich voornamelijk op mijn favoriete locatie, namelijk de ruimte, afspeelt en de 4,5* is vlug gegeven. Jammer dat ik hem zo lang links heb laten liggen.

(Clooney flikt het toch maar weer om met een hoge beoordeling van mijn kant aan de haal te gaan.)

Sterke film, snap ook niet hoe t kan dat deze zo laag staat beoordeeld, ik ken het orgineel niet, maar deze mag er wel zijn.

Muziek en beelden alleen al zijn prachtig. Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4.

2,5 sterren

Oei, dat ik op deze nog niet gestemd had. Paar jaar geleden zag ik deze film voor een stukje in een inmiddels vertrokken videotheek bij mij in de buurt. De sfeer sprak me zo aan dat ik hem wel moest huren. Voor zover ik me kan herinneren was de goede / mysterieuze sfeer de hele film lang aanwezig. Voor nu gewoon 5 sterren, maar ik ben bang dat jeugdsentiment een grote rol speelt. Binnenkort herzien.

Soderbergh is 1 van de weinig Hollywood-regiseurs die mij met zijn films weet aan te spreken en te raken. Ik ben al een tijdje op zoek naar 1 van zijn 1e films "Kafka". Het plot klinkt erg goed en de titel van de film spreekt me gewoon erg aan.

En over dat remake gedoe gesproken. Je hebt remakes en remakes, daar moet je overscheid tussen maken, niet alles over 1 kam scheren. Je hebt regiseurs en producers die een remake maken om dat ze hun kans zien om er een gigantische som geld mee binnen te halen. Kijk bevoorbeeld naar the Ring, the Grudge en dergelijke Aziatische cinema.

Aan de andere kant heb je ook regiseurs die een remake van een film maken omdat ze compleet gefascineerd zijn door het origineel. Omdat ze het idee hebben dat ze een ode moeten maken aan de originele regiseur of omdat ze het simpelweg een erg inspirerende film vinden. Het lijkt me duidelijk dat deze film niet in de 1e categorie remakes valt.

Helemaal mee eens.

Het zou me benieuwen welke definitie van het begrip "remake" die mensen hanteren die Solaris een remake noemen.

Solaris is een van de langdradigste films die ik ooit heb gezien. Vrijwel alle scenes zijn saai.

*1.5

Er is lef voor nodig om een film als deze te maken in Hollywood, dat is zeker. Om veel geld te verdienen kan Soderbergh het niet gedaan hebben. Of dit een remake is of niet is uiteindelijk een woordspel. Feit blijft dat ik de eerdere verfilming zag en net zoals ik bij een andere film met eenzelfde uitgangspunt, remake of niet, ook altijd terugdenk aan de film die ik eerder zag, kan dat bij deze film ook niet anders.

De film is zeker niet ontzettend slecht en het gegeven blijft ook hier fascinerend, maar dit vond ik toch in ongeveer alles de mindere film. De allerbelangrijkste reden is dat deze film me aanmerkelijk minder deed. Hoe dat komt weet ik niet helemaal, maar het heeft te maken met een de schoonheid en mysterie in het origineel die ik hier veel minder zag. Het veel meer uitspreken van ideeën en emoties sloeg ze voor mij wat dood. Verder mis ik het contemplatieve van het origineel, voor velen misschien saai, voor mij een kracht die me in de film zuigt.

Clooney vond ik op zijn plek, Mcelhone en Davies minder. Opvallend veel referenties aan 2001 trouwens, zeker in het begin. De muziek was vaak mooi, maar ook vaak nogal vreemd gebruikt.

2.5*

Wat generaliseer je zeg.

Jammer dat jouw weerzin tegen Ämerikanen"jouw verhinderen om te genieten van -ook- de mooie dingen die enkelen van hen hebben gemaakt.

Het is intussen al iets meer dan een jaar geleden dat ik me met ‘Solyaris’ aan mijn eerste Tarkovsky waagde. Ik zag toen een visueel interessant gegeven dat door het immens trage tempo volledig teloor ging, al is ‘Solyaris’ als niet te vatten “substantie” blijven rondspoken in mijn hoofd. Laat dat meteen ook de reden zijn dat ik zo lang gewacht heb om deze herinterpretatie te gaan zien. Immers, wie laat het na de wenkbrauwen te fronsen bij het lezen van de woorden “Hollywood”, “remake” en “intelligent” in één en dezelfde zin? Voor Soderbergh komaf zou maken met de mystieke planeet wou ik nog even laveren op de vervagende herinnering. Had ik me echter nog sterker kunnen vergissen?

Inderdaad, ‘Solaris’ is het soort film dat alleen maar door genieën kan gemaakt worden. Voor de warmbloedige, perfect uitgekiemde stijl schieten woorden te kort, maar dat is niet eens de grootste kracht van deze film. Die ligt volledig in het kamp van het ijzersterke basisgegeven (plus uitwerking) en de schitterende vertolkingen van Clooney en McElhone. De spontane chemie spat anderhalf uur lang in het rond, zo goed lijkt dit koppel elkaar aan te vullen.

En laten we vooral ook de indringende muziek van Cliff Martinez niet vergeten, die het rijke universum van beeld en klank persoonlijk tot bij de kijker brengt. Lof zwaait hier de plak, het moge duidelijk zijn.

Maar wat maakt ‘Solaris’ nu juist méér dan een interessante ‘aanvulling’ of wat Tarkovsky al gedaan had? Wel, Soderbergh is blijkbaar verstandig genoeg geweest om zich helemaal niet te baseren op zijn voorganger, maar puurt de interessante punten zelf uit het verhaal van Stanislaw Lem. ‘Solaris’ is dan ook een uiterst begrijpelijke film, niet zo esoterisch als Tarkovsky’s interpretatie, en een sensitief publiek zal er zeker de raakpunten met zichzelf in terugvinden. Het zou overdreven zijn om in ‘Solaris’ het persoonlijke worstelen met de existentie weerspiegeld te zien, maar de vertwijfeling, de angst, de liefde – hier worden ze haast tastbaar.

Waarom heeft het publiek hier dan zoveel moeite mee? Omdat ‘Solaris’ een enigmatisch gegeven blijft en zich absoluut niet laat definiëren in genre-termen. De film is niet bepaald spannend, zakt halverwege zelfs wat in, noch valt er aan de oppervlakte veel emotie te bespeuren. De ontroering moet men zelfstandig uit de dialoog halen, door eerst de personages te 'voelen' en hen vervolgens hun menselijke “fouten” te vergeven. Clooney’s karakters is alles behalve rationeel, maar geen moment twijfel je dat zijn beslissing ook de jouwe zou zijn. “"We are in a situation that's beyond morality”, zo wordt er gezegd. Het einde getuigt van juist die diepe menselijkheid die ons onvermogend maakt om te weerstaan aan zuiver escapisme.

De tegemoetkoming die Soderbergh eist, verbleekt in het aanschijn van wat ‘Solaris’ ons vertelt. Laat mij afronden met een understatement van de zuiverste soort: dit is waarlijk een prachtige film.

3,75*

Toch een minder geslaagde 'remake' naar mijn smaak. Ik miste vooral de bevreemdende sfeer die bij Tarkovsky zo alomtegenwoordig was. Erg weinig mysterie op het ruimtestation. Ook vond ik bijvoorbeeld het 'oppervlak' van Solaris maar behoorlijk saai, er ging wat mij betreft minder van uit dan van de 'zee'. Verder was ook het einde beduidend minder krachtig dan het oorspronkelijke Solyaris.

De film bleef wat mij betreft zowat hangen tussen etherisch doen en toch enkele dingen expliciet willen stellen, alsof Soderbergh niet goed kon kiezen wat hij nu precies wou. Halvelings geslaagd dus maar.

Clooney vond ik echt niet overtuigen, had liever iemand anders in deze rol gezien. En Jeremy Davies zit onwaarschijnlijk te overacten, echt storend. Muziek was wel erg goed daartegenover.

En weer een Soderbergh die niet boven de drie sterren uitkomt.Maar ik blijf hoop houden dat ik nog een keer een goede film tegenkom van de beste man.

Het verhaal naar het boek van Lem steekt goed inelkaar, helaas is de film in alles nogal saai.De vertelling is veel te traag en totaal niet interessant om te volgen, wat in de versie van Tarkovsky wel het geval is.Het acteerwerk is matig en ik ergerde me vooral aan het karakter van Davies.Steeds dat "Yeah. right" en dan met z'n rechter hand weer een gebaar.Steeds weer hetzelfde.Ook de manier waarop scènes in beeld gebracht worden vond ik niet werken.Bijv. de scène waarin Kelvin vragen stelt aan Gordon waarin Clooney gewoon als een soort interviewer buiten het scherm zit, en niet echt overkomt als zijn karakter.

De psycholochische diepgang die Soderbergh hier tracht te berijken komt nergens echt goed uit de verf.Toch niet echt een verfilming die nodig is geweest.Tarkovsky heeft de ultieme Solaris immers al gemaakt, en die was toch echt een stuk beter.Nu weet ik dat die 2 films niet te vergelijken zijn en dat beide films gebasseerd zijn op het boek, en dus losstaan van elkaar.Maar deze voegt niets toe op wat de film uit 1972 al heeft verteld en zelfs nog dieper gaat.De speelduur van de Russsische versie is langer maar dat gevoel had ik niet.Bij deze leek het net alsof het niet vooruit te branden was, waardoor de korte speelduur van 90 min. wel 90 uren dagen leek te duren.

Visueel vind ik het er wel allemaal mooi uitzien, dat kun je ook best aan Soderbergh overlaten.Solaris zelf was hier wel veel meer in te zien en zag er prachtig uit.Met name door de kleuren, die door de rest van de film ook erg mooi waren.Duidelijk was hierin ok de afwisseling tussen het koude en warme pallet, Het ruimteschip was erg mooi vormgegeven, en dat geld voor de hele desing.De effecten waren ook goed.De muziek kon ik ook niets mee en vond ik ook erg...ja saai.

Visueel, en dan vooral de vormgeving en de effecten, een erg aantrekkelijke film.Een mooie upgrade ten opzichte van de film uit 72'.Helaas is de vertelling te saai om te boeien.Iets waar Tarkovsky wel in is geslaagd en het in beeld brengen daarvan.

2.5*

Ik heb de eerste 20 minuten gekeken waarna ik hem weer uit heb gezet. De dialogen waren mij te saai, het wel alsof iedereen teveel valium op had. Hierdoor kon ik me niet genoeg inleven in het "verhaal".

Het orgineel heb ik niet gezien en het boek heb ik ook niet gelezen. Zonder enige voorkennis stapte ik dus in deze film. Zowel Soderbergh als Clooney hebben in het verleden nooit veel indruk op mij gemaakt en de belangrijkste reden dat ik deze film wilde zien was Natascha McElhone. Haar ken ik van de serie Californication waar zij erg veel indruk op mij maakte. En ook in deze film is dit niet anders. Vanaf het eerste moment dat zij in beeld kwam was ik onder de indruk en heb geboeid zitten kijken. Daarnaast doet Clooney het deze keer helemaal niet onaardig en wordt het SF thema heel innemend gebracht. Verder heb ik totaal geen problemen met de dialogen of het scenario. Ik kon erg meeleven met het scenario en dan vooral de relatie tussen Clooney en McElhone. Verder waren de beelden prachtig en de sfeer heel beklemmend. Het gebeurt nog maar zelden dat ik een film zo geboeid heb zitten kijken en ik kan dan ook niet anders dan hier de maximale score voor geven.