Solaris (2002)

Bijzonder film. Heb veel respect voor Clooney en Soderbergh, dat ze vaak weer dit soort aparte films maken.

De film is lekker dubbelzinnig (verwacht hier over een paar maanden discussies waar Donnie Darko nog een punt aan kan zuigen ) en wisselt prachtige scenes over de relatie en het verleden van Cooney en z'n vrouw af met erg saaie momenten. Zeker niet voor iedereen, maar over het algemeen vond ik 'm de moeite toch wel erg waard.

(insert hier de standaard "ik heb het origineel niet gezien"-disclaimer)

Mja,..redelijk interessant gegeven. Mooie sfeer, mooi gestyleerde beelden, erg mooie muziek...maar ik denk niet dat de film een blijvende indruk op me gemaakt heeft. Ik vraag me af of je van dit gegeven geen interessanter verhaal had kunnen brouwen.

Aan de andere kant: het is weer eens wat anders. 3 sterren.

Juist... Nu ik hem gezien heb, kan iemand me vertellen waar deze film nou eigenlijk over gaat en hoe hij te interpreteren is? Ik heb het origineel niet gezien maar dit is na Mulholland Drive eigenlijk wel de grootste mindfuck die ik gezien heb... De film heeft me eigenlijk alleen geboeid omdat ik aanwijzingen wilde vinden die konden verklaren wat er in godesnaam aan de hand was.

Clooney acteerde wel goed, ookal weet ik niet precies wat of wie, wanneer en waarom hij was :S. Voor de rest was de muziek mooi en de mysterieuze sfeer was goed aanwezig. 3*.

Bij de aftiteling stond enkel "based on the book by ...". Ik vraag me dan ook af in hoeverre het hier gaat om een remake van Tarkovsky's film.

Vond deze in ieder geval pakken beter. Mooi donkere beelden, doorprikt met erg sterke, opvallende kleuren. En daaronder een machtige, soms iets te bombastische, maar verder erg indrukwekkende soundtrack. Vooral het gebrom onder de conversaties was erg mooi, en wekte veel sfeer op. De combinatie van beide zorgde dat de film allesbehalve traag was. Eerder log en warm romantisch.

Het was in ieder geval heerlijk wegdromen bij dit filmpje. Het verhaaltje kende ik al, de uitwerking was deze keer wel geslaagd. Mooie film, 4*

Edit: echt opvallend dat er hier zo weinig degelijke posts te vinden zijn. En opvallend dat een film als deze 2.86 haalt, terwijl het origineel een volledige ster hoger scoort. Nochthans geldt de kritiek die je hier dan leest dubbel zo hard bij het origineel.

Heb Solaris maar weer eens bekeken en snap helemaal niets van het lage gemiddelde hier. Dit is gewoon een erg mooi vormgegeven film. Belichting, muziek, acteerprestaties het is allemaal prima verzorgd. Beelden zijn met zorg en orginaliteit uitgekaderd en de decors van met name het ruimtestation vind ik persoonlijk prachtig.

Sterke punt van de film is, zoals Onderhond ook al schreef, de hele dromerige, logge sfeer die door Solaris stroomt en die het mysterieuze karakter van het verhaal goed aanvult.

Het grootste minpunt van de film vindt ik dat de relatie tussen Kelvin en Rheya soms wat klinisch en literair overkomt, maar goed het is dan ook een bewerking van een boek. Daarnaast had ook het einde wat mij betreft wel wat meer een mysterie mogen blijven, dit was toch wat te makkelijk. Mijn 3,5* blijven zeker wel staan en ik ga snel de versie van Tarkovsky's maar eens bezien.

Een zeer interessant verhaal dat Soderbergh erg goed weet te verpakken. Wat vooral opviel was het contrast tussen de mooie felle kleuren van Solaris en de grauwe kilte van het (realistische) ruimteschip.

Ook flink sfeerverhogend is de soundtrack, de muziek is erg goed maar ook het zoemen wat je op de achtergrond hoort. Dat werkt altijd wel lekker hypnotiserend, zo ook hier.

Enige minpuntje was McElhone. Niet dat ik haar echt storend slecht vond maar ze leek me niet helemaal op haar plaats te zijn. Clooney was daarentegen overtuigend, zo ook de rest van de cast.

4*

Ben benieuwd naar het boek en de versie van Tarkovsky, al vrees ik dat ik die een stuk minder ga vinden.

De fel blauwe kleuren van Solaris konden misschien de zwarte leegte van het universum verhullen, maar de leegte van de film werd met een paar kleuren niet gedekt.

Solaris is een saai, conventioneel liefdesdrama'tje. Alles draait om twee personen. Twee personen die niet van het scherm spetteren, maar constant om elkaar heen draaien. Om duizelig van te worden. Maar niet alleen het liefdesverhaal was conventioneel, de manier waarop dit cinematografisch werd afgebeeld bleek ook nogal standaard. Niets nieuws onder Solaris. En een halve film in close-up schieten is écht teveel van het goede.

De hele boel is verder in een SF jasje gestoken, maar in plaats van eerst de maat te controleren is er een veel te ruime jas van het rek geplukt. Het bungelt maar wat om de film heen zonder goede opvulling. Wel een mooie jas, daar niet van. De decors waren vrij degelijk, Solaris uit het raam gezien vormde een aardige achtergrond.

Verder... tja. Niet voor herhaling vatbaar. Maar eens naar de eerste versie kijken. En voor deze 2*

Raar, dit als remake zien, of Solyaris "het origineel" noemen. Daarbij noemt Ramon K dit "geen ode aan Tarkovsky" en "puur Hollywood". Even los van “puur”: kijk er dan ook zo naar.

Toegegeven, dat gaat niet probleemloos, Solyaris zit in de weg en ik moest me aan de herinneringen en verwachtingen ontworstelen. Maar de film reikt meteen al de helpende hand: geen peinzende, depressieve intellectueel, maar een shrink uit het land van Oprah W die met 2 scènes getypeerd wordt als counceler. Intentioneel of niet, ik vond de scène met de groepstherapie een geestige knipoog naar de groepsdebatten in zwart-wit van Solyaris. Wie dan nog niet snapt dat dit geen remake is...

Remake noem ik Ringu -> The Ring. Hier betreft het wat mij betreft twee volstrekt andere films die "toevallig" van dezelfde stof (Lem) gebruik maken. Zo zijn er in de muziekgeschiedenis tig opera’s geschreven over Orpheus, van zwaar drama tot komedie. Geen enkele wordt gezien als "het origineel" of remake.

Solaris is een warm Amerikaans SF-drama over o.a. schuld en het verlangen onherstelbare schade te repareren, dat me eerder aan The Fountain deed denken dan aan Solyaris. Geweldige sfeer door het tempo, de cinematografie en de bepalende soundtrack.

Tsja, 'remake' heeft een nogal negatieve bijklank bij menig liefhebber blijkt maar weer. Ik begrijp echter niet zo goed waarom je de wetenschap dat er ook een origineel van de film bestaat niet even zou kunnen uitschakelen in je hoofd, vooral wanneer het een heerlijk voortkabbelende film als deze betreft en ook vooral wanneer het overduidelijk is dat Soderbergh een beetje een andere draai aan het geheel heeft willen gegeven. De filosofische basis echter (verlangen naar het verleden), blijft hetzelfde én goed uitgewerkt. Dat er minder intellectuele conversaties voorkomen en er meer plaats is voor romantiek (maar echt niet voor meer Hollywood), daar zie ik het probleem echt niet van in.

Solaris bewijst dat traagheid totaal geen struikelblok hoeft te betekenen, als de film audiovisueel en narratief/thematisch maar in orde is. En dat is deze prent zeker: bijzonder mooie kleuren, dito geluidseffecten en goede muziek. Tel daarbij op het feit dat het geheel zich voornamelijk op mijn favoriete locatie, namelijk de ruimte, afspeelt en de 4,5* is vlug gegeven. Jammer dat ik hem zo lang links heb laten liggen.

(Clooney flikt het toch maar weer om met een hoge beoordeling van mijn kant aan de haal te gaan.)

Er is lef voor nodig om een film als deze te maken in Hollywood, dat is zeker. Om veel geld te verdienen kan Soderbergh het niet gedaan hebben. Of dit een remake is of niet is uiteindelijk een woordspel. Feit blijft dat ik de eerdere verfilming zag en net zoals ik bij een andere film met eenzelfde uitgangspunt, remake of niet, ook altijd terugdenk aan de film die ik eerder zag, kan dat bij deze film ook niet anders.

De film is zeker niet ontzettend slecht en het gegeven blijft ook hier fascinerend, maar dit vond ik toch in ongeveer alles de mindere film. De allerbelangrijkste reden is dat deze film me aanmerkelijk minder deed. Hoe dat komt weet ik niet helemaal, maar het heeft te maken met een de schoonheid en mysterie in het origineel die ik hier veel minder zag. Het veel meer uitspreken van ideeën en emoties sloeg ze voor mij wat dood. Verder mis ik het contemplatieve van het origineel, voor velen misschien saai, voor mij een kracht die me in de film zuigt.

Clooney vond ik op zijn plek, Mcelhone en Davies minder. Opvallend veel referenties aan 2001 trouwens, zeker in het begin. De muziek was vaak mooi, maar ook vaak nogal vreemd gebruikt.

2.5*

Het is intussen al iets meer dan een jaar geleden dat ik me met ‘Solyaris’ aan mijn eerste Tarkovsky waagde. Ik zag toen een visueel interessant gegeven dat door het immens trage tempo volledig teloor ging, al is ‘Solyaris’ als niet te vatten “substantie” blijven rondspoken in mijn hoofd. Laat dat meteen ook de reden zijn dat ik zo lang gewacht heb om deze herinterpretatie te gaan zien. Immers, wie laat het na de wenkbrauwen te fronsen bij het lezen van de woorden “Hollywood”, “remake” en “intelligent” in één en dezelfde zin? Voor Soderbergh komaf zou maken met de mystieke planeet wou ik nog even laveren op de vervagende herinnering. Had ik me echter nog sterker kunnen vergissen?

Inderdaad, ‘Solaris’ is het soort film dat alleen maar door genieën kan gemaakt worden. Voor de warmbloedige, perfect uitgekiemde stijl schieten woorden te kort, maar dat is niet eens de grootste kracht van deze film. Die ligt volledig in het kamp van het ijzersterke basisgegeven (plus uitwerking) en de schitterende vertolkingen van Clooney en McElhone. De spontane chemie spat anderhalf uur lang in het rond, zo goed lijkt dit koppel elkaar aan te vullen.

En laten we vooral ook de indringende muziek van Cliff Martinez niet vergeten, die het rijke universum van beeld en klank persoonlijk tot bij de kijker brengt. Lof zwaait hier de plak, het moge duidelijk zijn.

Maar wat maakt ‘Solaris’ nu juist méér dan een interessante ‘aanvulling’ of wat Tarkovsky al gedaan had? Wel, Soderbergh is blijkbaar verstandig genoeg geweest om zich helemaal niet te baseren op zijn voorganger, maar puurt de interessante punten zelf uit het verhaal van Stanislaw Lem. ‘Solaris’ is dan ook een uiterst begrijpelijke film, niet zo esoterisch als Tarkovsky’s interpretatie, en een sensitief publiek zal er zeker de raakpunten met zichzelf in terugvinden. Het zou overdreven zijn om in ‘Solaris’ het persoonlijke worstelen met de existentie weerspiegeld te zien, maar de vertwijfeling, de angst, de liefde – hier worden ze haast tastbaar.

Waarom heeft het publiek hier dan zoveel moeite mee? Omdat ‘Solaris’ een enigmatisch gegeven blijft en zich absoluut niet laat definiëren in genre-termen. De film is niet bepaald spannend, zakt halverwege zelfs wat in, noch valt er aan de oppervlakte veel emotie te bespeuren. De ontroering moet men zelfstandig uit de dialoog halen, door eerst de personages te 'voelen' en hen vervolgens hun menselijke “fouten” te vergeven. Clooney’s karakters is alles behalve rationeel, maar geen moment twijfel je dat zijn beslissing ook de jouwe zou zijn. “"We are in a situation that's beyond morality”, zo wordt er gezegd. Het einde getuigt van juist die diepe menselijkheid die ons onvermogend maakt om te weerstaan aan zuiver escapisme.

De tegemoetkoming die Soderbergh eist, verbleekt in het aanschijn van wat ‘Solaris’ ons vertelt. Laat mij afronden met een understatement van de zuiverste soort: dit is waarlijk een prachtige film.

3,75*

En weer een Soderbergh die niet boven de drie sterren uitkomt.Maar ik blijf hoop houden dat ik nog een keer een goede film tegenkom van de beste man.

Het verhaal naar het boek van Lem steekt goed inelkaar, helaas is de film in alles nogal saai.De vertelling is veel te traag en totaal niet interessant om te volgen, wat in de versie van Tarkovsky wel het geval is.Het acteerwerk is matig en ik ergerde me vooral aan het karakter van Davies.Steeds dat "Yeah. right" en dan met z'n rechter hand weer een gebaar.Steeds weer hetzelfde.Ook de manier waarop scènes in beeld gebracht worden vond ik niet werken.Bijv. de scène waarin Kelvin vragen stelt aan Gordon waarin Clooney gewoon als een soort interviewer buiten het scherm zit, en niet echt overkomt als zijn karakter.

De psycholochische diepgang die Soderbergh hier tracht te berijken komt nergens echt goed uit de verf.Toch niet echt een verfilming die nodig is geweest.Tarkovsky heeft de ultieme Solaris immers al gemaakt, en die was toch echt een stuk beter.Nu weet ik dat die 2 films niet te vergelijken zijn en dat beide films gebasseerd zijn op het boek, en dus losstaan van elkaar.Maar deze voegt niets toe op wat de film uit 1972 al heeft verteld en zelfs nog dieper gaat.De speelduur van de Russsische versie is langer maar dat gevoel had ik niet.Bij deze leek het net alsof het niet vooruit te branden was, waardoor de korte speelduur van 90 min. wel 90 uren dagen leek te duren.

Visueel vind ik het er wel allemaal mooi uitzien, dat kun je ook best aan Soderbergh overlaten.Solaris zelf was hier wel veel meer in te zien en zag er prachtig uit.Met name door de kleuren, die door de rest van de film ook erg mooi waren.Duidelijk was hierin ok de afwisseling tussen het koude en warme pallet, Het ruimteschip was erg mooi vormgegeven, en dat geld voor de hele desing.De effecten waren ook goed.De muziek kon ik ook niets mee en vond ik ook erg...ja saai.

Visueel, en dan vooral de vormgeving en de effecten, een erg aantrekkelijke film.Een mooie upgrade ten opzichte van de film uit 72'.Helaas is de vertelling te saai om te boeien.Iets waar Tarkovsky wel in is geslaagd en het in beeld brengen daarvan.

2.5*

Het orgineel heb ik niet gezien en het boek heb ik ook niet gelezen. Zonder enige voorkennis stapte ik dus in deze film. Zowel Soderbergh als Clooney hebben in het verleden nooit veel indruk op mij gemaakt en de belangrijkste reden dat ik deze film wilde zien was Natascha McElhone. Haar ken ik van de serie Californication waar zij erg veel indruk op mij maakte. En ook in deze film is dit niet anders. Vanaf het eerste moment dat zij in beeld kwam was ik onder de indruk en heb geboeid zitten kijken. Daarnaast doet Clooney het deze keer helemaal niet onaardig en wordt het SF thema heel innemend gebracht. Verder heb ik totaal geen problemen met de dialogen of het scenario. Ik kon erg meeleven met het scenario en dan vooral de relatie tussen Clooney en McElhone. Verder waren de beelden prachtig en de sfeer heel beklemmend. Het gebeurt nog maar zelden dat ik een film zo geboeid heb zitten kijken en ik kan dan ook niet anders dan hier de maximale score voor geven.

Veel onnodig geschud met de camera bij zo'n film die veel beter tot zijn recht komt, wanneer alles rustig is. Het origineel van Tarkovsky is natuurlijk vele malen beter en beklemmender. De speelduur van Solyaris is t.o.v. Solaris zowat twee keer zo lang, maar het is gelukkig niet zo slaapverwekkend als dit.

Net als zovelen hier begin ik met op te biechten dat ik de versie van Tarkovsky nog niet heb gezien en een vergelijking met "het origineel" is dus voorlopig niet mogelijk voor mij.

Daardoor kon ik Soderberghs uitvoering uiteraard wel onbevangen ingaan, en 'k vind het zeker fascinerende cinema. Visueel zeer stijlvol (met als hoogtepunt de warme scènes op aarde tussen Clooney en McElhone) en een sfeervolle score. Mede hierdoor wordt een onheilspellende sfeer geschept die voor een bevreemdend gevoel zorgt.

Clooney is sowieso een groot acteur, maar 'k zou hem liever wat vaker in dit soort rollen zien dan als de sympathieke womanizer (één wenkbrauw lichtjes naar omhoog) die hij al te vaak speelt. Zeer indrukwekkend, en ook Jeremy Davies (iemand waarvan je nooit echt goed weet wat je er mee aan moet) doet het hier leuk: zorgt ervoor dat het geheel niet al té zwaar op de hand wordt. Ongeveer elke zin begint bij hem met "yeeeeeeeeeeah..."

Fraaie audiovisuele trip, maar in mijn ogen geen onversneden meesterwerk.

Waar ik bang voor was kwam uit: Geen toevoeging of verbetering op de originele Solaris. Maar opzich wel een degelijke film.

Soderbergh weet een leuke duistere sfeer te creëren maar alle mooie dingen uit die van Tarkovsky zijn ingeruild voor het verhaal. Geen scène meer in Tokyo, geen prachtige eindshot, een totaal andere Solaris.

Het grootste minpunt aan deze film is echter het acteren. Clooney, McElhone en Davis waren slecht. Jeremy Davies was gewoon irritant, lang geleden dat ik nog zo iemand slecht zag acteren.

***

'k Was geboeid om te weten hoe het ging aflopen, maar de film eindigde in een anti-climax.

Dacht dat we veel meer over de planeet Solaris te weten gingen komen, maar niet dus. Eigenlijk een uur en een half en je weet eigenlijk niet veel meer. En ook geen begintitels of zo, vreemde film.

Mijn conclusie, eigenlijk wat teleurstellend.

Interessante film, heerlijke dromerige sfeer en een mooie score van Cliff Martinez.
Wat ik eruit opmaak is dus dat Solaris blijkbaar de hemel moet zijn en dat Clooney dood is gegaan en in Solaris (de hemel) dus herenigd is met zijn vrouw.


3,0 Sterren.

Light-versie van het origineel in een modern jasje. De film is een stuk korter dan Solyaris (1972), het origineel. De existentiële en filosofische diepgang onbreekt hier toch een beetje, er is wel wat, maar héél oppervlakkig. Ik miste hier ook in ieder geval één sterke scene uit het origineel, waar de vrouw "door een deur loopt."

Clooney acteert hier erg sterk, hij is duidelijk nog niet in de greep van zijn nespressolook. Ook de rest van de cast doet het overigens prima. De spanning wordt op momenten best goed overgebracht.

Het ruimtestation vond ik opvallend goed lijken op het origineel, de planeet zelf vond ik een stuk minder. Het bestaat hier uit wat met CGI gemaakte lichteffecten en meer niet. In het origineel vond ik dat je als het ware ziet dat de planeet een levend wezen is, die oude zwart wit beelden zijn veel mooier en krachtiger dan wat deze film toont, maar Tarkovsky is nu eenmaal een meester in het visuele, al zien we juist in Solyaris daar relatief weinig van, vanwege het verhaal waarschijnlijk die het spelen met camera en natuur minder mogelijk maakt.

Solyaris is een stuk moeilijker te verteren, en veel langer, maar vond ik ondanks die lengte wel boeiender, al kan dat ook komen doordat ik nu het verhaal al kende. Deze film is een aardige Hollywood-remake van een Russische film, voor een breder publiek, waarbij de essentie die Tarkovsky aan het origineel toevoegde wel ontbreekt.

Aardig. 3*

En dan de derde verfilming van het boek gekeken:

Solaris

De Amerikaanse versie die uiteindelijk erg on-amerikaans/on-hollywoods blijkt te zijn. De pacing is erg laag in deze film, ook een kenmerk van de andere natuurlijk. De mensen bleven weg in de bioscoop aangezien ze sci-fi, Clooney en Soderbergh niet kunnen verenigen in een langzame film die iets dieper gaat. lol.

Deze versie wint het uiteraard ruimschoots op gebied van special effects, decors, sets, aankleding, etc. De soundtrack van Cliff Martinez is ook erg sterk.

Op acteergebied doet het personage Chris/Kris Kelvin gespeeld door Clooney soms wat logischer dan in de andere versies, maar het acteren is degelijk, niet slecht maar ook niet opzienbarend. De tijdsduur van deze film is 99 minuten, de van Nirenburg 142 en die van Tarkovsky 165 minuten. En in die 99 minuten wordt hetzelfde verhaal verteld en dan nog vind ik in deze versie de gebruikte flashback scenes te lang duren... Dus die andere films hebben ook wat teveel extra te vertellen zonder toegevoegde waarde.

Alle drie de films maken gebruik van ongeveer dezelfde filosofische insteek. Alleen Tarkovsky vergrabbelt zich naar mijn idee door er veel te veel onzinnig gedoe aan toe te voegen. De versie van Nirenburg raad ik dan meer aan al is het maar vanwege het beste acteerwerk. Maar uiteindelijk is de versie van Soderberg licht favoriet. Met name de compacte speelduur (nee, ik heb niets tegen lange films) om het verhaal te vertellen en de soundtrack geven de extra plus ten opzichte van Nirenburg's versie.

Pathetische bagger. Heb het origineel niet eens gezien, maar op basis hiervan voel ik daar ook geen urgentie bij. Het verhaal kon me aanvankelijk al niet boeien, en dat beterde er pertinent niet op. Op ten duur mondde het uit in vaagheid, hoewel ik, toegegeven, op het gegeven moment ook niet meer echt de moeite deed het geneuzel goed te begrijpen/volgen.

Visueel snap ik niet wat er bijzonder aan moet zijn en Cliff Martinez heeft weleens beter werk verricht. De soundtrack hier was vooral erg generiek en inspiratieloos, evenals de nogal laconieke performance van onze nespresso-profeet. Die uiteindelijk natuurlijk op kleverige wijze herenigd wordt met zijn oogappeltje.. Ik snelde mezelf alvast naar de dichtstbijzijnde emmer.

Wat mij betreft een stevig flatertje van Soderbergh; een regisseur die nogal wisselvallig blijkt te zijn.

Geslaagde nieuwe bewerking die de filosofische aspecten niet uit de weg gaat en die ook zonder "space battles and bug-eyed aliens" (James Berardinelli) spannend blijft. Nou ja, spánnend – daarover zijn ook bij déze film de meningen verdeeld, hoewel hij toch ruim een uur korter is dan de versie van Tarkovski. Met het tempo heb ik bij geen van beide versies problemen, maar als ik dan toch ga vergelijken zie ik liever de oudere verfilming, al was het alleen maar vanwege de cast : George Clooney doet het prima maar everyman Donatas Banionas is in mijn optiek geschikter, de naturelle Yuri Yarvet vind ik aanzienlijk beter dan de belachelijk overacterende Jeremy Davies, de kilheid van Anatoli Solonitsyns Sartorius spreekt mij meer aan dan de verbetenheid van Viola Davis' Gordon, en Natascha McElhone is geknipt voor de rol van Rheya maar qua uitstraling geen partij voor Natalya Bondarchuk (Tarkovski : "Natasha of course is the best of the lot. She is one with her role. That is the optimum in cinema."). Zelfs het hi-tech-uiterlijk van deze film (qua "look", kleurenspectrum, interieur van het ruimtestation en FX) haalt het voor mij niet bij het doorleefde Russische ruimtestation en de kolkende planeet, hoe beperkt de effecten uit 1972 ook zijn. Belangrijkste verschil is voor mij echter dat de vervreemdende, dromerige, trage golfstroom van Tarkovski veel effectiever is en veel meer onder mijn huid kruipt dan de benauwende en dreigende beklemming van Soderbergh. Samenvattend is de Solaris uit 2002 een best goede film die echter voor mij in geen enkel opzicht iets toevoegt aan Tarkovski's film, zelfs niet met die flashbacks (en waarom krijgen we te zien hoe Kelvin Rheya vindt wanneer we al zoveel over die zelfmoord hebben gehoord? is dat niet totaal overbodig?).

Het origineel schijnt helemaal gerestaureerd te zijn, die ga ik dus binnenkort in de bioscoop kijken als het kan. Deze versie op DVD ergens uit een één Eurobak gevist geloof ik.

Ik heb niet de referentie van het origineel, dus ik beoordeel deze film gewoon op zijn merites, en al met al is dit gewoon best een lekkere film, gebaseerd op een sterk verhaal, al heeft de romantiek naar mijn smaak wat veel plek gekregen in het geheel, dus leuk om samen met je meisje te kijken. Inclusief best wel happy end. Toch blijven er genoeg existentiële vragen over, die gewoon lekker niet beantwoord worden, daar mag je zelf lekker op kauwen.

Degelijk acteerwerk, wat leuke plottwists, het zit gewoon goed in elkaar, toch mist de balans, de overige bemanningsleden komen al met al te weinig aan bod, het blijft teveel gefocust op meneer Clooney en zijn dame, en dat irriteert op een gegeven moment, zeker wanneer er een suikerzoet happy end wordt geserveerd.

Een zeventje, met de wetenschap dat het zoveel meer had kunnen zijn met een evenwichtiger script.

Hm... nee.

hier stond de liefdesrelatie met die oninteressante "geheimzinnig glimlachende" etalagepop centraal. Dan prefereer ik de sfeervollere en diepere versie van Tarkovsky met de véél mooiere Natalya Bondarchuk en het schitterende einde.

Tja, dit is denk ik zo'n 'you love it or you hate it' film. Wel, I hate it, dat is duidelijk. Het concept is interessant (hoewel de credits hiervoor uiteraard naar het origineel gaan). Verder vind ik het lastig om er positieve noten bij te plaatsen. De film was erg traag. Ik vond het acteerwerk van Clooney niet overtuigend. Niet slecht, maar het trok me niet in de film. En juist bij een trage film met weinig dialoog is dat een voorwaarde om van de film te kunnen genieten. Ook de vrouwelijke tegenspeelster kon me onvoldoende boeien. Te één-dimensionaal, geen ontwikkeling, altijd diezelfde 'kijk mij mooi zijn glimlach'. Het probleem was dat de film eigenlijk langer zou moeten duren. Nu wordt eigenlijk een soort executive summary gegeven: je gaat met grote sprongen door het verhaal en ik zou in het bonusmateriaal zo'n 45 minuten aan deleted scenes verwachten. Er wordt vrijwel niets gedeeld over het leven aan boord van het schip, wat solaris is, vreemde gebeurtenissen worden vrij snel als 'normaal' beschouwd. Er zijn nauwelijks normale taferelen in beeld gebracht, een normale dialoog. Er zit ook niet echt spanning in. Er wordt veel niet gezegd dat je er zelf bij kunt bedenken. Het is een donkere, sombere film. Er wordt op een wat gekunstelde manier een mysterieuze sfeer toegevoegd die niet echt gelukt is. Deze film was uit 2002. Ik zou zeggen: is 2022 niet een mooi moment voor een 2e, meer geslaagde remake? Ik kan er echt niet meer dan één ster uit persen. Tegenvallend.

Een film gebaseerd op de klassieker van Tarkovsky. Een film ook met een traag tempo waarin niet zo heel veel gebeurd. Geen spetterende actie of wat dan ook ondanks George Clooney. Prima rol wel van Clooney.

Prima sfeersetting en visueel ook best in orde. Een film die draait rond mysterie en meer vragen oproept, dan dat hij beantwoordt.

Geen film weggelegd voor iedereen, maar toch iets toegankelijker en minder filosofisch dan de versie van

Tarkovsky. Duurt ook een pak minder, dus dat scheelt wel. Zeker geen verkeerde film, maar gaf ook geen verpletterende indruk.

Het liefdesverhaal mocht gerust achterwege gelaten zijn, maar kon ik wel hebben. Film die weinig fout doet, maar ook in niets echt uitblinkt. Iets te gemiddeld om omver geblazen te zijn geweest.

Uitstekend.

De score hier verbaast mij. Alleen al audiovisueel levert Steven Soderbergh met Solaris een pareltje af. De film ziet er fantastisch uit, elk shot is er wel iets moois te zien. Soderbergh combineert gestileerde beelden met blauwe filters en contrasterende kleuren. Zo is de film koel noch warm en immer mysterieus. De soundtrack is ook de moeite waard.

Inhoudelijk zal het vast en zeker niet ieders meug zijn, maar ik kon er wel van genieten. George Clooney zet een prima rol neer en zo'n Jeremy Davies in een bijrol is eveneens schitterend. Het mysterie blijft er de ganse speelduur lang inzitten en hoewel het aan het einde allemaal duidelijk is, was het voor mij ook wachten tot dat einde. Gissen hoe het zou aflopen was, in mijn geval, verloren moeite geweest.

4

Vrijdagavond aan de slag met deze Solaris waar je dan toch nieuwsgierig bent hoe deze zich verhoudt tot het orgineel. Kanttekening is wel alvast dat ik na twee kijkbeurten weinig heb met het orgineel van Tarkovski waar ongetwijfeld heel veel inzit qua gelaagdheid en de film cinematografisch ook het nodig heeft maar bij mij niet aanslaat. En dat blijkt bij deze remake niet anders.

Het verhaal is bekend met de problemen op een ruimtestation waar psycholoog van dienst Kelvin heen mag terwijl hij zelf ook het nodige aan problemen meesleept. Opvallend is dat de film sowieso erg is afgeslankt dat terwijl Soderbergh niet bepaald van de korte films is. Buiten dat is Clooney prima, vind ik Ulrich Tuker altijd wel goed en is McElhone fraai voor het oog. Ander pluspunt is toch wel het visuele vlak waar de ruimte met het station en anomalie of zonnestorm er geweldig uitziet net als prachtige soundtrack van Cliff Martinez.

Maar het zijn slechtst minimale minpunten in een film die ondanks de ingekorte lengte minstens zo traag en langzaam is. Jeremy Davies staat zoals gebruikelijk garant voor de irritatie die hij altijd is en wil het gewoon niet boeien vanaf het moment dat Kelvin met zijn eigen demonen geconfronteerd wordt waar het verhaal sleept en sleept en nergens een moment spannend wordt. Buiten dat lijkt de film over iets heel anders gaan wat logisch is want Solaris uit 1972 zou over de onderdrukking van het communisme gaan wat in deze setting niet van toepassing is. Dit lijkt eerder over loslaten en mischien reïncarnatie te gaan.

Niet dat dit meer veel uitmaakt want halverwege heb ik de film lang afgeschoten als saai en niet boeiend en gaat het geheel dan ook geen voldoende krijgen. Want mij nog rest is een gang naar de boekenmand waar het boek van Stanislaw Lem in ligt, driemaal is scheepsrecht zeggen ze dan...