Solyaris (1972)

Kan ik mij ook wel in vinden

Ze zijn ook wel erg pretentieus he, met veel verwijzingen naar boeken en filosofen enzo... Het gaat hem niet om "slim genoeg" zijn, maar er is wel wat culturele bagage voor nodig denk ik. (Of het is alleszins mooi meegenomen.)

Ik zou het niet weten. Ik vond Stalker ook niet denderend maar ik heb nog maar één poging ondernomen en die is overigens mislukt. Ik heb al wel gemerkt dat filmfanatici over het algemeen genomen Stalker boven Solyaris prefereren dus ik zal het zeker nog eens proberen.

Vind Solyaris dan ook veel toegankelijker maar pakken minder briljant dan Stalker uiteraard .

Ik mis die mooie sci-fi sets in Stalker. Het is 'gewoon' maar ... de natuur. Andrei Rublev heb ik ook afgezet.

Zou ook misstaan in 'the zone' wat mij betreft, grauwheid is hierbij een veel betere fit dan schoonheid. De schoonheid zit in Stalker vooral in de Cinematografie. Al snap ik best dat je dat niet trekt. Ook is Solyaris veel meer een film. Alleen jammer van die highway longshot .

De sets in Solyaris staan nu niet bepaald voor schoonheid, hoor. De hypnotiserende Highway sequence is veel te kort! En het is jammer dat hij eigenlijk uit twee shots bestaat. De filmrol was op, denk ik.

In contrast met stalker imho wel. Beetje raar dat je valt over het woord schoonheid aangezien je zelf de sets mooi noemt.

Ik val over dat woord omdat het niet de bedoeling was van Tarkovsky om met het ruimtestation schoonheid te creëren. Ik val gewoon op zulke koude old skool decors maar iemand anders vindt het dan weer spuuglelijk en zal eerder houden van de natuur in Stalker.

Ik vind dat overigens ook mooi, en voor mij is schoonheid wel degelijk van toepassing. Dat het tegelijkertijd bevreemdend is verandert daar ook niet zoveel aan.

Oké, maar het staat niet voor schoonheid.

Het grote verschil is dat Solyaris hoofdzakelijk bestaat uit artificiële sets en ditto belichting terwijl Stalker bestaat uit natuurlijke sets, natuurlike belichting. Ik ben altijd een sucker voor het eerste geweest. 2001, Alien en Blade Runner zijn ook helemaal interior gefilmd met kunstmatige belichting. Elke sciencefictionfilm dat zich in de natuur afspeelt of duidelijk gebruik maakt van natuurlijke locaties is voor mij altijd een beetje jammer.

Makkelijke argument om "Stalker" te vergoelijken dat hij saai, zeurderig en pseudo-intellectueel is Mopjeuh! (=heb geen zin een discussie )

Solyaris is anders ook niet de meest toegankelijk film ever, me dunkt...

Nee, ik vrees dat dit soort films niet aan mij besteed is. Dat was het nooit en zal het waarschijnlijk ook nooit zijn. Misschien ben ik niet slim genoeg en begrijp ik het allemaal niet. Of misschien is Solyaris gewoonweg niet zo goed als velen beweren. Hoe dan ook, mooi vond ik het allerminst. Het interieur van het ruimteschip speelt een cruciale rol, maar stelt zowel door setdesign als weinig opzienbarend camerawerk niet veel voor. Geef mij dan maar Alien. Maar nog erger was de filosofische laag waar Solyaris werkelijk in verdrinkt. Tarkovsky, vind ik, slaagt er niet in om zijn ideeën krachtig over te brengen. Hij heeft veel te veel tijd nodig, maakt het nodeloos langdradig en verzuimt om zich te beperken tot de essentie. Al moet ik toegeven dat het concept van een buitenaardse oceaan met een magnetisch spanningsveld waarbinnen gedachten materialiseren enorm boeiend vind. Helaas kan de belerende manier waarop dit concept hier wordt uitgewerkt mij allerminst boeien. De enige interessante momenten in de film waren de shots van die oceaan. Veel te weinig op drie uur tijd.

Ik lees vooral (3 keer) dat je het traag vond. Ik denk dat het bij deze film ontzettend belangrijk is om je volledig over te geven aan het trage, kabbelende, hypnotizerende ritme. Als je je daartegen verzet en je wacht op allerlei dingen die er volgens jouw moeten gebeuren dan blijf je kijken vanuit een verkeerd standpunt. Tarkovsky maakt films waarbij de kijker hem moet volgen en niet andersom.

Ik heb me daar voor opengesteld. En ik houd op zich wel van contemplatieve cinema. Of "lome" films, zoals bv. Last Days, Eraserhead, Enter the Void, ... En ja, ik heb graag dat er iets gebeurt in een film, maar dat hoeft geen actiescène te zijn. Een dialoog of een bevreemdend shot kan net zo goed een hele belevenis zijn. Maar ook daarvan heb ik weinig tot niets gezien.
Kortom, ik vind de kritiek dat ik de film met de foute instelling heb gekeken nogal flauw. Maar dat is nu eenmaal het lot van mensen die het lef hebben om dergelijke arty-farty klassiekers te bekritiseren .

Kan je me vertellen waarom dat flauw is? Ik merk namelijk elke dag dat mensen zeggen dat film zo en zus moet zijn en daarom lijkt me het niet utgesloten dat vele op voorhand al hun gezichtsveld vernauwen. Je gaf ook al aan dat het niet jouw soort films zijn en liet je de naam Alien vallen, een film die helemaal iets anders betracht. Dat zijn toch allemaal vooropgestelde normen?

Ik ging naar Solyaris kijken met de verwachting een goede film te zien, geen Alien-kloon. Maar achteraf maakte ik deze vergelijking aangezien een cruciaal element, zoals het interieur van het ruimteschip, in Alien veel beter in beeld gebracht werd (voor de rest houdt mijn vergelijking trouwens op). Dus nee, dat is geen vooringenomenheid. Daarnaast heb ik bewust niets over Solyaris gelezen/opgezocht alvorens de film te gaan kijken. Ik wilde deze film onbevangen en met open geest aanvatten. Maar dat is natuurlijk nog geen garantie op succes, zoals ik eerder in mijn review zei. Net daarom, omdat ik oprecht met de juiste intenties naar deze prent heb gekeken, is het extra zuur als je van anderen moet horen dat je met de foute instelling hebt gekeken. Zo onthoofd je bij voorbaat je discussiepartner.

Tweede film die ik zie van Tarkovsky en tevens de laatste, de vorige was Nostalghia en die had visueel nog wat te bieden. Solyaris daarentegen had voor mij helemaal niks te bieden, ontzettend lelijke film met een slaapverwekkend script. Ik geef het op, deze regisseur is niks voor mij.

Mijn eerste Tarkovsky. De film is minder vaag dan ik vooraf had gedacht. Zeker na het lezen van wat reacties hier denk ik hem wel aardig te kunnen plaatsen. Visueel kwam hij echter wel een stuk minder sterk op me over dan 2001. Als Kris aankomt op het ruimtestation met z
'n leren jas en gaatjesshirt en vervolgens struikelt over z'n schoenveter word ik wel even uit de film gehaald. En een regenscene aan het begin dat je duidelijk ziet dat de zon schijnt aan zeer scherpe schaduwen van bomen in het gras. Op een paar scenes na is het ook niet echt overdonderend. Moet wel zeggen dat de film vrij snel voorbij vloog en nooit saai was dus een voldoende verdiend hij zeker wel. Ik had ook van te voren geen idee waar de film over zou gaan en zat ik te veel met science fiction in m'n hoofd wat deze film eigenlijk amper is. Bij herziening kan deze film eigenlijk alleen maar beter worden omdat ik dan beter weet in welke richting ik het verhaal/emotie zoeken moet. Als het goed is zal de eindscene dan ook nog veel meer inpact hebben dan nu het geval was.

Draagt juist veel bij aan het surrealisme van de film. Daarnaast doet Tarkovsky interessante dingen met water/regen, iets wat ook in zijn andere films naar voren komt.

Lelijk? Van welke bron en op wat heb je 'm bekeken?

Bah, net de film opnieuw bekeken en ik ben al lang niet meer zo enthousiast. Jammer, maar deze wordt uit mijn top-10 gebonjourd en naar 4sterretjes verlaagd. Misschien wordt het zelfs een nog lagere quotering. Waar ik de eerste keer dacht dat dit de enige film was waar Tarkovsky zijn bekeringsdrang voor zich heeft gehouden zie ik nu in zowat elke scene Tarkovsky schreeuwen "Gij zult in God geloven!!! (Of gij zijt VERDOEMD!)" Nee bedankt.

Nu gaan er veel mensen mij haten

Judas!

Dat heb ik er nog nooit in gezien. We zien wat we willen zien, zeker?

Het ligt er nochtans vingerdik op. Zowel de actrice die Hary speelde als Tarkovsky zelf hebben het ook meermaals in interviews verklaard. Nu, het is niet omdat het zo bedoeld is dat u het zo moet interpreteren natuurlijk. Niets moet.

Wat is er mis met God? Als Tarkovsky voor God dezelfde interpretatie heeft als ik, dan ben ik het misschien nog met hem eens ook.
Let wel, God kun je op zo'n 100.001 manieren vertalen. De Schepper, De Almachtige, De Man met de Baard, De Vader die in de Hemel Zijt etc. Ik denk niet dat een van deze voorbeelden Tarkovsky's interpretatie is van God. Voor mij zijn het in ieder geval allemaal afgoden.

Er is niets mis met God. Er is enkel iets mis met mensen die constant zieltjes willen winnen.

Het verhaal van Lem waarop deze film is gebaseerd is wel puur goud waardt. Een absoluut godsgeschenk voor iedere reggiseur. Moest ik het kunnen ik zou er een toneelstuk van maken, dat zou ook wel nog lukken. De sci-fi kun je best overboort gooien (qua decor bedoel ik dan).

Je zou het zo kunnen interpreteren, als je dat wil, of over een 'godlike' wezen omdat we het niet kunnen bevatten (per slot van rekening, vele denken dat 2001: A Space Odyssey ook over god gaat). Maar het is toch de eerste keer dat ik hoor dat het daar specifiek over gaat. Zelfs in de documentaire die ik onlangs heb gezien (over Tarkovsky, Solyaris, Lem) werdt er met geen woord over god gerept ... of ik moet een selectief gehoor hebben.

Dus ... The Tree Of Life is een remake van Solyaris?