Solyaris (1972)

Eindelijk dan Solyaris uit 1972 gezien. Eerder de 1968 versie gezien. Begin is al lekker verschillend,.. de 1968 versie start zeg maar bij 40 minuten in de 72 versie.

En dan waren dat 40 minuten die buiten wat karakter introductie niet echt iets toevoegde. Die auto scene... gaf wat Russische straatbeelden.

Beide films proberen direct aan boord de suspense op te voeren hoewel ze dit anders doen. De 68 versie heeft de uitleg van Snaut/Gibarian samengevoegd. BIj het einde zijn het wel andere films.

De 72 versie is een stuk uitgebreider qua decors, sets en effecten.

Beide films zijn trouwens behoorlijk uitleggerig over wat er aan de hand is. De interpretatie over diepzinnigheid komt voort over het gegeven wat Lem heeft geschreven.

Denk dat ik de 68 versie prefereer boven deze.

Dan toch maar de 2002 versie kijken en het boek eens proberen te vinden. Kijken welke film het beste de essentie van het boek heeft weten te vangen.

Sorry voor de dubbelpost maar vorige aanpassen gaat niet meer. Dit uit de sci-fi knockout:

Als je beperkt kijkt? Dat is natuurlijk een dooddoener. Er is echt niet zoveel meer dan het verhaal dan wat er gepresenteerd wordt. Tarkovsky probeert wel van alles extra te creëren en te suggereren maar de essentie is niet anders dan die van Niremburg of Soderbergh versie. Waarbij de laatste het voor elkaar krijgt om dezelfde boodschap erin te houden met een speelduur die een stuk korter is.

Op een of andere manier kennen mensen deze film meer diepgang toe dan er eigenlijk is. Net zoals 2001 eigenlijk maar daarvan heb ik boek gelezen waarin alles veel meer wordt uitgelegd en als je dan daarna de film kijkt vrijwel alles kan invullen. Nu vind ik 2001 wel weer beter dan deze Solyaris.

Auteur Stanislaw Lem vond alle verfilmingen maar niets, lol, allemaal zijn essentie uit het boek gemist. Boek niet gelezen dus daar kan ik niets over zeggen.

Maar als iemand me een goed verhaal kan neerzetten over de meerwaarde en diepgang van deze Tarkovsky versie: graag!

Merkwaardig criterium. Boek en film zijn totaal verschillende media, en als een film zijn overbodigheid wil bewijzen, dan moet ie zo getrouw mogelijk ‘de essentie van het boek’ proberen weer te geven. Je ziet het trouwens altijd wringen bij pogingen daartoe; het doet geforceerd aan, en de keuzes die de filmer bij zo’n poging maakt, zijn alleen te begrijpen als je het boek hebt gelezen.

Het was nadrukkelijk niet Tarkovsky’s bedoeling om dat te doen. Lem begreep dat niet; verwachtte kennelijk ‘plaatjes bij zijn praatjes’, net zoals Stephen King niet kon waarderen wat Kubrick met zijn The Shining had gedaan.

Tarkovsky heeft gewoon de gegevens van de roman als uitgangspunt gebruikt voor zijn eigen ‘verhaal’, en had geen behoefte om alleen de roman te illustreren. Waarom zou hij ook? Dat kan de lezer in zijn hoofd toch net zo goed, zo niet beter?

Maar goed, dat zegt in principe nog niets over de kwaliteit van de film. Daar kun je inderdaad verschillend over denken.

Wat mij betreft gaat Tarkovsky’s Solyaris vooral over menselijke projectie, de neiging om het onbekende te ‘vertalen’ in iets... bekends, of dat het fascinerende en angstaanjagende onbekende je eigen innerlijk onderdrukte angsten, problemen, trauma’s of tekortkomingen oproept.

Misschien doe ik Lem tekort (ik heb het boek niet gelezen), maar ik vermoed dat hij werkelijk iets probeerde te zeggen over zoiets als de ‘natuur’ of ‘het buitenaardse’, terwijl Tarkovsky zich er van bewust was dat pogingen daartoe altijd gepaard gaan met de algemeen menselijke neiging tot projectie.

Ik denk dat Tarkovsky science fiction sowieso zag als menselijke projectie par excellence, omdat het buitenaardse – en met name ‘buitenaards leven’ – vooralsnog een tamelijk grote, onbekende ... eh ruimte vertegenwoordigt, waarover het heerlijk speculeren is.

Overigens:

Ik ben wat minder streng, en beschouw Solyaris als één van mijn favoriete films. Ik vind hem stiekem zelfs beter dan Stalker, maar zie dat maar als een persoonlijke eigenaardigheid

Volledig eens met Ferdydurke. Dit is overigens voor mij echt een film die je moet ondergaan, moet voelen.

Ook al ben ik het - net als eRCee - i.v.m. de verhouding tussen film en boek in principe volledig eens met Ferdydurke, toch blijft die verhouding volgens mij in veel gevallen wat problematisch. Want ofwel heeft de filmmaker wél de bedoeling om "de essentie van het boek weer te geven", en dan heeft zijn film inderdaad geen of te weinig meerwaarde, ofwel heeft hij die bewust niet, maar dan leidt dat allicht tot ontgoochelingen, want wie het boek dan heeft gelezen zit - al dan niet gewild - met bepaalde verwachtingen, en wie het niet heeft gelezen, zal door de film met bepaalde verwachtingen zitten naar het boek toe. Enige mogelijkheid blijft dan dat je het boek wel degelijk hebt gelezen, maar dat het je niets heeft gezegd. Maar wie is in zo'n geval happig om de film een (eerlijke) kans te geven? Of misschien is er toch nog een andere mogelijkheid. De filmmaker kan zijn film misschien gewoon volledig loskoppelen van welk boek dan ook...

Deze film weer eens herzien. Het blijft fascinerend wat Tarkovsky allemaal uit zijn hoed heeft getoverd. Zoals de prachtige opening, de zeer mooie rit door Moskou in zwart wit en vervolgens overgaand in kleur en natuurlijk de zeer mooi weergegeven planeet Solaris en ten slotte het prachtige einde. Minpuntje vind ik toch dat deze film veel te veel dialoog bevat. Dialogen waar ik nog eens niets van snapte ook. Met de cinematografie zit alles prima bij Solaris en dat is nagenoeg bij alle films van Tarkovsky, maar ga je proberen uit te vissen wat het allemaal betekent, dan zit je toch gauw met de handen in het haar. Films van Tarkovsky zijn nu eenmaal niet voor één uitleg vatbaar. Het zijn nu eenmaal films met een zeer sterk spiritueel tintje. Logica ontbreekt gewoon. Je kunt die films maar het beste gewoon ondergaan. Op visueel vlak valt er op deze film niets aan te merken, maar ik had toch graag meer beelden gezien zoals die van die prachtige opening. De oceaan oogde schitterend, evenals zoals ik al eerde berichtte de autorit, maar de scènes in het ruimteschip begonnen mij op een gegeven moment danig te vervelen. Het werd allemaal te veel van hetzelfde en er werd gewoon veel te veel geleuterd. Solaris vind ik daarom ook zeker niet de beste film van Tarkovsky. Die is voorlopig weggelegd voor Stalker.

4,0* na herziening

Bij mij was het eerder andersom. De dialogen van Solyaris kan ik als Star Trek-liefhebber aardig volgen, Star Trek heeft ook van zulke dialogen/dilemma's, al zijn die natuurlijk stukken oppervlakkiger dan hier (ik wil overigens geen Star Trek- en ook geen Tarkovsky-fans beledigen door die twee naast elkaar te plaatsen). Bij Stalker moest ik juist de hand houden op de pauze-knop om de dialogen voor zover mogelijk écht tot me door te laten dringen, omdat die nogal complex zijn en een hoog tempo kennen. Vind het daarom verrassend dat je over de filosofische dialogen van Solyaris bij wijze van spreken 'struikelt', maar wel Stalker aanprijst. Hoe zie je dat?

Ik blijf toch echt altijd met een raar nasmaakje zitten bij het zien van deze film.

Maar dat de film gevoelens oproept staat buiten kijf.

Maar Stalker is in mijn ogen een stuk sterker maar ik moet zeggen dat ik meer van Tarkofsky moet zien.

Zijn distopische vormgeving in Stalker smaakt naar meer, deze gaat er zeker ook in.

Offret staat op de planning.

arno74

Jouw reactie op mijn recensie bij Solyaris is mij helemaal ontgaan.

Wat jouw opmerking betreft over de dialogen bij deze film en Stalker heb je helemaal gelijk. Echter...de dialogen bij Stalker vonden hoofdzakelijk plaats in de mysterieuze zone, die voor mij iets mystieks hadden en bovendien op visueel vlak zeer mooi oogden. De dialogen in Solyaris vonden plaats in dat ruimteschip, dat op visueel vlak voor mij niets te bieden had met als gevolg dat ik zodoende op een gegeven moment genoeg kreeg van die dialogen. Tja, ik houd niet zo van dat gedoe in ruimteschepen, maar ja, ik ben ook geen Star Trek-liefhebber.

Mijn tweede film van Andrei Tarkovsky, ik moet zeggen ik meer van de film had verwacht - of beter, dat de film anders is dan ik had verwacht. Dat komt voornamelijk door de enorm sfeervolle, typische sciencefiction plotomschrijving.

Wanneer een psycholoog aankomt op een ruimtestation die een baan maakt om de oceaanplaneet Solaris, ontdekt hij dat de commandant van een expeditie naar de planeet op mysterieuze wijze overleden is. Er doen zich ook enkele andere vreemde gebeurtenissen voor, zo verschijnen oude kennissen van de crew ter plekke, van wie sommigen al dood zijn. Gebaseerd op het gelijknamige boek van de Poolse schrijver Stanisław Lem. Lem vind alle verfilmingen van Solaris overigens niet geslaagd, zijn kritiek is dan vooral dat hij Solaris niet had bedoelt als 'liefdesproblemen in de ruimte'.

De vergelijking met 2001: A Space Odyssey is natuurlijk snel gemaakt. Toch had Andrei Tarkovsky de film nog nooit gezien toen hij Solaris maakte. Toen hij 2001 wel zag vond hij dat de film een veel te steriel uiterlijk heeft. Solaris is in dat op zich namelijk een beetje de voorloper van films als Star Wars, Blade Runner en Outland. Het is SF maar het is alles behalve steriel, technologie is oud en versleten en alles is vies. Het ruimteschip ziet er op zich goed uit, al doet het af en toe een beetje vreemd aan.

De film vond ik bijzonder goed opgenomen. Nostalghia had ook wel mooie cinematografie maar was helaas niet in widescreen, deze wel. De afwisseling van kleur en zwart-wit is best interessant en ook de beelden van de buiten-aardse oceaan waren mooi. De ronder vormen uit het ruimteschip-decor zien er mooi uit in het breede formaat. Veel specialeffects komen er niet voor in de film, maar als ze er ziet het netjes uit. Ook de beelden van het verkeer van Osaka (Japan) waren grappig, al waren deze alleen maar toegevoegd zodat de crew toestemming kreeg Rusland te verlaten en zijn ze niet heel futuristisch. Ook mooi was het begin in het huisje, leuk feitje is dat van de voorspellingen van het huisje enkele zijn uitgekomen. We hebben nu namelijk homevideo en widescreen-tv.

Op wat orgelmuziek in het begin en aan het einde, en enkele vage atmosferische geluiden na heeft de film geen enkele soundtrack. Er had wel wat meer muziek in gemogen, maar op een vreemde manier stoort het minder als bij bijvoorbeeld films van Quentin Tarantino (die ik hierdoor bijna niet door te komen vind). Hoewel de film (weer) erg langdradig is, kon ik de rust die de beelden uitstralen wel waarderen. Tarkovsky heeft de cinematografie in het spotlight en wil de aandacht er niet teveel van afleiden.

De achterliggende filosofie ontging mij een beetje, maar dat de hoofdpersoon bezocht wordt door personen uit zijn verleden was op zich wel fascinerend. Wel jammer echter dat de wetenschap hierachter in de film niet helemaal wordt uitgewerkt en voornamelijk d.m.v dialogen wordt uitgelegd. In het concept had zeker meer gezeten. Het einde vond ik wel sterk en indrukwekkend.

Vind het jammer dat het mysterie en de sfeer die ik had verwacht er niet waren, maar als ik de film moet beoordelen voor wat hij is vind ik het een sterke film. Tarkovsky vind dit zelf zijn minste film, hoewel het in Amerika wel een van de populairste is.

Alleen wat hoogtepunten uit deze favoriet: het begin, met de deinende waterplanten, de regenbui

op de veranda, de videobeelden van moeder en vrouw op het ruimteschip, de zweefscene na het

inzoomen op jagers in de sneeuw, en het prachtige slot.

Nogal langzaam (zoals verwacht) maar niet echt zwaar. Vond die beelden van de snelweg met wat ik dacht Chinese tekens vreemd: ik dacht eerst "de Chinezen hebben de boel overgenomen in de toekomst" maar China -de communistische aartsrivalen- beter dan de USSR ?!? dat zou nooit door de Sovjet censuur zijn gekomen in 1972. Het bleek dus japan te zijn:

"The scenes of space pilot Berton driving through a city were photographed in Japan, in September and October 1971, at Akasaka and Iikura in Tokyo. "

Solaris (1972 film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Voor de rest ziet de film er nogal versleten uit -een restauratie is op zijn plaats- en van special effects is nauwelijks sprake. Wanneer Natalya Bondarchuk ten tonele verschijnt wordt de film een stuk interessanter. Al met al was het concept beter dan de uitwerking. De eindscene is dan wel weer geweldig. Wat die schilderijen van Bruegel daar deden weet ik niet, misschien waren het reproducties en meegenomen als een soort Voyager programma avant la lettre. Het geeft de film wel een extra arty-farty randje, Tarkovsky was iig fan.

3,5* en denk dat ik 'm nog wel eens herzie

Boeiende film, toegankelijker dan Stalker (een film die ik nodig moet herzien), maar nog altijd behoorlijk mystiek en mysterieus. Ik vond het eerste deel al meteen een voltreffer, de opening, het afspelen van de film van Burton (de vele Engels-klinkende namen (Burton, Kelvin, Messenger) doen trouwens vermoeden dat het geen Russen (of Polen) zijn die Solaris bestuderen maar een internationaal gezelschap geleerden- apart omdat ik ook ergens las dat de Sovjets deze film wel zagen zitten als tegenwicht voor 2001- allemaal in het kader van de bloedserieuze space race), en de autorit door de stad van de toekomst, ik zat er meteen helemaal in.

Ik was licht teleurgesteld toen Kelvin op het ruimteschip aankwam, maar gelukkig wordt het snel interessant met de verschijning van de dode echtgenote van Kelvin. Er volgt een spel van aantrekking en afstoting, van twijfel en hoop: is het liefde wat Kelvin voelt of een kopie van liefde? Maar is liefde niet per definitie een vorm van projectie, dus is er dan wel zo'n groot verschil?

Ook de twijfel van Hari zelf, bewust van het feit dat zij niet werkelijk bestaat maar tegelijk haar eigen gedachtes en gevoelens heeft - van daar is het maar een kleine stap naar de SF-klassieker Blade Runner. Het kijken naar het schilderij doet Hari denken aan een herinnering in de sneeuw- maar als zij een kopie is die is gevormd door de herinneringen van Kelvin, hoe kan zij zich dan iets herinneren?

En dan zijn er scenes waar je allerlei verschillende betekenissen aan kan geven, maar soms zijn ze gewoonweg mooi- de 30 seconden van gewichtloosheid, zonder al te ingewikkelde special effects, maar damn, het werkt.

Wederom een boeiende film van Andrei Tarkovsky gekeken. (Stalker was de eerste) Deze was iets lichter van toon. Maar ook deze was weer prachtig vormgegeven. Het verhaal is goed en interessant. Geen idee of het komt door het Russisch maar een film van Tarkovsky is meestal loodzwaar. Dat is bij deze dus niet anders! Je moet er echt voor gaan zitten. Tekst op tekst komen er langs in deze meer dan 2 1/2 uur durende film. De films zijn mooi en prachtig om te zien echter zal ik het niet gauw nog eens opzetten. Daar zijn de films te langdradig voor. Als ik Solaris vergelijk met Stalker dan vind ik laatst genoemde qua beelden iets beter. Toch wel een film die je als fan van films een keer moet hebben gezien.

Ik ben sinds Inception (denk ik) niet meer zo enthousiast geweest over het laatste shot van een film.

Is het ironisch dat juist het gebrek aan duiding mij ervan weerhouden heeft meer van deze film te genieten?

Solyaris is mijn tweede kennismaking na Stalker van Tarkovsky. Zijn films zijn nu niet echt producties die even er tussendoor bijneemt. Je moet er echt tijd voor maken. Stalker vond ik net iets beter, maar Solyaris kon ik ook best appreciëren zonder het echte wow-gevoel te ervaren. Ik begrijp de vergelijking met Kubricks meesterwerk: zelfde tijdsgeest, even complex, periode Koude Oorlog, SF, stillistisch, maar daar het toch op want het plot en onderwerp valt niet te vergelijken.

Wederom staat deze Tarkosky bol van filosofische insteken. Hij brengt de opbouw op een een trage haast stillistische manier waar je je als kijker moet zien doorheen te worstelen. Toch wil je weten waar Tarkovsky heen wil en hoe het zal aflopen. Het concept stemt wel degelijk tot nadenken: wat als je verbeelding en gedachten werkelijkheid worden? Deze creaties echter worden gevoed door je innerlijke zelf en ontberen enige vorm van gemeenschappelijke ervaringen. Kan je dan nog genoegen nemen met deze projectie als “lege doos”? Vriendschap, liefde en alle andere emoties worden opgebouwd door interrelationele contacten. Het is net daarom waarom herinneringen aan bvb dierbaren zo sterk en emotioneel geladen zijn. Mooi einde ook waarbij Tarkovsky (alweer) teruggrijpt naar de natuur, de eenvoud en de vergankelijkheid van het leven.

Technisch ook een knappe film als je weet dat Tarkovsky nauwelijks special effects heeft gebruikt. Enkel zijn talent, inzicht en een simpele camera deden het werk. Dat stillistisch filmen was me net iets te traag om me steeds 100% bij de les te houden, maar ooit bekijk ik hem nog eens opnieuw. Mensen die dit maar niets vinden, kan ik best begrijpen. Ik zweef er wat tussenin: topconcept (doet al veel voor mij), technische appreciatie, maar de inspanning was eveneens groot en lang voor me.

Solyaris is een psychologisch drama dat net als die andere SF-klassieker 2001: a space odyssey antwoorden tracht te zoeken over filosofische vraagstukken. En net als die 2001 is dat niet echt iets wat me boeit in een film. Waar 2001 nog visueel vooruitstrevend was, mis ik dat bij Solyaris toch wel. Mooi is de film zeker niet. Misschien dat ik 2001 ooit nog kan waarderen, maar bij Solyaris zal dat wat langer duren vrees ik.

Een waar Solaris-project : mijn oude Prisma-vertaling voor de derde keer gelezen, de Tarkovski-verfilming voor de derde en vierde maal gezien (via de Artificial Eye-Blu-ray) en daarna de Soderbergh-versie voor de derde maal bekeken. Ik ben van een leeftijd dat ik Tarkovski's films al keek toen hij nog leefde, en ik herinner me nog hoe ontdaan ik was toen ik hoorde dat hij was overleden : hij was toch typisch zo iemand die tot zijn tachtigste of negentigste zijn inzichten middels zijn films met ons zou delen? Jarenlang heeft Tarkovski in mijn regisseurs-top-10 gestaan, net zoals Nostalghia lange tijd een vaste klant in mijn film-top-10 aller tijden was.

        Lems roman gaat over de problematische ontmoeting met een buitenaardse levensvorm waarmee eigenlijk geen wezenlijk contact of begrip of empathie mogelijk is, zoals gesymboliseerd door de het feit dat de drie wetenschappers geen flauw benul hebben waarom de planeet die denkbeelden (mensen, wezens) uit hun verleden herschept en tot leven brengt. Tarkovski focust juist op die wezens en laat Kelvin inzicht krijgen in zichzelf, zijn verlangens en zijn behoeftes, hetgeen hem leidt tot het besef dat zijn wortels op aarde liggen, bij zijn vader, zijn ouderlijk huis, zijn geboortegrond (een thematiek die Tarkovski elf jaar later, "gedwongen" door de omstandigheden, in Nostalghia nader zou uitwerken).

        Tarkovski's films zijn "more like environments than entertainments", in de woorden van Roger Ebert, en wie daar niet aan gewend is zal zich hier al snel gaan vervelen. Het is niet zozeer cinema van een andere tijd (voor gauw verveelde kijkers wellicht vergelijkbaar met trage "stomme" films) alswel van een andere "mindset". Kijkers die de rustige verfilming van Steven Soderbergh al saai vinden "would have been catatonic after the Tarkovsky version." Voor mij is dat juist een kwaliteit van Tarkovski's cinema : de dwang om alles tot je te nemen in een lager tempo dan dat van het dagelijkse leven. De regisseur helpt je daarbij door de onderhuidse muziek, de prachtige beelden, de knappe vertolkingen en de intense thematiek. Nadenken is misschien niet de eerste vereiste, dóórdenken en vervolgens bij jezelf návoelen is wellicht belangrijker. Waar liggen je eigen wortels, wat vind je zèlf belanrijk?

        Houdt Kelvin van Harey, of van de herinnering aan Harey, of van de liefde die Harey en hij ooit deelden, of van het wezen dat de planeet hem voorschotelt, of van de menselijkheid die dat wezen begint te ontwikkelen, of van zijn schuldgevoel? Kan hij met één of al die confrontaties ooit in het reine komen? Hou ik van mijn vrouw, of van wie ik dènk dat ze is, of van wie ik hóóp dat ze is?

        Een voetnoot : zelden zo'n onaardse schoonheid als Natalya Bondarchuk gezien. Tarkovski : "Natasha of course is the best of the lot. She is one with her role. That is the optimum in cinema."

Dodelijk saai en geen touw aan vast te knopen. Maar in ieder geval heb ik deze klassieker een keer gezien.

Solaris - Euroscoop Tilburg ??

Ik en Pomodorini zullen er dan zijn, wie zien we nog meer?

Gisteren de (door Eye) gerestaureerde versie gaan kijken op het grote scherm. Mooie film, en eigenlijk veel toegankelijker dan ik me herinnerde. De budgettaire beperkingen en verouderde stilering vallen hier en daar op, maar de essentie staat nog steeds als een huis. En een van de beste wtf-eindes ooit!

Al na vijf minuten dacht ik: “Waar ben ik aan begonnen?” …

Aan een strijd tegen de slaap, zo bleek een kleine drie uur later.

De échte Space Race haalt het qua spektakel ruimschoots van het equivalent op het witte doek. Nu vind ik Solyaris wel iets interessanter dan het geeuwfestijn waarmee Kubrick vier jaar eerder furore maakte, maar daarmee is ook alles gezegd. Wat een sof.

En dit moet dan doorgaan voor een stilistisch kunststukje? Daar heb ik toch een aantal bedenkingen bij:

- De decors lijken afkomstig van de interieurdesigner die ook de maanbasis van Dr. Evil ontwierp.

- Met dat gele visnet-shirtje hoort het hoofdpersonage eerder thuis in een 90s discotheek dan op een ruimteschip.

- Tarkovsky ging gelukkig spaarzaam om met special effects, maar de weinige effecten die hij gebruikt ogen echt pijnlijk gedateerd.

Toegegeven, de beelden met de grijsblauwe kleurenfilter hebben wel iets. Tarkovsky had gerust de volledige film op die manier mogen schieten. Het oogt misschien wat eentonig, maar het verhult in ieder geval het duffe kleurgebruik dat je wel bij meer jaren-70-films ziet.

En dan is er nog dat nep-filosofisch gewauwel. Echt iets voor sujetten die - trigger warning - de geur van hun eigen scheten helemaal geweldig vinden.

2* voor enkele geslaagde shots, voor de rest is dit een pretentieus niemendalletje. En nu maar even de samenvattingen van het voetbal checken.

Aan het begin van de film wordt het nagebouwde (groot-)vaderlijke huis in zijn idylische omgeving in hele mooie beelden getoond. Kris Kelvin stelt zich wellustig bloot aan een regenbui op het terras waar een theekopje druppels opvangt.

De reportage van vergaderingen over de problemen bij de planeet is misschien wat langdradig. Je zou willen vooruitspoelen naar wanneer Khari op het ruimteschip verschijnt. Wie is zij? Een gelijkenis met de mythische figuur van Euridice dringt zich op. Het spannende van het verhaal zit hem in hoe Khari haar eigen bewustzijn ontwikkelt en zichzelf ontdekt. Kris speelt eigenlijk maar een bijrol daarbij.

Lijkt mij psycho-space-mumbo-jumbo. Niks voor mij.''Tu entres tambour et tu sors trompete..", zoals de Fransen zeggen...

Ooit vond ik dit de slechtste, meest vervelende film die ik ooit zag. Vanmiddag herzien in de bioscoop. Moet zeggen dat ik het eerste uur nog steeds stink vervelend en slaapverwekkend vind, maar het tweede deel kom ik wel goed smaken. Nog steeds wat traag en lang niet altijd mooi, maar wel buitengewoon origineel en intrigerend. Was echt onder de indruk.

Tja, waar kom je dan als uit op cijfer. Beetje polderen dan maar.

3,5

Film viel me erg mee, toch wel een heel goede cineast deze Tarkovski. Film stelt voortdurend vragen en confronteert je met eigen verwachtingen en kijk op het leven, wel vanuit nogal donker en soms niet te plaatsen perspectief.