Solyaris (1972)

Prachtige film! Een wonderschone ruimtereis naar liefde, verdriet, kwelling en het mens-zijn. Prachtig in beeld gebracht met de eenvoudigste middelen en weinig special effects. Tarkovsky filmt met de camera aardse zeeen en landschappen en creeert hiermee een illusie van een andere planeet.

De film staat bol van filosofische dialogen en vragen die je aan 't denken zetten over je bestaan, emoties en vooral de liefde.

En de film bevat weer prachtige langgerekte scene's en shots. Tarkovsky is een filmmeester! Hij maakt goed gebruik van licht, wisselt kleur met zwart/wit af en maakt gebruik van reflecties en creeert zo een prachtige wereld. De visuele stijl, de filosofische inhoud plus het uitstekende acteerwerk maken van deze sf-film een must. De film is niet zo goed als Tarkovsky's Stalker maar het scheelt niet veel. 5 sterren

ik heb deze film een jaar of 6 geleden gezien, maar het einde is me altijd bijgebleven. zo verschrikkelijk goed.

Ik heb Stalker (nog) niet gezien maar deze film is gewoon meesterlijk!!!!!!!

Je kunt echt zien waar David Lynch, Godfrey Reggio, Takeshi Kitano (ook later werk van Bergman en Kurosawa) en consorten hun ideeen vandaan gehaald hebben. Ongeevenaard is de (japanse) autoscene!!

En natuurlijk verder helemaal eens met RamonK.

Ik las ergens dat Solyaris het Russische (Communistische) antwoord was op 2001 van Kubrick. Het persoonlijke aspect zou hier meer belicht worden.


Die Gewichtsloze scene met muziek van Bach (Ich ruf' zu dir, Herr Jesu Christen) en met het schilderij van Breugel (De thuiskomst van de jagers) is MEESTERLIJK

Ik ben blij dat je eindelijk een Tarkovsky gezien/herzien hebt.....en dan ook nog eens 5 sterren uitdeelt! En terecht naar mijn mening. Die zweefscene is absoluut fantastisch ja, net zoals dat meesterlijke eindshot!

Ik heb alleen Stalker gezien. Die vond ik net iets te Russisch: kil en afstandelijk en personages waar ik me niet zo goed in kon inleven. Is Solyaris een toegankelijkere film ?

Ik kan me voorstellen dat je Solyaris dan ook afstandelijker zal ervaren. Maar Solyaris, Ivanovo Detstvo en Andrei Rublyov zijn naar mijn mening wel het meest toegankelijk, dus geef Solyaris maar een kans.

Hoe zit dat dan met jou, ervaar jij geen cultuurverschil, dat een optimale beleving in de weg staat ? Dat harde taaltje, de kille, afstandelijke koppen en het overserieuze. Daarom zie ik ook veel liever een Franse of een Spaanse film. Met warmbloediger mensen.

(ik ga Solyaris zeker een kans gunnen binnnekort)

Een hele goede vraag en misschien ga ik een beetje te off-topic nu met mijn beantwoording....

Ik denk dat ik me juist zo goed kan openstellen voor films uit diverse landen, omdat mijn karakter juist hinkt op die twee uitersten: dat warme energieke enerzijds, en dat kille afstandelijke, dat sombere serieuze aspekt anderzijds. Of ik ben uitbundig......of ik ben somber. De films van Tarkovsky geven me beiden elementen tegelijkertijd; de hoofdpersonen zijn kil en overpeinzend, daar kan ik me goed mee identificeren. Maar tegelijkertijd zijn die hoofdpersonen passievol in hun dialogen en zijn de beelden die Tarkovsky voorschotelt van een warme schoonheid, waar ik helemaal in kan wegdromen. Ik word dus dubbel getrakteerd eigenlijk.

Ivanovo Detstvo heb ik (helaas) niet gezien, maar wat er aan die andere twee toegankelijker is dan aan Stalker ontgaat mij toch even. Ik vond persoonlijk Andrei Rublyov het minst toegankelijk van de drie, maar dat zal wel door z'n episodische structuur komen waar ik niet zo van houd. Wel is het misschien waar dat in Rublyov en Solyaris makkelijker concrete thema's te herkennen zijn dan in Stalker (al kan ik dat verschil niet goed uitleggen), maar dat was niet kappeuter's kritiek als ik het goed begrijp.

Daar doelde ik dus eigenlijk op; Ivanovo Detstvo heeft zelfs het meest concrete thema. Ik bedoelde eigenlijk dat je bij deze films misschien eerder door de door kappeuter ervaarde 'afstandelijkheid' heen kan bijten omdat het thema toegankelijker is. Maar in de regel zie ik Tarkovsky's film niet als afstandelijk en juist als meeslepend.

Iemand met de naam rzasa (ik neem aan als "eerbetoon" aan die waardeloze feyenoorder thomas), die zit te twijfelen of die een wedstrijd van ajax moet gaan kiken of een film...

Hmz, Solaris is de laatste film van Tarkovski die vertoond wordt deze maand. Natalya Bondarchuk is trouwens erg knap! Jammer dat ze nu waarschijnlijk tegen de 60 loopt.

Toen de film uit kwam in 1972, was ze nog maar 22! Ze oogt in de film wat ouder. Ze is nu nog 'maar' 52.

toen ik de film zag, was ik 19 ofzo. dan lijkt een dame van 22 al snel ouder (en is het niet zo gek dat je daar voor valt).

Afgelopen zaterdag zag ik deze film en ben nog steeds onder hypnose van de film, werkelijk prachtig. Jammer gewoon dat tegenwoordig alle films zo snel moeten. De trage uitgerekte scenes creeëren een droomwereld, die bij Tarkovsky tot nu toe iedere keer bovennatuurlijk aandoet (ik heb ook Nostalghia gezien) De schilderij scene en de scene dat Kris Kelvin bij de boom en het meer staat begeleid met Bach's Koraal melodie is genre-overstijgend. Ook Natalya Bondarchuk mocht er wezen!

Mijn tweede tarkovsky. Deze is mij een heel stuk beter bevallen dan de eerste keer (offret). Mooie rustige beelden ook weer. Ik vond trouwens ook goed dat hij niet de hele tijd van die shots van de ruimte moest maken, wat denk ik wel in de remake gaat gebeuren. Verhaal ook heel erg sterk, leuke diepe gesprekken ook weer. Ik heb nu al weer zin in mijn volgende tarkovsky.

Ik ga vanavond de remake trouwens bekijken, eens kijken of hij deze fantastische film kan benaderen (vast niet). Oh ja ik geef 4,5*.

Wie kent het boek van Stanislaw Lem?

Ik ben van plan dat boekje eens op te zoeken, vandaar. Lijkt me interessant en fascinerend, en met krap 200 pagina's goed te doen.

Maar: is het wat, biedt het vermaak (voor de hersenen graag), of is het b.v. veel te theoretisch?

Deze film wil ik trouwens best graag zien, maar ik begin liever bij de "oerbron"- dit boekje dus.

Nog een vraag:

wie kent een ander boekje van Lem, The investigation? Is dat wat? Ook dat lijkt me meer dan boeiend, zoals het door de bieb is beschreven:

Een jonge rechercheur onderzoekt de verdwijning van lijken en krijgt wetenschappelijke, religieuze en filosofische oplossingen voor wederopstandingen aangereikt.

Iemand?

Ik heb het boek Solaris van Lem thuis liggen, maar nog niet gelezen.

Lang geleden gelezen, ik kan bevestigen dat het interessant en fascinerend was, maar vraag me er niet veel meer over...

Lem is meestal behoorlijk origineel, en biedt genoeg vermaak voor de hersenen zonder al te zwaar te worden. Ik vind ook the Cyberiad erg leuk.

Sorry dat ik zo afdwaal, over de film heb ik niet zo veel te zeggen.

Nee, maar om het nou echt afdwalen te noemen is ook niet nodig hoor.

Ik heb net mijn derde Tarkovsky film (na Stalker en Het Offer) gezien en hij viel zeker niet tegen. Waar ik bij Stalker het probleem had dat het veel te traag was en me dus niet goed in kon leven in de film en Het Offer was wel beter dan Stalker maar ook nog te vaag.

Maar Solaris was voor mij eingelijk geen van beiden. Ook al duurt hij 160 minuten, hij verveelt eingelijk nauwelijks tot helemaal niet.

Ook vond ik Solaris iets beter dan die andre twee, omdat deze film niet zo vol symbolische elementen zat als vooral Stalker. Dit klinkt misschien raar, maar Stalker in zaten soms zulke symbolische dingen dat ik dacht: Waar gaat dit over?. Dat had ik in deze film ook wel een beetje, maar hij was toch iets toegankelijker dan die ander twee.

Voorlopig krijgt deze film van mij een dikke voldoende en misschien kijk ik hem over een paar jaar nog veel eens.

Ken je jezelf eigenlijk wel? Zijn we wel wie we denken te zijn? Komen onze angsten enkel voort uit herinneringen en zijn die herinneringen wel te vertrouwen?

Whohooo!!

De eerste Tarkovsky die me écht weet te boeien. De film is 'lekker' traag; met dromerige geluiden en rustige beelden wordt je langzaam het verhaal ingetrokken. Af en toe was het wat saai, maar in het algemeen toch zeer boeiend! Die gewichtloze scène had van mij veel langer mogen duren en oh wat is dat einde mooi!

Het einde was érg goed. Gedurende de film was het af en toe bijjnnna indutten geblazen door de traagheid van de film. Wat ik jammer vond was dat ik bij Nostalghia en Stalker meer naar 'mooie' beelden heb gekeken, bij deze film had ik dat iets minder. Er zaten natuurlijk wel een paar van die scene's in, vooral die in het landschap, maar veel beelden in het ruimteschip konden me niet dermate fascineren dat ik met mijn mond open aan't kijken was. Dit komt misschien ook wel door 2001: A Space Odyssey, maar dat terzijde.

Het is natuurlijk een uiterst intelligent en interessant script (dat is dan ook niet mijn

kritiek), en het komt allemaal overtuigend over, maar ik miste gewoon iets.

De karakters waren te kil, te afstandelijk en houterig.

Alhoewel de opnames van de natuur en de snelweg érg mooi waren,was 't gewoon een saaie film. Het ging allemaal wel érg traag. Dit hóeft geen minpunt te zijn. Ik hou zelfs van films waarbij enige tijd geschonken wordt, waardoor je rustig de scene op je in kan laten werken, maar dan moet die scene wel boeiend zijn.

De wijze waarop Tarkovsky natuur in beeld kan brengen is ongekend. Die scenes zijn met een bepaalde mystiek in beeld gebracht.(Stalker zal me wat dat betreft beter bevallen waarschijnlijk). 3.5*

Als ik een top100 zou maken van mijn favoriete filmscènes, zouden er misschien wel 10 uit Solyaris in komen te staan. Natuurlijk is plaats #1 weggelegd voor de slotscène. Als ik een bejaarde gozer ofzo zou zijn, had ik echt wel een hartinfarct gekregen door deze scène. Voor mij is cinema nooit indrukwekkender geweest, op zowel lichamelijk als geestelijk niveau.

De volgende scènes zouden ook zeker op een hoge top100-notering kunnen rekenen:
- De zelfmoordpoging van Khari
- De ‘schilderij-scène’ in de bibliotheek onder muziek van Bach
- De eerste ontmoeting met Khari
- De aankomst van Kelvin en het verkennen van het schip (incl. de eerste ontmoetingen met de crewleden)

Eén van de weinige films die zowel intellectueel als emotioneel in zeer sterke mate bevredigend is. Deze film heeft zo veel te bieden; intensiteit, spanning, ontroering. Daarnaast is het bij vlagen sterk hypnotiserend of 'though-provoking'. De verschillende mood-changes gebeuren niet geforceerd ogend, maar heel geleidelijk, en dat is niet iets wat je vaak ziet. Het is ook zo dat elke scène iets heeft: er zijn voor mijn gevoel geen plichtmatige of onnodige scènes, of gedeeltes die slechts tot nut hebben het plot vooruit te helpen. Niets van dit alles; iedere scène heeft iets te bieden, en houdt je op z’n minst geboeid.

Prachtig geacteerd. Let bv. op de expressie op het gezicht van Khari wanneer ze de deur inramt. Banionis is ook erg goed in de hoofdrol, terwijl het eigenlijk een b-acteur is, althans, zo doet een korte docu die ik ooit zag geloven. Solyaris kan in z’n totaliteit door sommigen gezien worden als kil en afstandelijk, maar vergis je niet: er zit zó veel gevoel in deze film; Amerikaanse tranentrekkers zijn haast al bij voorbaat verbleekt. Tarkovsky kan als geen ander met minimalisme (zoals gebrek aan expressionisme) een diepe indruk achterlaten.

De cinematografie is echt geweldig; de gebruikte stijl van lange shots, weinig cuts en trage pans vind ik persoonlijk ontzettend mooi. Erg fraai was m.i. ook het moment in bepaalde scènes dat er binnen een paar seconden van kleur wordt overgegaan op zwart/wit. Verder vond ik de opnames van de planeet werkelijk een lust voor het oog, en de beelden in het ruimteschip erg mooi in beeld gebracht met geweldige art-direction.

Wat mij betreft de allerbeste film ooit gemaakt. Niets dan lof voor dit ongeëvenaard meesterwerk! 5*

Wow Jay, ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Ja Jay...mooi verwoord! Weinig aan toe te voegen.
Mijn derde Tarkovsky ervaring en zonder twijfel de beste.
Beter en diepzinniger dan '2001'. Solaris maakt alleen maar gebruik van het genre science-fiction om een juist heel realistisch psychologisch verhaal over liefde, ouderdom, nostalgie en onsterfelijkheid te vertellen.

De ruimtereis is vooral metaforische verwijzing naar de verhouding tussen realiteit en verbeelding.
Bij het openingsshot de close-up van de ronddraaiende waterplanten kreeg ik al kippenvel.
Helaas heb ik eerder de Soderberg-versie gezien.
Maar wel 5*

Ik heb dan eindelijk mijn allereerste Tarkovsky gezien en hij is me best goed bevallen. De film heeft een ontzettend mooi en intelligent verhaal, mij eigenlijk net iets te intelligent want het heeft op het eind een flinke tijd geduurd voordat ik alles een beetje op een rijtje kon zetten. Gelukkig heeft het internet me op de goede weg gebracht . Vanaf het moment dat Kelvin op het ruimtestation zit vond ik de film enorm spannend en soms zelfs een beetje creepy. Als Kelvin het ruimtestation aan het verkennen is en je de hele tijd de vrouw (Dat was toch zijn vrouw als ik me niet vergis?) door de gangen ziet lopen en hij er achteraan gaat, van die stukjes kreeg ik echt kippenvel! Dat verdween eigenlijk pas toen hij zijn vrouw voor het eerst echt zag. En toen begon het helaas keihard te onweren en moest ik de dag erna verdergaan met kijken wat nou niet bepaald echt ideaal was. Toen ik de volgende ochtend weer verder ging viel het me pas op wat voor prachtige muziek de film eigenlijk heeft, ontzettend mooi. Sinds de film is afgelopen spookt hij eigenlijk nog steeds door mijn hoofd, ik moet iedere keer weer denken aan de spannende scenes en het mooie einde. Wat ik trouwens wel wat minder vond aan de film was bijv de snelwegscene, ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik ermee moest en begon al snel weg te dromen terwijl ik heel veel lees dat mensen dat juist heel erg mooi vinden. Ik kon er niet veel mee. Misschien zal ik dat over een paar jaar wel kunnen waarderen en misschien wel nooit. Voorlopig een ruime 3,5 sterren.