Solyaris (1972)

Bekijk Stalker eens, ik denk dat die film je stillistisch wel weet te bekoren en zul je minder snel over Tarkovsky in brede zin spreken, maar eerder over Nostalghia en Solyaris in hun eigen recht

Zwak argument ja, maar verrassend? Hoe moet ik met iemand discussieren over deze film wanneer muziek en inhoud (bij een Tarkovsky nota bene!) al niet bij de discussie betrokken kunnen worden? Wat rest is het visuele aspekt en wat dat betreft staan we loodrecht op elkaar: ik vind het oogverblindend mooi, jij niet.

Ik vind dit zo'n frutargument. Wat weet jij van editing wat ik niet weet? Je hebt slechts je voorkeur en ik de mijne. Maar dat betekent niet dat elke film die niet aan de hoogste visuele standaard (lees 'voorkeur') voldoet dan per definitie visueel pover of slecht is. Hoe vaak kom jij niet met zinsnedes a la 'Maar in Dolls is het kleurgebruik beter, maar Miike is extremer dan Tarantino, de editing in Gerry is beter' aanzetten om een 0,5* te rechtvaardigen? Nuance is er ook absoluut niet bij he?

Hier hetzelfde: is het dan per definitie slecht? Dit begint erg flauw te worden.

...Gaap!.......geen Tsukamoto, dus is het bagger?

Precies. Fuck de inhoud!

Genoeg gespreksstof??? Enkel wat welles/nietes posts over het visuele.....dat is wat ons rest. Geen nuance, schijnbare inconsequentie en beoordelingscriteria in de vorm van Kitano's visuele meetlint en de audiolat van DJ Future. Daar kan ik echt niet tegenop hoor, dat zal ik eerlijk toegeven. Ik bied hier ook direct mijn excuses aan voor de modder die ik gegooid heb naar de heer OH en ik zal toekomstige discussies met OH (toffe peer of niet) absoluut proberen te vermijden. We schieten er blijkbaar geen zak mee op.

Yeah right! Ik heb de 0,5* al genoteerd..........

Dat is dus echt ridicuul laag!

Ik vond hem dan ook ridicuul saai, dus er zit een zekere logica achter. Anyway, heb duidelijk uitgelegd waarom, what's your point ?

Dat je deze film niet op waarde weet te schatten.

Geen zin om die hele objectief/subjectief discussie weer aan te gaan. Heb maar medelijden met me of zo.

Laat OH toch in hemelsnaam. Vul deze threat verder met zinvolle posts.

Solaris? Is dat niet een spelletje met van die blokjes enzo?

(het is vier uur in de ochtend)

Ahh man, wat is 'ie op groot scherm mooi. Nu waardeer ik de beelden bij Solyaris nog meer.

Ik vond deze film erg op Stalker lijken. Aardig, maar het grijpt me niet echt aan. Wat er nou zo goed zou zijn aan de visuele stijl van Tarkovsky zie ik ook nog niet echt, laten we het er maar op houden dat het niet 'mijn' stijl is. Ik heb eergisteren toevallig Death in Venice van Visconti herzien en daar kan Tarkovsky's stijl toch niet aan tippen vind ik.

Appels met peren vergelijken... Ik vind beide visuele stijlen prachtig overigens.

Na Zerkalo was dit voor mij de tweede Tarkovsky. Zerkalo fascineerde me vanaf het eerste onvergetelijke shot enorm. Ook hier een prachtig openingsshot, maar verder deed de film me helaas weinig. Veel lange shots zonder een enkel geluid, deze konden mijn aandacht niet vasthouden. Ik kwam ervan in een soort lamlendige hang-nergens-zin-in-stemming.

Het was niet één en al kommer en kwel hoor. Hoe Tarkovsky landschappen kan filmen, dat zal me mijn leven lang bijblijven en zal ik volgens mij honderden keren opnieuw kunnen zien.

Wat het thema betreft in Solyaris: ik ben niet zo extreem filosofisch aangelegd, maar zo af en toe kunnen vragen als 'wat maakt een mens een mens' me toch opeens vreselijk bezighouden. Tijdens het zien van Solyaris echter niet zo. Maar als ik nog eens een drang tot filosoferen voel, verwacht ik wel dat ik aan deze film terug zal denken.

Voor nu 3*, wie weet vliegt-ie ooit nog eens omhoog als hij is bezonken.

Eindelijk eens herzien deze intrigerende film. Ik wilde het al maanden doen maar iedere keer kwam het er niet van. Ik moet er ook maar net voor in de bui zijn want anders werkt het niet.

Een herziening heeft me zeker goed gedaan. Tarkovsky begint me sowieso steeds meer de interesseren. Een aantal dingen vielen beter op hun plek en mede hierdoor heb ik de film ditmaal beter kunnen ervaren. Nog steeds is lang niet alles mij duidelijk maar dat zal waarschijnlijk wel tijd nodig hebben. Het belangrijkste vind ik dat de film mij (tot tranen toe) heeft kunnen raken.

Een aantal adembenemende scenès die me nog lang bij zullen blijven:



- Misschien wel mijn favoriete stuk: De aankomst op het ruimtestation. Wat een gevoel weet dat stuk bij me op te wekken! Zo'n naar en beklemmend gevoel. De muziek erbij maakt het wat dat betreft ook helemaal af. En niet alleen tijdens dat stuk. De muziek is overal prachtig.

- Alle scenès waarin water een rol speelt. Ik weet niet wat het is maar ik heb echt iets met water. Bij iedere film van Tarkovsky zit ik weer met grote ogen te kijken naar al dat schitterende water.

- De stukken met betrekking tot het menszijn horen ook tot de meest interessante stukken van de film. Ze blijven door je hoofd spoken, het laat je niet meer los. Ik werd er helemaal ingezogen.

- De snelwegscene. De eerste keer dat ik deze film zag kon ik er weinig mee maar ditmaal trok het me wel aan. Erg mooi gedaan.



En waarschijnlijk vergeet ik nou nog een hoop mooie scenès maar deze schoten me zo even te binnen.

Ik verhoog mijn stem van 3,5 naar 4 sterren.

Niet echt aan mij besteedt. De verstilde en ingehouden natuurshots (intro) vind ik zeer esthetisch en doen me denken aan de manier waarop Ed van der Elsken in zijn latere werk het polderlandschap rondom het IJsselmeer vastlegde. Het verhaal daarentegen en het tergend trage tempo geven me steeds de ruimte om af te dwalen van de film en iets anders te gaan doen. Naarmate het 'plot' duidelijk wordt zijn er idd parallelen te trekken met 2001 en ook Sphere lijkt mij losjes gebasseerd op vergelijkbare thematiek. Interessant om een keer te hebben gezien maar voor mij geen reden om me te storten op het oeuvre van Tarkovsky.

3 *

ALLE tarkosvky's zijn de komende tijd te zien in lantaren/ventser in rotterdam!!!

tijdloos.houd je aan het beeld gekluisterd.

ijzersterke productie

Weer een goede Tarkovsky. De heerlijke sfeer, de spirituele en filosofische inbreng van de spirituele Tarkovsky, prachtige contemplatieve scenes, een aaneenschakeling van geweldige scenes, visueel ziet het er ook heel erg goed uit maar boven dat alles werd ik compleet overdondert door de performance van Natalya Bondarchuk, wat een geniale vertolking en hoort zeker in mijn rijtje van mijn favoriete performances aller tijden en daarboven komt er nog bij dat ze zich nestelt in de top 3 van mijn favoriete actrices.

Ik kan niks anders dan dit meesterwerk de volle 5* toe te bedelen maar ik moet zeggen dat Natalya's performance de film van een 4,5* naar een dikke 5* trekt. Natalya

Er is ontegensprekelijk een steriele sfeer aanwezig in deze film, maar die lijkt me een pluspunt want hoe kun je beter omgaan met de nood van de mens om met een ander mens te communiceren, samen te leven, lief te hebben, ... ...

Het zijn thema's die lijken te vragen om deze chirurgische precisie, met als hoogtepunt in deze film de deur die ingeramd wordt om toch maar bij die geliefde te kunnen zijn. Zoveel menselijke wanhoop in één fragment ...

Ik veronderstel dat de lange autosnelwegshot een manier is om de "onthechting van het mens zijn" (niemand lijkt een poging te doen hem te begrijpen) van de voormalige kosmonaut te onderstrepen , dit in tegenstelling tot de lange shot met Brueghel in de hoofdrol, waar de kopie van z'n Chris' overleden vrouw door het kijken "mens wordt" door Chris' pogingen haar wél te begrijpen ?

Ik moest eventjes wennen aan Solyaris maar ik vond het echt een fascinerende film. Je moet er van houden maar het verhaal heeft mij in alle aspecten geraakt. De aanloop van de film vond ik wat minder (een paar wat lamlendige scene's rondom het huis) maar de shots, de rust en het hele verhaal waren gewoon geweldig. Een verband tussen 2001 en Solyaris is naar mijn inziens overigens wel zichtbaar. Beiden Science fiction films kennen een bepaalde rust, mysterie en veel achterliggende gedachten.

5* en graag nog een Tarkovsky (jammer dat ze 30 Euro kosten)

Dit is weer typisch zo'n voorbeeld van een film waarover je erg moeilijk een recensie kunt schrijven, omdat de film daar eigenlijk te groots en te ongrijpbaar voor is.

Solyaris is dan ook een film waar ik zeer dubieuze gevoelend bij heb. Aan de ene kant heeft het iets intrigerends en is de film bij vlagen mooi. Helaas moet ik 'bij vlagen' zeggen, want de film weet mij eigenlijk vaker niet dan wel te boeien. Vooral het begin op Aarde is oersaai en toont eigenlijk voor mij geen minuut iets wat me echt interesseert, met uitzondering van wat zeer knappe landschapopnames. Maar zelfs mooie landschapfotografie gaat vervelen als er verder niks gebeurt. We worden ook nog retrakteerd op een ontzettend lange scène op een snelweg. Ik geef toe dat ik daar de bedoeling niet van snap, maar hoewel het opzich mooi gedaan is kan dat moment nauwelijks mijn aandacht vasthouden. De film was voor mij dan ook een erg lange zit.

Gelukkig wordt het na het stuk op de Aarde iets interessanter. Tarkovsky brengt een aantal filosofische vraagstukken naar voren en brengt eindelijk een emotionele kant in het verhaal. De scènes met Chris' vrouw zijn dan ook gelijk de boeiendste uit de film. Zelf ben ik niet zo'n heel erg filosofisch typ, maar hier konden bepaalde vraagtsukken me nog wel boeien. Helaas verliest Tarkovsky zich hier te vaak in ellenlange en geluidsloze shots en daar ben ik niet de grootste fan van. Zo mooi als in het zeer vergelijkbare 2001: A Space Odyssey is het allemaal niet en ik betrapte me zelf er regelmatig op met mijn gedachte te zijn afgedwaalt.

Heel jammer allemaal want op zich heeft Solyaris veel pracht te bieden en ook een sterk verhaal. Mooiste scène vond ik die van Snauts verjaardag. Toch blijft het geheel iets te kil en afstandelijk om ooit echt aangrijpend te worden voor mij. Ook is het mij een tikkeltje te serieus en zwaarmoedig. Maar zeker de moeite waard om een gezien te hebben, al is de vraag of ik 2001 of Solyaris beter vind snel gemaakt. 2001 spreekt me meer aan.

3 sterren

Solyaris mijn tweede Tarkovsky na Stalker en gelukkig beviel deze me toch een stuk beter. Bij Stalker had ik het probleem dat ik de film erg beschouwend vond, 3 afstandelijke russen die mijnmeren over vragen waar ik me nauwelijks mee bezig hou, ik kon er niet zoveel mee. Solyaris is veel concreter en toegankelijker. De film is natuurlijk ook stevig filosofisch alleen gaat het hier over veel meer menselijke zaken en emoties. De film wil niet groter dan het leven zelf zijn. Ook was het acteerwerk meer in mijn straatje, meer emotioneel waardoor ik minder barriere ervaarde tussen mijzelf en de personages uit Sloyaris.

Dan de film zelf, vooral de scenes op aarde vond ik erg mooi. Prachtige sfeervolle natuurbeelden en een lange scene op de autoweg die door zijn constante beweging ook bijna organisch aanvoelde, echt schitterend. Wat de bedoeling van deze scene is? Als ik een poging tot verklaring mag doen; Denk dat het een tegenhanger is van de lange "schilderijscene". De snelweg is van menselijke oorsprong en staat voor de technologie, constant in beweging en lijkt daardoor organisch maar is dat niet. Het schilderij staat voor de menselijke emotie, statisch maar in staat om mensen diep te raken. Nou ja, zoiets maak ik ervan dan. Denk dat de scenes ook tot doel hebben om zelf een eigen intrepretatie aan de film te kunnen geven.

Over het artwork van het ruimtestation was ik helaas wat minder te spreken. Ik vond het er gewoon niet erg mooi uitzien. Zal wel typisch rusische vormgeving zijn, net als de bekende LADA oerlelijk. Toch spreekt het voor de Tarkovsky en de acteurs dat ik me er na een aantal minuten al niet meer aan stoorde. De film had me zo in zijn ban dat ik al snel accepteerde dat ik nog 1,5 uur naar een lelijk decor moest kijken. Het is ook niet dat waar de film om draait en de al eerder geroemde zweefscene op de muziek van Bach maakt in een klap weer erg veel goed.
Het einde was ook wel erg mooi en melancholisch, zoals Kris eigenlijk afscheidt neemt van alles wat hem dierbaar is of was. Toch met recht een hoog kippevel gehalte.

Solyaris is ook typisch een film die eigenlijk niet in 1x in zijn geheel te bevatten is, herziening is over een tijdje zeker wel op z'n plaats. Voorlopig hou ik het op 4 goede sterren.

Voordat ik een bericht ga schrijven moet iemand mij eerst het einde even uitleggen...

[belerende docenten modus aan] Nou Jordy, wat denk je er nu zelf van? [/belerende docenten modus uit]

Ik snap het nog steeds niet, of moet ik gewoon mijn eigen gedachten bij het einde hebben?

Denk dat dat wel mag bij een film als Solyaris. Vind het zelf iig wel intressant om te horen wat andere er van vinden ik moest zelf namelijk ook wel even nadenken over het einde.

Nouja: ze hebben er op het einde in het schip over dat er eilandjes ontstaan in de oceaan. Maar Chris ging terug naar aarde. Nu lijkt het erop, of dat Chris verhuisd is naar zo'n eilandje in Solaris, een nogal onmogelijke theorie. Of dat de aarde 'overgenomen' is door Solaris... vaag hoor

Nou, nergens wordt gezegd dat Kris daadwerkelijk terug gaat naar aarde, er wordt wel de sugestie gedaan dat het tijd wordt voor hem om terug te keren. Zelf denk ik dat hij heeft gekozen voor Solaris om afscheid te nemen van zijn vader (die overleden is in zijn afwezigheid) hij komt ook precies op het moment terug dat hij wegging en hij zijn papieren en foto's aan het verbranden was (dat kan dus nooit op aarde zijn maar wel op een wereld die gebasseerd is op herinneringen). Kris heeft nu dus afscheid genomen van zijn vrouw in het ruimtestation, van zijn moeder (de droom) en nu ook van zijn vader op Solaris. het is een soort van tweede kans en Kris kiest nu definitief voor zijn eigen gevoel en emotie, zijn menselijkheid ipv van de harde rationele wetenschap waar hij eerst voor stond. Zoiets maakte ik ervan, ben wel nieuwsgierig hoe andere er over denken?

Tot en met de reis van Chris naar Solaris vind ik de film boeiend en mysterieus, met onder andere die vreemde autorit. Daarna valt het me echter erg tegen. Een hoop gefilosofeer en een mijns inziens ongeloofwaardige omslag van Chris, die mij juist te nuchter overkwam om te bezwijken voor een 'waanvoorstelling', welke overigens ook al enigszins lachwekkend is, maar dat terzijde. Verder vind ik het uiterst teleurstellend dat we alleen maar af en toe een kijke op Solaris krijgen vanuit een raampje. Verder geen expedities, niks. Alleen wat theorieen over het brein enzo...

Nee, de film wordt mij veels te vaag en te onrealistisch om nog boeiend te blijven. Het eindshot is mooi, maar ook weer vreemd. Dit is geen film die de cinematografische kant van mijn hart sneller laat kloppen, helaas

2,5 ster

Afgezien van het feit dat sommigen hier compleet aan de symboliek van sommige 'onrealistische' scènes voorbij gaan, vind ik het buitenaardse karakter van de film niet minder realistisch dan een vracht science-fictionfilms waarbij het buitenaards 'leven' wel erg veel lijkt op het huidige aardse leven (dat overigens pas sinds zeer korte tijd bestaat).