Solyaris (1972)

Daar zijn hele goede argumenten voor te noemen.

Klopt, het gaat me meer om het feit dat men denkt leven aan te treffen dat zich bij benadering op hetzelfde punt in de evolutie bevindt dan het huidige aardse leven. Dat lijkt me nogal stug.

Daarbij lijkt menig science-fiction maker er geen rekening mee te houden dat er nog andere existenties dan 'het leven' in het universum zouden kunnen zijn.

Natuurlijk begeef je je dan in het vage, maar dat zou al een pak interessanter zijn dan te kijken naar het zoveelste slijmerige beest met lange tentakels en meerdere ogen.

De schrijver van het boek Solaris, Stanislaw Lem, is vandaag op 84-jarige leeftijd overleden.

BBC NEWS | World | Europe | Solaris author Stanislaw Lem dies

Soderberghs versie is toch net een tikkeltje beter maar Solyaris viel me gelukkig erg mee. Op sommige momenten onnodig lange shots en over het algemeen ook teveel gepraat maar niet zo saai als ik verwacht had. De planeet zelf viel wat tegen, beetje een grauwe saaie bedoening. Dat deed Soderbergh ook een stuk beter.

3,5*

Heb deze nog niet gezien maar heb hem nu thuis liggen maar in het begin staat, Solyaris het tweede deel. Kan iemand me vertellen als dit hoort of dat het een tweede deel is?? want zelf ken ik alleen die versie van Clooney, wist niet eens dat er ook een versie uit de Sovjet-Unie is. kan iemand er iest meer over vertellen. zodat ik niet eerst het tweede deel kijk als die er al is.

Er is maar één (Russische) Solyaris, maar staat die niet in twee stukken op een 2DVD? Misschien ligt het daaraan?

Denk dat je gelijk hebt, heb een snoep versie mee genomen bij een vriend maar hij heeft er niet bij gezegt dat het twee dvd's waren. thanks voor je reactie anders had ik dadelijk alleen het tweede deel van de dvd gekeken.

Met hoge verwachtingen begon ik gisteren aan Solyaris. Van alle science-fictions films die ik ken is dit degene die het minst aan veroudering onderhevig is. In plaats van allerlei technologische snufjes (zoals in 2001: A Space Oddyssey) zien we gewone mensen in gewone kleding, waarmee dit een film van alle tijden en van alle plaatsen is.

Het eerste deel is wel goed maar niet bepaald spectaculair. Wanneer uiteindelijk de vrouw, Hary, in beeld verschijnt wint de film beduidend aan kracht en wordt Solyaris naar een hoger niveau gestuwd. Niet alleen acteert Natalya Bondarchuk fantastisch en ziet ze er prachtig uit, het is vooral haar personage dat indruk maakt. Ze is zo sensitief, breekbaar en toch krachtig. Door haar aanwezigheid maakt Chris een enorme verandering door. De ene prachtige scene volgt dan op de andere, bijvoorbeeld de verjaardagsviering in de bibliotheek. Het korte en tegelijk eindeloze moment dat Chris en Hary in elkaars armen door de ruimte zweven, omdat ze in de gehele kosmos niets anders hebben dan elkaar, is het absolute hoogtepunt. Kippenvel.

Ook inhoudelijk is Solyaris in het tweede gedeelte ontzettend sterk. Terwijl wordt voorgelezen uit Don Quichot (Cervantes) en zowel Dostojweski als Tolstoi worden aangehaald blijft Bach maar dapper doorploeteren op zijn orgeltje. De referentie naar Tolstoi meende ik te herkennen. Het verwijst dan naar een roman waarin een scene voorkomt met een arts in een noodhospitaal. Deze figuur heeft een enorme liefde voor de mensheid, maar hoe hoger hij de mensheid in het algemeen acht des te meer afschuw hij voelt voor de concrete mens waarmee hij wordt geconfronteerd. Dit heeft natuurlijk een parallel met de wetenschappers in het ruimtestation.

Uiteindelijk is Solyaris helemaal geen sci-fi film, maar een liefdesdrama van ongekend niveau. Fantastisch dat de wetenschapper Chris op zoek moet gaan naar onbekend leven in het heelal om te ontdekken dat het liefhebben van mensen het meest waardevolle facet van het leven is. Hary wijst hem de weg, Hary die twee keer zelfmoord pleegt: de ene keer omdat Chris niet van haar houdt, de tweede keer omdat hij wel van haar houdt. Dankzij haar liefde kan Chris aan het einde echt contact zoeken met zijn vader, waarmee hij zo slecht kon praten.

De film bevat veel te veel om alles te benoemen. Prachtige shots natuurlijk, vloeiende overgangen tussen kleur en zwart-wit beelden en op vele momenten een snijdende spanning. Het wat taaie begin is nodig om het verbluffende tweede deel de enorme impact te geven die het nu heeft. Zelden werd ik zo geraakt door een film. Daarom de maximumscore en automatisch een hoge top10 notering voor dit meesterwerk van Tarkovsky.

5*

Net als 2001 kon ook deze film mij totaal niet bekoren. Af en toe eens een mooie scene, maar verder vond ik veel te langdradig en zag ik echt helemaal niks in het verhaal.

1,5*

[lippenbijt modus aan]

Een magnifieke film, die bij mij als een van de weinige een 5-sterren notering heeft verdiend. Met name de sfeer, fantastisch neergezet door muziek en beelden, heeft mij hiertoe doen komen. Dit in combinatie met een hoogstaand plot en dramagehalte maakte het tot een waar genot om naar te kijken, om meegevoerd te worden en erin te zwelgen, als was de film zelf de grijze kleverige substantie of brein...

Een briljante scene was die in de bibliotheek, waar even alle grote kunst, religie en literatuur op een hoop werd gegooid. Briljante gesprekken, met op de achtergrond de Venus van Milo, een bloemlezing uit Don Quichot, fantastisch.

In eerste instantie wilde ik een schamele 4,5 sterren geven, vanwege het onvoorstelbaar hoge tempo van de gesprekken en de diepgang ervan. Klinkt juist als een compliment waarschijnlijk, maar ik moest er soms te lang over nadenken (terugspoelen, nog een keer kijken...), zodat ik niet alles meekreeg. Toch heeft de film achteraf een zo diepe indruk gemaakt dat ik er niet langer omheen kon. 5* dus.

Verreweg de beste SF-film die ik ooit gezien heb. Stijgt ruim boven het Star Wars/Star Trek niveau uit. Ik vind hem ook veel mooier dan Space Odessey, die ik toch wat oppervlakkig blijf vinden. Deze film krijgt een 4.5*

Ik heb nu eindelijk mijn eerste Tarkovsky gezien. Veel goeds over gehoord en gelezen maar ook dat het zeker geen standaard film was. Lange uitgerekte scenes, veel symboliek,... Ging ik dat wel goed vinden? Sommigen vinden het enorm saai, anderen prijzen het de hemel in.

Het werd al snel duidelijk dat ik tot de laatste categorie behoorde. Vanaf het eerste shot bij de vijver werd ik in de film gezogen. En 2.5 uur later zat ik daar nog steeds, met een raar gevoel. Kan een film zo goed zijn? Was dit wel echt?

Ja! Deze film is emotioneel, spannend en bovenal intellectueel. Het is een prachtig liefdesverhaal dat verzonken zit in een bovennatuurlijk jasje. Een opeenvolging van geniale scenes die ervoor zorgen dat de film steeds boeiend blijft. De zweefscene is wonderbaarlijk mooi en had van mij nog minuten langer mogen duren. De slotscene behoort tot de beste die ik ooit mogen aanschouwen heb.

Moet ik ook nog zeggen dat het acteerwerk bijzonder goed is? Is dat nodig? Of dat de sfeer die de film uitstraalt geweldig is... vaak vergezeld door prachtige muziek.
Of de mooie afwisseling tussen zwart/wit en kleurbeelden. Ok, nu heb ik het toch gezegd.

Het is duidelijk dat ik er nog lang niet uit ben. Deze indrukwekkende film heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. En wordt voorlopig bekroond met een 1e plaats in mijn top-10. Dit had ik nog nooit gezien. Een onovertroffen meesterwerk.

Waarom dan "voorlopig" die 1e plaats?
(Over)morgen is Stalker aan de beurt.

Vanzelfsprekend 5 sterren.

wat een ontzettend saaie en vreselijk wazige film,

duurt veel te lang voor de weinig informatie

lange beelden waarin weinig gebeurd, zweverige muziek, nee echt niks voor mij

1,5*

5* En een hoge notering in m'n top 10.

Meer kan ik nu nog niet kwijt, morgen zal ik proberen een review te schrijven maar ik heb zeker een nacht nodig om het te laten bezinken.

Phoe even laten bezinken.

De beelden zijn perfect (en zelfs dat is een understatement) Prachtig gewoon hoe Tarkovsky van simpele dingen als de natuur of een autoritje iets wonderschoons kan maken. Ook de muziek bezorgde me rillingen over m'n rug, ik hou zowiezo al van Bach maar de manier waarop dat in deze film wordt gebruikt is onvergetelijk, beelden en muziek in perfecte harmonie.

Het filosofische aspect sprak me erg aan, ook al is het iets minder als in stalker toch raakte het me hier weer op een niet te beschrijven manier. De vragen die deze film oproept over leven en ook vooral liefde hebben me de hele dag en nacht bezig gehouden en zal dit denk ik ook nog lang doen.

Het eindschot is mischien wel het beste eindschot ooit (al heeft ie concurentie van 2001: a space odessy) met open mond bleef ik zeker een dikke minuut kijken totdat ik me echt realiseerde dat de film af was, koude rillingen! Dit is cinema van het hoogste niveau en ik vraag me ten zeerste af of ik ooit nog zoiets zal beleven op filmgebied. (en geloof me een beleving is het zeker).

Voorlopig zet ik hem op nummer 3 in m'n top 10. Dus onder 2001, welke ik beter vindt zou ik echt niet kunnen zeggen en er is grote kans dat ik hem naar hernieuwde kijkbeurt op 2 zet. Uiteraard 5*

Heb hem toch maar op 2 gezet, hij blijft door m'n hoofd spoken.

Je hebt smaak.

Ik had vooral moeite met de dialogen. Vaak leken de personages straal langs elkaar heen te zagen. Ik heb zowel Nederlandse als Engelse subs* geprobeerd.

*die erg storend waren. Slecht te zien wie nou wie zei, en vaak werden korte woorden gewoon overgeslagen leek het.

Verder vond ik vooral de soundtrack goed, de constante flow van geluid op de achtergrond zet een sterke sfeer neer, alhoewel het in het begin even doorbijten was. De eerste paar scènes bijvoorbeeld, achteraf weet je dat die nodig zijn om Chris' latere herinneringen/hallucinaties kracht bij te zetten, maar aanvankelijk zijn ze erg traag en omdat het verhaal/thema dan nog niet duidelijk is is het moeilijk die scènes te plaatsen en hun waarde te erkennen.

In ieder geval een film om nog eens te zien, zodat ik de lange scènes wat beter in het verhaal kan plaatsen, en ik niet zit te wachten tot de volgende cut.

Maandag de 23e op arte, iedereen kijken dus.

(tv-gids geeft slechts 3 sterren )

Gisteren ook al....nagesynchroniseerd...

Daar word ik dus niet goed van. Als al die zenders nou gewoon ondertiteling gebruikte. Ik bedoel, ik zou solyaris ook niet in het nederlands nagesynchroniseerd hoefen horen. Mijn vraag: willen al die duitsers en fransen dat wel of kijken die het ook nooit. (wat best triest zou zijn)

Zo gaat ook veel van de sfeer verloren die alle tarkovsky's toch rijk zijn.

Even een vraagje tussendoor. Ik heb Solaris vanuit de pakketservice binnen en ik vroeg me af of ik alleen engels nagesynchroniseerd kan afspelen. Ik vind het namelijk ontzettend irritant en heb veel liever de russische taal met nederlandse of engele subs. Kan dat ook? Alvast bedankt voor het antwoord.

In mijn herinnering kon je bij de opties op de dvd gewoon de taal op Russisch instellen.

Ja, dat doet mijn dvd-speler dus niet. Dan geeft hij aan dat dat niet mogelijk is. Zwaar irritant. Weet iemand anders hoe het anders kan? Goodfella alvast bedankt!

Via je afstandsbediening moet het mogelijk zijn (audio) om te switchen naar Russische audio [paar keer daarop klikken totdat je goed bent....en de ondertiteling [sub title] kan ook aangepast worden via de afstandsbediening.

Ik had ook ditzelfde probleem. Via het menu had ik ook Russisch als spreektaal ingevoerd...en ik kreeg Engels.

Nog een keer geprobeerd maar het lukt niet via die opties. Dan geeft hij een stopteken aan dat het dus niet lukt. Echt vervelend. Ik denk niet dat het dus gaat lukken.

Vandaag eindelijk gezien. Ik heb het toch voor elkaar gekregen om de Russische audio aan te zetten met Nederlandse ondertiteling. Wat ik trouwens wel irritant vond aan de dvd was de ondertiteling. De ondertiteling was afentoe veelste kort waardoor ik niets van de dialogen begreep en terug moest spoelen. Nu over de film!

De film begint aardig. Mooie beelden maar wat zijn die lange shots vermoeiend zeg. Ik heb denk ik wel 10 keer overwogen om de dvd-speler uit te zetten. Het waren vermoeiende beelden en ik verlangde naar het einde.

Komt Chris dan in het space-station wordt de film boeiender. Wat een vervelend claustrofobisch smerig sfeertje daar. Mooie decors en een raar beeld als Chris de andere passagiers tegen komt. Alleen de beelden van de oceaan vond ik dan weer een stuk minder interessant. Ook op de momenten dat je Khari op verrassende momenten, in het beeld door rare camera voeringen, ziet verschijnen.

Komt Chris z'n vrouw tegen vind ik het verhal weer inzakken. Weer die lange shots die ontzennend saai zijn. Ook het verhaal tussen de twee kon me niet boeien omdat de relatie niet overtuigend was. Het verhaal over wat de waarheid dan wel niet inhoud en de vragen daarover vond ik wel boeiend maar ik denk niet dat ik het verhaal daarom heen helemaal gesnapt heb. Ik vond het erg vaag en moeilijk.

Ik weet ook niet wat voor een cijfer ik moet geven. Het verhaal vond ik boeiend maar te moeilijk. De shots waren mooi, maar vaak erg saai. Het acteren was goed, maar kwam soms erg saai op me over. Tel ik dat allemaal op zou ik op een lage waardering uitkomen en dat is deze prent ook niet waard. Ik weet niet wat voor punt ik moet geven dus geef ik wel geen cijfer. Misschien dat ik ooit de film nog een keer zal zien en dat ik de film dan wel weet te waarderen.

Vanavond voor het eerst gezien. Prachtige film die de mystieke "Russsche Ziel" verdedigt in het kille communistisch USSR, waarbij Bach direct de melancholisch toverachtige toon zet. "De wederopstanding" in wetenschappelijke vorm gegoten, zodat het voor de "apparatjiks" niet al te Russsch Orthodox wordt. Ze is dan ook "gematerialiseerd". De hele film slaat een bres in de marxistisch ideologisch capsule die de russsche mens gevangen hielt. De hele ruimtevaart ambitie wordt door Tarkovski gerelativeerd...sterker nog eigenlijk zinloos verklaard. Het mystieke mysterieuze is dichtbij te vinden: in de natuur, maar het meest dichtbij is het wanneer men slaapt en droomt. Wie verbaast zich niet over zijn eigen dromen, die soms heel realistisch lijken. De "Oceaan" is een klassiek symbool voor het "zelf" (je kan emotioneel in je geheugen verdrinken), of de eenheid met het "AL", etc.
De eerste Natuur beelden zijn prachtig: met die mysterieuze paard dat lekker vrij rond stapt....maar de betonnen snelweg is dichtbij..... Dan dat autoritje...dat is eigenlijk een 2 dimensionale ruimtereis.....op weg naar en door de vevreemding...weg van de natuur. (Menig Russiche stad bewoner zal zich hier in herkennen, velen hebben en hadden een Datchja, een vakantiehuisje, buiten de stad)......de shot met die massale wegennetten en versnelde auto's spreekt boekdelen.
De wetenschappers (waarvan de éne heel duidelijk een socialistisch verantwoorde wetenschapper is) hebben een lange ruimtereis nodig om het mystieke te ontdekken. Tarkovski laat zien dat oude schilderijen en boeken even veel
"Ziel" bevatten. De langzame nadrukkelijke shot naar het oor (!) van Kris, die filosofisch spreekt, bevat volgens mij de kern van Tarkovski's
boodschap:
"Een vraag is altijd een wens te doorgronden, maar voor het behoud van eenvoudige menselijke waarheden zijn
geheimen nodig: het geheim van het geluk, de dood en van de liefde. (...) Hierover denken is het zelfde als je sterfdag weten. Het niet weten van deze dag maakt ons feitelijk onsterfelijk".
De laatste beelden maakt de mystieke cirkel rond..... schitterend shot!
Voor mij is de film net iets te langdradig, maar dat kan aan mijn "gevoelsmoment" liggen. 4,5*