Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Na For a Few Dollars More dacht ik toch echt de western weer in te gaan, ditmaal met een veelbelovende klassieker die ik al lange tijd wilde zien. Ik heb hem dan eindelijk op DVD en eindelijk een vrije dag gevonden om deze 3 uur lange film te bekijken. Ik zie genoeg kwaliteit en het verhaal is vermakelijk maar ik vond vooral het verhaal heel groots terwijl in de andere films er toch wat meer orde of duidelijkheid in zat. Niet dat dit verhaal bijzonder moeilijk is, integendeel, alles is te volgen. Alleen vergeleken bv. FaFDM zijn er toch ook wat zijplotjes of situaties die ik nogal van-tot vond i.p.v. een geheel. Al met al een goede film maar wist me dus niet geheel te boeien. Heb hem nu thuis dus krijgt zeker een herziening, maar voor nu een wat minder goed-overkomend-werkje van Sergio. Ik oordeel op gevoel, en dat avontuurlijke, macho-gedrag en toffe ouderwetse editing maakten mij dit keer niet echt enthousiast. Jammer, aangezien het toch een van de beste films allertijden is. Muziek is dan wel weer echt een meerwaarde en geeft wel genoeg sfeer. Voor nu een afrekende 3,5 ster, maar herziening zal wel beter worden hopelijk.

Zojuist even een enorm gat in mijn filmkennis dichtgestopt en dan eindelijk deze film gaan kijken. Ondanks de grote reputatie vond ik wel dat de film een paar minder positieve punten had, de dialogen waren vaak enorm melig en het plot hing aan elkaar van de vergezochte toevalligheden. Maar als metafoor voor de waanzin van oorlog is de film in ieder geval geslaagd, en je blijft wel geboeid door de mooie cinematografie, het charisma van Eastwood en Wallach als een soort hard boiled Laurel and Hardy en natuurlijk (open deur) de enorm coole soundtrack.

Eindelijk ook herzien na vele, vele jaren. Prachtige film inderdaad. Maar na de recente herziening van Once Upon A Time In The West moet ik toch constateren dat deze op alle fronten net wat minder is. Neemt niet weg dat ie wat mij betreft western nummer 2 aller tijden blijft.

ik kan niks anders zeggen dan dit: meesterlijk! Cast is goed gekozen de acteerprestaties fenomenaal. Het mooie vind ik ook dat er geen 'echte' held is. Ze zijn alle 3 wel slecht en dus was het voor mij ook wel een beetje een raadsel wie er dood zou gaan in het duel. Overigens een schitterende locatie om een duel te doen. Die scene werd helemaal meesterlijk met de muziek van Ennio Morricone. Petje af voor hem. Voor heel de cast trouwens.

Sergio Leone heeft hier wel bewezen dat hij weet hoe een western hoort te zijn en deze film wandelde dus ook zo mijn nummer 1 in mijn top 10 binnen (gedeeld met "Once Upon A Time In The West" maar deze was iets beter.

Krijgt de volle 5 sterren van mij.

Geweldige film waarin drie mannen, zowel afzonderlijk als samen, op zoek zijn naar een verborgen som geld. Mede door de lengte en het feit dat het verhaal zich afspeelt op de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog, is deze film een stuk epischer dan zijn twee voorgangers. Sergio Leone heeft zijn stijl, mbt cameragebruik en montage, hier geperfectioneerd. De shoot-out op het einde is memorabel. Verder zetten Clint Eastwood, Lee van Cleef en Eli Wallach hun rollen als the good, the bad and the ugly heerlijk neer.

Ik had deze film niet eerder gezien, en toch voelde het wel alsof ik deze film al vele malen gezien had. De impact op andere films is zo groot, dat we dat vandaag de dag nog steeds terug zien.

Het viel mij op dat deze film alles had wat ik in een Western zoek, najah Bijna alles. Het belangrijkste wat ik miste was 'de hooiberg' die voor het beeld rolt. Dit gezegd hebbende: review!

De film ziet er, ondanks dat hij in 1966 uitgekomen is, niet erg verouderd uit. Wat eventueel wel een belemmering zou kunnen zijn. Het verhaal is hoogstaand en bevat interessante plotwendingen die het kijken aangenaam houden.

De film bevat muziek tunes die legendarisch geworden zijn, en ze zijn een versterkend en verrijkend effect voor de film.

De film heeft wel een trage/rustige vooruitgang, zeker als je hem vandaag de dag bekijkt. Dit is overigens niet al te hinderlijk. Wat wel opviel was dat ze veel rookten in de film.

Samenvattend, dit is een film die je zeker gezien moet hebben.

Een klassieker van de hoogste plank.

De Western onder de Westerns, Vader van de Westerns.

Geen klapper voor mij in de Dollarstrilogie, wel een stijgende lijn met een verfijning van stijl waarin enkele mankementen terugkeren. Zo smeert Leone het nog wat breder uit. Met bijna drie uur op de teller is hij zo lang van stof, dat de keren die er toe doen, te verspreid liggen om van een onverdeeld succes te spreken. Dan mag het algehele sfeertje wat sterker zijn, het is ook weer niet imponerend genoeg om het constant aan de praat te houden.

De rolverdeling van het drietal komt daarnaast wat ongelukkig uit de verf. Spijtig dat Van Cleef zo weinig te doen krijgt. Angel Eyes is, zelfs met enige afstand, het meest intrigerende karakter. Eastwood vind ik hier eerlijk gezegd niet zoveel aan. Kan ook komen omdat Wallach enorm veel aandacht trekt. Heel soms leuk, zoals rondom het badje, maar menig scène gaat naar de knoppen met zijn gemeen of grappig bedoelde geknauw en geëmmer.

Dubbel jammer, want hij krijgt de leukste dingen om handen. Niet dat de plot op zich verder veel voorstelt, daar lijkt Leone het ook niet echt om te doen, maar met zo'n halve clown blijft er ook niet veel over van de thematiek. Om Morricone's gelauwerde theme kan je niet heen, de sunburn is niet het enige rauwe aan de film en de afsluiter op het kerkhof is in alles wervelend. De reis ernaartoe gaat daarentegen lang niet altijd over stoffige rozen.

Ik heb deze ook maar eens bekeken omdat hij zo'n hoge rating heeft. Ik sluit me aan bij het commentaar, maar ook de kritiek die ik hieronder las:

- Aardige plot, onderhoudende film, zeker voor die tijd

- Goede cast en scenery

- Goede muziek

- Film duurt te lang, soms ergerlijke lange closeups

- In tegenstelling tot anderen kon me de kinderlijke scene op het kerkhof met de muziek niet bekoren.

Laatst voor het eerst deze geweldige film gezien. Het zal een filmervaring worden die ik nooit zal vergeten. Alles klopt, de beelden zijn prachtig, het acteerspel is goed en hij verveelt niet. Geen enkele scene is langdradig, geen scene te veel. Het is verhaal is simpel, maar toch heel goed bedacht. De laatste scene is legendarisch en zal dat nog heel lang blijven in de geschiedenis van de film.

Kortom een film die iedere filmliefhebber eigenlijk wel gezien moet hebben.

Schitterende film over de gehele lijn ! Ondanks zijn leeftijd een must voor wie het nog niet bekeken heeft. Voor mij persoonlijk zijn 5 Sterren waard...

Il Buono, il Brutto, il Cattivon is een briljante film. In deze film volgen we drie personages. Namelijk The Good, the Bad and the Ugly.

The Good word gepeeld door Clint Eastwood. Clint Eastwood zet in deze film een geweldig personage neer. Ook al heet het personage van Eastwood The good. Ook de Good is geen lieverdje en kan als het moet ook meedogenloos zijn, net zoals iedereen in deze film. Iedereen denkt in deze film aan zichzelf. Dit is dan ook een vrij grauwe en een vrij harde film. We krijgen een wereld te zien van hebzucht bedrog, verraad, egoïsme en geweld. Een wereld die helaas eigenlijk ook werkelijkheid is. Ook de goede mensen zijn niet helemaal zuiver. Dit geld dus ook voor het personage the Good uit deze film. Aan het eind van de film zie je een ernstig gewonde soldaat. The Good geeft hem zijn jas en laat hem wat van zijn sigaar roken zodat die man een waardige dood sterft. Als de man eenmaal dood is neemt The Good de jas weer mee. Hij had hem natuurlijk nog nodig. Treffend voorbeeld hoe ook hij aan zich zelf denkt. Zo heeft The Good ook geen enkel probleem mee om de samenwerking die hij met the Ugly had aan het begin van de film plots op te zeggen toen het hem niet meer uitkwam. The Good liet the Ugly achter midden in de woestijn. Wat nou goed? Dat The good minder slecht is dan de andere personages merk je bijvoorbeeld bij het eerder genoemde stuk van die gewonde soldaat en dat hij aan het eind van de film the Ugly toch nog spaart. The Good is dus ook zeker geen lieverdje. Hij is ook een vrij hard personage die aan zichzelf denkt. Alleen vergeleken met de andere personages is hij wat minder gemeen en wat minder meedogenloos en denkt The Good soms nog een beetje aan anderen.

The Bad word gespeeld door Lee van Cleef. Lee van Cleef zet in deze film een geweldig personage neer. The bad is echt een meedogenloze killer. Zo molesteert The Bad zonder moeite een mooie vrouw aan het begin van de film. The Bad heeft ook geen enkele moeite mee om zijn opdrachtgever te vermoorden nadat die hem betaald heeft. The bad haalt het einde van de film niet. Hij is de gene die tijdens het legendarische duel bij de begraafplaats vermoord word door the Good. Dit duel is legendarisch vanwege de briljante muziek en de prachtige close ups op de gezichten van de drie hoofd personages. We krijgen veel close ups te zien in deze film van de gezichten van de personages. Het camera werk is in deze film subliem. De muziek in deze film is legendarisch. The Bad is een charismatische en meedogenloze schurk. Eigenlijk had het personage wat meer screentijd verdient.

The Ugly word gespeeld door Eli Wallach. Eli Wallach zet in deze film een geweldig personage neer. The ugly vindt ik het leukste personage van de film. The Ugly is net zo slecht als the bad. Maar het is wel een compleet ander personage dan The Bad of the Good. The Ugly is het personage in de film die zorgt voor de humor. De hebberigheid van het personage word ook goed duidelijk in de film. Zoals bijvoorbeeld aan het eind van de film als The Ugly als een gek langs de graven op de begraafplaats rent om het juiste graf te vinden. Het kinderlijke enthousiasme van hem als hij denkt het juiste graf gevonden te hebben is echt meesterlijk. Een voorbeeld van ook een hele goede scène met The Ugly is de scene dat hij een wapen steelt en dat hij aan het eind de bange eigenaar van de winkel het bordje gesloten in de mond duwt. Grappig wordt het ook als the Ugly wraak neemt op the Good. The Good laat aan het begin van de film the Ugly in de woestijn ploeteren. Maar the Ugly neemt dus wraak en laat the Good ook door de woestijn ploeteren. Alleen dan wel een veel grotere afstand. En terwijl The Good door de woestijn zit te ploeteren zit the Ugly op zijn paard met zijn parasolletje mee te reizen. Als the Ugly the Good later toch nodig heeft, dan zorgt The Ugly goed voor The Good en is The Good plots zijn beste vriend . Door The Ugly zit er humor in de film. Dit zorgt ervoor dat de film , die soms een beetje meer vaart had mogen hebben, beter wegkijkt. The Ugly is een gemeen maar ook een leuk en een grappig personage.

Il Buono, il Brutto, il Cattivon is een geweldige film. Geweldig acteer werk , geweldig verhaal, geweldig camera werk, geweldige muziek en zo kan ik nog wel even doorgaan met het benoemen van de positieve punten. Deze film is nagenoeg perfect. Het is een hele tijd geleden dat ik de Spaghettiwesterns heb gezien. Ik besloten ze weer een keer te herkijken. Ik ben begonnen met Il Buono, il Brutto, il Cattivo. Ik ben zeker van plan om binnenkort nog een paar andere Spaghettiwesterns te herkijken.

5 sterren voor deze film.

Een van de beste dingen die de filmwereld ooit is overkomen moet wel de samenwerking tussen de Italianen Sergio Leone en Ennio Morricone zijn geweest. Ze werkten sinds het begin van de dollartrilogie in 1964 samen steeds verder naar een hoogtepunt toe. En of dat hoogtepunt nu in 1966 of in '68 zou zijn bereikt, met The Good, the Bad and the Ugly waren de beide heren op de toppen van hun kunnen en de wereld is sindsdien een klassieker van formaat rijker.

Alleen al de manier waarop de drie hoofdpersonages worden geïntroduceerd en de tijd die daarvoor genomen wordt, is uiterst uniek en briljant. Net zo geniaal is de manier waarop hun wegen elkaar vervolgens kruisen en hun verstandhoudingen veelvuldig op het spel komen te staan. Vooral de band tussen Blondie (Clint Eastwood) en Tuco (Eli Wallach) ondergaat de nodige beproevingen. Als puntje bij paaltje komt is het ieder voor zich, maar ze kunnen elkanders hulp zo nu en dan ook wel erg goed gebruiken. Schitterend om te zien hoe Angel Eyes (Lee Van Cleef) in hun avonturen verstrikt raakt omdat hij op het goud uit is dat alleen zij gezamenlijk kunnen vinden.

Het is, naast deze geweldige rollen van Eastwood, Wallach en Van Cleef, natuurlijk de combinatie tussen Leone's lange shots en Morricone's fenomenale muzikale begeleiding die er voor zorgt dat deze trage en langdradige film gewoon geen minuut verveelt. De weidse Europese vlakten worden zo nu en dan mooi in beeld gebracht en alles doet vrij Amerikaans aan, met name door de setting. Het sfeertje van de Burgeroorlog wordt aardig neergezet, en er wordt bovendien af en toe leuk op ingespeeld.

Tegen het einde van de film komt alles op een zeldzaam mooie manier bijeen. Het slot van de film wordt natuurlijk niet voor niets bijna als een meesterwerkje op zich gezien en sluit het hele gebeuren erg mooi af. De karakteristieke koppen van de drie goudzoekers worden door Leone als nooit te voren in beeld gebracht en Morricone weet een erg bijzondere spanning te creëren, waardoor het bij aftiteling eigenlijk jammer is dat de drie uur er al weer op zitten.

If you work for a living, why do you kill yourself working?

De dood van Eli 'The Ugly' Wallach zal de liefhebbers van The Good, the Bad and the Ugly niet ontgaan zijn. Hij is 98 jaar geworden, heeft een oeuvre om U tegen te zeggen en heeft bovenal een aantal iconische rollen neergezet. Het was alweer een aantal jaar geleden dat ik de film, met wat over het algemeen als zijn beste rol wordt beschouwd, had gezien en een herziening leek me een mooie gelegenheid om de acteur te eren.

Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor Sergio Leone. Toen ik me nog niet lang voor film begon te interesseren was opeens Once Upon a Time in the West daar. Ik was meteen verliefd en Leone was ook één van de eerste regisseurs (samen met Alfred Hitchcock) waar ik bewust films van begon op te zoeken. Hoewel de algemene tendens andersom lijkt te zijn, bleef ik altijd met het gevoel zitten dat Once Upon a Time in the West beter was dan deze. Men zegt echter dat je films op verschillende periodes in je leven moet zien en ik was wel benieuwd wat een herziening meer als 5 jaar later zou brengen. De hekelpunten blijven echter nog altijd aanwezig en dat is namelijk dat het gewoonweg te lang duurt eer ons trio aankomt op het kerkhof. Daartussen zitten een aantal geniale scènes, maar Leone rekt de boel ook nodeloos lang. Heel het segment met het opblazen van de brug bijvoorbeeld had voor mij zeker en vast niet gehoeven en haalt de vaart uit de film. Gelukkig weet de regisseur met het einde voor een heerlijk stukje cinema te zorgen. De Mexican standoff onder begeleiding van Ecstacy of Gold... Het is en blijft een legendarisch fragment, des te jammer dat het zo lang duurt eer Leone aan zijn slotstuk komt.

Het was alweer zo lang geleden dat ik de film had gezien dat ik zelfs niet meer wist dat Tuco eigenlijk de hoofdrol vertolkte. Blondie en Angel Eyes hebben natuurlijk ook hun nodige portie in de film, maar ik ontdekte voor het eerst diepgang in Tuco die de anderen niet hebben. De conversatie tussen Tuco en Blondie nadat ze Tuco's broer hebben bezocht is misschien wel de treurigste (Tuco die overduidelijk liegt) en tegelijkertijd de mooiste (Blondie die overduidelijk weet dat Tuco liegt, maar zijn mond houdt) scène die de film kent. Wallach is voor mij dan ook de echte ster van de film, al zul je mij nooit horen verkondigen dat Eastwood en Van Cleef hier niet thuishoren.

Zelfs een dag later blijf ik twijfelen tussen 3.5* of 4*. Het middenstuk haalt de vaart serieus uit de film, maar daar staat wel een uitstekend begin en einde tegenover. Bovendien kan de film rekenen op een cast die wel erg goed op elkaar ingespeeld is. Laat ik ter ere van Eli Wallach de film dan toch maar het voordeel van de twijfel geven.

Kleine 4*

Nadat ik pasgeleden voor het eerst Once Upon a Time in the West zag, kon de eerste kijkbeurt van deze film natuurlijk niet lang op zich laten wachten.

Nr.8 in de top 250 maar ook een alom gewaardeerde western, die bijna 50 jaar na dato zijn goede naam nog niet verspeeld heeft.

Na ruim 2,5 uur kan ik voor mezelf bevestigen dat de superlatieven die bij deze film gelden verre van overdreven zijn.

Sergio Leone levert met deze film een ontzettend knap staaltje werk. The Good, the Bad and the Ugly is bij vlagen wat langdradig, en sommige scenes zijn wat lang uitgesponnen, maar dit lijkt allemaal een hoger doel te dienen.

De setting is fantastisch; de locaties zijn mooi gekozen en de manier waarop landschappen in beeld zijn gebracht getuigt van een groot vakmanschap.

Het plot is tamelijk simpel, maar de manier waarop de 3 karakters met elkaar verbonden zijn is briljant.

Alledrie zijn ze op hun manier briljant: The Ugly is de grappigste, the Good is de beste en the Bad is de kwaadaardigste. Ik moet zeggen dat ik met name de rollen van Wallach en Eastwood erg kon waarderen. Wallach vanwege dat constante neurotisch overkomende lachje, en zijn hilarische pogingen aardig te zijn zodra hij zijn slaatje ergens uit kan slaan.

Eastwood is berekenend, duidelijk de slimste en de rustigste.

Von Cleef is iets meer op de achtergrond, en valt met name op in het eerste gedeelte van de film.

De slotscene is meer dan memorabel en zal me nog lang heugen.

Fenomenaal, die muziek van Morricone bij de lange shots. Zo heerlijk dat een scene begeleid wordt door een goed stuk muziek, waarna er weer dialoog is.

The Good, the Bad and the Ugly bewijst dat muziek en gezichtsuitdrukkingen heel veel kunnen betekenen in een film.

Kwalitatief is hier helemaal niets op aan te dingen.

Een film zoals ze nu niet meer gemaakt kunnen worden.

5*

Ik vraag me toch een beetje af of deze film ook zo goed zou scoren als hij nu voor het eerst uitgebracht zou worden. Het verhaal hangt van de toevalligheden aan elkaar en hoe er nagesynchroniseerd is, ziet er behoorlijk amateuristisch uit.

De lange versie gezien, wat nog meer nagesynchroniseerde scènes opleverde, aangezien er alleen nog Italiaanse geluidsbanden van de extra scènes bestonden. Ik moet zeggen dat ik ook die nasynchronisatie - ook al is het voor een gedeelte door de oorspronkelijke acteurs gedaan - verre van geslaagd vind. Eastwood en Wallach klinken duidelijk stukken ouder, en zijn ook niet helemaal synchroon met het beeld. Wel maken die extra scènes het verhaal wat duidelijker, maar dat weegt voor mij niet op tegen het nadeel van een nog langere film.

Ik begrijp dat voor velen de aantrekkingskracht in de karakters zit. Een aantal aardige oneliners, en met name The Ugly zorgt soms voor een luchtiger toontje. Wel een kolderieke rol, wat na enige tijd gaat storen. The Good lijkt aanvankelijk vooral goed te zijn omdat hij dat label opgeplakt krijgt. Later een aantal scènes waar hij compassie met stervende mensen toont, maar op dat moment zet de muziek dusdanig zwaar aan dat het overdreven aanvoelt. Het grootste probleem is dat hij zich iets te vaak laat verrassen om vervolgens door stom geluk gered te worden. The Bad vind ik het eigenlijk het coolst. Bij hem krijg je echt het idee dat het een keiharde is. Wat mij betreft was de verhouding in speeltijd tussen hem de The Ugly dan ook gelijkgetrokken.

Afgezien van die sterfmomenten was de muziek erg sterk (en eigenlijk ook bij die scènes, maar daar werkt het niet in combinatie met de beelden). Wat wel jammer is dat er iets te vaak sprake is van repetitie in de muziek omdat de film zo lang is. Ook is het erg duidelijk dat het orkestje halverwege de film aan het faken is. Saillant detail: fijnstemmers op de violen. Die bestonden toen nog niet. Niet heel belangrijk, maar als iemand die viool heeft gespeeld vallen dat soort dingen wel op.

De beelden vond ik niet geweldig, soms had ik ook het idee dat men net wat strakker had mogen kadreren. Dat bijvoorbeeld net de punt van een hoed buiten beeld valt kan me soms best storen. Visueel niet al te mooi dus, waarbij gezegd moet worden dat de voor een Western noodzakelijke dorre achtergronden ook niet echt helpen.

Tegen het einde toch een paar redelijk sterke scènes, te weten The Ugly die op de begraafplaats rond rent, en de Mexican standoff. De muziek werkt erg goed in deze scènes, alleen jammer dat de muziek in de laatstgenoemde scène afgebroken wordt door de schietpartij. Wat mij betreft was die juist net begonnen pas als de muziek op natuurlijke wijze geëindigd was.

Met name de soundtrack maakt dat de film ongeveer op 2* uitkomt. Dat voelt enigszins gul aan, want eigenlijk is 1,75* meer op z'n plaats.

Hoewel ik deze veelgeprezen western zeker de moeite waard vind, heb ik er een lagere pet op dan van Once upon a time the west. 2 Westerns die ik altijd met elkaar vergelijk, ondanks dat ze totaal verschillend zijn. Wellicht zullen er dat meer hebben. Ik denk dat het komt door het typetje Eastwood met zijn eeuwige poncho en zijn sigaartje, niet bepaald mijn favoriete westernkarakter dat hij niet alleen in deze film speelt. Beide films hebben wat langdradige scenes maar bij deze vind ik het storender dan bij Once upon....

Pluspunt vind ik de grootse opnamen en vooral het acteerwerk van Eli Wallach en Lee van Cleef.

Wallach speelt een heerlijke schurk die uitpuilt van opportunisme om zijn doel te bereiken. Van Cleef een gewetenloze schurk die sadistisch kan genieten van het aframmelen van zijn tegenstanders, wellicht was hij wel de meest geschikte persoon hiervoor in welke film maar ook. Ach ja, en dan Eastwood de zwijgende mysterieus die net even iets slimmer is dan alle anderen.

Goeie film, maar vind 3 sterren genoeg.

Onder aanvoering van Morricone's geniale compositie, en Leone's taboebrekende regiseerwerk komen drie van de beste acteurs aller tijden samen in één kletterend feest van close-ups, keiharde actie,klassiekers van een one-liners, en geniaal acteerwerk.

Deze film heeft het moeten doen met het beperkte budget van 1,2 miljoen. In zijn tijdsbeeld gezien is het baan en taboe -brekend, en één van de eerste mainstream succesen met zó veel in beeld gebracht geweld. Dat allemaal mee genomen is het, ongeacht wat, een klassieker.

Helaas is het script natuurlijk weinig diepgaand en zijn de dialogen nogal oppervlakkig, daarbij komt het vrij voorspelbare einde. De climax scene wordt geniaal in beeld gebracht, maar de einduitslag is helaas weinig verrassend.

Op basis van het script pakt The good, The bad, The Ugly, net mis op 'For A Few Dollars More', alsnog een feest om te kijken, keer op keer.

Echt terug in mijn westernjeugd van de goede, de slechte en de slijmerds uit de jaren 60-70. Een duidelijk verhaal. Gevechten op zijn Amerikaans. De grijzen tegen de blauwen. Oneindige zichten.

De ganse cast speelt optimaal en leeft zich in z'n rol. Ik miste de bars niet en genoot van de onderlinge strijd van de drie hoofdvertolkers die het verhaal uitstreken. Vooral met achterdocht en geduld. Het mooiste was nog het slot dat enorm lang duurde maar meesterlijk werd voorgesteld door het regieteam olv Sergio Leone. De muziek van meester Morricone zorgde sterk voor de opbouw van de sfeer tijdens de vele stille momenten. Een aanrader die terecht op de 8ste plaats in de top250 staat.

Verdiend met de max van de punten 5,0 sluit ik dit bericht af van een meesterwerk dat bijna 3 uren duurde met Clint Eastwood in topvorm.

Deze klassieker eindelijk bekeken. Ben er niet echt ondersteboven van.

De heer Eastwood ziet eruit alsof hij voortdurend tegen de zon in kijkt en speelt een vrij saai personage. Ook de andere twee kunnen mij maar matig bekoren. De drinkende kapitein vind ik eigenlijk nog het meest interessante personage.

Jammer is ook het vrijwel ontbreken van vrouwen. Volgens mij draaft er slechts eentje op, een hoer.

Nee dan Once Upon a Time in the West met de prachtige Cardinale.

Redelijk.

The good, the bad and the ugly is een fantastische film, een erg verdiende klassieker die ik eindelijk eens heb gezien. Ik heb eigenlijk nog niet zoveel westerns gezien, waarom dat weet ik niet al zal het wel komen omdat het niet echt mijn favoriete genre is. Maar deze film heeft me omver weten te blazen, alles was wat mij betreft gewoon perfect. De film verveelt gewoon geen seconde en de volle 179 minuten zat ik gekluisterd aan het scherm. Nooit verwacht dat dat zou gebeuren bij deze film, maar niets is minder waar.

De film is erg oud, maar kan nog heel erg goed mee vandaag de dag. Oké, je merkt het wel maar dat boeide me geen minuut want het niveau dat deze film haalt kunnen er maar weinigen evenaren. Sowieso vind ik er visueel absoluut niets op aan te merken. De prachtige shots en het camerawerk van Leone alleen al laten je met een open mond naar het scherm kijken. Die close-ups vond ik echt geweldig en zeker in de laatste scene draagt dat ongelooflijk bij aan de spanning. Die scene op het kerkhof en alles wat daar gebeurt is memorabel en zul je niet vlug vergeten als je het eenmaal gezien hebt. Ik vond de film ook geen moment te lang duren, het had voor mijn part zelfs nog een tijdje mogen doorgaan. Elk moment is geweldig en draagt iets bij aan het geheel. De acteurs waren geweldig en ze vertolkten de personages alsof ze de personages echt waren. Het is zeer moeilijk om een favoriet tussen de drie hoofdrolspelers te kiezen. Ze waren alle drie geweldig en ieder heeft wel zo zijn momentjes. De acteurs vond ik ook gelijkwaardig aan elkaar, al springt Eli Wallach er toch net bovenuit. En de muziek van Morriconne mag ook zeker niet vergeten vermeld worden. De muziek blijft echt in je hoofd hangen. Ik vond de muziek prachtig en die versterkt de al zo sterke sfeer nog maar eens. Want sfeer is toch echt wel het woord dat past bij deze Western. Ontzettend veel sfeer.

The good, the bad and the ugly is een ongelooflijk goede film. Misschien klinkt de verhaalbeschrijving op het eerste zicht niet zo hoogstaand, maar eenmaal de film begint wordt je gewoon helemaal opgezogen door de prachtige beelden, de meesterlijke personages en de kenmerkende sfeer. Een echte klassieker en aanrader.

Dikke 5*

Van alle Sergio Leone's is dit mijn favoriet. Yep, boven Once Upon A Time In The West. Episch, niet alleen vanwege de lengte. Heeft net even wat meer (Once upon a time is in wezen erg nihilistisch), o.a. aan boodschap (dat oorlog zinloos is) en humor. Eli Wallach speelt hier de rol van z'n leven (werd ie later maar wat vaak aan herinnerd). Lee van Cleef is nergens dreigender; vooral de house visit die hij aan het begin van de film doet bij een kerel van wie hij inlichtingen wil. Een vrij lang uitgesponnen scene, die denk ik Tarantino heeft geinspireerd tot de soortgelijke scene in Inglorious Bastards. Clint Eastwood is in deze film quintessentieel Eastwood als eenzelvige bounty hunter.

De sfeer is weergaloos en ongeëvenaard. Western is niet echt mijn ding maar toch heb ik behoorlijk genoten.

Het is een flinke tijd geleden dat ik deze western klassieker voor het eerst heb gezien. Ik zag dat ik er op Moviemeter nog niet op had gestemd, dus in ieder geval vóórdat ik mijn account hier aanmaakte. De lange speelduur heeft me er telkens van weerhouden om hem weer op te zetten, maar de western challenge is een goede reden om het toch weer een keer te doen!

Ik kijk bijna nooit westerns, maar ik vind films met een setting als deze altijd heerlijk sfeervol. En dat is ook waar meteen het grote pluspunt zit bij The Good, The Bad and The Ugly: de sfeer is superfijn. Dat heeft het ook vooral te danken aan de geweldige herkenbare soundtrack. Ik weet nog wel dat ik vroeger met mijn ouders in de auto zat op vakantie en we dan luisterden naar een cd met de prachtige muziek van Ennio Morricone. Deze soundtrack maakt voor mij de film.

Het verhaal is tof, al is lang niet alles interessant door de lange speelduur. The good and the ugly zorgen voor de leuke momenten en de gedeeltes met the bad vind ik eigenlijk niet heel boeiend. Clint Eastwood is het equivalent van cool in deze film en Eli Wallach is ontzettend vermakelijk.

*4

Het eerste half uur waarin The Good, the Bad and the Ugly worden voorgesteld is fantastisch en het wordt alleen maar beter, de film is ontzettend traag maar ondanks de speelduur van bijna drie uur heeft de film nergens een minder stuk. Alle scenes zijn vermakelijk dankzij de constante ontmoetingen tussen Clint Eastwood, Eli Wallach en Lee van Cleef. Deze ontmoetingen zijn heerlijk om naar te kijken met de eindscene als hoogtepunt.

Net zoals met Legends of the Fall werd ik hier ook weer verrast door een fantastische oorlogscene. En met deze waren er nog vele interessante scenes zoals het geld verdienen door het uitleveren van the Ugly en de scene met de explosie van de brug

Ik ben bij dat niet alle films in dit tempo afgewerkt worden maar bij Il Buono, il Brutto, il Cattivo is het geen enkel probleem, Wat een heerlijke film om voor het eerst te zien.

“I've never seen so many men wasted so badly.”

Fantastische western van de meester Sergio Leone. Alle bekende Leone kenmerken zitten er weer in. Langgerekte scènes, gezichtshots waar de zweetdruppels vanaf druipen, prachtige overzichtshots en natuurlijk de legendarische muziek van Morricone.

Het verhaal zit eenvoudig in elkaar en het gaat dan ook meer om het samenspel en de relatie tussen ‘the Good’, ‘the Bad’ en ‘the Ugly’. Perfect geacteerd door rouwdouwer Eastwood, keiharde bad guy Van Cleef en de grappige, slinkse en brutale Wallach. Vooral deze laatste heeft een aantal fantastische momenten en vooral de scènes met Eastwood springen eruit. Prachtige scènes ook rond de Amerikaanse Burgeroorlog. Met de laatste confrontatie tussen de drie als spetterende climax. Vakwerk van Leone.

Het derde deel van Sergio Leone's Dollar-trilogie is een baanbrekende film voor meer dan het western-genre alleen. De panoramische shots, de close-ups, het uitstel van geweld (zonder afstel): inmiddels maakt het deel uit van de filmtaal die iedereen kent. Ruim vijftig jaar geleden was het nog ongekend en Leone wist zelfs zijn grote leermeester Kurosawa te verbeteren. 'De goeie, de slechte en de lelijke' is de favoriete film van Quentin Tarantino, dus dat is aanbeveling genoeg

Deze wou ik absoluut nog eens terugzien. Na al die jaren blijft dit een fantastische western. In mijn ogen dé referentie in dit genre. Een film die nooit verveelt of zal vervelen hoeveel je hem ook al gezien hebt. Een film die meer dan terecht als topklassieker bestempeld kan worden. Hét hoogtepunt van Sergio Leone al is de concurrentie in zijn oeuvre best pittig.

In de eerste plaats een fantastische cast met het trio Eastwood-Van Cleef-Wallach. De film start erg goed met een indrukwekkende individuele introductie van het trio dit ondersteund door de aangrijpende muziek van Ennio Morricone. Deze introducties zijn ronduit geniaal te noemen: de sfeerschepping en het bevriezen van het beeld met de verschijning van de letters "The Bad, The ugly en The good". Die sfeerschepping, kenmerkend voor Leone, wordt de gehele film doorgetrokken: weinig dialogen waardoor hij de kracht heeft de beelden voor zich te laten spreken. De wijde open vlaktes met hun typische puntrotsen zijn een streling voor het oog. Leone bezit ook de gave te spelen met het cameraperspectief en dieptezicht: close-up beelden gecombineerd met vergezichten. De soundtrack en andere doordringende muziek/sound van Morricone maakt het gewoon af. De film gaat richting de drie uren, maar verveelt geen seconde. Elke minuut is een waar spektakel.

Het verhaal is eenvoudig, maar wordt uitstekend uitgewerkt. Het achterliggende thema van hebzucht is de rode draad. Niet alleen bij het zoeken naar de schat, ook bij de lucratieve handel tussen Blondie en Tuco in het eerste gedeelte van de film. "The Good" blijkt dan toch niet zo rechtschapen te zijn zoals zijn naam doet vermoeden. De personages zijn top: Blondie als zwijgzame mysterieuze lonely met een bovengemiddeld intelligentieniveau, de gemene maar eveneens grappige stuntelige grofgebekte Tuco waarvoor je nog enige sympathie kan opbrengen en de nietsontziende schurk 'Angel Eyes'.

Maar het beste moet dan nog steeds komen: het einde is een ware mokerslag, een apotheose die je voor eeuwig bijblijft en waarbij de begraafplaats van Sad Hill mythische proporties aanneemt. Het duel is indrukwekkend, de stiltes, de spanning, Morricone, maar het begint eigenlijk al net ervoor met het rondgehuppel van Tuco, zo blij als een kind, bij het aankomen op de begraafplaats. Sublieme film, kan ik niets anders dan 5,0* voor geven! Wie deze film niet kan appreciëren mag het steeds eens komen uitleggen ...

Gisteravond dit meesterwerkje van Leone herzien op Blu-ray. De verlengde Engelstalige versie, waarvoor Wallach en Eastwood zijn teruggekomen om de ontbrekende stemmen alsnog in te spreken. De beeldkwaliteit is niet heel denderend, maar ook zeker niet onaardig. De geluidseffecten zijn volgens mij ook opgepoetst en de geweerschoten klinken wat realistischer.

In de herziening moet ik net als veel anderen inderdaad constateren dat ik latere films Once Upon A Time in the West en Once Upon A Time in America net wat indrukwekkender vind. The Good, The Bad and the Ugly blijft echter wel bijzonder vermakelijk en ook de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog vond ik een fijne toevoeging waardoor de film meer is dan enkel een stel bandieten die goud zoeken. In het midden zaten wat 'overbodige' stukjes en ergens vond ik jammer dat het nooit nacht lijkt te worden (op de scène met baker na), maar dat zien we dan maar door de vingers.

De muzikale aankleding van Morricone is opnieuw geniaal. Met name tijdens het einde, dat ook briljant in beeld is gebracht door Leone. Wanneer Tuco langs de graven rent en wordt overvallen door de goudkoorts blijft de camera schijnbaar doelloos rondjes draaien om uiteindelijk bij het juiste graf uit te komen.

Blijft een fijne film en zonder meer het beste deel in Leone's Dollar-trilogie.

Niet gedacht dat een zo'n oude western zo leuk zou vinden.

Ik heb nog nooit echt een "klassieke" western gezien van Leone, en deze stond toevallig nog bij mijn opnames, dus ik ging er voor.

Ik heb nog goed genoten ook, het verhaal gaat met veel bombarie en enthousiasme die 3 uur door naar zijn einde. Hierbij zijn we veel harde pistool geluiden, kanonnen en andere dingen die veel geluid maken. Zowel The Ugly, The Bad als The Good komen allemaal even onsympathiek over.

Het einde is ook geweldig, volgens mij ook echt een klassieker en dan nog een sterke soundtrack. De film duurde lang, maar vermaak is er zeker.

Wat kan ik zeggen over mijn favoriete film allertijden, dat al niet gezegd is?

Ik probeer hier een karakterstudie te geven, want dat is volgens mij de kern van de film. De titel van de film is interessant, omdat deze veel weg lijkt te geven over de karakterontwikkeling in deze film. Hoewel ze aan het begin duidelijk geintroduceerd worden, zijn de karakters niet zo eenvoudig te duiden. Alle drie de hoofdfiguren lijken namelijk de karaktereigenschappen van good, bad en ugly te bevatten, en gaan hier elk op hun eigen manier mee om in deze meesterlijke film.

The Bad (Angel eyes) is een meedogenloze killer die zich in laat huren door louche figuren, en net zo makkelijk zijn opdrachtgever zelf vermoordt. Hij heeft een zwart-wit kijk op zaken: als iemand hem betaalt, doet hij de klus, of dit nu moreel slecht is, maakt hem niet uit. Hij is hebberig, en ontdekt een verhaal over een kist vol goud waarop zijn zoektocht begint. Vreemd genoeg krijgt hij een hoge functie in het leger aan de kant van de ‘goeden’ (het Noorden) in de burgeroorlog. Ondanks dat hij hier een hoge functie heeft, kan hij vrij gemakkelijk zijn kwade en corrupte plannen voortzetten. Het ‘goede’ uniform dat hij draagt maakt hem nog niet goed, het stelt hem hier zelfs in staat zijn slechtheid op grotere schaal uit te voeren.
Angel Eyes wordt in tegenstelling tot Blondie, niet geraakt door de verschrikkingen van de oorlog. Als hij een hospitaal binnenwandelt en alle verminkte soldaten ziet, lijkt hem dit weinig te doen, hij knoopt rustig een praatje aan met de dienstdoende bevelhebber en gaat verder met zijn jacht op Bill Carson. Deze onverschilligheid is tekenend voor zijn karakter. Angel Eyes vermoordt in zijn eerste scene dan wel een paar mensen, in de rest van de film houdt hij zich opvallend rustig, en laat hij vooral anderen het smerige werk voor hem doen. Tuco en Blondie daarentegen doden veel meer mensen, zij het met andere intenties (zelfverdediging).

The Ugly (Tuco) is vooral een geniepige bandiet, iemand die zichzelf in elke bocht wringt om zijn eigen huid maar te kunnen redden. Dat is hilarisch weergegegen als Blondie hem voor de eerste keer naar de sherrif brengt om het beloofde losgeld om te halen. Ook als hij Blondie bijna gedood heeft, maar beseft dat hij hem in leven moet houden, vervalt hij in zijn theaterspel waarin hij ogenschijnlijk huilt om Blondie, maar vooral om zijn eigen verlies. Om de oorlogsverschrikkingen lijkt hij zich niet te bekommeren, zo ziet hij de gewonde Bill Carson meer als iemand die hem wat kan opleveren, dan als een stervend mens.
Tuco kwam mij eerst onsympathiek en zelfzuchtig over, maar dat beeld kantelde volledig door de prachtige scene in de abdij, waar hij geconfronteerd wordt met het verlies van zijn ouders, door een broer die hem minacht vanwege zijn criminele leven. In deze emotionele scene blijkt dat Tuco een zorgzame jongen was die zijn verantwoordelijkheden wilde nemen, maar door het leven zelf tegengewerkt is. Na afscheid van dit pijnlijke gesprek toont hij zich echter niet verdrietig naar buiten toe, maar vertelt hij trots tegen Blondie dat zijn broer hem met open armen ontving. Tuco weet precies wie hij is, maar schaamt zich duidelijk hiervoor en wil dat aan niemand laten merken, dus houdt hij de schijn op met grote verhalen.

The Good (Blondie) is een wat gecompliceerder karakter. Waar in de vorige Dollars-films The Man With No Name vrij duidelijk te definieren was qua moraal, is dat hier lastig. Hij redt mensen van de galg, maar dit zijn moordenaars en bandieten. Hij sluit een zakendeal met Tuco, maar ontbindt deze net zo makkelijk en laat hem achter in de woestijn. Zelfs tot het einde toe vertrouwt hij niemand (het ontladen van Tuco’s pistool, geen naam opschrijven op de steen) en zorgt hij ervoor dat hij de touwtjes zelf in handen houdt.
Blondies karakter lijkt de hele film op dat van Tuco, of zelfs van Angel Eyes: hebberig, egoistisch, niemand vertrouwen en dodelijk.
Het kantelpunt lijkt te ontstaan bij de slag om de brug. Iemand hierboven noemde deze scene overbodig, maar voor Blondies karakter is dit moment het belangrijkste in de hele film: hij wordt zich bewust van de talloze zinloze doden die deze oorlog veroorzaakt, en ondanks dat hij in deze film zelf veel mensen doodt, raakt hem dit. Je ziet zijn herwaardering voor een mensenleven ontstaan, en dit uit zich wanneer hij tot slot de stervende soldaat toedekt en hem een laatste sigaartrek laat nemen. Dit is precies het moment dat hij zijn vertrouwde poncho vindt en hiermee eindelijk de rol aanneemt die ons vanaf het begin beloofd was: the Good.