Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Westerns zijn niet mijn ding, toch was dit wel veel beter dan verwacht. Voor een western heeft het een behoorlijk fijn tempo en ook zeker een boeiend verhaal met interessante personages. Once upon a Time in the West viel erg tegen, was haast niet door te komen, maar dit was prima te doen. Ruime 3,5*.

“There are two kinds of people in the world my friend: those with guns and those who dig. You dig.”

Eindelijk dan toch deze western klassieker gezien, en ik kon natuurlijk niet achterblijven. Ik zit nog in een Red Dead Redemption 2 roes waardoor de film erg aantrekkelijk was, en ik heb echt genoten. Eigenlijk kwam hij weer naar boven na het concert van Metallica afgelopen Juni in de Johan Cruijff ArenA waar de band een stukje van deze film vertoonde voorafgaand hun begin van het concert, en ik heb echt genoten toen al. Want wat maakt deze film nou voor mij perfect: een leuk western verhaal, grappige acteurs, het ontiegelijk hoge gehalte charisma van Eastwood en de fantastische soundtracks.

Ik moest er soms wel een beetje door heen komen, omdat de film vaak erg rustig is en we meer genieten van omgevingen of lange dialogen. Dan heb ik soms de kans mijn focus voor zo’n film te verliezen en hoewel ik hem soms verloor kwam die ook weer super snel terug haha. Ik heb namelijk best genoten van Tuco, gespeeld door Eli Wallach vond ik echt schitterend spelen in de film en heb met enige regelmaat om de acties van deze man moeten lachen. Uiteraard ook Eastwood die een leuke rol neer zette en nogmaals: wat een charisma heeft die gozer! En natuurlijk de leuke rol van Lee van Cleef, erg leuke acteurs die het alle drie op hun eigen manier deden.

Sergio Leone staat natuurlijk erg hoog aangeschreven maar ik ben in het begin toch aangenaam verrast voor zijn werkje hier. Een prachtige western film die ik echt van begin tot eind met soms een dipje leuk heb gevolgd. Het verhaal was toch best makkelijk maar wel heel vermakelijk. We volgen drie mannen die alle drie op zoek zijn naar tweehonderdduizend dollar die ligt verstopt. Ze vormen soms een team maar ook zijn ze alle drie niet te vertrouwen, prachtige scenes levert dit op met leuke dialogen.

Nogmaals, erg vermaakt maar om de film helemaal uit te gaan spitten lijkt me vrij onlogisch. Er is al zoveel hier te vinden over de film dat mijn woordje nog weinig inbreng heeft haha.

“I told you once, friend, if I ever get you down, you're going to need a lot of help to get back up again!”

Qua muziek was het prima zoals ik al aangaf. Ennio Morricone heeft prachtige stukken gecomponeerd met onder andere het mooie nummer ‘The Ecstasy of Gold’ die ze dus ook voorafgaande het concert van ‘Metallica’ hadden gedraaid. Ik ben daar wel fan van, en was dat al voordat ik de film had gezien, prachtig stukje muziek.

Zoals ik dus al zei, erg vermakelijke film waar ik van heb genoten. En we gaan rustig door, want ik wil sowieso nog één film van de beste man zien voordat mijn vakantie ten einde loopt (duurt dan nog wel 2 weken haha).

5.0*

Buiten de geweldige Ennio Morricone om, vind ik de film niet heel speciaal.

Herzien op blu-ray. Dit betreft een prachtig gerestaureerde versie, waarin de zweetdruppels op de gegroefde gezichten tot in detail te zien zijn. Traag, erg lang en zeker niet overal even boeiend (en dan zwijgen we voor het gemak maar over de belabberd gemixte stemmen van de hoofdrolspelers), maar de film heeft veel geweldige scenes en beschikt over een heel bijzondere sfeer. Het is dan ook zeker geen standaard western- vaak voelt het aan als een oorlogsfilm, met groots opgezette aktiescenes en veel spektakel. De film moet het vooral hebben van het laatste uur, maar dat is dan ook wel magistraal.

Fantastische film. Over een paar dagen komt ie weer op tv. Kijken natuurlijk, ook al is het voor de tigste keer benieuwd wat mijn dochter van 14 ervan vind.

Voor deze speelduur is de verhaallijn te mager, film valt daarom op alle mogelijke manieren in herhaling. Muziekje zit inderdaad in ons collectieve geheugen.

Wat zouden de westerns van Sergio Leone zijn zonder de magistrale muziek van Ennio Morricone

Dit schreef ik op het R.I.P. topic nadat ik hoorde van het overlijden van Ennio Morricone. Voor mij dus een reden om deze western klassieker van Sergio Leone maar weer eens te gaan bekijken. En, inderdaad, geen soundtrack die er beter bij paste dan deze geweldige muziek die de sfeer in deze western volledig juist dat extra's gaf dat bij de meeste Amerikaanse westerns vaak ontbrak. Het verhaal mag dan soms wat mager zijn maar dat kan toch zeker niet gezegd worden van die scène waarin de legers van de Noordelijken en de Zuidelijken op de brug met ware doodsverachting op elkaar afstormden en dit onder een oorverdovend kanongebulder. Best realistisch allemaal als we mogen geloven dat de Amerikaanse Burgeroorlog aan zo'n 650.000 soldaten het leven heeft gekost. De waanzin ten top dat moet er natuurlijk wel bij gezegd worden. Voor mij wel de beste scène in deze western tevens oorlogsfilm. Zo kende deze film nog wel meer mooie scènes en dankzij die geweldige soundtrack van Morricone is dat voor mij ook een reden om mijn waardering voor deze filmklassieker flink naar boven bij te stellen.

4,5*

De zoveelste herziening en jawel...eindelijk eens op groot scherm

Hoewel Sergio Leone niet meteen met een cowboyhoed ter wereld kwam, wordt de Italiaanse filmregisseur tot de groten van van de western gerekend. Die reputatie heeft Leone in eerste instantie te danken aan zijn meesterwerk Once upon a time in the west, maar ook aan The good, the bad and the ugly.

Beide films zijn een mooi voorbeeld van het genre dat in naslagwerken spaghettiwesterns worden genoemd. The Good, the bad and the ugly is de derde film van een trilogie. De eerste film is A fistfull of dollars en de tweede For a few dollars more met telkens Clint Eastwood in de hoofdrol als outlaw. Meteen ook de doorbraak voor Clint want daarvoor had hij maar bescheiden rolletjes. Mede door zijn uitstraling en doeltreffende blik werd deze trilogie een gigantisch succes. Ook voor Lee van Cleef was dit een opening naar succes en was de tijd aangebroken voor een golf van Europese westerns. Hier in deze fantastische film laat Leone zich van zijn beste kant zien : schitterende landschappen, prachtige close-ups, geweldige cinematografie, heerlijke duels en natuurlijk de legendarische wondermooie muziek van Ennio Morricone. Vooral Ecstasy of Gold is een juweeltje. Vandaag eindelijk eens in de bioscoop kunnen bewonderen en het was genieten. Als fan begin je dan de letten op leuke details en laat je je volledig onderdompelen door de magie van Sergio Leone. Opvallend is de heerlijke rol van Eli Wallach als de ugly die ik vroeger ook heel leuk vond, maar nu nog veel bepalender vind voor deze film. Hij zorgt voor een luchtige toon en dat kon je horen aan de mensen in de zaal. Overigens zelden bij begingeneriek en ook bij de film zelf in de bioscoop zo'n stilte meegemaakt in de bioscoop...zalig

Na A fistfull of dollars en For a few dollars more dan eindelijk The good, the Bad and the ugly aan de beurt en ik moet zeggen dat ik deze film nooit eerder gezien had. En helaas, ondanks enkele hele leuke en goede elementen, toch de conclusie dat de oude cinema en vooral Leone me niet in het bijzonder ligt.

Het gebruikelijke visitekaartje van grimmige koppen en al net zulke grimmige shoot outs, lange en verre shots en de herkenbare muziek komen voorbij. Een enorme en lonkende buit, rekeningen die open blijven staan en veel concurrentie, is het samengevatte plot in een interessant tijdsbeeld met de burgeroorlog op de achtergrond. Vooral Tuco en Blondie zijn druk elkaar de loef af te steken. Een aantal boeiende en grootste scènes komen voorbij zoals het slagveld met de dronken kapitein en vooral veel humor wanneer Tuco en Blondie het weer met elkaar aan de stok hebben. Vooral richting het einde wordt de toon steeds meer droog komisch.

Toch heb ik al het goede daarmee wel gezegd. Waar de vorige twee delen nog het voordeel hadden van een iets toegankelijker speeltijd verzand wat mij betreft deze film teveel in weer een shot op de ogen, en weer een lang tergend lange zwijgzame scene, als grote voorbeeld en iets dat dat simpelweg te lang duurt en derhalve niets meer toe voeg is de aanloop naar de finale tussen Tuco, Blondie en Angel Eyes. Men staat daar maar en staat daar maar eer er eindelijk wat gebeurt. Een ander zal zeggen dat de spanning fenomenaal wordt opgebouwd, ik vind slechts dat lengte dan zijn doel voorbij schiet en het eerder tot doel is een hele lange film te maken.

The good, the Bad and the Ugly is dan voor mij ook aardig een keer te zien, zekere een film van kwaliteit en een aantal iconische elementen, maar vooral een product waar ik niet gek veel mee heb.

Het zal allemaal wel, de status die deze film heeft, maar ik vond het grotendeels langdradig en saai. De film moet het vooral van een aantal individuele scènes hebben en de laatste 20 minuten die makkelijk het beste stuk van de film zijn, maar alles tussendoor vond ik echt nauwelijks interessant en ontzettend aanslepen. Het was waar ik al een beetje bang voor was; het hele tijd moeten kijken naar lelijke close-up gezichten, gedoe met revolvers, sigaren, stoffige vlakten, brakke nasynchronisatie en een script dat gewoon echt niet genoeg om het lijf heeft om 3 uur lang te blijven boeien. En dat allemaal op een slakkentempo.

Natuurlijk is het goed geschoten, aardig om te zien qua landschappen en shots en is vooral het bekende deuntje en de overige muziek erg mooi, maar dat maakt het maar ten dele goed. Alleen dat moment dat Tuco rondrent op dat kerkhof onder begeleiding van de muziek vond ik wel echt tof, maar vrijwel al het overige uit die drie uur is niet of nauwelijks beklijvend. De burgeroorlog op de achtergrond maakt het er gek genoeg ook totaal niet interessanter op.

Ik verdenk mensen ervan dat ze dit niet meer eerlijk kunnen of durven te beoordelen, want ik kan me bijna niet voorstellen dat zo'n breed publiek dit zo unaniem geweldig vindt (anders zou het niet zo'n hoge ranking hebben zowel hier als op IMBD), maar het zal wel aan mij liggen verder.

Een heel magere 3*, maar dat is vooral voor de style, niet voor de substance. De muziek zal ik nog weleens opzetten.

Ik vind dit ook één van de beste westerns ooit, de top 10 notering mag er zijn wat mij betreft. Een film die ook veel geeft om de personages die opgevoerd worden. Eastwood en Wallach waren goud waard als filmduo, en hun prestatie samen is bijzonder knap; Wallach maakt wat mij betreft de meeste indruk als de verraderlijke mexicaan voor wie je toch enige sympathie voelt. De scène met zijn broer in het klooster zorgt ervoor dat hij ook de enige is, die een (tragische) achtergrond meekrijgt.

Eastwood mag dan the Good zijn, wanneer hij Tuco in de woestijn achterlaat toont hij niet van zijn mooiste kant. Tuco zet hem dat lekker betaald met een wandelingetje in de woestijn, en ik denk dat "blondie" vindt dat hij deze straf wel verdient. Hij zoekt geen weerwraak en op het einde laat hij immers Tuco vrij en deelt de buit met hem . Zonder woorden te gebruiken weet je hoe de personages over elkaar denken. Nog zo'n moment was bij de brug die ze dynamiteerden. Wanneer ze elkaar de locaties van de buit verklappen is het Blondie die liegt en Tuco die de waarheid vertelt. Voor de rest ken ik veel betere films van Eastwood dan deze moet ik wel zeggen. Altijd leuk om hem te zien maar indruk maken deed hij niet echt.

Wat de Bad betreft, die speelt een minder belangrijke rol in de hele film en duikt slechts een paar keer op. Hij is de enige echte vijand en had hem graag wat meer gezien, want de bikkelharde Van Cleef past als gegoten. Uiteraard is de duel scène op het kerkhof een legendarisch stuk cinema, grandioos opgezet door Leone met de muziek van Morricone. Als dat geen kippenvelmoment is, dan weet ik het ook niet meer.

Toen ik nog jong was spraken we van cowboyfilms. Pief paf poef. Dit is zo'n film waar vele cowboys elkaar op spectaculaire wijze overhoop knallen. Infantiele verhaaltjes vol onwaarschijnlijkheden en met regelmatig ook nog eens abominabel acteerwerk. Toch is het wel een hele beroemde film. Het is een Sergio Leone film met beroemde muziek van Ennio Morricone. Al ken ik de muziek volgens mij vooral van bioscoopreclames van vroeger, waarschijnlijk van een sigarettenmerk. Was het Pall mall of Peter Stuivesant? Maar goed, Sergio was een regisseur die mooie filmbeelden aflevert. Trage landschapsshots. En hele kenmerkende close-ups van gezichten. Plus een paar hele bijzondere en knap gefilmde scenes. Die een film uit 1966 wel boven de rest laten uitsteken. Want zo oud is die film dus ook. En daarom is het toch een gedenkwaardige film en vind ik het leuk dat ik hem nu eindelijk eens gezien heb.

Een klassieker. Opnieuw bekeken omdat ik binnenkort naar Tabernas ga in Zuid Spanje om de studio's te bezoeken waar deze film is opgenomen. Mooie film om in de juiste sfeer te komen. Ondanks de cult status van deze film is het voor mij zeker niet Sergio Leone's beste film. De film is ontegenzeggelijk traag, bezit de 'standaard' Leone stijl zoals de landschap shots, lange shots waarin weinig wordt gesproken, close ups van gezichten etc. Ik heb de extended versie gezien van 179 minuten. Ik denk eerlijk gezegd dat 161 minuten ook wel genoeg was. Acteerwerk is goed, mits je het in de tijd plaatst (zwaar over-acted). Decors zijn ook prima, zeker als je bedenkt dat de film uit 1966 stamt. Maar ook hier: plaats het in de tijd want de scenes zijn op momenten te mooi opgemaakt en hebben duidelijk de look van een film set. Camera werk is zoals je van Leone kunt verwachten en de soundtrack is perfect en vormt inmiddels de norm voor een spaghetti western. De beeldkwaliteit is wisselend. Het trillen hebben ze niet helemaal kunnen wegnemen in de remastered versie, maar de ruis wel en de scherpte is prima op orde voor deze bejaarde film. Ik heb moderne film gezien met een slechtere beeldkwaliteit. Al met al een film die het zeker waard is te bekijken, ook nog anno 2022, maar realiseer je dat de film 56 jaar oud is en verwacht geen actiefilm maar een typische Leone spaghetti western en je zult niet teleurgesteld worden. Houd je niet van trage westerns? Sla deze dan beter over. Voor mij nog steeds bovengemiddeld en dat is best knap voor deze film op leeftijd. 3.5 sterren.

Tijdje niet gezien en ondanks hij onlangs op 4k is verschenen heb ik nog gewoon bekeken op een normale blu ray. Geen probleem want de film ziet er sowieso goed uit zowel qua kleur als detail. Geluid is meestal wel goed al zitten hier en daar wat gekke kanalen in alsof de microfoon ineens dichterbij is gezet. En dan de muziek. Je zou haast zeggen dat deze film bestaat uit muziek. De soundtrack is bekend geworden en werkelijk alles is uit de kast gehaald. De bekende deuntjes. De Shadows die ook nog langskomen; zo typisch western en de melancholische muziek tijdens de Burgeroorlog. Misschien is de muziek ook wel belangrijker geworden dan de film wie zal het zeggen.

De film verloopt traag tja western he. Bij sommige dialogen zat ik te denken aan Tarantino. Hij heeft hier vast inspiratie uit opgedaan. Vooral bij die eerste scene met Van Clee. Misschien is de leukste karakterrol wel van die Ugly. Nog 98 jaar geworden las ik. Van Clee is een gewetenloze moordenaar, die we vreemd genoeg niet zo vaak zien in deze film. Het gaat toch vooral om The Good en The Ugly. Overigens so Good is onze vriend Clint ook weer niet. The pay back vond ik dan ook een mooie.

De burgeroorlog komt ook voorbij. Dat maakt de film extra lang, maar verveeld daardoor niet. The Good The Bad and the Ugly is voor mij zeker niet de beste western, maar staat wel in de top 10.

Film 4,0

Beeld 4.0

Geluid 3.5

Soundtrack 5,0

Nadat ik de twee Once Upon A time films een halfje heb verlaagd (America naar 4,5*, West naar 4,0*) was het nu tijd voor deze film die me stiekem nog bij stond als toch wel de betere. En inderdaad, de film krijgt er een halfje bij en gaat naar 5,0*. Ik meen me zelfs te herinneren dat deze film (And For A Few Dollars More) een van de eerste dvd's was die ik kocht. Een film dus die ik al lang ken ook. En het werd een prachtig weerzien.

Alles is wel gezegd over de film. Uitstekend tempo waar Leone de perfectie benadert tussen tempo en traagheid (de film verveelt nooit en gaat maar door zonder stil te vallen ondanks vele stille momenten), goede opbouw, prachtige personages die elkaar echt aanvullen met een Wallach die enorm irritant had kunnen zijn maar precies de balans bewaart en de juiste snaar raakt. Richting het einde wordt de film ook emotioneler en steeds boeiender. Of dat nu het moment met de broer is, bij de brug met die kapitein of de stervende soldaat die en sigaret krijgt. Daar wordt de film menselijk.

Afspelend tegen een prachtige achtergrond van natuur en geschiedenis en ondersteund door magistrale muziek is dit echt een film om te beleven. 5,0*

Herzien, en ook hermeningd.

Dat dit derde deel verreweg het beste en meest epische is van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono mag geen verrassing heten. De opbouw naar de apotheose van dit derde deel, en ook de opbouw naar de apotheose in dit derde deel gaan hand in hand. Het verhaal neemt ons mee op een epische reis door de woestijn - met een roze parapluutje - naar de hel van de loopgravenoorlog, tot de militaire begraafplaats en het fraai aangelegde centrale plaveisel daarvan.

Net als in de vorige delen is de ontwikkeling van de stijl van Leone richting OUATITW duidelijk te volgen. De extreme close-ups die in dit deel toegevoegd worden, de rol van de muziek die sterker is dan ooit met vanzelf de shootout aan het einde met daarbij de ultiem epische melodie.

Daarmee haast de meest perfecte film ooit, ware het niet dat Leone hierna nog verder ging, en de lat nog een stuk hoger zou leggen. Toch is dit ook eigenlijk gewoon een onbetwistbaar meesterwerk. Niet op elk onderdeel op zich misschien, maar samengenomen klopt het allemaal zo goed dat er geen speld meer tussen te krijgen valt.

Kom er maar om, met alles wat nu geproduceerd wordt. Zit daar een film bij die over zestig jaar nog net zo relevant is als deze, en een die ik in mijn volgende reïncarnatie net zo graag elk jaar een keer of wat uit de kast haal?

Met deze kijkbeurt heeft het aantal keren dat ik deze film heb gezien de dubbele cijfers gehaald, maar op de een of andere manier blijft hij nog altijd onvoorstelbaar fris. Doordat ik er zo vertrouwd mee ben vergeet ik nog wel eens te letten op de perfectie van de details: de kleine nuances van decor, kostuums en rekwisieten (misschien niet historisch verantwoord of realistisch maar wel sfeer creërend), het formaat van het canvas culminerend in de loopgraven bij Branston Bridge, de geweldige trucs van het "recyclen" van de gevangene en hoe Tuco aan Blondie's sigaartjes zijn achterstand afmeet, de onvolprezen muziek, de kleine ontroerende momenten (met Pablo, met de kapitein en met de stervende soldaat) en de grotere gruwelijke momenten (het kamporkest, de chaos en de wetteloosheud van de oorlog, de slachting bij de rivier), de perfecte uitkomst van de laatste shoot-out, en de even perfecte "gepaste" oplossing van Blondie (en Leone) voor de slotscène. Bovenal blijft dit de film van Eli Wallach, van wie elk gebaartje, elke gelaatsuitdrukking en elke intonatie precies goed is – en dan de hilarische manier waarop hij bij de grote explosie dekking zoekt… Het zou me niet verbazen als deze film bij mij de twintig kijkbeurten ook nog wel gaat aantikken (als ik tijd van leven heb natuurlijk).