Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Uiteindelijk deze ook maar eens gezien aangezien ik aangenaam verrast was door C'era una Volta il West en het nog zo'n top 250-film is die ik nog moest zien. Mijn vooroordelen over westerns is nu compleet weg want ik heb weer behoorlijk genoten van dit wilde westen epos, al heeft deze film niet dezelfde indruk op mij gemaakt als C'era una Volta il West deed. Ik vond sommige scènes nogal overdreven langdradig, met name de shoot-out op het einde had enorm ingekort kunnen worden ook al is het bedoelt om spanning op te bouwen, bij mij werkte het eerder irritant. En zo zijn er nog tal van scènes waarbij ik het gevoel had dat men de film nodeloos aan het rekken was, jammer eigenlijk want dat kwam het verhaal niet altijd ten goede.

Op de cast is er dan weer helemaal niets aan te merken, want zowel Clint Eastwood als Lee Van Cleef als Eli Wallach speelden de sterren van de hemel als respectievelijk The Good, The Bad and The Ugly. Vooral Tuco (The Ugly) was een leuk personage dat voor een komische noot zorgde, ik heb echt genoten van hoe hij elke keer opnieuw alles op het spel zette om aan het goud te geraken. Verder denk ik dat geen enkele acteur de rol van Blondie (The Good) beter had kunnen neerzetten dan Clint Eastwood deed. Alleen het personage Angel Eyes (The Bad) vond ik maar matig uitgewerkt en weinig memorabel wat wel jammer is. Deze drie personages zorgden in elk geval voor een leuk vermakelijk western-verhaaltje. Maar zoals gezegd vond ik dit niet dezelfde impact hebben als C'era una Volta il West deed, dat komt omdat ik dat verhaal beter vond en omdat de soundtrack echt nog een stuk sterker is dan in Il Buono, il Brutto, il Cattivo, al kan ik over de soundtrack in deze film ook niets slecht zeggen.

Best aardig maar verder dan een 3.5 kom ik niet door de langdradigheid van het verhaal, en nog enkele minpuntjes.

3.5 sterren

Het was alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film zag, dus vandaag maar weer eens opgezet. Fantastische film, zelfs nog beter dan de eerste keer dat ik 'm zag. Eastwood is geweldig, heerlijke sfeer, prachtige cinematografie, geweldige locaties en verbluffend mooie muziek van Morricone. ''The Ecstasy of Gold'' blijft naast de ''Theme Song'' zelf echt prachtig.

Een minimaal verhaal, groots uitgewerkt. Veel actie, drama, humor en spektakel, ik heb (weer) genoten van dit meesterwerk van regisseur Sergio Leone. Oude stem van 4,5 verwijderd en hét halfje er bij op. Het viel me trouwens op dat Tuco een snuifje nam uit dat schelpenbakje van Bill Carson, dit doet Brad Pitt ook meermaals in Inglourious Basterds. Vraag me af wat dat precies is.

Ik ben best wel een fan van degelijke westerns. Spaghetti-westerns echter, zijn weer een heel ander verhaal. Een ander genre zelfs. The Good, the Bad and the Ugly is wellicht de beste spaghetti-western ooit gemaakt. Met een geweldig leuk verhaal overtuigd het na 3 uur meer dan genoeg.

Clint Eastwood steelt uiteraard de show, maar ook Lee Van Cleef en Eli Wallach zijn fantastisch. Sergio Leone heeft duidelijk goed begrepen waar spanningsopbouw om draait, de lange, trage shots doen mythisch aan en Clint Eastwood wordt gemanouvreerd in een heldenrol puur door de beelden. In veel traditionele westerns is dit minder aanwezig.

Gister dan eindelijk eens op groot scherm gezien. Wat is het toch een schitterende klassieker. Er is hier al genoeg gezegd over de beroemde muziek, de geweldige scènes en het goede spel van de acteurs, maar deze keer viel me ook vooral de humor en het verhaal op.

De pikzwarte humor is vaak briljant en perfect getimed, het ondersteunt het verhaal en zorgt dat het niet te zwaar wordt. Het verhaal had deze keer ook meer diepgang voor mij, vooral over het thema hebzucht. Dit inzicht kwam mede tot stand door de lezing voorafgaand aan de film, en doordat ik deze keer voor het eerst de extended cut zag.

Voor wie hem nog niet op groot scherm gezien heeft, wel fan is, en de kans er voor krijgt: DOEN!

En die 5.0* blijven stevig staan.

Terwijl miljoenen mensen in Amerika de première van mijn favoriete serie Lost kijken, lig ik op de bank, met The Good the Bad and the Ugly op mijn beeldscherm, het volume heel hoog en de noodlesoep heel heet. Best een aardig compromis dacht ik zo.

Voor de 2e keer bekeken:

Sergio Leone, een waar grootmeester, heeft een heel duidelijk leerproces doorgelopen met de Dollar-trilogie. Alhoewel ik Leone met For a Few Dollars More al torenhoog vond, is hij hier nóg nét even beter. Toch vind ik het verschil tussen FaFDM en tGtBatU bijna het vermelden niet waard. En dat is zeker geen minpunt, het betekend namelijk dat deze film ook nagenoeg perfect is!

Leone bewijst wederom de meester van kadrering, stills en close-ups te zijn. Ook zijn oog voor detail is absoluut geweldig! Filmtechnisch net zo kundig als Kubrick.

Clint is (samen met Bronson misschien) natuurlijk dé western-acteur, dat is een gegeven.

Van Cleef vind ik ook uitstekend in dit genre passen, wat een geweldige blik heeft die gast, en ook nog eens (niet geheel onbelangrijk) erg veel acteertalent.

Daarnaast zorgt Wallach voor een zeer aangename komische noot, en zet een personage neer die je gaat liefhebben.

De soundtrack, ach ja, moet ik daar echt nog iets over zeggen? Als ik Morricone een demi-God noem, dan denk dat ik het behoorlijk verwoord heb.

Zoals achter op mijn dvd staat: "the Good, the Bad and the Ugly is zonder meer de meest ambitieuze en invloedrijke western ooit gemaakt. Het is een ruig en onverbloemd avontuur, dat de toon van dit genre voor altijd heeft veranderd." en daar kan ik me heel goed bij neerleggen.

Na deze herziening: 4,5 ---> 5 sterren.

Tja, wat kan ik hier nog over zeggen..

Af en toe kom je zo'n film tegen die je leven een andere wending geeft, die plots als een soort hoeksteen dient bij het bekijken van andere films. Een film waarnaar je zo vaak refereert dat anderen je een klap voor je kop willen geven. Maar als het puntje bij paaltje komt, en je wil er iets zinnig over schrijven, schieten woorden tekort.

Het is een prent waarin alles klopt en alles samensmelt tot een van de mooiste gehelen op aarde. Een geweldige mix die je in een soort roes brengt en zorgt voor een enorm euforisch gevoel. Ik ken geen enkele andere film waarbij ik zoveel vreugde voel als bij deze.

Bedankt, iedereen die op de een of andere manier aan het maken van dit meesterwerk verbonden was.

The Good, the Bad and the Ugly is een hele mooie spaghetti-western en de beste van de drie films van Sergio Leone. Hoewel het verhaal niet echt belangrijk is, leidt het tot een mooie achtervolging en het thema hebzucht is ook boeiend. De muziek met de mooie landschappen en drie "mooie" hoofdrollen maken deze film tot een 5.

De western is mijn favoriete genre en "The Good, the Bad and the Ugly" is al enige tijd mijn favoriete film aller tijden. Gisteren had ik er weer eens zin in en ging ik de film voor de vierde keer in mijn leven zien. Aan de ene kant omdat ik zin had in iets heel goeds, maar aan de andere kant was ik ook benieuwd of de film zijn 1e plaats in mijn top 10 nog steeds waard was. Nou dat is de film zeker, want de herziening was fenomenaal. Heerlijk om dit alles weer eens gezien te hebben, en ik heb dan ook de volle speelduur zitten genieten.

Er is natuurlijk al veel geschreven over deze fenomenale western. Wat maakt deze film voor mij zo goed? Allereerst zijn dat de drie hoofdrolspelers. "The Good", gespeeld door Clint Eastwood, is een zeer fijn personage. Lekker zwijgzaam en mysterieus, maar op sommige momenten toch ook wel behoorlijk inhalig. Eastwood weet als geen ander hoe hij "Blondie" het beste neer kan zetten. Dan is er "The Bad", gespeeld door Lee van Cleef. The bad is duidelijk de hardste en gemeenste van de drie hoofdpersonages. Ook The Bad heeft zeker zijn mysterieuze kanten, wordt prima neergezet, maar had wat mij betreft nog iets meer aan bod mogen komen. Dan is er nog "The Ugly", gespeeld door Eli Wallach en wel op fenomenale wijze. Hoe goed Eastwood ook is, het is in deze film toch echt Eli Wallach, die met zijn soms geweldige streken en fenomenale humor in deze film de show steelt. Hij is een echte geldwolf, die alle trucs gebruikt om aan geld te komen en soms behoorlijk creatief is, maar soms zijn anderen net wat slimmer

Verder is er natuurlijk ook nog de fenomenale muziek met het alom bekende deuntje van Ennio Morricone. Morricone maakt eigenlijk altijd prima composities, maar in deze film overtreft hij zichzelf. Het bekende deuntje komt talloze keren voorbij, maar verveelt nooit. Sterker nog, iedere keer weet het de scène die zich op dat moment afspeelt te versterken. Dan is er natuurlijk ook nog regisseur Sergio Leone. Leone, alom geroemd om zijn mooie shots van uitgestrekte prairievlaktes en zijn bekende close-ups van de zwijgzame gezichten, waar de boodschap vaak op een duidelijke manier vanaf te lezen is. Ook hier brengt hij alles vaak op fenomenale wijze in beeld.

Dan is er tenslotte nog het moment van ''The Ecstasy of Gold'' tot en met het geweldige einde. De film kan tot dat moment al bijna niet beter, maar stevent vanaf dit moment echt naar buitenaards niveau en is wat mij betreft nog steeds het beste stukje cinema dat ik ooit heb mogen aanschouwen. Camera, muziek, acteerwerk en verhaal komen hier op fenomenale wijze samen in een einde dat zijn weerga niet kent!

Fenomenale film dus en wat mij betreft nog altijd de beste film allertijden. Zelden zo van een herziening genoten als deze en deze geweldige western staat nu echt rotsvast op de eerste plaats in mijn top 10.

5,0*, maar dat lijkt me logisch

Nadat ik een paar weken geleden mijn eerste western (C'era una Volta Il West) heb gekeken, die ik geweldig vond, vond ik dat het wel tijd werd om deze klassieker te kijken. Nou daar heb ik geen spijt van gekregen.

Ik vind het echt een prachtige film. De hoofdrolspelers worden in het begin allemaal even laten zien, waardoor je al veel meer over de personages zelf snapt. The good is nogal stil en mysterieus, The Bad is iemand die zich aan z'n woord houd en tegenover alles heel koel blijf en The Ugly is iemand die vrijwel alles voor geld zou willen doen. Doordat deze personages stuk voor stuk goed neergezet worden door de acteurs blijft deze film de hele tijd boeiend, ookal duurt de film best lang.

De muziek is ook werkelijk geweldig. Het deuntje komt zo vaak voorbij dat het wel een beetje begint te vervelen, maar toch is het echt een geniaal deuntje. Verder zijn er ook scenes waarin niet gepraat word, maar waarin toch duidelijk is wat er bedoelt word.
De laatste scene, waarin ze met z'n drieën tegenover elkaar staan, en waarin The Bad sterft, The Ugly alweer word opgehangen en The Good er met de helft van het geld vandoor gaat, vond ik echt geweldig.

5* voor deze prachtige film

Van het weekend op een groot scherm gezien (Noorder Bioscoop Rotterdam Ep. 1.0). Blijft toch wel een uitermate vermakelijke film. Op een groot scherm zijn de close-ups nog wel een stuk imponerender.

Deze film kon mij niet boeien. Nu moet ik wel zeggen dat western waarschijnlijk niet mij genre is. Alleen de muziek en af en toe het camerawerk vond ik mooi. Het acteerwerk was oké, maar zwijgen en stoer kijken lijkt mij niet bepaald de moeilijkste rol. Het verhaal was ook niet bijzonder en door de lange duur werdt hij voor mij te langdradig. De humor vond ik ook niet grappig, als het al grappig bedoeld was. Nee, helaas kon deze film mij niet boeien.

Helaas een stuk minder dan Once Upon A Time in the West. Niet dat dit nou een schande is, want dat is voor mij een perfecte film.

The Good, the Bad and the Ugly is alsnog een uitmuntende film die ondanks de gigantische speelduur toch enorm weet te fascineren. De hoofdsountrack is werkelijkwaar geniaal Wist heel lang niet dat die bij deze film hoorde. Wel vond ik de overige muziek toch een stuk minder dan Once Upon A Time in the West, die toch veel meer herkenbare/meesterlijke soundtracks bevat dan deze film, die het toch alleen heel erg moet hebben van het welbekende, fantastische deuntje.

De film zelf is wat minder mysterieus, bevat ook minder absolute sfeerveelden dan Once Upon A Time in the West. Er zat ook veel meer actie in, waardoor het heel erg bombastisch overkomt. Persoonlijk vind ik de absolute sfeersetting icm de geniale muziekscores leuker Leone's andere meesterwerk.

De cast is wel weer erg geniaal! Eastwood speelt hier 1 van zijn meest geniale rollen(al heeft hij er al een boel gespeeld). Heerlijk hoe serieus en humoristisch de beste man weer kan zijn.
Lee van Cleef is de ideale schurk en Eli Wallach speelt een heerlijke onnozele vent, die tegelijkertijd ook meedogenloos is.

Helaas hangt het verhaal her en der wel van toeval aan elkaar(bv. Eastwood die op het punt staat om vermoord te worden door Wallach en vervolgens gered wordt door een bombardement). Ook leek het vaak een eindeloos kat en muisspelletje waarbij iedereen de hele tijd op dezelfde manier de fout in ging.

Waar ik heel blij van werd was de eindscene op de begraafplaats, heerlijk sfeertje wordt er neergezet en de spanning was weer heerlijk voelbaar.

Zeer goede westerklassieker, alleen niet de beste voor mij. Die is (tot nu toe) weggelegd voor Once Upon A Time in the West.

Ruime 4*

The good, the Bad and the Ugly, hét meesterwerk onder de westerns. Haat, gierigheid, hebberigheid, alles wat er toendertijd mocht is te zien in deze epos van de geweldadige jaren uit het amerikaanse westen. Ondersteund door mooie, meeslepende muziek, prachtige fotografie van vergezichten en indrukwekkende inzoomshots van de gezichten van de hoofdrolspelers. vKleef, Wallach en Eastwood in 3 fantastische hoofdrollen, dan weer komisch, dan weer onverbiddelijk en dan weer melancholiek. Het is even in zit van een paar uurtjes, maar iedere keer als ik het weer doe blijf ik kijken tot de laatste seconde.

Blondie: One, two, three, four, five, and six. Six, the perfect number.
Angel Eyes: I thought three was the perfect number.
Blondie: I've got six more bullets in my gun.

Nou dit is dan mijn eerste western op aanrader van Chevy

Toen ik in de film zat, had ik het niet zo goed in de gaten, maar de dag erna wel; Wat een indrukwekkend film is dit. Er gebeurt zoveel. Er vinden vaak rolwisselingen plaats. Dan heeft Tuco het weer voor het zeggen, dan Blondie weer, dan Setenza. Hierdoor blijft de spanning lekker hoog. De lange stiltes en shots waarin niks gebeurd zijn ook meesterlijk gedaan. Je weet dat er iets gaat gebeuren, waarschijnlijk iets ergs. Je weet alleen niet wat en hoe. Ze laten je dus denken zonder iets te doen! Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer Setenza in de deur opening staat.

Er zaten een paar leuke terug komende dingen in de film, waardoor het herkenbaarder werd. Net zoals de quote: "There are two kinds of people in the world, my friend: ...". Natuurlijk ook het draaien van de revolver om Eastwoods vinger heen.

De muziek was echt super. Ik had de film nog nooit gezien, maar de oude western deuntjes kwamen me erg bekend voor. Zeker een plekje in mijn top 10. Desondanks de erg geniale stiltes in de film krijgt deze niet de allerhoogste plek, omdat ik toch wat meer hou van wat vlottere films. Dit heeft me er zeker aangezet om nog wat andere westerns te gaan kijken.

Heb hem gisteren kunnen bewonderen voor de zoveelste keer, dit maal de Extended Version op BluRay!

En ook deze keer vlogen de 179 minuten om. Deze film is zo sterk, dat ik achteraf niet kan vertellen welke scenes er uit zouden moeten voor de normale release van 161 minuten. Het is echt een avontuur om te zien, dat helemaal geen 1 vast verhaal hoeft te volgen.. Er gebeuren genoeg dingen die helemaal niets met het doel de schat te maken hebben, maar de film zeker aangenamer maken. Denk hierbij bijvoorbeeld aan die slag bij de Baton(?)bridge, schitterend!. Dit maakt deze film tot een waar epos.
Het laatste uur kan voor mij makkelijk in de top van beste film ooit gemaakt. De settings die hier worden gebruikt, kosten nog moeite worden gespaard om de kijker een verhaal te vertellen.. Het begint al met het dorpje dat onder vuur ligt van artillerie, echt alles is kapot. En inslaande granaten en de bijbehorende shootout ertussen, echt smullen. Maar dat is maar het begin. Leone neemt ons nog mee naar de frontlinie van de Burgeroorlog, waar er bergen sfeer aanwezig zover tot het oog kan reiken. De bijbehorende explosie van de ontploffende brug is echt een enorme klapper geweest, niks special effects, gewoon opblazen die hap!. Vanaf dit punt wist ik al dat dit een meesterwerk was, deze scene kan zich meten met Helm's Deep (LotR) en de opening van SPR.

De acteurs spelen hun rollen werkelijk fantastisch, Wallach en Van Cleef zijn echte ouderwetse klootzakken zoals ze weinig meer worden gemaakt! Ook Eastwood speelt sterk, maar voor mij stelen Van Cleef en Wallach toch echt de show. Vooral de kleine humoristische momentjes met Tuco vond ik leuk.

De allerlaatste shootout op het kerkhof is natuurlijk ook fenomenaal. In de scene waar The Ugly over het kerkhof rent op zoek naar het goud, ondersteunt door l'Estasi dell'Oro van Morricone, is echt geweldig. De camerastandpunten die Leone gebruikt zijn stuk voor stuk geweldig uitgekozen en van hoog niveau. De film krijg nog een van de beste afsluiters die ik mij kan heugen, als een hele vette dikke kers op een al heerlijke taart.

Zijn er dan minpuntjes? Eigenlijk was het enige dat mij stoorde dat de score niet altijd aansloot op de film. De soundtrack van TGTBTU is toch wel redelijk bombastisch op sommige momenten, waar er op het doek toch eigenlijk vrij weinig gebeurd. Ik herinner me bijvoorbeeld een scene waar Blondie en Tuco wegrijden op het paard, en dat onder een compleet orkest. Gelukig is de score wel wat gevarieerder dan in de andere 2 Dollarfilms, wat weer sterk is.

Ik kan niets anders dan die 3 uur durende meesterwerk de volle punten te geven. Chapeau!

Ik had me voorgenomen om in de vakantie mijn top 10 te herkijken. Nu is dat met slechts 2 films gelukt (The Holy Grail en Johnny Got His Gun). Ik vond toch dat ik met een dergelijk voornemen op z'n minst de nummer 1 moest herkijken. Op de valreep heb ik dat vandaag dus gedaan en niet zonder succes.

The Good, The Bad & The Ugly is één van de meest complete films die ik heb gezien. Het heeft alles wat ik in een film zoek: Drama, komedie, spanning en vooral overdonderende beelden. Daar bovenop doet men nog een wereldfame score (met de meest epische soundtrack) en je hebt een prachtige film.

Nu doet Leone er meer mee. De koning van de stillevens van de film weet het te presteren je 3 uur lang ademloos te laten kijken naar een verhaal wat in een half uur net zo goed gedaan had kunnen worden. Het begint al bij de openingsscène. Ik ken weinig regisseurs die het aan zouden durven om er zo'n lengte voor uit te trekken. De uitgerekte, droge vlaktes zijn hier uitermate geschikt voor en je kunt er niet omheen dat Leone gewoon subliem werk aflevert, betreffende de sfeer.

"We hebben nu een prachtige locatie en een leuk verhaal, wat nu?", zoiets dergelijks moet Leone gedacht hebben. De cast uiteraard. Nu weet ik niet of Leone dit epos al klaar had, voordat hij begon met de Dollartrilogie, want anders was de keuze voor Eastwood en Van Cleef gauw gemaakt. In tegenstelling tot Per Qualche Dollaro in Più zijn ze hier eens elkaars tegenpolen. Ik heb echter deze eerder gezien, dus ik weet niet hoe het is om een dergelijke overstap te ervaren. Andersom was het een leuke twist. Waarschijnlijk heeft Leone goed opgelet tijdens Wallach' carrière, want hij heeft hem perfect gecast. Voor sommigen is hij dé man, zo ver wil ik niet gaan, maar hij zorgt zeker voor de nodige humor in de film. Leone heeft hem gecast vanwege How the West Was Won, las ik, een film die nu dus op mijn verlanglijstje komt.

Als laatste had hij nog iemand nodig voor de score. Zijn eerdere twee samenwerkingen met 's werelds beste componist waren zo goed bevallen, dat hij de score weer in de handen legden van Morricone. Zwaar terecht overigens! Evenals bij de overige delen van de Dollartrilogie maakt de muziek van Morricone er een nog betere film van dan het al was. Zelden past de muziek zo goed bij de film. En nooit zaten beeld en geluid zo goed in elkaar. Eeuwige herhaling van de soundtrack? Morricone en Leone komen er mee weg. Sterker nog, het is een enorme pro. De soundtrack is zo sterk dat het van mij nog wel een paar keer meer erin had gemogen.

Maar wat te denken van het prachtige lied van de soldaten in het kamp. Het is ontroerend, prachtig en enorm aangrijpend. Luister zelf maar. Het komt op een perfect moment in de film en de contrast tussen beeld en geluid is af en toe niet te bevatten. Hoe kan zoiets nou met zulk geluid vertoond worden? Complementair is het enige woord dat past bij deze scène.

De score opzich staat al garant voor een aantal prachtige moment die je allesbehalve emotieloos doorkomt. Ik zou deze dan ook aan iedereen aanraden!

We hebben nu dus beeld, geluid, script en de cast. Wat maakt The Good, The Bad & The Ugly dan zo goed? Ik denk niet dat daar een duidelijk antwoord voor is. Het beste antwoord: realisme. Niks is geforceerd, er wordt niks overdreven, het is een zuiver meesterwerk. Het is geen ingewikkelde film, je kunt niet eeuwige discussiëren over eventuele complottheorieën, maar gewoon een hele simpele film. Een film die je moet voelen, die je moet beleven. De emoties die de hoofdpersonen vertonen zijn zuiver en oprecht. Alledrie zetten ze hun personage zonder enig foutje neer. Dat is uiteraard mede te danken aan Leone, perfectionist pur sang. Om even een voorbeeld daarvan te geven:

De scène waarin Clint het touw van Tuco door moet schieten is niet zonder slag of stoot verlopen. Wallach had al tegen Leone gezegd dat het paard zou schrikken als hij de knal zou horen van het knappende touw, maar Leone wilde daar niks van weten. Wallach kreeg echter gelijk en het paard schoot er vandoor, terwijl Wallach met zijn handen aan elkaar gebonden zat. Hij had zijn nek zo kunnen breken. Volgens Wallach (vertaald): "Het eerste wat Leone tegen mij zei was dat we de scène nog een keer over moesten doen". Met andere woorden, met een beetje pech, hadden wij dit meesterwerk nooit te zien gekregen hebben. Dat noem ik nog eens toewijding!

Eigenlijk wil ik deze recensie kritiekloos doorkomen, maar ik ontkom er niet aan. Het is echter geen kritiek op de film zelf, maar op de productie. Ik heb ditmaal de re-release gekeken en de extra scènes waren verschrikkelijk. Niet zozeer dat de scènes slecht waren, maar de voice-overs kwamen niet van de acteurs zelf. Eén of andere rare gast vond het blijkbaar geoorloofd een Lee van Cleef te laten spreken met iemands anders stem. Ook waren Clints en Eli's stem niet meer zoals ze vroeger waren, waardoor het lijkt alsof er iemand anders spreekt. Dit neemt echter niet weg dat het beeld prachtig is. Veel beter dan zo'n beetje elke film anno 2010. Wat een visueel feestje was dat zeg.

Als laatste wil ik nog één scène in het bijzonder noemen: de eindscène. Het is met stip gewoon de beste scène ooit. Het panoramashot met het overzicht afgewisseld met close-ups. De scène bevat zoveel spanning, dat is niet te beschrijven. Het soort spanning waar menig thriller nog een puntje aan kan zuigen. Prachtige muziek... de climax wordt opgebouwd... het wordt spannender en spannender... gebeurt er nou nog eens wat?... Oh, kom op, deze spanning wordt teveel!... Het is zo'n beetje mijn belevenis van deze scène de eerste maal. En sindsdien elke keer dat ik deze film kijk. Zelfs losstaand verliest deze scène nauwelijks kracht. Het is de ultieme climax...

...van de ultieme film.

ik heb dus nu net voor het eerst deze film gezien.en na de film stond er op dat dit de 2003 uitgebrachte 15 min extended versie was.

het viel me idd wel op dat er bepaalde teksten niet overeen kwam met de lip beweging maar dat is me niet opgevallen bij de 3 hoofdrol spelers.

goed nu een beetje over de film zelf. dit is een zeer goeie western die altijd maar beter en beter wordt.ik had eerst Per un Pugno di Dollari (1964) gezien en ik vond die niet echt goed daarom dat ik niet snel naar deze wilde kijken maar man was ik verkeerd.

ik heb me niet verveeld er zit goeie humor in,ik vond Eli Wallach echt schitterend die wat mij betreft ook de hoofdrol speelt in deze film.

de climax aan het einde was wat mij betreft één van de beste uit de film geschiedenis.

ik geef de film 4* na een nachtje slaapn zou het wel eens kunnen dat er een half * bij kan komen. we zullen zien.

Wat een film zeg.

De intro van de film is zo mooi, er wordt gewoon bijna niks gezegd en toch is het fascinerend om te zien. Acteren met alleen gezichtsuitdrukkingen is het moeilijkste wat er is voor een acteur, en de drie hoofdpersonen slagen hier allemaal in. Dat zie je vooral in de o zo mooie einde scene waar ik gewoon kippenvel van kreeg.

Eastwood heb ik helaas in mijn jeugd gemist, omdat mijn moeder geen fan van hem was, maar ik heb nu tijd zat om zijn films in te halen. In een korte tijd heb ik 4 films van hem gezien en ik geef ze allemaal een 4* of hoger. In deze film zat de beste man al op een top niveau en als je hem in Million Dollar Baby ziet dan is hij nooit van dat top niveau af gekomen. Hij speelt gewoon een stoere revolverheld die in elke scene ontzettend cool is.

Eli Wallach zet ook een uitstekende rol neer, het ene moment haat je hem en het andere moment wekt hij weer sympathie op en hoop je dat hij niet dood gaat. Ik vind zijn acteerwerk zo goed, er zijn maar weinig acteurs die zo goed met hun ogen kunnen acteren zijn gezichtsuitdrukkingen zijn echt genieten voor elke film liefhebber die van goed acteerwerk houd.

Lee van Cleef speelt ook een uber badguy hij is helemaal geknipt voor de rol en zet hem toch wel met charme neer.

Wat een heerlijke muziek ook. Ik vind dat die bijna net zo zwaar weegt in deze film als de acteurs. Het brengt de film zoveel sfeer en kracht bij. Ik had zo momenten dat ik echt ontroerd was door de muziek en ik moest af en toe echt een traantje weg pikken.

De film wordt in het hokje western gestopt, maar in werkelijkheid omvangt de film zoveel genre's dat je hem niet in een hokje kan stoppen. Als je ziet hoeveel dingen uit deze film ook wel niet zijn gejat dat is gewoon onvoorstelbaar. De film duurt 3 uur maar ik ben 3 uur betoverd geweest. Ik belande in een soort roes waar ik niet meer uit wilden ontsnappen.

Het verhaal is ook zo groots en ik hoef denk ik geen poging te doen om dat uit te werken want dat zal al wel vaker gedaan zijn.

Ik heb het meestal niet zo op top 250 films, maar ik heb in een korte tijd een aantal goede films gezien uit die lijst, met als hoogte punt deze film die bij mij binnenstroomt op de tweede plaats in mijn top tien. Echt een film die na iets meer als 40 jaar nog vlot mee kan met de films van nu en nog lang niet uit de tijd is.

Kortom een film die je haast niet kan omschrijven zo mooi, de muziek de acteurs de sfeerbeelden, het is eigenlijk gewoon een sprookje zo mooi, misschien dat deze na herzien de nummer 1 positie in mijn top 10 haalt, eerst maar eens de blueray versie kopen en dan weer heerlijk gaan genieten.

Dit weekend zowel The Good, The Bad and The Ugly gezien als Once Upon a Time in The West. Dit was mijn eerste aanraking met Westerns en mijn eerste film met Clint Eastwood. Verder kende ik niks van het verhaal of de film, alleen de geweldige muziek van Morricone. De enige reden dat ik de films in huis had gehaald was vanwege de hoge waarderingen.

Maar wat een film. Nooit gedacht dat een film van 3 uur lang mij zo kon boeien. Het begint al met de opening credits, normaal zou zoiets niet interessant zijn om te kijken, maar in dit geval zijn ze gewoon geniaal. Net zoals het daarop introduceren van de hoofdpersonages waarin gelijk hun karaktertrekken naar voren komen. Geweldig hoe Tuco uit het raam springt, het beeld stil blijft staan en het daarna weer verdergaat.

Het verhaal zelf is voor mij gewoon een grote opmaat voor de climax op het kerkhof. Maar wat een opmaat. Het verhaal is langzaam, maar wordt wel tot in de perfectie uitgevoerd en verveelt geen moment. Om een beeld te schetsen, de beschrijving die Moviemeter geeft van deze film is eigenlijk heel de opmaat van de film (in grote lijnen natuurlijk). De negen zinnen die hierboven staan duren in principe gewoon anderhalf uur. Knap dat een regisseur dat kan zonder dat de aandacht van de kijker verslapt. De daaropvolgende Climax is misschien wel een van de beste scenes uit heel de filmgeschiedenis. Leuk dat wanneer Tuco denk dat hij Blondie heeft af weten te schudden, Blondie allang op hem stond te wachten en zelfs tijd had om zich om te kleden.

Ook visueel was de film geweldig: Extreme close-ups, beweging van de camera (bijvoorbeeld door de ogen van iemand gezien) en ongebruikelijke camerapunten. Verder was de muziek perfect afgestemd op het beeld: Bijvoorbeeld het moment wanneer Tuco een sigarenpeuk van Blondie vind, Gelijk een supersnelle close-up met een uitspatting in de muziek. Grappig ook dat Tuco die peuk vervolgens nog zelf oprookt.

Tenslotte maak je toch, hoewel je het niet wilt, een vergelijking met Once... The West. Hoewel ook die film een geweldige openings- en eindscene kent, kon deze mij niet zo veel boeien als The Good.. Voor mijn gevoel kwam het middendeel van de film mij veel te rommelig over en kon mijn aandacht niet vasthouden. Dit hoewel de film audiovisueel en qua acteerprestaties ook zeer goed te doen was.

Conclusie: Een Meesterwerk: Gelijk in mijn Top 10 geplaatst. Nu op naar de andere delen in de dollar-triologie, alhoewel ik ben bang dat die nooit zo goed kunnen worden als deze.

Uiteindelijk!

Na een wachttijd van 18 jaar heb ik hem uiteindelijk gezien en ziezo mijn ervaring met één van de weinige spaghettiwesterns die ik tot nu toe heb gezien.
Ik had al een tijd de neiging om de film te gaan bekijken maar vanwege het een lange zit is van 3 uur (179 minuten versie bekeken) Heb ik het maar toch uiteindelijk gedaan en het was ook de moeite waard.


Wat mij allereerst opviel tijdens de film is het feit dat het de hele tijd een soort spanning weergeeft wat je niet kunt beschrijven, ik had hetzelfde met 'There Will Blood' en hier had ik hetzelfde. Misschien is het de setting die de spanning weergeeft maar praktisch alle westerns die ik had gezien hebben zo een spanning.
Een van de meest sterke intro's ooit gezien in een film, qua visueel vlak en ook dat de eerste 5 minuten niemand een woord zegt, maar alleen dankzij de spanning die rond heerst en de bepaalde blikken die Lee van Cleef weergaf zag je ook dat je niet met hem moest 'fucken'.


Geweldige acteerprestaties van Lee van Cleef en vooral Eli Wallach, ik had nooit verwacht van een Amerikaan die zo geweldig een Mexicaan kon spelen, zelfs als je accenten echt door kent en vooral de taal beheerst zou je nog geloven dat het een Mexicaan geweest zou zijn.
Clint zelf acteerde ook goed maar ik had het gevoel dat hij op automatische piloot stond en meer moest hebben van blik op bepaalde momenten,degene die het meest zei in de film was dan ook Eli Wallach met voorsprong en ik vond dan ook dat hij de beste van de trio was in mijn ogen.

Geweldige soundtrack die tijdens de hele film afspeelt, op minieme wijze wordt je toch overdonderd, het allerberoemde deuntje dat als iemand niet kent onder een steen heeft geleefd de voorbije 45 jaar...
Het feit dat deze film 45 jaar en reeds ouder aan het worden is en nog steeds de meeste films overstijgt in visueel en acteervlak zegt dat je oudjes niet moet onderschatten.
Vooral sommige shots,hoe die gewoon opgenomen zijn geeft je een blik van waardering dat ze in de 60's ook echt goeie films konden maken.

Wat ik nogal prachtig vond in de hele film is het feit de relatie tussen Tuco en Blondie..een echte love/hate relation, ik denk ook mede dat deze film de standard heeft gelegd voor andere films want ik kan mij geen betere voorbeeld geven...Hoe ze zodanig elkaar dood willen maar toch niet kunnen omdat ze elkaar nodig hebben..Het een moment staat Blondie opgeknoopt in een strop bijna dood te gaan en even later overkomt Tuco bijna hetzelfde maar toch dan weer niet doorgaat. Het is bijna cynisch om zo voor te stellen.


Conclusie;

Geweldige prent die het zand des tijd doorstaat en pakweg over 30 jaar nog steeds op visueel en acteervlak een van de grondleggers zal zijn.
Over 30 jaar zal iedereen nog steeds het deuntje kennen en ook iedereen zal Clint kennen van spaghetti en vooral deze film zal het meest gezegd worden alhoewel voor mij Eli Wallach voor mij de show steelde met grote voorsprong =)

5/5* En beland op nummer 10 ipv Lock Stock and 2 Smoking Barrels

Hoewel Once Upon a Time in the West al lange tijd tot m'n favoriete films hoort, heeft het lang geduurd voor ik deze zag. Nu was het eindelijk zover, en nog op een groot scherm ook. Ik had niet verwacht dat deze zo zou verschillen van Once Upon a Time. Die film herinner ik me toch als een meeslepend epos, met een meer universeel verhaal en een mooie, tragische sfeer. Dit is meer een avonturenfilm, met een simpel verhaal en personages die vaak veel van kwajongens weg hebben - het deed me af en toe aan The Great Escape denken. Het is een geweldige prestatie dat de film vrijwel de gehele speelduur onderhoudend blijft, gedreven door drie onvergetelijke personages in een groot aantal fantastische scènes. Erg mooi.

3,5*

Aardige western.

Alleen jammer genoeg niet zo heel spectaculair.

Once apon a time in the west vind ik geweldig en meerdere gekeken en vaak nog de soundtrack ervan geluisterd. Dit vind ik maar een langdradige zit en lang niet zo episch als Once Upon a Time.

Combinatie van muziek, sfeer en beelden vind ik 10 keer beter daarin. Gelukkig houd Segio Leone de sfeer er wel goed in met deze film en dat is meteen het grootste pluspunt. Het verhaal kan me niet bekoren en er waren teveel onwaarschijnlijkheden en toevalligheden die maar plaatsvinden. Ontsnapping hier, ontsnapping daar, aantal keren dat the ugly, the good onder schot hield en dat er weer wat gebeurd. Persoonlijk vind ik de film nogal flauw en de reeds gebeurtenissen onsamenhangend en niet interessant. De film kan me ook niet de hele speelduur boeien net zoals die burgeroorlog die er in momenten in voor komt.

Erg jammer want dit was mijn 1000e stem en had gehoopt om een 5 uit te delen.

Maar toch wel genoten van dit uitgerekt ontspannen western avontuur. De sfeer is weer geweldig en je kan de zon voelen branden en de zand proeven. Clint Eastwood speelt geweldig met zijn samengeknepen ogen en het eind duel is ook weer geweldig.

Maar al bij al kan het niet tippen aan Once Apon a Time in the west waar ik eigenlijk alles wel beter aan vind. Wat ik nog wel moet zeggen is wat een spektakel moet dit geweest zijn in 1966.

3.5

Duurde een tijdje voordat ik deze eindelijk heb gekeken, maar het was wel de moeite waard. De klassieke intro-tune van Morricone kende ik uiteraard wel. Het verhaal was echter ook zeker de moeite waard. Clint Eastwood en Lee van Cleef acteerden wederom uitstekend.

Moet af en toe wel nog even wennen aan het lage tempo in dit soort films, maar zeker de moeite waard.

4*

Nou nou, dat waren 3 behoorlijk lange uren.

Mannen met hoedjes, mannen op paarden... mannen met hoedjes die rijden op paarden. Ah de western, een setting waar ik vrij snel slaperige ogen van krijg. Na mijn positieve ervaringen met genre cross-overs (The Good the Bad and the Weird bijv.) toch maar eens de stap ondernomen om het langer dan 15minuten vol te houden met een 'échte' western. Met mijn gedachte op 0, mijn lijf op slaapstand maar met de ogen wijd open, liet ik alle populaire riedeltjes en stoer kijkende mannekes lekker op me af komen.

Het eerst uur was wel oké doorheen te komen, viel niet mee...viel niet tegen, een beetje 'meh'. Vrij onwennig nog, niet geheel naar wens iig. Maar dat wist ik van tevoren al. Ik ben heel erg audiovisueel ingesteld, vooral de dynamische cinema vind ik schitterend. Dat ik daarvoor niet naar dit soort westerns hoef te zoeken, wist ik. Met die gedachte in het achterhoofd is het alsnog behoorlijk tegengevallen, Leone heeft mij gewoon te weinig te vertellen met de beelden an sich.

Dat ik geen waarde hecht aan verhaal, komt misschien ook wel goed uit. Want erg geboeid blijf ik niet kijken wanneer het er op deze manier uitziet. Het brengt geen sfeer op me over, evenals de personages die gewoon zo afstandelijk blijven op deze manier. Niet letterlijk, want de close-ups liegen er niet om, hun gezicht zul je niet snel vergeten.. Nu ik toch inhaak op de personages, volgt de volgende teleurstelling eigenlijk. Zo was ik best benieuwd naar Eastwood, maar die levert een weinig memorabele prestatie af. Misschien vat ik het niet, maar hij is niet stoer, hij is niet sympathiek, hij straalt niets uit en zijn delivery is ook benedenmaats.

Nu ben ik geen zeikstraal wanneer het komt op acteerwerk, sterker nog, op de momenten dat het 'belachelijk' wordt, geniet ik het meest. Zo was er een moment waar een mevrouw van het paard werd gesodemieterd, waarna ze opkrabbelt en haar zin pas schreeuwt wanneer de camera in haar gezicht is gekomen, onnatuurlijke respons als gevolg..heerlijk! Maar ook aan het begin, waar the bad een bordje met drek op aan het eten is, en dan toch zo stoer erbij probeert te kijken. Doe dat wat meer. Ook het moment na dat slachtveld, wanneer de 'good' en de 'ugly' samen lopen en iemand tegenkomen die ligt te sterven, de melodramatische blik van de stervende en de down to earth houding van Eastwood vullen elkaar hier juist wel leuk aan, maar dat zag ik te weinig gebeuren. Het merendeel van de conversaties en interactie met de personages was te nihil om mij te boeien.

De meeste moment wordt overigens vaak te niet gedaan door de over aanwezige soundtrack.

Erg in your face, in plaats van een ondersteunende functie dient het te vaak als leidende 'emotie' die de acteurs of regie zelf niet uit weten te beelden. Ik genoot uiteindelijk meer van de stiltes, waar enkele statische shots toch nog leuk uit de verf kwamen. Het stuk waar the ugly over de begraafplaats rent (tegen het einde) was wel erg mooi, iemand enig idee welk specifiek nummer hier onderstond?

Al met al was dit een ongelukkige duik in het genre. Ik laat Leone even liggen, maar ga wel wat andere regisseurs nog een kans bieden. Iets te doods en te ver van mijn stijl af om er echt in te kunnen komen, en dat lijkt me wel funest voor de beleving. Ook ge-wel-dig dat ik de extended versie heb gezien, duurde nog eens 18minuten langer

Ik heb me de afgelopen 2 dagen gewaagd aan een herziening van de trilogie en verbaas eigenlijk mezelf dat ik 'For a few dollars more' de beste van de 3 vind.

Ik zie 'The Good, The Bad and The Ugly' nu voor de 3e keer en kom steeds weer uit op 4 sterren.
Allereerst wil ik zeggen dat ik het acteerwerk van de 3 hoofdrolspelers prima vind, met Tuco als uitschieter. Leuke rol als 'de Gemene', maar hij krijgt het voor mekaar dat je medelijden met hem krijgt op een gegeven moment.
Zoveel pech kan alleen hem ten deel vallen, maar aan de andere kant vraagt hij er natuurlijk ook zelf om.

Het verhaal vond ik hier en daar langdradig.
De film begint sterk met de introductie van de 3, maar na verloop van tijd, zeker na de eerste kennismaking met het leger wordt het wat saaier.
Ook de 2e keer dat ze het leger tegenkomen en de brug opblazen verslapte mijn aandacht iets.

Natuurlijk eindigt de film geweldig, met het duel maar een verhoging van de score zit er niet in.
De voor mij iets te lange speelduur waardoor het wat saaier wordt sommige gedeelten bepaalt voor mij dat voor nu 4* genoeg is.
Ondanks weer een prachtige soundtrack van Morricone (al vond ik die in For a few dollars more beter), en dat ik het een hele goede film vind moet deze het 2e deel van de trilogie voor laten gaan.
Geen schande lijkt me..

wat een prachtige film!

ik begon met niet al te hoge verwachtingen aangezien het ontzettend oude plaatsje op de achterkant van de dvd waarop het net lijkt of het een toneel voorstelling is. De film had me al vanaf begin te pakken en had een geweldige sfeer die hij de hele film lang niet verloor.

echt genoten van het begindat hij het touw doorschiet, eigenlijk kan dit niet want je stikt niet maar je sterft door de klap op je nek waardoor die breekt. Nouja blijft een topper

de woestijnscène was voor mij wel iets te langdradig

die eindschootout is gewoon echt geweldig


echt een super film 5*

The Good, the Bad and the Ugly is mijn favoriete film aller tijden. De Western heeft voor mij bovendien altijd al iets speciaals gehad. De combinatie van sfeer, landschappen en de ruige cowboys maken dit genre tot iets unieks in de filmwereld. Het genre waarin The Good, the Bad and the Ugly het absolute meesterwerk aller tijden is. Gisteren heb ik hem voor de zoveelste keer bekeken en ik moet zeggen dat deze film net als wijn is. Ik vind hem met de jaren nog beter worden.

Maar wat maakt The Good, the Bad and the Ugly nu zo prachtig? Ten eerste heb je natuurlijk de 3 schitterende hoofdrolspelers. “The Good” wordt gespeeld door Clint Eastwood, die een fenomenale vertolking neerzet. Hij is zwijgzaam en mysterieus, maar vooral een erg cool personage. Samen met For a Few Dollars More was dit toch duidelijk zijn beste rol ooit. Dan heb je nog “Tuco” of “The Ugly”, die gespeeld wordt door Eli Wallach. Hij is de grootste schurk van de 3 en duidelijk een grote geldwolf, maar ook de grappigste van de hele bende. Elke gelegenheid is goed voor hem om wat extra’s mee te graaien. Hij en Clint Eastwood zijn duidelijk de mannen waar de film rond draait, meer dan “The Bad”, die gespeeld wordt door Lee Van Cleef. Hij wordt niet zo vaak uitgespeeld als de andere 2, maar desondanks doet Van Cleef het erg goed.

Daarnaast heb je het verhaal dat prachtig in elkaar zit. De 3 personen vernemen het nieuws over een gestolen geldkist van 200.000 Dollar, maar geen een van hen weet exact waar de kist ligt. Tuco weet de naam van het kerkhof en Blondie de naam van het graf. Ze worden gedwongen om samen te werken, terwijl ze elkaars bloed wel kunnen drinken en ook “Angel Eyes” ligt nog altijd op de loer. Wat ik erg mooi vind is de haat/ vriendschaps – relatie tussen Blondie en Tuco. Op het ene moment laat Tuco zijn “maat” creperen in de blakende zon en op het andere moment is hij erg bezorgd over hem.

The Good, The Bad and The Ugly is een ware aaneenschakeling van memorabele scènes. Blondie en Tuco die onder 1 hoedje spelen bij de ophangingen van Tuco en daarna een fikse som opstrijken, de vreselijke marteling die Blondie moet ondergaan in de hete woestijn en de ontploffing op de brug. Stuk voor stuk zijn het fantastische scènes die lang in mijn geheugen zullen blijven. En juist wanneer je denkt dat de film de perfectie heeft nagestreefd, moet het slotstuk op het kerkhof nog komen. De film stevent af op een weergaloze climax, ondersteunt met “The Ecstasy of Gold” dat voor een enorm kippenvelmoment zorgt. De shootout is voor mij het mooiste stukje cinema ooit gemaakt, dat de film naar een nog hoger niveau tilt. De snelle camerabeweging, de close-ups van de nerveuze blikken, de prachtige muziek en de geweldige ontknoping maken van deze scène een fenomenale afsluiter.

Ook op visueel vlak is The Good, The Bad and The Ugly een adembenemend kijkstuk. De prachtige shots van de wijd uitgestrekte landschappen en natuurlijk de close-ups, die meer zeggen dan woorden. Sergio Leone is werkelijk een genie in dit genre.

Ten slotte is er natuurlijk de fenomenale muziek van Ennio Morricone. Met het alom bekende deuntje weet hij de film nog meer kracht en sfeer bij te brengen. Normaal gezien let ik niet vaak op de muziek, maar Morricone’s muziek is gewoon niet weg te denken uit deze fenomenale Western.

5* voor het grootste meesterwerk dat ik ooit heb mogen aanschouwen.

Gisteren nog eens na een heel lange tijd gezien. Lange zit, maar wel een mooie. Normaal ben ik niet zo van de Western-films, maar deze en Once upon a Time in the West zijn toch wel mijn favorieten. Als is het ook een behoorlijke tijd geleden dat ik die heb gezien, maar ik zie dat ik hem op 5* had staan destijds. Hoewel het lijkt alsof ik deze iets vermakelijker vond, maar ik kan het mis hebben. De film kent een erg aangename sfeer, en prachtig acteerwerk van natuurlijk Clint Eastwood. De film is lekker oud, maar kan nog perfect mee in deze tijd. Uiteraard waren de effecten nog niet echt geweldig, maar juist dat is wel leuk om te zien. De film duurde dus best lang, maar was daardoor zeker niet vervelend. En dat is knap (zeker voor mij, als het om het genre gaat.) Het verhaal is best leuk en het geheel is zeer aangenaam. Er had misschien een klein beetje meer actie in gemogen, maar de film kan ook prima zonder. En een bijzonder einde, dat ik niet zag aankomen. Daarbij is ook de muziek erg mooi. Echt een klassieker! Een aanrader dus!

4,5*

Episch.

Gisteravond de 3e keer dat ik deze klassieker zag. De vorige keer was reeds een jaar geleden, dus stak ik gisteren de haard aan, plofte ik me in de zetel en genoot met een zakje chips en een fles Ice-Tea van dit wonder.

Met een 3e kijkbeurt komt alles nog beter tot z'n recht. Het verhaal kende ik dus al, maar toch let je steeds op iets anders.
Na de legendarische kennismaking met the Good, the Bad en the Ugly, wordt het verhaal ingezet. Het is echter nadat Blondie en Tuco uit de woestijn zijn dat het écht meeslepend wordt. Dat komt door de verweving met de Burgeroorlog (iets wat me sowieso al ontzettend interesseert). Waar ik vroeger dit monument eerder als een wat luchtigere western zag, kwam nu de zinloosheid en het drama van de oorlog erg goed over. Scènes als de kapitein aan de brug die sterft en aan de gewonde soldaat die sterft na een trekje van Blondie's sigaar kwamen erg echt over.
Die scène betekent ook de inleiding van de beste scène ooit gemaakt, namelijk de grafscène. Of dat nog niet genoeg is, krijgen we nog de meest epische shoot-out ooit voorgeschoteld.
Het gevoel dat ik - zelfs bij een 3e kijkbeurt - had, is onbeschrijflijk. Puur genieten.

Clint Eastwood speelt de beste rol uit z'n carrière. Ook Lee Van Cleef schittert weer - dit keer in de rol van slechterik. Beiden worden echter overvleugeld door Eli Wallach. Wat een rol zet die man toch neer. Hij ís zijn rol, hij ís Tuco. Al z'n tics, z'n gezichtsuitdrukkingen, ... Heerlijk. Wat mij betreft is dit één van beste personages ooit vertolkt.

Nog zo'n geweldig pluspunt is de muziek van Ennio Morricone. Niet alleen de soundtrack, maar ook de muziek tijdens Burgeroorlog-scènes is schitterend. Wat echter z'n beste stuk blijft, is het geweldige 'The Ecstasy of Gold'. De opbouw van dat lied is hemels.
Sergio Leone regisseert top. Zijn acteurs zijn op topniveau, zijn aankleding en kostumering zijn perfect, maar ook hijzelf laat geen steek vallen. Als ik zou beginnen tellen hoeveel prachtige beelden en camerastandpunten hij in deze film stopte, zou ik al snel de tel kwijt raken.

Ik zeg het nogmaals: woorden schieten me tekort om het gevoel dat ik bij deze klassieker heb te beschrijven. Voor mij is dit de beste film ooit gemaakt. Puur genieten.

5

Schitterende film. Ik heb vooral genoten van Tuco. Een echte aanrader, zelfs voor mensen die het niet zo voor Westerns hebben.