The Green Mile (1999)

Twee gevangenis films trokken de aandacht in de 90-er jaren, en werden instant klassiekers. The Shawshank Redemption is de ene, The Green Mile de ander. Beide (van regisseur Darabont) steengoed, hoewel laatstgenoemde vanwege z'n Christus allegorie net een laag meer te bieden heeft, zonder dat niet-gelovigen dat nu meteen duimendik opgediend krijgen. De 90-er jaren waren Hanks' golden years. Na Forrest Gump, Philadelphia en Saving Private Ryan is dit zijn vierde 'grote film' (Sleepless In Seattle erbij?). The Green Mile is een getuigenis van de vertelkunde van Stephen King. John Coffey als de man met healing power die nu eenmaal moet sterven is één, maar cipier Paul (Hanks) als de man die generaties overleeft om mensen het verhaal van Coffey te vertellen is een vondst van jewelste. Alleen... je krijgt de indruk dat als Coffey cipier Paul bij de hand grijpt om door te geven wat Wild Bill had gedaan, dat Hanks er ff niet alles in kan leggen. En wat ie er in legt, overtuigt niet helemaal. Ben dan ff een kniesoor in een wat mij betreft 5 sterren film.

Niet duimendik opgediend? Ik vond het allemaal weinig subtiel gedaan eigenlijk: de underdog die lijdt en zichzelf opoffert voor de schuld van anderen... pfoe!

Zeker geen slechte film met onder andere een glansrol van Tom Hanks, wat een schitterende en veelzijdige acteur is dit toch! De rol van de zwarte gevangene Coffey wordt prima geacteerd door Duncan maar het is net die rol als een soort nieuwe Jezus die er teveel aan is voor mij en het totaalbeeld een beetje in elkaar doet storten. Daarom geen 5 maar wel 4 sterren. Goede maar zeker geen buitengewone film die naar mijn aanvoelen veel te hoog gequoteerd staat

Al een paar keer gezien en de film blijft me keer op keer raken, 5*

Verrassend sterke Stephen King-verfilming, die ik heel lang vermeden heb vanwege zijn oudere broer The Shawshank Redemption die ik tien keer niets vond. Maar dit is toch echt veel beter. Zat er vanaf het begin goed in en heb me geen moment verveeld. Behoort duidelijk tot de betere typische Hollywoodfilms. Die typisch eigenaardige Stephen King-toon en sfeer worden al vanaf de eerste minuut zeer goed neergezet, en dat blijft de hele film constant, waardoor het ook geen moment inzakt. Hoewel ik geen bezwaar had gehad tegen een kortere uitwerking, waren het 190 hele sterke minuten.

Gisteravond herzien. Score met half punt verlaagd. Goodies and baddies zijn te dik neergezet, oversentimenteel en vooral te lang. De film schuurt niet, hij brengt me geen moment tot enige overpeinzing.

Mooie film. Erg zielig. Prachtig verhaal. Goede acteurs waaronder Tom Hanks.

Top film!

Mooie film. Absoluut. Maar of hij op drie moet staan in de top250, dat weet ik niet. Maar dat komt ook omdat ik de film pas dit jaar heb gezien. Misschien was m'n waardering hoger geweest als ik 'm 15 jaar geleden in z'n geheel had gezien. Se7en vond ik namelijk ook al geen topper (ook dit jaar voor het eerst gezien), terwijl dat voor die tijd wel echt een indrukwekkende film moet zijn geweest.

Toen The green mile op canal+ kwam, was ik negen en mocht ik een bepaalde scène niet zien en heb ik de rest vervolgens ook niet gezien. Die scenes met de muis zijn me wel altijd bijgebleven.

Ik vond de film nu wel erg langdradig en erg cliché. Maar het verhaal was goed en ik stoor me meestal niet heel erg aan clichés of over the top-scenes.

The Green Mile is een film om in te kaderen. Het boek van Stephen King is fantastisch verfilmd. Deze film staat verdiend in de top 10. Het verhaal is origineel; het acteren is verbluffend goed en de soundtrack is meeslepend.

Oké, de film is lang, toegegeven. Tijdens het kijken had ik totaal niet door de het allemaal een flashback was. Want Paul Edgecomb kijkt terug naar het jaar 1935. Hij was cipier bij de tot dood veroordeelde gevangenen. En toen had hij een geweldige urineweginfectie. Wanneer John Coffey in zijn gevangenis komt, lijkt er niets ongewoons aan hem. Ondanks zijn reusachtige gestalte en gele tanden is John zwakbegaafd en bijna kinderlijk. Hij is zelfs bang in het donker (wat overigens goed geacteerd is. Je denkt namelijk dat Duncan echt bang is in het donker). Hij komt laat ten tonele. Frank Darabont laat eerst de andere gevangen zien, waaronder Eduard "Del" Delacroix. Je krijgt toch sympathie voor deze man, terwijl je weet dat hij een erge misdaad begaan heeft. Door heel de film kom je niet te weten wat hij gedaan heeft. Dat vind ik zeer goed.

Een onverwachte hoofdrol is misschien wel voor de muis, mr. Jingles. Dit beestje speelt wel een heel belangrijke rol in het verhaal.

Ik vind Duncan en Hutchison, spelend als Percy Wetmore, de beste acteerprestaties van de hele film. Wat niet wil zeggen dat de rest het slecht heeft gedaan. Elke acteur/actrice deed alles vol overgave, zodat elk personage en elke emotie realistisch werd neergezet.
Hutchison was naar mijn mening toch de beste acteur. Hij kon een zeer irriterend,arrogant en verwend ventje spelen. Maar Percy was op sommige momenten ook doodsbang en lichtelijk gestoord. Zoveel emoties voor 1 acteur, subliem!

Dat John Coffey uiteindelijk onschuldig bleek, was niet zo verrassend. Maar dat de dader Wild Bill was! How! Die zag ik echt niet aankomen. Een onverwachte wending aan het verhaal. Dat heb ik graag.

Al bij al is The Green Mile een lange, maar vooral geen saaie film. Ik ga hem nog veel meer zien in mijn leven.

Een dik verdiende 5.0!

Ondanks dat de gebeurtenissen in de film niet super spectaculair zijn, heeft hij toch een geweldige sfeer om zich heen hangen waardoor je de hele film van begin tot eind kan en wil blijven volgen. Het einde is ronduit tragisch te noemen. Toch wil ik ook benadrukken dat het acteerwerk in deze film van zo'n hoog niveau is, dat deze wat mij betreft in de top 3 staat qua acteerprestaties, ronduit ge-wel-dig.

Ik heb deze film onlangs gezien,echt n film die je niet gouw vergeet

Superfilm!

Ook maar weer eens herzien. Toen ik jong was vond ik deze film nogal indrukwekkend vanwege het magisch realisme in de verhaallijn. Van die verwondering is nu maar weinig overgebleven.

Visueel gortdroog, en qua personages heel erg zwart/wit. Het moge duidelijk zijn, je bent of goed of slecht, wat natuurlijk behoorlijk effectief is, maar na wat meer films gezien te hebben werkt dit effectbejag gewoon wat minder bij me. Het is te makkelijk. Ik kan me ook niet vinden in de conclusie van één van de personages dat er zoveel slechte mensen zijn. Niet mijn ervaring, en ook een makkelijk excuus voor het einde van de film.

Tom Hanks heeft verder z'n standaard rol, die hem hier op het lijf is geschreven: een saaie brave burger. Duncan lijkt alleen maar heel erg zielig te kunnen kijken, wat op een gegeven moment gaat irriteren. Kortom, het acteerwerk tilt de film ook niet echt omhoog.

De verhaallijn wordt flink uitgerekt. Heel veel gedoe om een muisje, het doet haast erg kinds aan. Ook met de muziek die je dan vaak hoort. Wel een verdienste van de film dat ondanks de 3 uur de aandacht er redelijk bij blijft. Maar dat kan misschien ook komen door de reclameonderbrekingen, die voor afwisseling zorgen.

Kortom, niet meer aan mij besteed. 1*.

Mijn favoriete film, enige film waarbij ik echt heb moeten huilen. Een dikke vette 5*

Bovendien is de band John Coffey hiernaar vernoemd, mocht iemand ze kennen

...Zeker,goede band en wat de film betreft,blijft geweldig al is het wel een lange zit.Mooi verhaal,al is het inderdaad wel erg zwart wit,maar soms (zoals bij the Green mile) stoort dat niet.

Weer gezien. Ik blijf het een dijk van een film vinden! Alhoewel het verhaal best simpel is, gaat het vooral om de uitwerking hiervan.

Alle acteurs in de film doen het uitstekend en passen hun rol met een pluspunt voor Percy en Billy: wauw!

Het is een lange zit, maar elke minuut waard!

Waarom ik deze film echt een topper vind, kan ik moeilijk in woorden uitdrukken. De scenes passen op één of andere manier uitmuntend in elkaar. Om er niet teveel woorden aan vuil te maken, wil ik echter graag benadrukken dat deze film bovenal erg vermakelijk is. En hoe je het ook went of keert, dit blijft immers het primaire doel van de cinematografie. Aanschouw, amuseer en geniet. Mission accomplished!

Licht aan het einde van de tunnel

Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze ooit een keer gezien had in een mentor uur van de middelbare school. En hoewel ik mij niet veel meer herinneren kon dan dat ik John Coffey een héééle grote reus vond, wist ik nog wel dat ik destijds diep onder de indruk was van de film.

De hoogste tijd voor een herziening dus. En niet zomaar een, als je je bedenkt dat the Green Mile volgens velen tot een van de beste films aller tijden behoort. Voor veel klassiekers hoeft deze vlieger niet altijd op te gaan maar The Green Mile heeft ook mijn zegen. In mijn ogen was dit bijvoorbeeld ook wel wat sterker dan volgens de vele lijstjes de absolute nummer een van beste films ooit: The Shawsank redemption. Van dezelfde regisseur nota bene! Talent heeft de beste man dus zeker.

Over de film; ik wist echt totaal niet meer wat het mysterie rondom John Coffey ook alweer inhield, al begon het mij wel al vrij snel te dagen. Het was vanaf dit moment echter nog steeds puur genieten, omdat ik 90% van de scene's al wel weer vergeten was. De film creëert een perfecte balans tussen drama en mysterie en word gelukkig nooit zoetsappig. De vele scene's met het muisje zijn soms bijna op het kinderlijke af, maar toch, niet alleen omdat ze een onmisbaar onderdeel van het verhaal vormen, stoort het je niet om hier als volwassene naar te kijken. Je wordt vanaf de eerste scené al direct met het verhaal meegevoerd, en er hangt ook een bepaalde sfeer door de film heen die je haast het scherm inzuigt, waardoor je de hele wereld om je heen eventjes vergeet. Je bent als kijker zelf ook even in die Green Mile, lurend vanaf een afstandje, alle taferelen gadeslaand. Je raakt gemakkelijk met de personages betrokken, vooral met John Coffey, en ik denk dan ook dat weinig kijkers het kunnen laten om aan het einde die tranen nog veel langer in te houden.

Een prachtige film, die voortreffelijk geacteerd is en nog steeds een must see voor iedereen is. Een enkele keer kwamen een paar effecten wat verouderd over maar verder was er geen enkel moment die mij uit dit wonderlijke verhaal kon halen.

De maximale beoordeling en een plaatsje in mijn top 10 na deze herziening.

5,0*

Dit kun je niet menen.

Ondanks dat ik wel hou van magische elementen in een verhaal, vind ik deze film wel erg sentimenteel, de personages eendimensionaal, en de speelduur te lang.

Ik had wellicht beter kunnen zeggen nooit té zoetsappig. Hij gaat in feite wel die richting op maar binnen het totaalplaatje kan de film het hebben.

Das al beter Al kan ik er nog steeds niet in meegaan, Darabont is mister zoetsappig himself.

Ik heb deze film meerdere malen gezien, een echte klassieker kan ik het wel noemen!

Geniaal en uniek verhaal, vele facetten uit het leven komen langs in deze film. De film duurt vrij lang maar dat maakt echt niet uit, elke minuut is boeiend. Ben niet zo een fantasy fan, maar het valt reuze mee en dat ene kleine stukje fantasy is hier niet echt storend.

Prachtfilm!

Toen ik nog niet het bestaan van Alcatraz met Clint Eastwood kende, die veel beter is, vond ik The Green Mile en Shaw Shank Redemption klassefilms, maar totaal nagebootst van ALCATRAZ en dan ga je het toch in een heel ander perspectief zien.

Eigenlijk snap ik sowieso niet wat iemand van 22 nog aan een film vindt wat voor zijn geboorte is "uitgevonden" en het jaren na dato echt geen bestseller is.

De teloorgang van de jeugd?

De favoriete film van mijn vraag. En ja, een lach, een traan en drama, het zit allemaal in deze film...

“We each owe a death - there are no exceptions - but, oh God, sometimes the Green Mile seems so long.”

Wat blijft dit toch een schitterende film. De sfeer, de acteurs, de muziek, het verhaal… Het lijkt wel of je drie uur lang in een bubbel zit en er pas uitkomt na de laatste schitterende zin. Het verhaal is op zich simpel en ik heb mij al honderd keer afgevraagd hoe het toch kan dat The Green Mile drie uur lang blijft boeien. Natuurlijk zitten er wat langdradige stukken in en sommige scènes worden onnodig lang uitgerekt maar toch blijft de film intrigeren.

Regisseur Frank Darabont verdient alle credits want hij weet de juiste toon aan te slaan en vanaf het begin wordt je de film ingezogen met een uiterst sfeervol portret van het leven in een gevangenis met herkenbare personages en natuurlijk Mr. Jingles. De gevangenis is natuurlijk een akelige plaats maar net zoals in The Shawshank Redemption weet Darabont de rauwe randjes ervan af te halen en een wereld te creëren die bijna als een sprookje aanvoelt. Het verhaal rond John Coffey heeft op zichzelf natuurlijk al veel fantasie elementen in zich maar Darabont houdt de film met beide benen op de grond en The Green Mile is vooral een film over menselijk falen en boetedoening, maar ook over vergiffenis en opoffering. Tom Hanks is een acteur die elke film wat menselijker maakt en ook hier is hij formidabel. Duncan is goed als reus Coffey en ook Rockwell, Hutchison, Pepper, Morse en Cromwell maken indruk. De personages zijn wat zwart-wit en het wordt er wel heel dik bovenop gelegd in welk kamp ieder personage zit(goed/fout) maar echt storen doet het nou ook weer niet. Het laatste gedeelte bezorgt mij nog steeds kippenvel. Waar The Shawshank Redemption een wat zoetsappig einde heeft, eindigt The Green Mille op een wat deprimerende toon en dat bevalt mij wel. The Green Mile is een lange zit maar het is elke keer weer de moeite waard.

Was je dronken toen je deze film bekeek?

Grappig, één pagina terug beschuldigt een 0,5*-stemmer juist iemand die 5* geeft ervan dronken te zijn geweest. Misschien een idee om gewoon inhoudelijk (of helemaal niet) op andermans berichten in te gaan?

Dit vind ik één van de weinige keren dat een film veel beter is dan het boek. Ik heb de film al een hele poos geleden gezien.. Diverse keren. Ik heb hem zelf op blu ray... Zoveel beter kijken dan met al die irritante reclameblokken.

Maar nu heb ik het boek ook gelezen..Dat moest er echt een keer van komen omdat je hoort dat het boek altijd zoveel meer uitgediept is dan de film.

Ik vind dat in dit geval toch niet opgaan. De film is al op een fantastische manier gemaakt en laat erg veel emotie zien. Het boek kon het wat dat betreft voor mij niet beter maken.

Ik vind dit een eerste klas tranentrekker en hij zal me nooit gaan vervelen.

Eén van de beste films allertijden. Samen met Shawshank Redemption en Murder in the First. En dan de LOTR serie uiteraard.

Ik had eerst het boek gelezen, waar ik zeer van onder de indruk was. Stephen King is trouwens één van mijn favoriete Amerikaanse schrijvers. De film volgt het plot van het boek zeer goed, en de vertolkingen zijn van de bovenste plank. Er hangt constant een soort van "donkere" sfeer, die zelfs niet helemaal verdwijnt wanneer de protagonisten eerder ontspannen scènes spelen (cfr de introductie van de muis waarvan je sowieso weet dat dit tot een drama zal leiden). Het feit dat je, ondanks de lengte van de film, constant geboeid blijft kijken is zeker een pluspunt.

Deze film is al 17 jaar oud en je zou hem moeten bekijken in de geest van die tijd. Zelfs al heb ik hem verscheidene keren gezien, als hij voorbijkomt op TV zal ik opnieuw kijken.