The Green Mile (1999)

pff wat een ophef jongens,

Laat Ramon K gewoon zijn mening houden voor wat het is. Hij vindt de film niet boeiend, er zijn meerderen die dat ook vinden, klaar.

Maar dat verandert niets aan de film en aan mijn stem ook niet .

Xav,

Waar het mij om ging is dat deze forum over the Green Mile gaat, en niet om andere films die jij er bij haalt. Beetje appels en peren.

Anyway.

Dat moet je me uitleggen. Ik denk juist helemaal niet in hokjes wat betreft goed en kwaad. Ik klaag juist over die zwart/wit-verdeling in The Green Mile. Dus waarom hamer je op dit soort dingen? En waar spreek ik me nu tegen?

Geen verstand van film? Baseer je dat op een waardering? En je impliceert nu dat jij er wel verstand van hebt? Vertel, vertel!

Dat mensen zich laten ontroeren door een simplistisch goed vs slecht verhaaltje waar je wordt opgelegd wie er meelij verdient, allemaal gefixeerd op een tranentrekkerig einde, vind ik tot daar aan toe, maar blijkbaar is het dan ook heel normaal te roepen dat een stem lager dan 4* niet moet kunnen, en zelfs tot in de puntjes onderbouwde kritiek wordt afgeserveerd als 'niet steekhoudend'..

Klopt wij hebben natturlijk geen verstand van film, dit RTL4 drama verdient immers niets dan respect voor de scherpe aftekening van goed en kwaad. Zelden was dat zo duidelijk. Hulde voor de filmmaker, het publiek kan zich onmogelijk vergissen, de tranen zullen stromen.

Ook erg knap ook dat jij 'm in een ruk hebt uitgekeken, nu ben je een echte kenner. Bravo!

Het is inderdaad raar om het aantal films dat je gezien hebt te gebruiken als argument om een 'drama' af te doen als slecht.

"Personages in spaghettiwesterns zijn juist niet geheel goed of slecht." O nee? Noem mij één voorbeeld waaruit blijkt dat Mr Harmonica niet moreel juist handelde ... of ... noem één voorbeeld waaruit blijkt dat Frank wèl moreel juist handelde. Succes.

Wat een reeks diskwalificaties, zonder inhoud.

Nee, dat doet ie niet, dat is jouw subjectieve mening. Immers niet alle bewakers vallen in de categorie "goed". Zelfs Paul is niet alleen maar "goed", waarover later meer.

Nee, niet Duncan, maar het personage heet John Coffey, en nee hij verwoest niet moedwillig twee levens, want die levens waren al verwoest en misschien zou je iets meer in de sfeer van No Country For Old Men kunnen denken (moeilijke vergelijking, ik weet heet), maar dan de tegenpool van de figuur Anton Sicurgh.

Waarom wil jij Paul zo graag in het hokje van het "goede" hebben en ontken jij aldus zijn menselijhke kant, die soms het goede doet en soms het kwade? Het cliché denken zit veeleer in jou dan in de film.

Nee, daar plaats jij ze in, in een keurslijf van een karikatuur.

Jazeker, ze breken emotioneel gezien en hebben zeer menselijk verdriet en de psychopaat 'speelt' zijn gekte met verve!

Weet jij waarom Hanibal in Silence of the Lambs zo'n sadist was geworden?

Beter dan het cliché om zijn leven te redden! En nee, niet zonder slag of stoot; het cruciale moment is de twijfel bij Paul, die het bevel niet wenst (kan/durft) te geven -niets menselijk was hem vreemd.

Ik mag hopen dat de dood van een onschuldig medemens mij tot in de eeuwigheid weet te raken - zeker was dit moment mijn tranen waard.

Zucht.

Zo'n film waar een gevangene op deathrow sympathiek lijkt omdat ie af en toe contact heeft met een muisje (maar misschien wel 10 kinderen heeft verkracht en vermoord, maar de historie laat Darabont weg) en waar juist een bewaker door en door slecht is. Ik vind het te simplistisch.

als de gemiddelde waardering van de film 4,28 is en jouw waardering is veel lager, dan klopt er iets niet.

als je de film in een ruk kijkt, zonder helemaal op de tijd te letten en er helemaal in mee gaat, het liefst niet naar de wc wil tijdens de film, dan is de film goed. dat is bij the greenmile bv zo bij mij.

dat is de doel toch van een film. een goed boek is als je hem in een ruk uitleest.

Doe ik niet. Ik geef enkel inzicht in een voor jullie, kennelijk onbegrijpelijke, redenatie. Veel gezien, smaak evolueert, je ziet dat het in independent film en aziatische en europese cinema ook minder doorzichtig kan met als resultaat dat een te doorzichtige manier van manipuleren in veel Hollywoodcinema je voortaan afstoot. Heel normaal.

Doet dat er wat toe? Elke mening die ik hier uit is enkel mijn zienswijze (ik hoef er toch geen 'ik vind' meer bij te zetten toch?). Jullie gaan juist uit van iets objectiefs dat niet bestaat. Als ik twijfel aan de oprechtheid van een regisseur dan kan dat een heel goede reden zijn voor een onvoldoende.

Een vergelijking van niets (nogmaals).

In een wraakfilm en in een spaghettiwestern is het uitgangspunt al immoreel. Basis voor een totaal ander soort film. Onvergelijkbaar. Feit dat een personage als Harmonica het recht in eigen hand neemt en op de vigilante toer gaat is al immoreel. Hij knalt iedereen neer! Zelfs gasten die niets met het incident van doen hebben. Geen idee waarom je dit wil gaan linken aan The Green Mile.

Echt een dooddoener.

.... en weer.

Tuurlijk. Ik vind dat ze tot karikaturen verworden omdat ik vind dat Darabont iets flink fout doet. Hier kun je toch geen discussie mee winnen?

Rambo is een rukfilm!

'Nee, JIJ vindt Rambo een rukfilm.......

????

Als jij het er niet mee eens bent dat de personages haast karikaturen zijn, dan moet jij proberen aan te tonen waarom de personages voor jou menselijk zijn. Niet met gezwets komen.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik de eerste keer dat ik deze film zag ook ontroerd werd. Maar als je daarna nog eens over de film nadenkt, eventueel andere, betere films ziet, en daarna deze film nog eens bekijkt, dan merk je gewoon dat dit een erg makkelijke, onoprechte film is.

Dit is gewoon één grote truc om tranen 'te trekken', om een kort en verder betekenisloos sentiment uit te lokken bij het publiek. Want dat is wat de mensen willen, de kick van de emotie die in hun eigen leven vaak ontbreekt. Maar daarna willen ze het natuurlijk ook weer snel van zich af kunnen zetten. En daarvoor leent deze film zich perfect, maar om nou te zeggen dat het dan een goede film is...

Ik vind het sowieso al knap als een film 1 keer ontroerend kan werken.

Bij 95% van de films blijven mijn ogen droog, maar bijna iedereen wordt emotioneel de 1e keer dat ze The Green Mile zien. Alleen de muziek al is fenomenaal. Ik kijk nooit technisch naar films en dat vind ik ook geen zwakte. Een film grijpt me aan of niet en op welke manier dat dan ook wordt bereikt bij mij interesseert me niet. TGM weet kennelijk weer zo'n snaar te raken.

Bwa, valt natuurlijk te zien wanneer je hem voor het eerst kijkt. Ik vond deze film ook best behoorlijk toen ik 12 of zo was, maar op zo een jonge leeftijd ben je natuurlijk snel onder de indruk.

Waar???? En omdat ze ontroerd zijn door iets, berouw hebben? Of omdat ze hun zin niet krijgen?

Ik zou het niet weten. Nu het belang nog van die opmerking?

Hannibal is de spil van een thriller (en heeft duidelijk twee kanten gezien zijn relatie met Clarice). Percy en Wild Bill fungeren in een drama van 180 min en zijn 180 min lang slecht.

Emotioneel worden van een film kan op elke leeftijd natuurlijk.

Waar je emotioneel van wordt is een 2e inderdaad.

Dat is dan jouw manier van beoordelen, je ziet film dan dus als een consumptiegoed. Ik heb een heel ander referentiekader, en (mede daarom) een compleet andere visie op film. Jij kunt dan gewoon niet zeggen dat het niet klopt als ik, of iemand anders, deze film 1 ster geef.

Precies. Puur subjectief. Ik wordt geraakt door een film als Tokyo.Sora maar er zullen genoeg users zijn die de emotie in die film juist als te afstandelijk ervaren.

Ik ben dan ook geen gebruiker die ooit zal zeggen dat iemand niet 0,5 of 1 punt mag geven voor een film. Jij mag een film over-analyseren tot je een ons weegt. Ik kijk of ik genoten heb na een film. Jij hebt na jouw afwegingen besloten dat de film dingen mist uit jouw referentiekader. Meer is het toch niet? Ik heb daar geen enkel probleem mee hoor.

Bier is ook een consumptiegoed en daar zit ook verschil in de verschillende merken. Ik vind het merk The Green Mile erg sterk!

Geeft me verschillende gevoelens. Ik ben een onderbuik/gevoels-mens en jij waarschijnlijk een kritische rationele filmcriticus. Verschil moet er zijn toch?

Wat een diepgang op 3 uur speelduur....

Ja maar als jij geraakt wordt door Tokyo Sora is dat toch ook 1 van de redenen dat jij daar 4,5 voor geeft??Of geef je ook 4,5 voor een film die je niet raakt, maar waar verder geen technische of wat voor fouten dan ook inzitten?

Ik denk dat bijna alle users van het gevoel uitgaan bij filmbeoordeling. Ik net zo goed hoor. En dat probeer je dan onder woorden te brengen.

Met referentiekader bedoel ik dus die andere films die ik gezien heb, niet de criteria waaraan een goede film zou moeten doen. Want daar hanteer ik geen vaststaande criteria voor. Ik beoordeel films altijd op het gevoel dat ik aan een film overhoud, en dat kan bij sommige films lang doorwerken, ook na hem vier, vijf, zes keer of vaker gezien te hebben. Dat gevoel hoeft gewoon niet zo vluchtig te zijn als de ontroering die ik ervoer toen ik deze film voor het eerst zag. Doordat ik andere, oprechtere films heb gezien, zie ik in dat het sentiment in deze film vals, vluchtig en gemaakt is. Consumptiesentiment noem ik dat. En dan zou ik mezelf geen 'kritische rationele filmcriticus' willen noemen.

Tja, dan houdt het verder op.

En ik ook.

Ok,misschien moet ik je dan anders gaan zien. Je reacties komen vaak een beetje klinisch, film-technisch over of je probeert een film die bij veel mensen succesvol emoties opwekken naast de echte wereld te leggen.

Ik wil juist soms even ontsnappen aan wat er in de echte wereld gebeurd en dan zijn bovennatuurlijke krachten natuurlijk vaak in de roos bij mij.

Ik zie ook wel dat de karakters in TGM gebruikt worden allemaal in een vakje thuishoren, maar dat stoort me bij deze film niet.

Als de film de intentie heeft om mij te raken, en dat doet het niet, dan zit er per definitie iets fout in de film. Als ik dat dan probeer te verklaren, noem jij dat overanalyseren en dan ben ik een rationeel-kritische filmcriticus. Tja, zo kun je natuurlijk verder ook geen discussie voeren.

Dan heb ik een ander idee van een comsuptiegoed of consumptiesentiment. Heineken bier is niet opeens smerig, omdat miljoenen mensen er van houden. En nee, dat is ook geen kuddegedrag. Betekent gewoon dat veel mensen het een lekker biertje vinden.

Ik vind het sentiment in TGM niet vals, vluchtig en gemaakt.

De emoties die het bij mij elke keer weer opwekt zouden dan ook vals zijn en zo voel ik dat totaal niet.

Volgens mij is er in algemene zin een hemelsbreed verschil tussen een drama en een psychologisch drama. Neem dat maar eens mee als overdenking voor de nacht...

Hier moet ik inderdaad nog wel even over nadenken voordat ik begrijp wat je probeert te zeggen.

Dan zit er niet per definitie iets fout in de film, dan zit er per JOUW definitie iets fout in de film. Van mij mag een film de intentie hebben om mij te raken en bij TGM lukt ze dat, dus ik klaag als "consument" niet.