The Conjuring 2 (2016)

Ik vond het al bij al toch wel wat erg lang duren met teveel fases waarin het verhaal wat voortkeutelde. Het had van mij wel 20 minuten korter gemogen. Neemt niet weg dat het verder wel een prima film is, goed gespeeld, tijdsgeest goed neergezet en genoeg momenten waarop je schrikt of griezelt.

Geweldige horror film heb echt genoten en angst gehad na dat ik de zaal had verlaten na de film gezien te hebben

Was té geforceerd. Overduidelijk dat dat de nieuwe "Annabelle" moet worden, dus het volgende spin-off personage. Alleen paste het niet binnen de rest van de flow van de film en werd het er dus hardhandig ingewrongen.

Heerlijk!

Een paar jaar geleden ben ik ook ontzettend blij geworden van het eerste deel, en met datzelfde gevoel liep ik ook gisteravond de bioscoop uit: het was nergens echt vernieuwend of origineel, maar waarbij ik toch een paar keer goed bang ben gemaakt. En hoe dat komt, ik weet het niet. Het is die speciale James Wan-touch denk ik, maar ik kan er niet de vinger opleggen. Nu een halve dag later en ik ben er nog steeds vol van - erg fijn gevoel.

In commentaren die hier eerder werden gegeven worden een aantal negatieve punten genoemd waar ik het eigenlijk ook wel mee eens ben. De clichés bijvoorbeeld: het onweer, de nogal simpele oplossing (roep zijn naam en de geest is weg) en de finale (Vera Farmiga die man + bezeten meisje nét uit het raam weet te trekken): ik zag het inderdaad en het viel me ook op, maar ik was tegen die tijd allang zo bang gemaakt dat het me niet meer zoveel kon schelen.

Wauw: het magische acteerwerk van nieuw talent Madison Wolfe. Wauw: de timing van sommige effecten waardoor ik toch echt wel de hand van mijn vriendinnetje moest fijnknijpen (en ik met mijn stoere verhalen wel wat gewend te zijn, haha). Wauw: de sfeer, gewoon de hele sfeer in Engeland. Wauw: de camera die door alle kamers heenzoeft en nét even in een andere hoek komt te staan dan normaal. Wauw: die epiloog waar we de mensen zien met wie het echt gebeurd is - ik heb wat te googelen deze week!

En dan nog de humor (dat belletje van die hond, die politie-agenten), de aangename score (vond ik zelf een erg leuk weetje: de componist speelt een van de spoken, en had dat al blijkbaar eerder gedaan in andere films van Wan) en tja, toch die nagelbijtende spanningsopbouw.

Misschien nét wat minder dan deel 1 door iets te lange speelduur en gewoon omdat de verrassing eraf is, maar ik ben hier Heel. Erg. Blij van geworden.

4,0*

Erg van genoten gisteren in de bios. Moet wel zeggen dat het een behoorlijk lange zit is. Best goed verhaal, en goed geacteerd, alleen de typische James Wan-"jumpscares" vond ik hier en daar wat overdreven. Op een gegeven moment kreeg ik het idee dat het enge schrikmomenten waren púúr om het publiek te laten schrikken, en dat was af en toe wel jammer. Verder een prima film, en ga de BluRay zeker kopen

In een horror film?! Hoe durven ze!

Heerlijke horrorfilm the conjuring 2. Wan geeft het weer gedaan en gebeurt niet veel maar vond dit 2de deel echt even goed of de eerste. Heerlijke spanningsopbouw. Geweldige schrikmomenten en sfeer. Cast deed het zeer goed. Effecten waren ook weer goed. Wat ik ook zo geweldig vind aan Wan hiu laat je vaak denken er gaat iets gebeuren, maar uiteindelijk gebeurt er niets en dan de moment wanneer je het soms niet verwacht is er een heerlijk schrikmoment, waar het in andere films soms vingerdik opligt wanneer er een schrikmoment komt. Heb genoten van deze film krijgt van mij een 8,5/10

Op niveau van het eerste deel.

Enkel de speelduur is echt wel wat overdreven. 130 minuten horror vind je zelden en daar is een goede reden voor. Ook deze film raakt er niet echt aan en komt dan met wat flauwer vulsel (zoals het Elvis doedeltje), schrap dat soort scenes gewoon.

Verder het ondertussen bekende Wan-werk. Vakmanschap, maar echt sprankelen doet het toch al een tijdje niet meer vind ik. Het geestenverhaal is redelijk basic, de jump scares worden toch wel voorspelbaar en echt eng weet het nergens te worden. Maar dat was ook al het geval in het eerste deel.

Wel leuk dat ze meer en meer het "oeh, niemand gelooft mij" geleuter schrappen. Veruit het vervelendste aspect aan dit soort films, vertraagt ook steeds de boel nodeloos. Weinig van dat in deze film, waardoor het tempo er wel in blijft zitten. De extra speelduur gaat dan ook vooral uit naar wat extra geestgebeuren, niet zozeer een uur aanloop tot iedereen eindelijk mee is dat er effectief wat aan de hand is.

Visueel oké , geluidsband is ook sterk, maar Wan mag wat mij betreft toch weer eens met wat anders komen. Het hele Insidious-Conjuring gebeuren heeft z'n tijd nu wel gehad, nieuwe opkomende regisseurs zijn al bezig met andere invalshoeken in het genre te vinden, nog een paar van dit soort films en Wan is een ouwe bok geworden. Maar slecht is het allerminst.

3.5*

Heerlijke spannende horror film! Lang geleden dat ik weer meer dan 1 schrik moment heb gehad in een film. De film is aan de lange kant, maar dit hebben ze goed gebruikt. Heb geen enkel moment gehad dat de film saai werd. Aanrader voor iedereen die van horror films houdt en zeker de moeite waard om in de bios te kijken.

Poging 2

Een tweede poging, voor mij althans, want ik vond het eerste deel van The Conjuring niet bijster origineel en interessant. Origineel is dit vervolg nog steeds niet, maar interessanter gelukkig wel. Dit komt met name doordat er meer dreiging heerst doordat Ed en Lorraine Waren voor een grotere uitdaging komen te staan. Een groot kritiekpunt bij mij op het origineel was dat de hoofdrolspelers onderzoekers van het paranormale waren dus precies weten hoe zij dienen te handelen in iedere situatie. Dit nam de machteloosheid en de paniek die ik als kijker had moeten voelen al gauw weg, omdat hulp ten allen tijden nauw nabij was. Dit had bij mij tot gevolg dat ik mij al gauw niet meer ongemakkelijk voelde bij de zoveelste dichtslaande deur, krakende trap, of flitsende foto camera.

In dit vervolg heerste dit probleem met name in de eerste helft nog steeds wel een beetje maar begon de dreiging wel steeds meer te groeien. De angstaanjagende demonische entiteit die Lorraine zelf constant terroriseerde droeg hier sterk aan bij en zeker toen dit in de finale dan ook steeds meer op de voorgrond begon te treden. Wat dan wel weer jammer was van de sterke opbouw was dat de demonische entiteit waar het uiteindelijk om draaide, opeens wel erg gemakkelijk verslagen werd. Je weet daarnaast gewoon vanaf het begin af aan dat The Conjuring reeks om Ed en Lorraine waren draait, en dat geen van beiden toch zal sterven, omdat de mogelijkheid voor vervolgen wel moet blijven bestaan. Dit is en blijft een van de grootste mankementen van deze hele reeks die toch wel een beetje samen blijft hangen met de kritiek die ik op het eerste deel had.

Toch vond ik dit deel wel een stuk beter te verteren dan het eerste deel wat komt omdat er meerdere sterke scares inzitten. Ik ben me meerdere keren het leplazerus geschrokken, en bepaalde momenten waren erg onverwacht en goed in beeld gebracht. Op voorhand was ik erg teleurgesteld achter de reden van het bezeten meisje en de verschijningen die zich aan het gezin openbaarden maar toen hier vervolgens een diepere laag in bleek te zitten was ik juist weer aangenaam verrast. Het zijn met name deze elementen die dit vervolg voor mij beter laten zijn. De scares zijn effectiever, en er lijkt meer inspanning in de opzet van het verhaal te zitten. (ook al is deze in zijn opzet nog steeds één enorm cliché.) Daarnaast was die demonische non gewoon rete eng en vond ik The Crooked man (hoewel niet eng) echt enorm sterk gevonden. Een 4* geven vind ik voor deze titel net wat te veel, maar aangezien ik geen 3,75* uit kan delen kom ik uit op onderstaande beoordeling.

3,5*

Wederom genoten van The Conjuring!

Net zoals deel 1 vindt ik dit deel van de Conjuring een heerlijke vorm van Horror. Geen horror in de vorm van alleen maar schrikken, enge gedaantes en heel veel bloed en/of andere vieze beelden.

Juist de spanningsopbouw waar soms wel, en soms niet een schrikmoment uit kwam zorgde ervoor dat ik de hele film op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Daarom was de lange speelduur voor mij geen enkel probleem, de film was voor mij gevoel zo voorbij.

Sterk vond ik ook dat er tussen wat luchtige stukken in de film zaten, zoals wanneer Ed met zijn gitaar "Can't help falling in love" speelt voor de kinderen. Dat zorgde toch voor kippenvel bij mij. Ook de stukjes humor droegen bij aan het verhaal. Het was, zoals je bij horror meestal ziet, geen aanééngebonden stuk van nacht, enge geluiden en gedaantes.

Ook was het niet zo dat het grootste slachtoffer, Janet, er alleen voor stond. Al gauw werd het voor de overige familie ook duidelijk dat ze bezeten was. Dit maakt het allemaal wat luchtiger.

Tuurlijk waren er ook wat negatieve punten. Zo ging het proces vanaf het gesprek van Lorraine met die oude meneer, die het raadsel tot de zwakheid van de demoon vrijgaf tot het uiteindelijke verslaan wel erg snel. Na het visioen van mevrouw hadden ze maar een autorit nodig om het raadsel te ontrafelen. vervolgens de demoon confronteren en klaar is kees. Dit had van mij best nog gecompliceerder gemogen.

Ik stoorde me ook aan de blikseminslag op die boom. Als er bliksem inslaat op zo een 10 meter van je vandaan doet dit fysiek echt wel wat met je. Maar nu zorgde de punt rillingen over mijn (en waarschijnlijk Lorraines rug). Ik had het ook beter gevonden als er iemand zou zijn omgekomen, ik ken het originele verhaal niet maar nu is het zo een 'eind goed, al goed' einde waar ik niet zo fan van ben.

Maar om nog even positief te eindigen. Ik vond de Engelse sfeer heel goed weergegeven: Het rijtjeshuis(ipv afgelegen landhuis) , de typische politieauto, de rauwe sfeer, de kleding, de personages(die janet speelt het geweldig voor een jonge dame), het oude achterstallige huis.

Al met al krijgt deze film een 4* van mij.

Geweldige wanfilm !

Afgelopen weekend bekeken. Topfilm. Verkijk je niet, de context en setting waarin de film zich afspeelt is zeer cliche. Bijna saai zelfs. Des te knapper het is om hieruit zo een sterke horror neer te zetten. Echt mijn complimenten aan de mensen die gewerkt hebben aan de film. Ook leuke, frisse momenten in de film die ik als horror liefhebber nodig had. Het is bijna paradoxaal in mijn beleving: fris, maar ook cliche. Een dunne draad onderscheidt de twee en daar moet goed over nagedacht zijn.

Aan die anderen natuurlijk. Duh.

The Conjuring uiteraard, maar Oculus, The Texas Chain Saw Massacre en The Others (als je dat horror wilt noemen) zijn m'n favorieten.

Heb je m'n lap tekst die je hebt gequote ook gelezen? Daar staat volgens mij vrij duidelijk beschreven waarom ik dit deel afgezet tegen de vorige zo zwak vind.

Ja, ik hou hier van. Met deel 1 in mijn top 10 waren de verwachtingen hoog. En wat ben ik blij dat het me niet tegen is gevallen.

Ik ga inhoudelijk niet teveel schrijven over deze film omdat ik hoop dat anderen net zo verrast worden als ik. De beklemmende sfeer heeft me vanaf het begin bij de strot gegrepen. Mijn adem stokte meer dan eens in mijn keel en mijn mooie lange nagels zijn gesneuveld.
Is het eng? Ja. Het was eng. Ik ben zó vaak geschrokken dat ik het niet meer op één of zelfs twee handen kan tellen. En ik heb al zo vreselijk veel horrorfilms gezien dat dat niet meer snel voorkomt.

Het begint ijzersterk. De personages zijn likeable en daarom leef je echt met ze mee. De sfeer zit er direct in en de spanningsopbouw en suspense is fenomenaal en had en hield me op het puntje van mijn stoel. Ik voelde de angst van de kinderen. Het was bíjna alsof ik er zelf bij was, maar gelukkig zat ik gewoon in de bioscoopstoel mijn vriend zijn hand blauw te knijpen. Wat is het toch heerlijk als een film dat kan veroorzaken, dat je zó meeleeft met de personages en op gaat in het verhaal. Fijn ook dat de nadruk op de kinderen ligt en dat de onderlinge relaties zo naturel en echt aanvoelen. Ook moeder weet sympathie op te wekken zonder dat het meteen 'vervelend cliché' aanvoelt. Het acteerwerk, vooral van moeder en Janet, was dan ook erg overtuigend.

Toch stal Vera Farmiga de show voor mij. Zij is zo intens, ik vind haar deze rol zo vlekkeloos neerzetten dat ik ieder woord geloof. Vooral de scène in de werkkamer met het schilderij is me onder de huid gekropen. Op momenten dat de demon nun in beeld was heb ik volgens mij sowieso niet geademd, wat was dat creepy zeg. The crooked man deed mij minder. Jammer, want dit had eigenlijk niet voor mij op deze manier gehoeven. Wel het begin met Billy, de tent, de muziek etc maar niet de stukken waar The Crooked Man echt achter hem aan ging. De twist betreft de oude man die zelf gevangen werd gehouden vond ik ook goed en ik zag dit ook niet aankomen. Wat zit de film toch goed in elkaar. Het klopt. De acteurs, het huis, de muziek, de dialogen, het camerawerk.. Spot on.

Men. Bill Wilkins en de demon nun ga ik nog eens terug zien in mijn nachtmerries. Misschien moet ik dan ook maar hard en herhaaldelijk "Valak" roepen om de nachtmerries te verdrijven.

Damn you James Wan.

Neem aan dat ''The Crooked Man'' een spin-off krijgt? Beste vondst van Wan in zijn spookhuis broeisels tot nu toe. Heb me verder verrassend goed vermaakt met dit vervolg, terwijl ik alles van Wan sinds Insidious met 1.5* heb beoordeeld..

Blijft verder wel te pretentieus voor wat het is; kermis horror. Met een enorm budget, wat dan weer vooral doorschijnt in een overvloed aan totaal onnodige maneuvres met de camera en gimmicky overgangen. Het draagt meer bij aan de attractie die het is, dan dat het een betere horrorfilm wordt. Onmogelijk om dit ook maar een klein beetje spannend/opwindend te vinden. Iets wat de fanbase altijd wel er doorheen probeert te duwen.

Oogt als ''iets dat je goed moet vinden'', maar in de kern kom je er bekaaid vanaf. Genrefans moeten het dan ook vooral hebben van kleiner werk, want terwijl Wan al jaren bezig is met dit simpele boe-schrik concept tot op het bot af te knagen, vliegen de indie-regisseurs hem aan alle kanten voorbij.

Dat enthousiasme spat er ook aan alle kanten vanaf.

Ik verbaasde me ook al over de combi "verrassend goed vermaakt" en het afzagen van de film in de volgende alinea's.

Het is dan ook vele malen interessanter om een kleine selectie van de pijnpunten te behandelen dan om, net als de rest, een stel veren in de overvolle kont van Wan te steken en het groter te maken dan dat het is. Niets mis met kermis horror, maar met een kleine voldoende heb ik erg weinig aanleiding om ineens lyrisch te worden. Toch wel degelijk een enorme verrassing, want het is een verdubbeling van zijn vorige scores. En daarmee ook wel benieuwd naar o.a Lights Out en -het kan toch niet anders- een nieuwe spin-off. Met het verdwijnen van de illusie dat dit geniale re-inventions van de haunted house flicks zijn, komt het er een stuk beter vanaf.

Ik las net dat de spin-off "The nun" bevestigd is.

Erg fijne Wan.

Hoewel ik mijn waardering kan opbrengen voor jonge honden die lekker shacky en frivool te werk gaan, ben ik er toch wel achter dat strak en weloverwogen regie toch mijn voorkeur heeft.

Wan is zo een regisseur en zijn naam is nu wel een definitief gevestigd. Na de beste F&S deel te hebben geregisseerd, was ik even bang dat Wan dit project wat haastig tussen zijn volgende blockbuster in zou hebben gemaakt. Gelukkig is niets minder waar. Detail is weer in elk shot te zien. Zijn one tracks zijn weer om te smullen. Maar wat vooral zo knap is, is dat het verhaaltje zeker 13 in een dozijn is maar hij er werkelijk alles uithaalt om hier een genot van te maken. Het switchen tussen Engeland en Amerika. De sublieme wisselwerking tussen, horror, drama en zelfs humor. Het is buitengewoon knap. De scene waar men met de rug naar het meisje moet gaan zitten is geniaal. Het lijkt zo makkelijk, maar als ik dit naast de gemiddelde horror legt (heb ik het niet eens over de allerslechtste) is dit gewoon een maatje groter. Die scene had je op zoveel manieren kunnen laten lopen, maar dit was de enige juiste keus.

Wat me ook positief opviel, meer dan in vorige Wan's, was het erg sterke spel. Meisje is geweldig gecast. Nu ik toch lekker bezig ben met de Wan lofzang. Is dit ook iets waar ik heel blij mee ben. Veel genre regisseurs schieten nog wel eens vroeg raak en daarna zelden meer (Aja bijv.) Bij Wan heb ik het idee dat hij erg aan het groeien is. In Saw was het acteerwerk vaak matig, Insidious vooral sterk in de horror. Maar hier weet hij op vrijwel alle vlakken te excelleren.

Op naar de volgende Wan.

4 sterren.

"The voice on this tape is coming from an eleven year old girl."

Blijkbaar heeft James Wan een flinke lading geld aangeboden gekregen voor nog een deel in de 'Fast & Furious' franchise, maar dat heeft hij laten schieten voor dit vervolg. Iets wat ik vanzelfsprekend toejuich, omdat hij één van de weinige regisseurs in het genre is die op een consistent niveau presteert.

Van wat ik begrijp is dit deel losjes gebaseerd op de Enfield-zaak; één van de beroemdste cases waar Ed en Lorraine Warren aan hebben gewerkt. Het afgelegen landhuis uit het vorige deel is vervangen voor een rijtjeshuis. Hoewel de locatie niet veel verschil uitmaakt, aangezien Wan dezelfde platgetreden paden bewandelt.

De speelduur is een groot heikel punt, omdat het te lang duurt eer de Warrens op hun plaats van bestemming zijn. Op deze manier word je als kijker heen en weer geslingerd tussen Engeland en Amerika. Hierdoor wordt het hele gebeuren al gauw repetitief, vooral omdat er onnodig veel subplotjes in verwerkt worden.

Desondanks is de vakkundigheid waarmee Wan 'The Conjuring 2' in elkaar heeft gezet onmiskenbaar te noemen. Hij mag dan leunen op vele clichés, maar weet soms toch verrassend uit de hoek te komen. Zo wordt de sfeer over het geheel zorgvuldig behouden, met name door de cameravoering en geluidseffecten. De nieuwe angstaanjagende demon en het sterke spel van Madison Wolfe zijn daarbij mooi meegenomen.

Al met al een aardig vervolg, maar Wan mag onderhand wel eens met iets nieuws komen.

3,0 Sterren.

Het bleef maar knagen nadat The Conjuring 2 me vorige week zo slecht beviel, dus heb ik hem nog een keer in de bios gekeken nadat ik gisteren ook deel 1 weer eens heb opgezet. Ik gooi m'n waardering flink omhoog, van een 5 naar een 8.

Vooropgesteld: het niveau van deel 1 haalt The Conjuring 2 absoluut niet. Geen ramp ook, deel 1 is een van m'n favoriete films aller tijden. Na deze herziening ben ik er bovendien nóg meer van overtuigd dat dit nieuwe deel puur als horrorfilm flink wat fout doet, zeker vanuit de serie bezien. Het is lang niet zo'n slowburner, dat gevoel van regelrechte, niet te ontlopen terreur ontbreekt en die crooked man is en blijft een regelrechte aanfluiting. Zijn aanwezigheid is goed te verklaren, maar het ziet er te gelikt en flashy uit, het steekt te fel af tegen die rottende, verstikkende atmosfeer van het vorige deel.

Waarom dan toch die verhoging? Ik zat er, erachteraf gezien, gewoon compleet niet in de vorige keer. De helft van de tijd ergerde ik me aan dat asopubliek in de Pathé (was nu voor het eerst bij Cinemec Utrecht; heerlijke bios, ondanks die vreselijke pauzes) en miste ik daardoor hoe goed deze film loopt en hoe sterk de sfeer is. Toen leek het een houterig geheel met te veel overgangen, maar dat blijkt onterecht. De film vloeit erg mooi en de overgangen plus volgorde van de scènes voelen natuurlijk aan als je er ongestoord van kunt genieten.

De andere grote reden voor m'n switch is dat ik hem ditmaal niet als horrorfilm heb gekeken, maar als drama. En dan blijkt de film opeens écht goed. Door al het geërger was me bijvoorbeeld de vorige keer het achterliggende drama rond Lorraine - zeer sterke rol weer van Farmiga - ontgaan. Het trauma dat ze overhield aan haar Amityville-visioen kwam in deel 1 al ter sprake, maar speelt hier een cruciale rol in het plot. De redding van Ed is misschien nog wel belangrijker dan die van Janet. De non bleek overigens ook meer volr de hand te liggen dan ik doorhad; had die link met Ed de vorige keer gemist. Mijn focus lag ditmaal ook meer op de Warrens, waar ik hem de vorige keer vanuit de ogen van de familie ervoer.

De minpuntjes blijven wel staan. Het einde is veel te gehaast en ongeloofwaardig en de film is gewoon simpelweg niet eng voor me, in grote tegenstelling tot de vorige. Maar ik ben maar wat blij dat ik hem een tweede kans heb gegeven, want vooral door het ijzersterke plot en de mooie sfeer voelt het nu alsnog als een respectabele opvolger van The Conjuring. En kan ik achteraf veel van de reacties boven me alsnog hun gelijk geven.

Flinke opluchting.

Tjah, James Wan... begint een beetje in herhaling te vallen. Ik kan niet mee in de lovende reacties die deze film tot nu toe het meest lijkt op te wekken.
Cinematografisch gezien valt er weinig op deze film aan te merken. Het acteerwerk is bovengemiddeld, de special fx en make-up zien er goed verzorgd uit.
Het lukte mij alleen niet om ook maar enig medeleven te voelen voor het getroffen gezin.
Daarnaast slaagt de film er voor mij niet in om angstaanjagend te zijn. The crooked man vind ik een lachertje, misschien ook omdat hij uiteindelijk maar een pion blijkt te zijn. De demonische entiteit bleek echter ook allerminst indrukwekkend te zijn. De scène met het schilderij begon met potentie en eindigde helaas ook met een sisser.
Aan het einde van de film moest ik concluderen dat dit vervolg niet aan mij
besteed is. Ik ben een beetje uitgekeken op de Wan films en hoop dat zijn volgende film iets in een ander straatje gaat worden.

The Conjuring 2

Gister heb ik The Conjuring 2 mogen bewonderen in de bioscoop en ik heb me prima vermaakt. James Wan is het niet verleerd en ook dit tweede deel brengt zijn niveau niet omlaag, ik vond hem zelf namelijk mooi gelijk aan The Conjuring en was zeker niet saai.

Voorafgaand de voorstelling krijg je uiteraard een paar trailers te zien, dit keer waren het Don't Breathe (2016) en Lights Out (2016) echter ook twee horror films die er prima uitzagen dus die ik zeker ook niet wil missen. En zo kun je altijd een heerlijke horror film in de bios beginnen, al die angstige gilletjes van de dames al in de trailers, altijd lachen!

Ik heb veel goeie dingen gehoord over The Conjuring 2 en had daardoor nog meer zin in deze film , ik zat er met een lekker gevoel in de stoel. Vanaf het begin is de film al leuk, die heerlijke oude setting herrees weer en dat is altijd lekker angstaanjagend. Helaas was de film in zijn 133 minuten zeker op het begin niet sterk, en zoals ik ook al las zijn de sub-plots zodanig veel dat de echte actie tussen de familie in Enfield en Ed and Lorraine Warren pas erg laat opgang kwam. Dit vond ik zo af en toe ook niet erg want de mooie introductie tussen Lorraine en Valat wou ik zeker niet missen.

Het verhaal was echter wel heel erg gaaf. De familie Hodgson was dit keer aan de beurt, klaarblijkelijk hun laatste zaak. Deze waren in de ban van een bepaalde geesten genaamd Walter, als ik het nog goed heb. Die de dochter Janet te pakken heeft en daarmee de hele familie zit te teisteren. Nadat Ed en Lorraine klaar zijn met een zaak die er voor moest zorgen dat ze achter de feiten kwamen hoe een bepaalde familie vermoord is en waarom keren ze terug naar hun huis waar Lorraine visioenen krijgt, of naja het wezen ziet, dat de naam Valat (of Valad) heeft, ook wel een non. Die laat weten dat Ed zijn dood tegemoet staat via een (wat later blijkt boomstronk) door zijn borst krijgt. Lorraine wil geen nieuwe zaken oplossen maar Ed krijgt haar toch mee naar de Enfield case. Deze moeten ze oplossen en dat lukt ze dit keer ook weer.. Kort samengevat. Ook werd het lekkere liedje van Elvis gedraaid, genaamd 'Elvis Presley - Can't Help Falling In Love (Audio) - YouTube'

Ed and Lorraine hebben natuurlijk echt bestaan, of bestaan nog steeds. Google maar eens naar ze, dan kom je achter meer informatie. Dit (Ed and Lorraine Warren - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org) is onder andere hun google pagina.

Nu moet ik zeggen dat The Conjuring 2 niet mijn engste film is die ik tot nu toe gezien heb. Ik blijf aankaarten dat 'Deliver Us from Evil (2014)' toch wel mijn vetste film was in een demonen zaak en 'Sinister (2012)' in de geesten wereld. Beiden afkomstig van Scott Derrickson. Ook vind ik The Conjuring 2 een beetje de zelfde setting hebben van The Babadook (2014), qua huis. Of heb ik nu een ander voor me? Afijn, The Conjuring 2 zeker geslaagd, en het was weer een leuk avondje!

3.5*

Bedoel je de laatste van de Warrens? Dat klopt niet. Deze case vond in de jaren 70 plaats en ze zijn sowieso tot diep in de jaren 80 actief geweest. Ze hadden toen bijvoorbeeld nog die beroemde Haunting in Connecticut-zaak.

Ja afleidend van hun Wikipedia pagina opgemaakt.

Extreem overrated.. ik snap die hoge waardering echt niet allemaal. Het deed me allemaal helemaal niks. Elk moment want spannend zou moeten zijn zag ik van mijlenver aankomen. Het was gewoon een riedeltje met kunstjes dat afliep. Hier wat bewegend items, daar wat vliegende dingetjes, super cliché en voorspelbaar. The crooked man werd nooit goed in beeld gebracht terwijl deze veel interessanter was dan die non. De enige scene met een beetje potentie was toen die non achter het schilderij ging, maar ook dat was weer heel voorspelbaar. Tevens toen ze aanviel was alles weer voorbij dus echt dreigend kwam het nou ook niet over. En op het einde 1x haar naam zeggen en ze was weg. Te makkelijk. Ik snap echt niet dat mensen hier bang van worden.

Poeh dit was me toch een partijtje eng!

Waar The Conjuring al erg sterk was, maar me nooit echt oprecht angstig heeft gemaakt (ook al schrok ik me wel vaak kapot), heeft The Conjuring 2 me wel degelijk angst aangejaagd. Ik kan dan ook wel stellen dat ik deel 2 sterker en enger vind dan deel 1, iets wat niet vaak gebeurt, maar de laatste jaren toch vaker lijkt voor te komen! (bijv. ook in The Purge en Insidious series)

Allereerst vind ik de setting veel enger. Een afgelegen landhuis is eng, maar al vaak gebruikt. Een rijtjeshuis met buren waar je denkt veilig te zijn, maar uiteindelijk ook niet veilig bent, vind ik een veel enger idee!
Verder kruipen de geesten en demonen veel meer onder de huid door de trage spanningsopbouw die in de loop van het verhaal zit, en ook in de scènes zelf. De openingsscène met Lorraine die de zaak van The Amityville haunting uitpluist, is erg sterk zowel qua spanningsopbouw als beeldmateriaal (de spiegel-scène!). En verder is de scène met Billy die even wat water drinkt erg sterk (ja, ook al zag Billy je niet, wij zagen je wel, Bill Wilkins...in die stoel rechts in beeld!). Maar vooral de scène in huis bij Lorraine waarin de non-demon haar teistert, zal me lang bijblijven. Licht aan, licht uit...is het nou het schilderij wat we zien of toch de echte demon?!?!. Overigens mooi om te zien hoe de puzzelstukjes in elkaar passen en achteraf gezien al duidelijk waren: ik vond het soms al vreemd dat de geest van Bill Wilkins met gele ogen te zien was...een geest heeft toch niet per definitie van die onheilspellende gele ogen? Maar ja...hij bleek een pion van de demon te zijn, en die had natuurlijk gele ogen! Achteraf gezien heel logisch, op het moment zelf viel het kwartje nog niet. Wel een sterke twist in de film, dat de geest van Bill Wilkins in feite niet de boosdoener was, maar dat het nog dieper geworteld zat dan dat.

De schrikmomenten zijn erg sterk en soms komen ze uit onverwachte hoek (letterlijk: je verwacht wel een schrikmoment, maar niet van de kant van de kamer waar die dan uiteindelijk vandaan komt!), waardoor ik regelmatig met kippenvel op mijn armen en rillingen over mijn rug me kapot ben geschrokken. Ik ben niet zo'n giller en erger me ook altijd best aan gillende meiden in de bios, maar er ontglipte me toch daadwerkelijk 1x een gil!

De langere speelduur heeft mij geen moment gestoord. Ik vond het juist fijn om niet aan één stuk door enge scènes te zien, maar ook momenten om de personages beter te leren kennen. De scène met de gitaar is daar een mooi voorbeeld van. Even rust, even een liefdevol moment. Een sterk aspect van de film!

Wat ik ook erg sterk vond in de film, was de controverse rondom Ed en Lorraine Warren die veelvuldig wordt getoond. Het televisie-interview waarin ze bekritiseerd worden, maar ook later in de film worden er vraagtekens gesteld bij het bovennatuurlijke; het video-bewijs dat Janet allemaal spullen kapot gooit. Erg fijn om die discussie in de film te zien, want wat is echt en wat niet? Het werd echter nergens een veelvuldig eerder gezien fenomeen in films, waarin niemand gelooft dat er bovennatuurlijke zaken aan de hand zijn met een persoon, want er zijn in deze film zat mensen die de fenomenen meemaken en worden geteisterd. Maar toch wordt de discussie en de kritiek op Ed en Lorraine Warren niet ontweken in de film, en dat vind ik wel fijn.

Verder erg sterk acteerwerk van de cast. Vera Farmiga is een erg talentvolle actrice en ik kijk altijd erg graag naar haar acteerwerk. Maar tjongejonge, wat heeft die Madison Wolfe een fantastische Janet neergezet!
En mooi camerawerk, waarin (net als in The Conjuring deel 1) we weer in 1 shot door verscheidene kamers zoeven, en er mooie point of views zijn gekozen.

Toch kan ik geen 5 geven, ook al is het wellicht de sterkste bovennatuurlijke horrorfilm die ik heb gezien. Er zitten een paar dingetjes in die hem net niet perfect maken. Zo vind ik het nogal opvallend dat er in verschillende scènes keiharde geluiden in het huis te horen zijn, waar alleen Janet wakker van wordt...daar wordt toch het hele huis wakker van? Iets wat me ook al opviel en wat tegenstond in het eerste deel (de scène waarin alle fotolijsten van de muur worden geragd...geen enkel kind wordt er wakker van, terwijl alle deuren van hun slaapkamers ook nog nota bene open staan!) Ook vond ik de finale een beetje snel en simpel; alleen de naam van de demon hoefde te worden uitgesproken, en *poef*, weg was-ie...viel toch ietwat tegen! En tot slot ben ik van beroep logopedist-stottertherapeut, en vond ik het gestotter van het broertje Billy erg ongeloofwaardig (ook al was het een leuk, schattig jochie) en bovendien is het vreemd dat hij alsnog stottert als hij zingt...stotterende personen stotteren namelijk niet als ze zingen...maar hé...daar hebben de filmmakers zich natuurlijk niet mee bezig gehouden, logisch

Al met al een erg enge en sterke film, die nog wel even door mijn hoofd zal spoken en die ik zeker nog een keer moet zien om nog meer de details te kunnen ontdekken!