The Conjuring 2 (2016)

Vanavond in avant premiere gezien. Niet slecht, maar duurt iets te lang. Wel enkele toffe elementen zoals de crippled man en the evil nun, maar het verhaal kennen we ondertussen wel. Let ook zeker op in het begin wanneer ze verwijzen naar the real life Amityville moorden.

Absolute meevaller. De meeste producties van James Wan vind ik tot op heden niet zo indrukwekkend. Het eerste deel van The Conjuring was wel oké, maar niet veel meer dan een brave invuloefening van clichés. Een haunted house verhaal kan niet zonder, maar ik miste de creativiteit. In het tweede deel zijn er ook talloze clichés die je zo weg kunt strepen. We hebben uit zichzelf bewegende objecten, wederom een muziekdoos, wederom een tv met een eigen willetje, stommelende geluiden uit verlaten kamers, een bezeten kind, de spiegel en natuurlijk het onweer om maar een kleine opsomming te geven. Het grote verschil is dat Wan in deel twee een veel leukere invulling geeft aan die clichés en de film veel meer weet te boeien.

Plaats van handeling is dit keer zowaar geen afgelegen landhuis, waar overigens nog wel leuk naar verwezen wordt voor de oplettende kijker, maar een eenvoudig hoekhuis in Londen. Aldaar woont de familie Hodgson en uiteraard worden zij door iets geteisterd. Het eerste uur staat de spanningsboog onverminderd strak. Wan maakt niet de fout door in te zetten op jumpscares; de schrikmomenten die er zijn, komen doorgaans voort uit een goede spanningsopbouw. Daarbij heeft Wan ook begrepen dat de kracht van horror zit in datgene wat je niet ziet. De film is een aantal keer ook heerlijk subtiel, al had dat van mij nog net wat vaker gemogen. Vooral het moment in het begin van de film waar Bill na zijn slokje drinken half slaapdronken naar boven loopt en de kijker in zijn ooghoek iemand in de schommelstoel ziet zitten, terwijl Bill het niet opmerkt was erg sterk. Het camerawerk is ontzettend strak en de sfeer heerlijk authentiek.

De 'in your face' momenten kunnen niet ontbreken en ook op dat gebied boekt Wan progressie. Hetgeen we zien en horen, is veel strakker dan het eerste deel, al vind ik de Crooked Man uitzondering op de regel. Jammer is wel dat de film echt aan de lange kant is. Het tweede uur wordt deels volgemaakt met wat niet al te boeiende subplots en de impact van de griezelige momenten verdwijnt wat, omdat ze te talrijk worden. Het verhaal in dit soort spookhuisfilms is natuurlijk ook nooit van dusdanige aard dat dat echt lang blijft boeien. Het einde kan het wat mindere tweede uur ook niet redden en is wat aan de simpele kant. De start van de credits is overigens wel leuk gedaan.

Hoe dan ook, The Conjuring 2 is voor de liefhebber van het genre een bezoekje aan de bioscoop waard.

Vanmiddag gezien met mijn broer in een verder volledig lege bioscoopzaal. Leuke film, maar eerlijk gezegd niets speciaals. Het verhaal hebben we onderhand al honderd keer gezien en het verhaal leunt dan ook vooral op sfeer en acteerwerk. Met name Farmiga doet het (zoals altijd) prima. Daarnaast is de soundtrack heerlijk en heeft heel de film een ouderwets horrorsfeertje. Prima film dus, maar niets nieuws onder de zon.

James Wan weet weer een uiterst geslaagde horror af te leveren. Het lukt hem wederom om een vervolgfilm van een horror minstens net zo sterk te maken als de eerste. The Conjuring 2 is een ode aan het horrorgenre. Wan weet precies hoe hij dat moet invullen met zijn strakke regie. De man is simpelweg goud waard. Deze film is zelfs wat beter dan zijn voorganger. De nodige clichés zitten ook in deze film maar ze zijn beter uitgewerkt dan de voorganger. De kracht van de film zit hem in het niet zien van het gevaar, en dat maakt het een goede horror.

De locatie waar de film zich grotendeels afspeelt is echt goed gekozen. Dit keer niet een vrijstaand huis met koloniale invloeden maar een afgrijselijk deprimerend rijtjeshuis in Enfield, London. Dat het een rijtjeshuis is maakt het zeker niet minder eng. Het helpt absoluut niet om te weten dat de buren binnen handbereik zijn. De hele locatie voegt zelfs toe aan de horror: buurtbewoners lijken dichtbij maar toch zijn ze verder dan ooit. Het interieur van het huis is grauw, versleten en vies. Een arm gezin dat de eindjes aan elkaar moet knopen en dat is goed te merken.

Een fan van The Conjuring zal enkele subtiele verwijzingen naar de eerste film zien. Het is ook fijn om een herkenbare omgeving te zien. Het huis van de Warrens is een belangrijk bastion van paranormaal onderzoek geworden. De kamer met alle objecten die een rol hebben gespeeld in de talloze paranormale zaken voegt zeker toe aan de kwaliteit van de serie.

Het camerawerk is weer superstrak. Zelfs nog iets beter dan de voorganger. De muziek is weer van hetzelfde niveau en is cruciaal voor de spanning. De muziek is niet bepaald origineel maar wel effectief. De schrikeffecten zijn van hoog niveau en een aantal momenten zijn zelfs origineel te noemen. De personages zijn goed uitgewerkt en de entiteiten die voorkomen zijn lekker eng. Bij een van de verschijningen heb ik wel enigszins mijn twijfels omdat die volledig uit de computer is gekomen. Ik had veel liever een acteur gezien.

The Conjuring 2 is een heerlijke horror film die met respect met het genre omgaat. De film is afgewerkt en er valt weinig kritiek op te leveren. De kijker krijgt soms wat adempauze door een paar luchtige momenten met een grapje hier en daar. Om daarna genadeloze toe te slaan. De speelduur van ruim 2 uur voelt allesbehalve lang aan en van begin tot eind zit je geconcentreerd te kijken. De opbouw van de spanning is een specialiteit geworden van James Wan. Wan staat voor kwaliteit en tot nu toe ben ik allesbehalve teleurgesteld. Ik heb een avond intens kunnen genieten van een van mijn favoriete horror series.

4,5*

Op niveau van het eerste deel.

Enkel de speelduur is echt wel wat overdreven. 130 minuten horror vind je zelden en daar is een goede reden voor. Ook deze film raakt er niet echt aan en komt dan met wat flauwer vulsel (zoals het Elvis doedeltje), schrap dat soort scenes gewoon.

Verder het ondertussen bekende Wan-werk. Vakmanschap, maar echt sprankelen doet het toch al een tijdje niet meer vind ik. Het geestenverhaal is redelijk basic, de jump scares worden toch wel voorspelbaar en echt eng weet het nergens te worden. Maar dat was ook al het geval in het eerste deel.

Wel leuk dat ze meer en meer het "oeh, niemand gelooft mij" geleuter schrappen. Veruit het vervelendste aspect aan dit soort films, vertraagt ook steeds de boel nodeloos. Weinig van dat in deze film, waardoor het tempo er wel in blijft zitten. De extra speelduur gaat dan ook vooral uit naar wat extra geestgebeuren, niet zozeer een uur aanloop tot iedereen eindelijk mee is dat er effectief wat aan de hand is.

Visueel oké , geluidsband is ook sterk, maar Wan mag wat mij betreft toch weer eens met wat anders komen. Het hele Insidious-Conjuring gebeuren heeft z'n tijd nu wel gehad, nieuwe opkomende regisseurs zijn al bezig met andere invalshoeken in het genre te vinden, nog een paar van dit soort films en Wan is een ouwe bok geworden. Maar slecht is het allerminst.

3.5*

Poging 2

Een tweede poging, voor mij althans, want ik vond het eerste deel van The Conjuring niet bijster origineel en interessant. Origineel is dit vervolg nog steeds niet, maar interessanter gelukkig wel. Dit komt met name doordat er meer dreiging heerst doordat Ed en Lorraine Waren voor een grotere uitdaging komen te staan. Een groot kritiekpunt bij mij op het origineel was dat de hoofdrolspelers onderzoekers van het paranormale waren dus precies weten hoe zij dienen te handelen in iedere situatie. Dit nam de machteloosheid en de paniek die ik als kijker had moeten voelen al gauw weg, omdat hulp ten allen tijden nauw nabij was. Dit had bij mij tot gevolg dat ik mij al gauw niet meer ongemakkelijk voelde bij de zoveelste dichtslaande deur, krakende trap, of flitsende foto camera.

In dit vervolg heerste dit probleem met name in de eerste helft nog steeds wel een beetje maar begon de dreiging wel steeds meer te groeien. De angstaanjagende demonische entiteit die Lorraine zelf constant terroriseerde droeg hier sterk aan bij en zeker toen dit in de finale dan ook steeds meer op de voorgrond begon te treden. Wat dan wel weer jammer was van de sterke opbouw was dat de demonische entiteit waar het uiteindelijk om draaide, opeens wel erg gemakkelijk verslagen werd. Je weet daarnaast gewoon vanaf het begin af aan dat The Conjuring reeks om Ed en Lorraine waren draait, en dat geen van beiden toch zal sterven, omdat de mogelijkheid voor vervolgen wel moet blijven bestaan. Dit is en blijft een van de grootste mankementen van deze hele reeks die toch wel een beetje samen blijft hangen met de kritiek die ik op het eerste deel had.

Toch vond ik dit deel wel een stuk beter te verteren dan het eerste deel wat komt omdat er meerdere sterke scares inzitten. Ik ben me meerdere keren het leplazerus geschrokken, en bepaalde momenten waren erg onverwacht en goed in beeld gebracht. Op voorhand was ik erg teleurgesteld achter de reden van het bezeten meisje en de verschijningen die zich aan het gezin openbaarden maar toen hier vervolgens een diepere laag in bleek te zitten was ik juist weer aangenaam verrast. Het zijn met name deze elementen die dit vervolg voor mij beter laten zijn. De scares zijn effectiever, en er lijkt meer inspanning in de opzet van het verhaal te zitten. (ook al is deze in zijn opzet nog steeds één enorm cliché.) Daarnaast was die demonische non gewoon rete eng en vond ik The Crooked man (hoewel niet eng) echt enorm sterk gevonden. Een 4* geven vind ik voor deze titel net wat te veel, maar aangezien ik geen 3,75* uit kan delen kom ik uit op onderstaande beoordeling.

3,5*

Wederom genoten van The Conjuring!

Net zoals deel 1 vindt ik dit deel van de Conjuring een heerlijke vorm van Horror. Geen horror in de vorm van alleen maar schrikken, enge gedaantes en heel veel bloed en/of andere vieze beelden.

Juist de spanningsopbouw waar soms wel, en soms niet een schrikmoment uit kwam zorgde ervoor dat ik de hele film op het puntje van mijn stoel heb gezeten. Daarom was de lange speelduur voor mij geen enkel probleem, de film was voor mij gevoel zo voorbij.

Sterk vond ik ook dat er tussen wat luchtige stukken in de film zaten, zoals wanneer Ed met zijn gitaar "Can't help falling in love" speelt voor de kinderen. Dat zorgde toch voor kippenvel bij mij. Ook de stukjes humor droegen bij aan het verhaal. Het was, zoals je bij horror meestal ziet, geen aanééngebonden stuk van nacht, enge geluiden en gedaantes.

Ook was het niet zo dat het grootste slachtoffer, Janet, er alleen voor stond. Al gauw werd het voor de overige familie ook duidelijk dat ze bezeten was. Dit maakt het allemaal wat luchtiger.

Tuurlijk waren er ook wat negatieve punten. Zo ging het proces vanaf het gesprek van Lorraine met die oude meneer, die het raadsel tot de zwakheid van de demoon vrijgaf tot het uiteindelijke verslaan wel erg snel. Na het visioen van mevrouw hadden ze maar een autorit nodig om het raadsel te ontrafelen. vervolgens de demoon confronteren en klaar is kees. Dit had van mij best nog gecompliceerder gemogen.

Ik stoorde me ook aan de blikseminslag op die boom. Als er bliksem inslaat op zo een 10 meter van je vandaan doet dit fysiek echt wel wat met je. Maar nu zorgde de punt rillingen over mijn (en waarschijnlijk Lorraines rug). Ik had het ook beter gevonden als er iemand zou zijn omgekomen, ik ken het originele verhaal niet maar nu is het zo een 'eind goed, al goed' einde waar ik niet zo fan van ben.

Maar om nog even positief te eindigen. Ik vond de Engelse sfeer heel goed weergegeven: Het rijtjeshuis(ipv afgelegen landhuis) , de typische politieauto, de rauwe sfeer, de kleding, de personages(die janet speelt het geweldig voor een jonge dame), het oude achterstallige huis.

Al met al krijgt deze film een 4* van mij.

Ja, ik hou hier van. Met deel 1 in mijn top 10 waren de verwachtingen hoog. En wat ben ik blij dat het me niet tegen is gevallen.

Ik ga inhoudelijk niet teveel schrijven over deze film omdat ik hoop dat anderen net zo verrast worden als ik. De beklemmende sfeer heeft me vanaf het begin bij de strot gegrepen. Mijn adem stokte meer dan eens in mijn keel en mijn mooie lange nagels zijn gesneuveld.
Is het eng? Ja. Het was eng. Ik ben zó vaak geschrokken dat ik het niet meer op één of zelfs twee handen kan tellen. En ik heb al zo vreselijk veel horrorfilms gezien dat dat niet meer snel voorkomt.

Het begint ijzersterk. De personages zijn likeable en daarom leef je echt met ze mee. De sfeer zit er direct in en de spanningsopbouw en suspense is fenomenaal en had en hield me op het puntje van mijn stoel. Ik voelde de angst van de kinderen. Het was bíjna alsof ik er zelf bij was, maar gelukkig zat ik gewoon in de bioscoopstoel mijn vriend zijn hand blauw te knijpen. Wat is het toch heerlijk als een film dat kan veroorzaken, dat je zó meeleeft met de personages en op gaat in het verhaal. Fijn ook dat de nadruk op de kinderen ligt en dat de onderlinge relaties zo naturel en echt aanvoelen. Ook moeder weet sympathie op te wekken zonder dat het meteen 'vervelend cliché' aanvoelt. Het acteerwerk, vooral van moeder en Janet, was dan ook erg overtuigend.

Toch stal Vera Farmiga de show voor mij. Zij is zo intens, ik vind haar deze rol zo vlekkeloos neerzetten dat ik ieder woord geloof. Vooral de scène in de werkkamer met het schilderij is me onder de huid gekropen. Op momenten dat de demon nun in beeld was heb ik volgens mij sowieso niet geademd, wat was dat creepy zeg. The crooked man deed mij minder. Jammer, want dit had eigenlijk niet voor mij op deze manier gehoeven. Wel het begin met Billy, de tent, de muziek etc maar niet de stukken waar The Crooked Man echt achter hem aan ging. De twist betreft de oude man die zelf gevangen werd gehouden vond ik ook goed en ik zag dit ook niet aankomen. Wat zit de film toch goed in elkaar. Het klopt. De acteurs, het huis, de muziek, de dialogen, het camerawerk.. Spot on.

Men. Bill Wilkins en de demon nun ga ik nog eens terug zien in mijn nachtmerries. Misschien moet ik dan ook maar hard en herhaaldelijk "Valak" roepen om de nachtmerries te verdrijven.

Damn you James Wan.

Neem aan dat ''The Crooked Man'' een spin-off krijgt? Beste vondst van Wan in zijn spookhuis broeisels tot nu toe. Heb me verder verrassend goed vermaakt met dit vervolg, terwijl ik alles van Wan sinds Insidious met 1.5* heb beoordeeld..

Blijft verder wel te pretentieus voor wat het is; kermis horror. Met een enorm budget, wat dan weer vooral doorschijnt in een overvloed aan totaal onnodige maneuvres met de camera en gimmicky overgangen. Het draagt meer bij aan de attractie die het is, dan dat het een betere horrorfilm wordt. Onmogelijk om dit ook maar een klein beetje spannend/opwindend te vinden. Iets wat de fanbase altijd wel er doorheen probeert te duwen.

Oogt als ''iets dat je goed moet vinden'', maar in de kern kom je er bekaaid vanaf. Genrefans moeten het dan ook vooral hebben van kleiner werk, want terwijl Wan al jaren bezig is met dit simpele boe-schrik concept tot op het bot af te knagen, vliegen de indie-regisseurs hem aan alle kanten voorbij.

Erg fijne Wan.

Hoewel ik mijn waardering kan opbrengen voor jonge honden die lekker shacky en frivool te werk gaan, ben ik er toch wel achter dat strak en weloverwogen regie toch mijn voorkeur heeft.

Wan is zo een regisseur en zijn naam is nu wel een definitief gevestigd. Na de beste F&S deel te hebben geregisseerd, was ik even bang dat Wan dit project wat haastig tussen zijn volgende blockbuster in zou hebben gemaakt. Gelukkig is niets minder waar. Detail is weer in elk shot te zien. Zijn one tracks zijn weer om te smullen. Maar wat vooral zo knap is, is dat het verhaaltje zeker 13 in een dozijn is maar hij er werkelijk alles uithaalt om hier een genot van te maken. Het switchen tussen Engeland en Amerika. De sublieme wisselwerking tussen, horror, drama en zelfs humor. Het is buitengewoon knap. De scene waar men met de rug naar het meisje moet gaan zitten is geniaal. Het lijkt zo makkelijk, maar als ik dit naast de gemiddelde horror legt (heb ik het niet eens over de allerslechtste) is dit gewoon een maatje groter. Die scene had je op zoveel manieren kunnen laten lopen, maar dit was de enige juiste keus.

Wat me ook positief opviel, meer dan in vorige Wan's, was het erg sterke spel. Meisje is geweldig gecast. Nu ik toch lekker bezig ben met de Wan lofzang. Is dit ook iets waar ik heel blij mee ben. Veel genre regisseurs schieten nog wel eens vroeg raak en daarna zelden meer (Aja bijv.) Bij Wan heb ik het idee dat hij erg aan het groeien is. In Saw was het acteerwerk vaak matig, Insidious vooral sterk in de horror. Maar hier weet hij op vrijwel alle vlakken te excelleren.

Op naar de volgende Wan.

4 sterren.

"The voice on this tape is coming from an eleven year old girl."

Blijkbaar heeft James Wan een flinke lading geld aangeboden gekregen voor nog een deel in de 'Fast & Furious' franchise, maar dat heeft hij laten schieten voor dit vervolg. Iets wat ik vanzelfsprekend toejuich, omdat hij één van de weinige regisseurs in het genre is die op een consistent niveau presteert.

Van wat ik begrijp is dit deel losjes gebaseerd op de Enfield-zaak; één van de beroemdste cases waar Ed en Lorraine Warren aan hebben gewerkt. Het afgelegen landhuis uit het vorige deel is vervangen voor een rijtjeshuis. Hoewel de locatie niet veel verschil uitmaakt, aangezien Wan dezelfde platgetreden paden bewandelt.

De speelduur is een groot heikel punt, omdat het te lang duurt eer de Warrens op hun plaats van bestemming zijn. Op deze manier word je als kijker heen en weer geslingerd tussen Engeland en Amerika. Hierdoor wordt het hele gebeuren al gauw repetitief, vooral omdat er onnodig veel subplotjes in verwerkt worden.

Desondanks is de vakkundigheid waarmee Wan 'The Conjuring 2' in elkaar heeft gezet onmiskenbaar te noemen. Hij mag dan leunen op vele clichés, maar weet soms toch verrassend uit de hoek te komen. Zo wordt de sfeer over het geheel zorgvuldig behouden, met name door de cameravoering en geluidseffecten. De nieuwe angstaanjagende demon en het sterke spel van Madison Wolfe zijn daarbij mooi meegenomen.

Al met al een aardig vervolg, maar Wan mag onderhand wel eens met iets nieuws komen.

3,0 Sterren.

Tjah, James Wan... begint een beetje in herhaling te vallen. Ik kan niet mee in de lovende reacties die deze film tot nu toe het meest lijkt op te wekken.
Cinematografisch gezien valt er weinig op deze film aan te merken. Het acteerwerk is bovengemiddeld, de special fx en make-up zien er goed verzorgd uit.
Het lukte mij alleen niet om ook maar enig medeleven te voelen voor het getroffen gezin.
Daarnaast slaagt de film er voor mij niet in om angstaanjagend te zijn. The crooked man vind ik een lachertje, misschien ook omdat hij uiteindelijk maar een pion blijkt te zijn. De demonische entiteit bleek echter ook allerminst indrukwekkend te zijn. De scène met het schilderij begon met potentie en eindigde helaas ook met een sisser.
Aan het einde van de film moest ik concluderen dat dit vervolg niet aan mij
besteed is. Ik ben een beetje uitgekeken op de Wan films en hoop dat zijn volgende film iets in een ander straatje gaat worden.

The Conjuring 2

Gister heb ik The Conjuring 2 mogen bewonderen in de bioscoop en ik heb me prima vermaakt. James Wan is het niet verleerd en ook dit tweede deel brengt zijn niveau niet omlaag, ik vond hem zelf namelijk mooi gelijk aan The Conjuring en was zeker niet saai.

Voorafgaand de voorstelling krijg je uiteraard een paar trailers te zien, dit keer waren het Don't Breathe (2016) en Lights Out (2016) echter ook twee horror films die er prima uitzagen dus die ik zeker ook niet wil missen. En zo kun je altijd een heerlijke horror film in de bios beginnen, al die angstige gilletjes van de dames al in de trailers, altijd lachen!

Ik heb veel goeie dingen gehoord over The Conjuring 2 en had daardoor nog meer zin in deze film , ik zat er met een lekker gevoel in de stoel. Vanaf het begin is de film al leuk, die heerlijke oude setting herrees weer en dat is altijd lekker angstaanjagend. Helaas was de film in zijn 133 minuten zeker op het begin niet sterk, en zoals ik ook al las zijn de sub-plots zodanig veel dat de echte actie tussen de familie in Enfield en Ed and Lorraine Warren pas erg laat opgang kwam. Dit vond ik zo af en toe ook niet erg want de mooie introductie tussen Lorraine en Valat wou ik zeker niet missen.

Het verhaal was echter wel heel erg gaaf. De familie Hodgson was dit keer aan de beurt, klaarblijkelijk hun laatste zaak. Deze waren in de ban van een bepaalde geesten genaamd Walter, als ik het nog goed heb. Die de dochter Janet te pakken heeft en daarmee de hele familie zit te teisteren. Nadat Ed en Lorraine klaar zijn met een zaak die er voor moest zorgen dat ze achter de feiten kwamen hoe een bepaalde familie vermoord is en waarom keren ze terug naar hun huis waar Lorraine visioenen krijgt, of naja het wezen ziet, dat de naam Valat (of Valad) heeft, ook wel een non. Die laat weten dat Ed zijn dood tegemoet staat via een (wat later blijkt boomstronk) door zijn borst krijgt. Lorraine wil geen nieuwe zaken oplossen maar Ed krijgt haar toch mee naar de Enfield case. Deze moeten ze oplossen en dat lukt ze dit keer ook weer.. Kort samengevat. Ook werd het lekkere liedje van Elvis gedraaid, genaamd 'Elvis Presley - Can't Help Falling In Love (Audio) - YouTube'

Ed and Lorraine hebben natuurlijk echt bestaan, of bestaan nog steeds. Google maar eens naar ze, dan kom je achter meer informatie. Dit (Ed and Lorraine Warren - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org) is onder andere hun google pagina.

Nu moet ik zeggen dat The Conjuring 2 niet mijn engste film is die ik tot nu toe gezien heb. Ik blijf aankaarten dat 'Deliver Us from Evil (2014)' toch wel mijn vetste film was in een demonen zaak en 'Sinister (2012)' in de geesten wereld. Beiden afkomstig van Scott Derrickson. Ook vind ik The Conjuring 2 een beetje de zelfde setting hebben van The Babadook (2014), qua huis. Of heb ik nu een ander voor me? Afijn, The Conjuring 2 zeker geslaagd, en het was weer een leuk avondje!

3.5*

Extreem overrated.. ik snap die hoge waardering echt niet allemaal. Het deed me allemaal helemaal niks. Elk moment want spannend zou moeten zijn zag ik van mijlenver aankomen. Het was gewoon een riedeltje met kunstjes dat afliep. Hier wat bewegend items, daar wat vliegende dingetjes, super cliché en voorspelbaar. The crooked man werd nooit goed in beeld gebracht terwijl deze veel interessanter was dan die non. De enige scene met een beetje potentie was toen die non achter het schilderij ging, maar ook dat was weer heel voorspelbaar. Tevens toen ze aanviel was alles weer voorbij dus echt dreigend kwam het nou ook niet over. En op het einde 1x haar naam zeggen en ze was weg. Te makkelijk. Ik snap echt niet dat mensen hier bang van worden.

Poeh dit was me toch een partijtje eng!

Waar The Conjuring al erg sterk was, maar me nooit echt oprecht angstig heeft gemaakt (ook al schrok ik me wel vaak kapot), heeft The Conjuring 2 me wel degelijk angst aangejaagd. Ik kan dan ook wel stellen dat ik deel 2 sterker en enger vind dan deel 1, iets wat niet vaak gebeurt, maar de laatste jaren toch vaker lijkt voor te komen! (bijv. ook in The Purge en Insidious series)

Allereerst vind ik de setting veel enger. Een afgelegen landhuis is eng, maar al vaak gebruikt. Een rijtjeshuis met buren waar je denkt veilig te zijn, maar uiteindelijk ook niet veilig bent, vind ik een veel enger idee!
Verder kruipen de geesten en demonen veel meer onder de huid door de trage spanningsopbouw die in de loop van het verhaal zit, en ook in de scènes zelf. De openingsscène met Lorraine die de zaak van The Amityville haunting uitpluist, is erg sterk zowel qua spanningsopbouw als beeldmateriaal (de spiegel-scène!). En verder is de scène met Billy die even wat water drinkt erg sterk (ja, ook al zag Billy je niet, wij zagen je wel, Bill Wilkins...in die stoel rechts in beeld!). Maar vooral de scène in huis bij Lorraine waarin de non-demon haar teistert, zal me lang bijblijven. Licht aan, licht uit...is het nou het schilderij wat we zien of toch de echte demon?!?!. Overigens mooi om te zien hoe de puzzelstukjes in elkaar passen en achteraf gezien al duidelijk waren: ik vond het soms al vreemd dat de geest van Bill Wilkins met gele ogen te zien was...een geest heeft toch niet per definitie van die onheilspellende gele ogen? Maar ja...hij bleek een pion van de demon te zijn, en die had natuurlijk gele ogen! Achteraf gezien heel logisch, op het moment zelf viel het kwartje nog niet. Wel een sterke twist in de film, dat de geest van Bill Wilkins in feite niet de boosdoener was, maar dat het nog dieper geworteld zat dan dat.

De schrikmomenten zijn erg sterk en soms komen ze uit onverwachte hoek (letterlijk: je verwacht wel een schrikmoment, maar niet van de kant van de kamer waar die dan uiteindelijk vandaan komt!), waardoor ik regelmatig met kippenvel op mijn armen en rillingen over mijn rug me kapot ben geschrokken. Ik ben niet zo'n giller en erger me ook altijd best aan gillende meiden in de bios, maar er ontglipte me toch daadwerkelijk 1x een gil!

De langere speelduur heeft mij geen moment gestoord. Ik vond het juist fijn om niet aan één stuk door enge scènes te zien, maar ook momenten om de personages beter te leren kennen. De scène met de gitaar is daar een mooi voorbeeld van. Even rust, even een liefdevol moment. Een sterk aspect van de film!

Wat ik ook erg sterk vond in de film, was de controverse rondom Ed en Lorraine Warren die veelvuldig wordt getoond. Het televisie-interview waarin ze bekritiseerd worden, maar ook later in de film worden er vraagtekens gesteld bij het bovennatuurlijke; het video-bewijs dat Janet allemaal spullen kapot gooit. Erg fijn om die discussie in de film te zien, want wat is echt en wat niet? Het werd echter nergens een veelvuldig eerder gezien fenomeen in films, waarin niemand gelooft dat er bovennatuurlijke zaken aan de hand zijn met een persoon, want er zijn in deze film zat mensen die de fenomenen meemaken en worden geteisterd. Maar toch wordt de discussie en de kritiek op Ed en Lorraine Warren niet ontweken in de film, en dat vind ik wel fijn.

Verder erg sterk acteerwerk van de cast. Vera Farmiga is een erg talentvolle actrice en ik kijk altijd erg graag naar haar acteerwerk. Maar tjongejonge, wat heeft die Madison Wolfe een fantastische Janet neergezet!
En mooi camerawerk, waarin (net als in The Conjuring deel 1) we weer in 1 shot door verscheidene kamers zoeven, en er mooie point of views zijn gekozen.

Toch kan ik geen 5 geven, ook al is het wellicht de sterkste bovennatuurlijke horrorfilm die ik heb gezien. Er zitten een paar dingetjes in die hem net niet perfect maken. Zo vind ik het nogal opvallend dat er in verschillende scènes keiharde geluiden in het huis te horen zijn, waar alleen Janet wakker van wordt...daar wordt toch het hele huis wakker van? Iets wat me ook al opviel en wat tegenstond in het eerste deel (de scène waarin alle fotolijsten van de muur worden geragd...geen enkel kind wordt er wakker van, terwijl alle deuren van hun slaapkamers ook nog nota bene open staan!) Ook vond ik de finale een beetje snel en simpel; alleen de naam van de demon hoefde te worden uitgesproken, en *poef*, weg was-ie...viel toch ietwat tegen! En tot slot ben ik van beroep logopedist-stottertherapeut, en vond ik het gestotter van het broertje Billy erg ongeloofwaardig (ook al was het een leuk, schattig jochie) en bovendien is het vreemd dat hij alsnog stottert als hij zingt...stotterende personen stotteren namelijk niet als ze zingen...maar hé...daar hebben de filmmakers zich natuurlijk niet mee bezig gehouden, logisch

Al met al een erg enge en sterke film, die nog wel even door mijn hoofd zal spoken en die ik zeker nog een keer moet zien om nog meer de details te kunnen ontdekken!

Wauw. Dit vervolg wist mij nog meer te bekoren dan het origineel welke ik al erg kon waarderen!

In de basis hetzelfde concept. De focus op de karakters, niet op de griezels. Hierdoor zijn jump scares niet nodig en komt elke wrede actie als een tik aan.

James Wan lijkt in dit deel echter een stuk meer lol te hebben dan in het eerste, welke vrij kalm was. Sterk, maar kalm. Hetzelfde concept dus, maar dan met meerdere jump scares wat veelal werkt als zijnde eng. Ook wordt er tussen de griezelscenes door ruim de tijd genomen om de karakters vorm te geven. Dit versterkt de daaropvolgende griezelscenes omdat er steeds meer op het spel lijkt te staan.

Vooral Lorraine Warren (Vera Farmiga) lijkt nog meer dan in het eerste deel getraumatiseerd door al haar ervaringen met het bovennatuurlijke. Haar angst versterkt de griezelfactor aanzienlijk.

De film is bevat veel visuele vondsten die bij mij regelmatig voor een "oeeh" of "aah" zorgden. Er valt veel te genieten tussen het billenknijpen door.

Het concept was als sterk en is naar mijn mening verbeterd, alles is enger en mooier. De opbouw is weer aanwezig, net als is het eerste deel. Maar toch lijkt deze film meer gedoseerd en geeft hij meer voldoening. Wat een feestje!

Ik keek hier heel hard naar uit en gisteren was het dan eindelijk zover: The Conjuring 2.

De eerste film was absoluut niet origineel en herkauwde een al te veel gebracht onderwerp, maar deed dat op zo'n leuke manier met memorabele personages en een charme die vaak niet terug te vinden is in moderne horror-films. Meteen dacht ik ook dat dit de perfecte film was om enkele vette sequels op te maken. Zo konden Ed en Lorraine nog talloze avonturen beleven. Ik hoopte erop dat men dan weer een ode zou aan een ander soort fenomeen of horror-onderwerp.

En net daar wringt het schoentje een beetje voor mij. Dit was weer een bespookt huis-verhaal en daardoor voelde de film een beetje aan als een herhalingsoefening. Alhoewel de sfeer zeker te pruimen viel, in dat Engeland van de 70's en de Warrens zeer likable blijven was deze toch net iets minder dan zijn voorganger. De twist over wat Lorraine nu precies gezien had in de eerste film (waar Ed niet wou achter vragen toen) vond ik ook maar heel flauw. Ze heeft toch al wel ergere dingen dan dat gezien?

Ik heb me hoe dan ook goed vermaakt en ik kijk uit naar een volgend deel. Alleen hoop ik dan op een ander onderwerp. Als het weer een behekst huis is, haak ik af.

3,5*

Patrick Wilson en Vera 'Bates' Farmiga stelen de show en de rest van de cast is ook super gedaan.

Als doorgewinterde horrorkijker had regisseur Wan me toch een aantal keer weer flink beet. Geniale finale, symphatieke personages, zelfs het verhaal kwam overtuigend binnen Ik vond het een topfilm.

Enig puntje van kritiek: Wans basisverhaallijn - met geesten/bezeten personen/demonen die dan steevast door het Christelijke geloof worden overwonnen - die kan je toch niet eeuwig blijven herhalen? De uitwerking hier is een van de besten ooit, en hoewel het superfilms blijven hoop ik op wat vernieuwing in de toekomst.

Als doorgewinterde horror- en bovennatuurlijke thriller-fanaat en mijn verwachting van deze film - deel 2 - was dan ook niet zo hoog, maar het overtrof zeer zeker mijn verwachtingen! Nog niet zo vaak heb ik dergelijke films in de bioscoop bekeken, maar de geluids- en beeldbeleving dragen uiteraard wel bij aan de uiteindelijke rating.

Ik verwachtte dat het dezelfde clichématige wending zou krijgen als de meeste horrorfilms van dezelfde soort. Maar ondanks de vele chiché's die de film in zich had, wisten ze het toch spannend te houden met toch een aantal goede schrikmomenten. Ook al leek het wel voorspelbaar, toch kwam het plot iedere keer weer verrassend uit de hoek en was de film toch verfrissend. Met name door het feit dat op met moment dat de hulptroepen langskwamen - waaronder het nieuwsteam en de politie - hetzelfde gebeurde als wanneer ze er niet waren. En in de meeste horrorfilms gebeurt er dan niets en zodra ze weg zijn, barst de hel weer los. Zelf houd ik ook van het soort film waarbij ze als het ware 'buiten zichzelf' treden, en ze zich in een ' andere wereld' begeven (te vergelijken met Insidious 1). Ook het stukje waarbij dhr. Warren z'n zicht was vertroebeld terwijl hij zich door het huis waande, gaf wel een bepaald soort angst vanuit de bioscoopstoel, of keek je zelf door zijn ogen...

Daarnaast was de setting - Engeland - uitstekend. Luguber weergegeven, wat de film toch angstaanjagender maakt dan in een - doorsnee - Amerikaanse setting.

Tot slot waren de personages zeer goed en lag de focus hierop, waardoor het mij bleef boeien van begin tot eind (ondanks de - voor een horrorfilm - lange speeltijd).

Bovenal was de demon een originele verschijning en niet zo 'nep', zoals in vele andere horrorfilms.

Al met al een absolute aanrader!

(Ps. in de voorstukjes lieten ze de film 'Light Out' zien, ook van James Wan....Kan niet wachten!)

Ik zag een beetje op tegen de lengte van de film. Langer dan 2 uur! Maar gelukkig, het viel mee. Het lukte The Conjuring 2 om mijn aandacht erbij te houden, maar was ik tijdens het kijken wel een beetje teleurgesteld wat betreft Bill Wilkins (de vervelende klopgeest), maar ook dit bleek schijn bedriegt.. De film bouwt het weer mooi op, maar vervolgens hadden ze kennelijk geen zin om weer met dat ''Let the power of Christ compels you'' te komen opdraven en moesten ze iets anders bedenken en tja, dat is dan ook weer niet heel erg geslaagd. Maar ach, het kan ermee door. In tegenstelling tot iets anders. 1 scène die echt niet in de film had mogen komen! Namelijk de scène waarin een hond veranderd in The Crooked Man. Dit paste totaal niet in de film en het ziet er ook nog is zeer amateuristisch uit! Wat een afgang die scène!

Verder een prima avondje kunnen griezelen met deze film. En hoewel we dit in principe al 30x eerder hebben gezien, voelt de The Conjuring 2 toch weer een soort van fris aan en dat is knap! Helaas toch altijd weer vervelende mensen in de zaal die continu gaan zitten praten omdat ze bang zijn ofzo.. Heel typisch!

En ja, de film is weer eens gebaseerd op feiten. Slechts de basis en het bovennatuurlijke. Het is grotendeels natuurlijk een verzonnen script. Tot nu toe staat The Scole Experiment nog steeds bekend als 1 van de meest betrouwbare onderzoeken naar het bovennatuurlijke. Maar het blijft een erg gevoelig onderwerp natuurlijk waar veel mensen zich geen raad mee weten en ridiculiseren dan het makkelijkst is.

Opzettelijk toch maar in de bioscoop meegepikt vanwege de horrorchallenge. Het eerste deel (3,5*) stond me niet meer zo goed bij, en dat is maar goed ook, want dit tweede deel begint met meer van hetzelfde (het verhaal van de Warrens komt opnieuw voorbij, met dezelfde elementen die we al in het eerste deel zagen) waardoor deel 1 beetje bij beetje bij mij weer begon te dagen. Na een herhaling van zetten van ruim 1 uur begon dan het nieuwe van deze deel twee, en dat was op zich wel heel vermakelijk. Daarmee kom ik alsnog op een hele magere 3* uit voor dit tweede deel.

Redelijke film. Nu is dit soort gegriezel niet echt aan mij besteed - helemaal niet de wel goed werkende maar toch wat jammere schrikeffecten- , maar ik zal niet ontkennen dat dit op dat vlak best goed scoort. De film duurt zelfs vrij lang en kent een behoorlijk aantal spannende scènes en momenten. En toch heb ik liever dat men dan volledig over de top gaat zoals tegen het einde. Anderzijds kent de film wel veel sterke suspense en wordt soms leuk gespeeld met clichés (en soms ook zijn ze storend, maar vooruit).
Wat de film dan echt maakt is de sfeerzetting in Engeland en de focus op een arm gezin dat vrij uitgebreid en mooi wordt neergezet. Je leeft als kijker dan ook echt mee. Sowieso wordt er, ook door de kinderen, sterk en naturel geacteerd. Dat gedoe met het echtpaar Warren kon me dan weer minder interessant, maar storend was dat allerminst. 3,5*.

film reviews in 100 woorden: The Conjuring 2: The Enfield Poltergeist (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

ps. Ik ben geen professionele schrijver of criticus, ik ben maar een movie geek met een laptop.

The Conjuring 2 zit barstensvol lugubere sfeer maar blijft op gepaste momenten aangenaam luchtig, de film voelt dan ook niet aan als een standaard horrorprent met hier en daar een goedkoop schrikmoment. Het verhaal is allesbehalve origineel maar de film voelt fris aan dankzij het uitstekende vakmanschap van regisseur James Wan. Professioneel camerawerk, passende muziek en vooral goede acteurs zorgen ervoor dat je echt meeleeft met de Warrens en de Engelse familie, zelf vond ik de relatie tussen de personages even interessant als het verhaal met de klopgeest. The Conjuring 2 is een goed onderhouden horrorprent met enorm effectieve schrikmomenten.

4,0*

Beste horror van de afgelopen tijd. Er wordt degelijk gespeeld, de special fx zien er goed uit, het verhaal boeit ook nog redelijk en de sfeer is lekker creepy. Gewoon lekker griezelen dus. Het enige minpuntje is het einde, dat gaat toch iets te makkelijk. Beetje jammer wel. Verder prima vermaak!

The Conjuring zou gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal maar daar heb ik grote twijfels over.

Er gebeuren te veel dingen die meer lachwekkend zijn dan schrikwekkend.

Toch redelijk vermaakt tijdens deze film

Als horrorliefhebber heb ik toch met hoge verwachtingen uitgekeken naar dit tweede deel (ik wilde die eigenlijk weer in de bioscoop gaan bekijken, maar dat is er helaas niet van gekomen) van The Conjuring en zeker omdat ik destijds het eerste deel in de bioscoop heb gezien en er toen van genoten (boeiend, spannend en een lekkere sfeer) had. Om dit vervolg nu lekker thuis te bekijken, waren alle ingrediënten voor een leuke filmavond aanwezig, namelijk laat op de avond gekeken (gestart rond 23:15) in het donker en buiten was het lekker aan het onweren met veel bliksem erbij. Kortom de perfecte ambiance om deze Horror film eens lekker te gaan bekijken.

Ondanks dat dit verhaal gebaseerd is op de Enfield Poltergeist uit 1977, kwam ik er vrij snel achter dat deze film wel eens kon gaan tegenvallen voor mij. Zo vond ik de 8 minuten durende inleiding m.b.t. de Amityville-zaak al een beetje flauw en pas voordat de film een beetje interessant en spannend begint te worden, zijn we al bijna 40 minuten onderweg. Dus wat dat betreft is deze film qua opbouw behoorlijk traag en zijn geheel ook langdradig (duurt ook ruim 130 minuten en dat is 20 minuten langer dan het eerste deel). Ook kon het verhaal me niet echt boeien (ik kwam er nooit lekker in en ik kreeg ook geen band met de personages) en vond ik het zelfs wat aan de saaie en flauwe kant en hetzelfde geldt voor het tempo in het verhaal, want dat was juist aan de lage kant.

Ook is dit verhaal minder sfeervol (lag ook aan het ietwat saaie huis waar het verhaal zich afspeelde en ook aan het ontbreken van een creepy soundtrack) en het einde valt behoorlijk tegen en het gaat inderdaad opeens ook wel erg makkelijk (even de naam opnoemen van de demon Valak, die vond ik wel wat weghebben van de zanger Marilyn Manson in een non-uniform, en de demon vertrok terug naar de hel), waardoor het einde opeens behoorlijk afgerateld is. Het was wel leuk toen Ed Warren daarna een paranormaal item, namelijk de fraaie muziekdoos m.b.t. "The Crooked Man" (daar kan men eventueel ook nog een Horror film over gaan maken, zoals men toen ook gedaan heeft met "Annabelle" uit de eerste Conjuring film), uit het Hodgson huis ging opbergen in de opslagruimte voor paranormale items in hun huis en je toen nog even de enge pop Annabelle zag in de glazenvitrine met daarop de volgende tekst "WARNING ! Positively do not open" Ook de feiten m.b.t. het gezin Hodgson (zeker m.b.t. de dood van Peggy Hodgson in 2003), die je na het einde te zien en te horen krijgt, waren wel aardig.

Het verhaal bevat zeker een aantal goede spannende/schrik scenes en die werden ook wel fraai in beeld gebracht (dat geldt overigens ook voor de jaren 70 sfeer), maar in zijn geheel vond ik het allemaal niet bijzonder en ook niet origineel (speelgoed auto's, in dit geval een brandweerauto, zijn al vaker toegepast in horrorfilms) en ik heb heel soms zelfs wat vooruit zitten te spoelen zoals het moment dat Ed Warren een gitaar pakt en het Elvis liedje "Love Me Tender" gaat spelen en zingen (was voor mij persoonlijk het dieptepunt in deze film) voor de kinderen van het gezin Hodgson (bestaande uit de alleenstaande Peggy Hodgson en haar vier kinderen Janet, Margaret, Billy en Johnny), omdat de platenspeler niet meer werkt. Vera Farmiga (in de rol van de paranormale Lorraine Warren) en Patrick Wilson (in de rol van Ed Warren) spelen weer als koppel en paranormale onderzoekers de hoofdrol in dit verhaal, maar echt sterk en overtuigend vond ik ze dit keer niet spelen en Patrick Wilson speelt in dit verhaal naar mijn mening ook iets te overdreven. Hij speelt nu ook in de ontknoping van het verhaal een belangrijke rol, terwijl dat bij het eerste deel nog was weggelegd voor Vera Farmiga.

Degene die misschien nog wel het beste en meest overtuigende speelt in dit verhaal, is de jonge Madison Wolfe in de rol van Janet Hodgson (één van de kinderen van het gezin Hodgson), die wordt bezeten door een boze identiteit (een oude man met de naam Bill Wilkins, die vroeger in het huis heeft gewoond en daar in 1963 is gestorven) en waar het verhaal ook omdraait. De overige cast kon me niet echt bekoren, maar het was wel leuk om Frances O'Connor (in de rol van alleenstaande moeder Peggy Hodgson) en Franka Potente (in de rol van Anita Gregory die voor de gemeente moet observeren of het niet om bedrog gaat) weer eens terug te zien in een film.

Al met al vond ik deze Horror film dus tegenvallen t.o.v. het sterke eerste deel en heb ik me er ook niet echt lekker mee vermaakt (ondanks de perfecte ambiance) en bovendien vond ik het ook wel een erg lange zit (dit verhaal had men makkelijk met 30 minuten kunnen inkorten). Ik ben benieuwd of regisseur James Wan zich nog gaat wagen aan een derde film.

Een aardig vervolg maar deze pakte me toch een stuk minder dan de eerste.

Ondanks de effectieve goed getimde schrikmomenten, er zaten echt een paar goede kippenvelmomenten in, vond ik het hele Engelse sfeertje wat minder creepy en mysterieus dan bij Conjuring1 het geval was. De speelduur was daarbij iets te lang waardoor het na driekwart van de film ook iets te langdradig werd voor mijn gevoel. Dat is jammer.

Verder blijft het natuurlijk een interessant gegeven dat het gebaseerd is op de avonturen van de Warrens. Dan ga je toch weer googelen naar echt beeldmateriaal.

Ook eng: ongeveer een kwartier nadat ik de film had gekeken viel de lampenkap van de hanglamp boven de eetafel zonder enige aanleiding met een rotklap naar beneden op de eetafel.

Die was altijd al wat gammel, maar toch....

De film deed wat 'ie moest doen: mezelf op het puntje van de bank laten zitten, gedurende twee uur. De sfeer was creepy, het schrikwerk is geweldig (mijn hart is getest) en het verhaal hoeft helemaal niet hoogstaand te zijn voor dit soort producties. Het geluid en de vloeiende camerabewegingen maken de film. Nog niet te spreken over de coole effecten.

Goeie film waarin het koppel dat onderzoek doet naar paranormale activiteiten afreist naar een gezin in Engeland. Qua verhaal lijkt het aardig wat op de voorganger, maar het zit goed genoeg in elkaar. De scenes zijn allemaal uitstekend opgebouwd en hier en daar redelijk spannend. Wel wat aan de lange kant.

Tenenkrommend slechte film. Ik snap de hoge cijfers van deze film totaal niet. Ik vond het eerder een comedy dan een horror, wat een lachwekkende scenes. Geen moment komt er spanning in de film, laat staan goede schrikmomenten.

Ik had hier meer van verwacht op basis van de hoge waarderingen.

Tegenvaller!