The Conjuring 2 (2016)

Mja, dit vervolg is mooi vormgegeven, bevat alweer het interessante paranormale onderzoeksduo Warren (wat is die Lorraine een prachtige vrouw trouwens) en wordt in principe netjes van a tot z verteld en verfilmd. Maar ik mis iets: originaliteit. Het is allemaal zo herkenbaar, dat het op den duur een klucht begint te worden, terwijl je dit kwalitatief moeilijk een slechte film kunt noemen. Wel vind ik de speelduur aan de lange kant. Bepaalde scènes hadden gerust geschrapt mogen worden, want nu is het een behoorlijk lange zit met als gevolg een kleinere impact.

Maar serieus: deze formule heeft zijn beste tijd gehad. Verzin alsjeblieft iets anders, Wan, je hebt genoeg talent.

Redelijke horror film. Helaas brengt hij niets nieuws ten opzichte van het vorige deel, maar dat neemt niet weg dat hij verveelt. Ook deze film zorgt voor de nodige spanning en schrikmomenten. Het verhaal is aardig en wordt goed uitgewerkt door Wan. De opbouw is goed en spanning loopt al snel op. De sfeer wordt net als in deel mooi neergezet. De acteurs zetten eveneens goed werk neer. Niks nieuws, maar prima verteerbaar horrorwerkje. 3.5

Ik vond het begin en het einde echt heel sterk. Het camerawerk en de editing is soms echt subliem. Het middenstuk mocht zeker korter wat mij betreft. De poster leek in het donker een echte persoon, nooit eerder gezien, net als het schilderij waar hetzelfde principe wordt toegepast. Ik weet niet welke van de 2 momenten ik het beste vond, de poster vond ik origineel gedaan maar minder eng dan het schilderij dat uiteindelijk tot leven kwam. The Crooked Man leek me een beetje een ideetje 'gestolen' van The Babadook.

Het is alweer een paar dagen geleden dat ik deze film heb gezien, maar als ik me goed herinner was er weinig muziek, buiten dan de Elvis cover. Was op zich wel fijn, maar of het echt bijdroeg aan de film ik denk het niet. Er waren natuurlijk elementen die al eerder werden gebruikt in horrorfilms, van een kinderlijke lach, een brandweerauto die uit zichzelf beweegt, stoelen die verschuiven, schommelstoelen die krakend heen en weer wiegen tot en met een tv waarop enkel ruis te zien is.

Ik vond hem beter dan The Conjuring omdat in de sequel ik echt 2 keer ferm ben verschoten. Bij The Conjuring zelf was de kastscene al gespoiled voor ik de film keek door vrienden. Ook Annabelle op de achtergrond op het einde was een leuke afsluiter.

Ik vroeg me af hoe Wan het voor mekaar zou krijgen om verrassend uit de hoek te komen met zijn sequel voor The Conjuring (4*). Immers, op het vlak van spookfilms is zo goed als alles al uit de kast gehaald en een overkill aan clichés loert om de hoek. En toch doet hij het maar weer. OK, je weet waaraan je je kan verwachten en eerlijk gezegd, de scares zie je toch wel afkomen.

Maar de enge sfeer is uitermate sterk. Eén van de beste scènes was wanneer Ed Warren een gesprek met de geest van Bill aangaat, terwijl Janet met water in haar mond in de zetel moet zitten. De plaats waar Janet zit is helemaal flou, en je ziet de vorm veranderen in die van een oude man en dan terug naar dat van het meisje. Erg eng en geniaal om dit te doen. Ook de familie Hodgson wordt goed uitgewerkt waardoor ook zij de film opwaarderen. Wan durft het zelfs nog aan om tussen de horror door nog enkele lichtere momenten te plaatsen (gitaarliedje, enkele lossere dialogen) zonder dat het ongepast aanvoelt. Het einde was dan wel weer erg makkelijk

Conjuring 2 houdt de spanning hoog en gunt de kijker weinig rust. de 2 uur voelden zeker niet te lang aan. Zeer sterk vervolg.

Had heel erg mijn twijfels over de film. Dit kwam vooral door het grote reclame-offensief. De hele achtergrond van IDMB stond bijvoorbeeld in het teken van reclame voor de film. Vaak een teken dat het niet al te best is. Maar na het kijken van de film kan ik alleen maar positief zijn! Oké misschien niets nieuws onder de zon maar de uitwerking is wederom fantastisch. Ik kijk veel Horror en het valt gewoon op dat de kwaliteit van deze film toch hoger lig dan bij sommige andere films. Wel is het minder dan de eerste. Voor een gedeelte kan dit liggen aan gewenning maar niet alleen. De 'The Crooked Man' vond ik een beetje uit de toonvallen. Ook de scene met de kamer met de draaiende kruizen was één van de mindere. Daarnaast was het uiteindelijke treffen met de demon en hoe makkelijk deze was te overwinnen niet heel sterk. Gelukkig waren er ook genoeg scene's die wel overtuigde. Daarom kan ik niet anders concluderen dat het een prima film is. De film doet wat hij moet doen namelijk op een zeer hoog niveau vermaken. waarschijnlijk niet de origineelste, ook geen artistiek meesterwerk maar zeker een zeer geslaagde en vermakelijke Horrorfilm.

Goed griezelwerk. Eigenlijk zelfs beter dan het eerste deel. Extra knap: wie het nieuws volgt of de googlefunctie gebruikt, weet al hoe dit verhaal (af)loopt, maar desondanks zit je geheid een aantal keren op het puntje van je stoel. Ook de meest evenwichtige griezelfilm van Wan tot nu toe. Insidious begon bijvoorbeeld ijzersterk, maar ging bijna ten onder aan overkill in de tweede helft. Deze nieuwe film duurt met ruim twee uur extreem lang, maar verveelt geen moment. Kent ook een goede verhaalopbouw, weinig goedkoop effectbejagt en een bevredigende afloop. Anderzijds doet de regisseur volgens mij wel aan veel creatieve vrijheid, want kan me niet goed voorstellen dat dit waargebeurde verhaal tot op de letter nauwkeurig is verfilmd(om het maar voorzichtig uit te drukken). De vergelijking met The Excorcist is natuurlijk vlug gemaakt. De klassieker uit 1973 wint met nipte voorsprong wat mij betreft. De film van Friedkin is emotioneler en spectaculairder maar ook soms ongeloofwaardig extremer dan Conjuring 2. Het is maar waar je van houd.

Ik vond het eerste deel beter dan dit deel, en daar zijn niet veel mensen het mee eens zie ik al. Maar goed, ieder z'n ding. Wat ik persoonlijk een groot minpunt aan The Conjuring 2 vind, en wat voor mij de spanning voor een groot deel wegnam, is de verschijning van de non al binnen 5 à 10 minuten van de film. Hierdoor is de voornaamste 'bad guy' van de film al onthuld, en dat neemt een groot deel van de angst voor het onbekende weg. Ik vind horrorfilms enger als je niet weet waar de hoofdpersonen het tegenop moeten nemen.

Verder is het gebruik van cliché schrikmomenten bijna niet te voorkomen, dat vind ik geen probleem eigenlijk. Er zaten genoeg momenten in die me uit m'n stoel deden veren

Al met een oké horrorfilm, maar niet echt de klapper die ik verwacht had. Daarom blijf ik op een zesje hangen.

3*
6/10 (IMDB)

Ik ben door een overkill aan ghostmovies de laatste jaren dit subgenre een beetje moe geworden, maar naar een nieuwe film van James Wan kijk ik altijd uit. Zijn horrorfilms zijn ondanks dat ze ook genoeg clichés bevatten altijd zo sfeervol en zelfs eng, iets wat maar weinig hedendaagse horrorfilms voor elkaar krijgen. Insidious 1 en The Conjuring 1 behoren absoluut tot de beste horrorfilms van deze eeuw in mijn ogen.

The Conjuring 2 vertelt opnieuw een verhaal over demonenverdrijvers Ed en Lorraine Warren die in dit schijnbaar waargebeurde verhaal uit de jaren 70 een best probleem tegen komen bij de familie Hodgson die geterroriseerd worden door demonen. De film duurt met 130 minuten lang (eigenlijk te lang), maar anderzijds wordt er hierdoor wel ruim de tijd genomen om een goed en boeiend verhaal te vertellen. Zowel de familie als het koppel Warren krijgen de kans om hun verhaal te vertellen en om hun achtergronden uit te diepen. Er is zelfs tijd voor enkele mooie scenes, zoals met Ed Warren die prachtig ''Can't help falling in love'' zingt. Het zorgt er wel voor dat je een band krijgt met de personages, iets wat de meeste horrorfilms niet voor elkaar krijgen. Wan snapt wel goed dat een goede opbouw essentieel is om te kunnen scoren op andere gebieden.

Want doordat diverse scenes een paar keer zeer goed zijn opgebouwd zitten er een aantal geweldig spannende stukken is. Weinig goedkope schrikmomenten, vooral veel spanning dat me echt onder de huid ging zitten. The Conjuring 2 is vrij freaky en eng, iets wat maar weinig horrorfilms me nog aan weten te doen. Ik zat af en toe echt met kippenvel en ingehouden adem te kijken (de scene met de non en schilderij, oef). Zeker het eerste uur is echt heel goed. Het tweede uur is ook uitstekend, maar door de hulp van de Warrens heb je al sneller een gevoel dat het wel goed zal komen. Het einde was best boeiend, maar wel wat te makkelijk. De Warrens hebben de twist in de trein vrij vlot door en het is ook wel apart dat er tijdens de lange slotscène niemand bedenkt dat hij Janet ook gewoon los had kunnen laten. Een val van een meter of 2, 3 had ze vast wel overleefd. En Lorraine is vrij sterk, dat ze haar man zo even het raam terug in weet te trekken. Maar goed, dit zijn details. Het verhaal was enorm onderhoudend en geslaagd (al vind ik het onbegrijpelijk dat de familie Hodgson na zulke demonische aanvallen nog in het huis blijft, ook al hadden ze het niet breed). Ook de soundtrack werkt enorm sfeerverhogend.

The Conjuring 2 vind ik na Insidous 1 sowieso de beste van Wan zijn horrorcollectie. Net iets beter dan de eerste Conjuring. Wan is een van de weinige regisseurs die de horrorclichés wel in een film stopt, maar op een manier dat het helemaal niet stoort. Elke scene is zo sfeervol en goed gefilmd dat zulke clichés niet eens vervelend zijn. Hopelijk volgt er van hem nog een deel 3.

4*

The conjuring vond ik echt één van de betere horrorfilms van de afgelopen jaren, misschien wel ooit. De sfeer was echt fantastisch en het totaalplaatje klopte gewoon. Ik had op voorhand dan ook zeker mijn bedenkingen bij dit vervolg, want natuurlijk kon een tweede deel niet uitblijven. Zijn mijn bedenkingen dan bewaarheid? Tja, deels toch wel. Hoewel nog steeds een goede film haalt deze sequel het bij lange na niet bij het eerste deel.

Op de een of andere manier vond ik de sfeer wat minder angstaanjagend en was dit tweede deel vooral veel minder eng. Vooral tegen het einde werd het soms lachwekkend en ging het eigenlijk helemaal over the top. Toch was vooral het eerste uur erg sterk, kwam qua beleving het dichtste bij het eerste deel. Daarna vond ik de spanning er op een paar momenten na uitgaan, je hebt toch wel vlug het gevoel dat het allemaal wel goed gaat aflopen met de Warrens in huis. Wat dan ook gebeurt.

Wan weet trouwens wel prima hoe hij met effecten en spanningsopbouw moet omgaan. Zoals ik al zei heeft het eerste uur enkele zeer beklijvende momenten, en qua sfeer weet hij er toch altijd wel iets duister en creepy van te maken (al kwam het niet in de buurt van deel 1). De CGI was top, evenals de acteurs (zelfs, of misschien vooral, de kinderen).

Wan is absoluut een van de beste horror-regisseurs en weet altijd iets te doen met een zeer simpel concept. Maar the conjuring 3 is voor mij echt niet nodig, want dan ga je weer het commerciële uitmelkinspad op, waar helaas maar al te veel regisseurs en studios intrappen.

Ik hou het op 3.5*

Ik vind deel 2 beter dan deel 1. Leuke horrorfilm, leuke schrikmomenten en goed verhaal! Zeker 1 van de betere horrorfilms die ik afgelopen maanden heb gezien... Er zit echt bagger bij afgelopen tijd

“My name is Bill Wilkins.

And I have 72 years old.

Where you come from?

I come from the grave.”

Al een tijdje smeekt mijn vrouw om eens “Lights out” te gaan kijken. Nu, ik heb er geen probleem mee om naar de cinema te gaan en een filmpje te gaan meepikken. Gezellig weggezakt in die knusse zetel met een mega grote popcorn en een maxi-cola. Maar toch hield ik de boot af. Simpelweg omdat mijn vrouw niet tegen horror kan. Het leek me toch weggegooid geld als mijn vrouw de hele tijd met haar handen voor haar ogen naar de film kijkt. Dus sloot ik een compromis. Wat als we nu eens eerst “The Conjuring 2” kijken. Naar wat ik gelezen had, zou “Lights out” veel intensiever en angstaanjagend zijn dan deze sequel geregisseerd door James Wan. Laten we het een evaluatieproef noemen waarvan het resultaat beslist of we wel of niet gaan kijken naar de eerstgenoemde film.

Tja, mijn vrouw is grandioos gebuisd voor deze proef. Ik geef het gerust toe. Ik heb me te pletter geschrokken op welbepaalde momenten. De oorzaak lag echter grotendeels bij mijn vrouw wiens gekrijs dat van een doorsnee varkenskwekerij moeiteloos oversteeg. Er zitten inderdaad wel enkele strategische en perfect getimede schrikmomenten in verwerkt, maar over het algemeen vond ik deze film niet echt veel beter dan zijn voorganger. Weeral wordt de hulp ingeroepen van Ed (Patrick Wilson) en Lorraine Warren (Vera Farmiga) omdat er ergens een familie horendol wordt van een op hol geslagen klopgeest. Dus het is nogmaals gebaseerd op waar gebeurde feiten (zucht). Alleen speelt het zich af in het Verenigd Koninkrijk. Daaruit kan men dus het volgende concluderen. Ofwel is het niet alleen de V.S. die geplaagd wordt door rusteloze zielen. Ofwel zijn er ook burgers in de U.K. die wegens gebrek aan aandacht of intelligentie met zulke verzinsels op de proppen komen.

De Warren’s zijn berucht voor hun paranormale onderzoeken maar gaan niet compleet vrijuit. De verhalen over manipulaties om op die manier de publicitaire aandacht een beetje aan te wakkeren, zorgen ervoor dat het etiket “waargebeurd” op enige scepticisme wordt onthaald. En ook bij dit voorval, beter gekend als “The Entfield Haunting”, zijn er geruchten dat het hele verhaal wel financieel voordelig was voor deze armoedige familie. Dat het zorgt voor een sfeervolle, enge horror is dan weeral een ander voordeel. En Wan is dan ook nog een meester in het vinden van de juiste balans in zijn horrorfilms. Zowel een doorgewinterde horrorfanaat als een occasionele filmkijker kan zijn gading vinden in deze film. De gevaarlijke grens van overdaad wordt omzeggens nooit overschreden. Horrorfans kunnen dan weeral probleemloos een uitgebreide lijst opstellen met films waar bepaalde sequenties uit “The Conjuring 2” al eens werden getoond. Met andere woorden, het is tappen uit hetzelfde vaatje bij momenten.

De nadruk in deze film ligt op de dreigende en naargeestige sfeer, zonder te vervallen in bloederige en gore taferelen. Dat betekent dus dat je getrakteerd wordt op fragmenten met griezelige schaduwen, bewegende voorwerpen, enge geluiden, gebonk op deuren en zelfs het zich manifesteren van bezetenheid. Je mag je zeker verwachten aan enkele geslaagde griezelmomenten. Ze zijn wel iets of wat voorspelbaar, zodanig dat ik mijn vrouw al op voorhand kon waarschuwen (verloren moeite trouwens). Maar het uitblijven van zo’n schrikmoment is somtijds nog angstaanjagender. Ondanks zijn lange speelduur, houdt de film je in zijn greep de volle twee uren. Niet alleen door de griezelige momenten, maar ook door het daarbij horende randverhaal over de inmenging van de kerk en het debacle over de waarheidsgetrouwheid van Ed en Lorraine.

Om eerlijk te zijn vond ik dat deze film niet echt de vorige overtrof. De demonische non vond ik eerder grappig dan angstaanjagend. Bill Wilkins zal je echter de stuipen op het lijf jagen. De cast was subliem. En niet vanwege hun acteerprestaties, maar vanwege hun gelijkenis met de authentieke personen die deze gebeurtenis meemaakten. Bekijk maar eens de originele BBC documentaire over The Entfield Haunting. En verder is de omgeving waarin zich alles afspeelt schitterend voorgesteld (een echte vintage look met jaren 70 elementen) en is alles weer piekfijn in beeld gebracht. Voor horrorliefhebbers is het zeker en vast een aanrader. Ik ben er zeker van dat we nog een reeks gelijkaardige films te zien gaan krijgen, daar Ed en Lorraine nog een hele resem gelijkaardige incidenten opgetekend hebben. Laat maar komen, zou ik zeggen.

3.5*

Degelijk vervolg, maar uiteindelijk toch minder eng en sterk dan het eerste deel. Het verplaatsen van de aktie naar Engeland is een slimme zet; hierdoor voelt het materiaal toch fris en origineel aan, ondanks dat de plot grotendeels een herhaling van zetten is. Regisseur James Wan ontlokt sterke prestaties aan zijn cast en doseert de schrikeffecten kundig, maar de film is flink te lang en weet naar het einde toe net niet voldoende te boeien.

James Wan mocht proeven aan een gigantische blockbuster met een Fast en Furious film, maar keert daarna meteen terug in zijn oude en zéér vertrouwde omgeving.

Want dat is Conjuring 2 in een notendop. Geheel in de lijn van de eerste Conjuring, maar ook de Insidious-reeks (knap als je die franchises uit elkaar kan houden), haalt Wan alle ingrediënten waar hij zo vertrouwd mee is van stal. Van cast tot plot, van personages tot het feit dat zijn componist zich weer mag verkleden als een demon: de film is als een 'best of' van de producties van James Wan. Inhoudelijk betekent dat weer een hoop sequenties waarin mensen in een donker huis tergend langzaam over krakende vloeren wandelen, om uiteindelijk te schrikken van een gestalte met wit gezicht achter hen. Gestaltes met een uiterst simpele missie, maar die bespottelijke omwegen nemen - waaronder een tijdje met kinderspeelgoed spelen - om hun doel te bereiken.

Daarnaast is - in tegenstelling tot de eerste film - de gehele eerste akte van Conjuring 2 bijna niet door te komen. Een beetje kritische editor had waarschijnlijk prima 20 á 30 minuten van de speelduur afgekregen. Maar ondanks dat die herhalingsoefeningen van Wan nu wel echt slijtageplekken vertonen, blijft The Conjuring 2 een prima gemaakte film met een paar effectieve scares, alleraardigst spel, prima art direction en over het algemeen een sterke sfeer. Dus hoewel Conjuring 2 alles behalve vernieuwende horror is, het is in ieder geval ook geen wanprestatie. Sorry van de pun.

3 sterren.

The Conjuring 2 is misschien nét iets minder goed dan zijn voorganger. Toch kom ik qua score gelijk uit, wat maar aangeeft dat Wan een uitstekende prestatie heeft geleverd met deze vervolgfilm.

Qua locatie is dit deel er wat mij betreft wat op achteruit gegaan. Het sferische landhuis is vervangen voor een klam, onguur rijtjeshuis in een schijnbaar vredige Londense woonwijk. Dat maakt dat de gebeurtenissen je als kijker nog iets meer benauwen, maar qua sfeer en setting levert dit tweede deel wel wat in.

The Conjuring 2 duurt een minuut of twintig langer dan het eerste deel, met als gevolg dat er nog iets meer ruimte is om het narratief van de Enfield poltergeist, de rol van de Warrens en de media-ophef eromheen goed uit te werken. Ook was de spanningsboog over een langere periode uitgesponnen, en had ik meer echte schrikmomenten dan in deel één.

Dat is niet per se positief, want waar Wan me in the Conjuring nog in extase bracht met perfect gedoseerde spanning, voelde een en ander hier allemaal wat meer gehaast en gemakkelijk aan. die oude man vond ik maar zo-zo en de demonische non werd te snel zichtbaar gemaakt, waardoor de shock value in de laatste scène eigenlijk nauwelijks nog aanwezig was. Dan misschien eerder die onzichtbare angst in the Conjuring, dat sluimerende kwaad dat overduidelijk aanwezig, maar toch niet tastbaar is.

Filmtechnisch is het dus allemaal iets minder dan het in 2013 was, maar het narratief krijgt hier meer aandacht en wekte inhoudelijk net iets meer mijn interesse. Ook zou ik bijna nog de score vergeten, die al even beklemmend is als bij deel één.

Jaarlijst-kandidaat, 4*.

Sterk vervolg op the Conjuring,dat zelfs het eerste deel mede door de sfeervolle en prachtige Britse setting overtreft.Dat mag op zich al opmerkelijk heten aangezien het 'Haunted house' genre de laatste jaren wel behoorlijk uitgekauwd is.

Verrassend is the Conjuring 2 dan ook niet maar regisseur James Wan levert verder wel gewoon degelijk vakwerk af en alhoewel alle bekende ingrediënten ook hier weer aanwezig zijn werkt het allemaal wel en is het gewoon een hele spannende film.

Daarnaast zijn het verhaal en het acteerwerk dik in orde en vangen ze het gebrek aan originaliteit goed op.Aanrader in het horror genre derhalve.

Stijlvol gemaakt horrorfilm die de (schrik)cliché's net weet te vermijden, zonder verder origineel te zijn overigens. Erg sterk punt van het vorige deel en zeker ook dit deel zijn de rollen van Wilson en Farmiga; hun onderlinge chemie is super. Ook de overige cast is goed. De lange speelduur vond ik op voorhand opvallend, maar blijkt gerechtvaardigd; de film blijft boeien.

geweldig vooral de scene met janet op de bank als ze ziek is

Groter en langer maakt een film niet beter.

Na het veelbelovende begin is er weinig te beleven in The Conjuring 2 en zijn de enge scenes en de schrikeffecten zeer schaars en erg goedkoop. Ik kon het kleine en intieme van the Conjuring enorm waarderen. Ook gaat men daar veel beter met de spanning om dan in dit veel te lange tweede deel. De drama rondom de familie wordt goed verteld. Maar nergens krijg je echt een band met hen. De momenten die voor eng moeten doorgaan zijn alles behalve dat. Komt met name door Wan's trademark opbouw daar naar toe en pay-off. Hij brengt niet echt iets vernieuwends meer daarin. De beste momenten doen zich voor in het begin en in Ed en Lorraine's huis. Dat einde is ook een behoorlijke anti-climax. Voelt erg geforceerd aan.

Farmiga en Wilson hebben de personages zich helemaal eigen gemaakt. Ze zijn hier ook weer zeer goed. Ook de supporting cast doet het prima, waaronder best goed spel van de kids.

Technisch is het allemaal zeer goed verzorgd. De sound design buiten die harde schrik effecten om, is fantastisch Camera werk voelt erg kunstmatig aan. De natuurlijk aanvoelende zwierende camera bewegingen en de grounded look die het eerste deel bevatte miste ik hier een beetje. Al kun je niet zeggen dat het camerawerk hier echt slecht is.

Wan doet heel erg zijn best om er iets van te maken. Misschien wel iets te veel. En daar gaat het een beetje mis. Hij wil te veel. Technisch is het erg goed. De rest, niet zo goed. Het word tijd dat Wan weer eens met wat nieuws komt.

Het eerste uur is zeker oké qua sfeer en spanning. Maar nadien wordt het helaas wat minder en de climax in het huis is van het goede te veel en komt helemaal niet over zoals de meeste scènes voordien. Jammer. 6,5/10

Wth, helemaal niet eens met deze rating. Ik ben altijd eerlijk en probeer alle goede dingen eruit te halen om de cijfer op te krikken. Maar deze film is zoo kinderlijk opgezet. Ik vond m totaal niet griezelig terwijl ik normaal gesproken met mn oren dicht op de bank zit. Heel basic en nep en totaal andere vibe dan deel 1

Prima vervolg!

Nouja vervolg... een ander avontuur van Ed en Loraine Warren. In het begin vond ik ze echter wel een beetje jut en jul achtig overkomen aangezien het hier om een soort van "nieuw avontuur van" gaat. Maar evengoed is de uitwerking hiervan wel om te smullen. Ik vond deze zelfs nog beter dan het eerste deel.

Om te beginnen de settings. Londen 1977... De introductie met London Calling van The Clash (maar die komt uit 1979 beste Wan...), vele korrelige archiefbeelden van dat tijdsbestek, de punks, de vele rellen, de anarchie, plaatjes van dubbeldekbussen... en vervolgens de kennismaking met de vier stoere kinderen van Peggy Hodgson... wonend in een rijtjeshuis in het noorden van Londen. Het is een hecht gezinnetje, de kids lijken gelukkig en de moeder heeft niet veel over ze te vrezen... Ze moet wel vrezen voor iets anders... Er gebeuren rare dingen in het huis, dingen worden verschoven, deuren klappen dicht, speelgoedbrandweerwagentjes leiden een eigen leven... Nouja, je weet wel hoe dat inmiddels gaat met geestenfilms. Wat wel grappig is is dat de entiteiten nu wel door anderen gezien worden in plaats van maar één desbetreffend persoon die maar niet geloofd word. Wat doen we eraan? We schakelen de Warrens in.

Of het eng is... Op sommige momenten moest ik wel even mijn ogen tot spleetjes drukken, maar achteraf gezien... Nouja, ik ben de horrorfilms grotendeels wel gewend... Het is veelal meer interessant: De nieuwe demonen die we tegenkomen, namelijk The Nun en die Crooked Man (al vond ik die laatste meer grappig overkomen dan eng... ook wanneer The Nun gaat schreeuwen heb ik af en toe wel zo mijn twijfels... Het had wel ietsje subtieler gemogen). Ook het hele verhaal rond het huis en wanneer de geest van Bill Wilkins Janet in de greep houdt is vrij sterk.

Ja, dit was voor mij weer een zeer geslaagde Conjuring hoofdstuk. Met name de Londen-locatie en de Britse inbreng. Wan heeft er in ieder geval wel goed voor gezorgd.

4,0*

Deze eens bekeken en vond het eigenlijk nog geen slechte film. Ik had eigenlijk geen verwachtingen, maar de film boeide me wel van begin tot einde. Soms er wel wat over, maar de film wist wel te entertainen. De cast deed het zeker niet slecht en verder zag hij er goed uit.

Geen meesterwerk, maar vond hem zeker niet slecht.

“I know your name, demon, and that gives me dominion over you!”

The Conjuring 2 is net zoals zijn voorganger weer een ijzersterke horrorfilm van James Wan. Het verhaal is verplaatst naar Londen en ook hier zijn de sfeer en de spanningsopbouw weer de sterkste punten. De film gaat langzaam onder je huid zitten wanneer een demon steeds meer greep krijgt op een gezin van een moeder en haar vier kinderen. En de Warren’s worden uiteraard weer ingeroepen om het fenomeen te onderzoeken en de demon uit te bannen.

Wat ik zo fantastisch vind aan de Conjuring films is dat ze spannend zijn en een fantastische sfeer hebben, maar dat er ook de tijd wordt genomen voor de uitwerking van de personages en hun onderlinge band. De Warren’s voelen na twee films als echte mensen met hun eigen problemen, en Wilson en Farmiga zijn fantastisch in deze rollen. Van zo’n scene met Wilson, die samen met de kinderen ‘Can’t Help Falling in Love’ van Elvis Presley zingt terwijl Farmiga toekijkt, kan ik echt genieten. Het maakt de ijzingwekkende momenten des te spannender, en de Conjuring meer dan de zoveelste horrorfilm.

Tegen mijn verwachting in toch een stuk beter als het eerste deel. De Britse setting is veel authentieker als dat typische New England gebeuren waar alles de 70s moest voorstellen maar de kinderen overduidelijk uit deze eeuw komen. Hier had je veel meer het gevoel dat het echt een film van die tijd was. Daarnaast is het gezin dat door de spoken wordt geplaagd hier een stuk interessanter en minder irritant. Ook zijn ze wat meer betrokken. Ik vind zelfs dat de film visueel een hele vooruitgang is omdat er meer camera-bewegingen in de film zitten.

Het blijft echter James Wan dus volledig vlijend ben ik niet. Ik ga niet liegen, The Conjuring 2 vond ik een behoorlijk enge film, maar kan je daar echt iets aan doen? De manier waarop harde geluiden ineens in de geluidsband zitten is eigenlijk ook de goedkoopste truc uit het doosje om mensen te laten schrikken. Dan valt er ook nog wat te zeggen over het ineens in beeld komen van allerlei figuren, maar dat was dan wel weer geslaagd. Ik vind wel dat Wan een beetje te warrig is in het maken van een filmscenario in deze reeks. Hij wil teveel zij-verhaaltjes erbij doen, eerst was het Annabelle en nu de non en die raggety man. Nu vond ik de Non wel een heel erg geslaagde toevoeging (al vind ik dat ik echt wel recht heb op een back-story!) maar die raggety man... Dat was echt CGI die tegenwoordig in games al niet meer geaccepteerd zou worden. Totaal onnodig.

De film begint met het verhaal van Amityville - zoals alle verhalen van de Warrens zogenaamd echtgebeurt - de film The Amityville Horror is verreweg een van de slechte en oubolligste films die ik ooit heb gezien in het spookhuis-genre. Wan heeft echter goed gekeken naar films als The Excorcist en Evil Dead (de schrik-effecten en demonische verschijningen vinden volgens mij hun oorsprong in die film). Daarnaast volgt hij alle trucjes om een film eng te maken tot op de letter. Voor een keer vind ik het ook wel wat hebben dat zelf ik als ervaren Horror-fan weer echt wat voel tijdens het kijken, maar anderzijds ergert de filmrecensent in mij zich aan het feit dat Wan hiermee ook verzaakt om een verhaal te vertellen. En verder voeld het niet heel erg origineel aan omdat het tegenwoordig heel gebruikelijk is al deze trucjes toe te passen.

Al met al dus een vermakelijke Horror-film.

Zoals een komedie voor mij pas echt geslaagd is als ik mij voortdurend rot gelachen heb, zo is een horrorfilm pas echt geslaagd als ik mij voortdurend rot geschrokken heb en ik kan je wel zeggen dat dat laatste bij het zien van deze horrorpicture mij voortdurend is overkomen. Moest wel regelmatig denken - maar wie niet - aan The Exorcist hoewel ik die film wel minder eng máár....niettemin wel beter vond. Het verhaal tja, dat is voor mij bij een horrorfilm vaak van ondergeschikt belang, omdat dat toch meestal ver af staat van de realiteit. Maar so what. Bij een horrorfilm gaat het bij mij toch vooral om het sfeertje, de belevenis, zoals het vaak niet durven kijken als er weer iets te gebeuren staat. Wat dat betreft is deze film zonder meer geslaagd.

4.0*

Zeer geslaagd vervolg op een bloedstollend spannende eerste deel uit de conjuring reeks. Ook hier regelmatig de rillingen over mijn rug gehad bij het kijken naar deze film. Het verhaal lijkt in grote lijnen op z'n voorganger, maar heeft mijns inziens hier wat meer diepgang. Om die reden is de speelduur dan ook wat langer. Prima film, prima vervolg.

Goed vervolg, net als The Conjuring is het verhaal hier een beetje hetzelfde, familie geterroriseerd door geesten/demonen, en Ed en Lorraine die ze proberen te verdrijven. De toon van de film is hetzelfde gebleven, oude muziek en de ronddraaiende camera's zijn hier ook aanwezig, en wat eerst werkte werkt nu nog steeds. Het is allemaal net wat meer over the top, meer schrikeffecten, meer meubels die door het huis vliegen en het meisje (Penny heette ze?) word een aantal keer bezeten genomen. De non vond ik behoorlijk creepy, maar die kromme man kwam wel dicht tegen het belachelijke aan. En ook hier zit het weer vol met de nodige cliches. Persoonlijk vond ik het eerste deel beter, meer rechttoe rechtaan verhaal ligt mij wat beter.

Meer van hetzelfde, net wat extremer, maar desalniettemin een waardig vervolg, 3,5!

Na een tweede maal bekeken te hebben, verhoog ik met een 0,5 *. Dus een 9 voor dit kunstwerkje!

Enkele weken geleden nog de eerste The Conjuring (2013) - FilmVandaag.nl gezien en nu vonden we uiteindelijk deze tweede toch iets beter. Misschien omdat het zich in good old England afspeelt? Aan de acteurs lag het niet, deze waren in de hoofdrollen gelijk maar de sfeer in England is toch anders.

Dit vervolg tipt bijna aan The Shining (1980) maar die blijft toch voor ons op een eerste plaats staan van de griezel- en/of horrorfilms! Die heeft trouwens het voordeel dat favoriete acteur Jack Nicholson er in speelt.

Dus voor de tweede Conjuring een 9!

De Warrens zijn wereldwijd bekend geworden door hun betrokkenheid bij het onderzoek naar de gebeurtenissen in het beruchte huis in Amityville en verschijnen regelmatig in de media om te spreken over hun ervaringen en inzichten. Ondertussen krijgt een Londens gezin te maken met hetzelfde gedoe als de familie Perron in The Conjuring. Meer van hetzelfde, maar technisch inferieur en vooral daardoor bij lange niet zo onheilspellend of angstaanjagend als zijn voorganger. Wan probeert het gebrek aan sfeer te verhullen met een overdadige muzikale score, maar dat werkt alleen maar averechts.