A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (1987)

Deel 3 is wel weer iewat hetzelfte als deel 2 maar toch gaat het hier nog weer even de andere kant op. Het is niet echt meer zo dat Freddy Krueger de ene slachtoffer na de andere maakt door in de dromen speelplaats te houden, dit keer is het meer. De jongeren uit deel 1 en 2 zitten in het gekkenhuis door al die wanen en ook daar worden ze weer een voor een slachtoffer van Freddy. De oplossing om Freddy uit te schakelen is om zelf in de nachtmerriewereld te duiken in een raar fantasiepakkie, waarbij ik toch wel kan zeggen dat de Nightmare on Elmstreet reeks gewoon lachfilms zijn. Echt horror kan je dit niet meer noemen iig.

Maar desalnietemin weer een fijn niemendalletje.

3,5*

Met een nette voorsprong het beste deel van wat ik tot nu toe heb gezien in de A Nightmare on Elm Street serie, ondanks dat ik er hiervoor maar 2 delen heb gezien (1&2) bevind ik me waarschijnlijk ook nog maar op het topje van de ijsberg.

Het is in ieder geval niet moeilijk om te zien waarom dit deel er toch wel bovenuit springt bij de vorige delen. Waar vooral deel 2 een schabouwelijk gebrek aan creativiteit ten toon stelde aan het publiek komt het in dit deel helemaal goed, want er zitten prima vondsten in ook buiten het gore.

Dit deel vindt ik zelf ook sterker dan deel 1 : Mede doordat de ideeën lekkerder naar voren komen. Waar in deel 1 de uitvoering van de ideeën iets achterwege bleef waardoor de spanning en de gore meer als een losse flodder overkwamen komt het in dit deel sterk naar voren. Je zag duidelijk dat het concept van A Nightmare on Elm Street in deel 1 potentie heeft alleen het moment en het budget waren er nog niet aan toe waren om het concept wat ze hadden bedacht optimaal te kunnen benutten.

In dit deel komt het hele concept al een heel stuk beter naar voren. Het breid rustig verder op het verhaal van waar deel 1 eindigde (ondanks dat de vreemde (taxi) niet helemaal duidelijk wordt) en slaat deel 2 helemaal over. Het verschil met deel 1 is nu ook dat de tieners nu wat meer weerstand kunnen bieden aan de sadistische dromen demon, doordat ze les krijgen van een oud slachtoffer van Freddy (niemand minder dan Nancy). Zij verteld haar cliënten dat je alles kan dromen, dus ook speciale krachten. Dat geeft de serie natuurlijk een heel andere dimensie en maakt het allemaal toch wat boeiender. Ondanks dat het idee leuk is hadden ze dan wel weer wat meer mee mogen doen, want nu blijft het wat karig en vlak

Buiten dat Freddy nu wat meer zijn best moet doen om slachtoffers te maken is ook de setting onder handen genomen om alles nog wat extra surrealistischer te maken en vooral beklemmender. En dat pakt ook een stuk beter uit dan de vorige delen en wat mij helemaal on bekoren de kleuren die naar voren sprongen in de dromen. Het blauw en rood geeft de film toch net het gevoel dat er meer zorg en franje is besteed voor de kijker en natuurlijk geeft het ook wat visuele prikkels. Dit deel is op cinematografisch vlak toch al beter dan deel 1. Wat een lekkere sound design !

Voor de rest is de film ook bezaaid met guilty special effects dat zijn charme wel blijft houden voor mij hoort het ook wel bij de serie.

De film is niet kritiek loost, want wat mij het meest teleurstelde is toch wel het erg suffe einde van de film wat niet helemaal in de trant van de film is.

3,5

Een verrassend goed derde deel. Ik denk niet, dat ik ooit fan van de reeks zal worden, maar dit was best leuk en zelfs nog een tikkeltje beter dan het eerste deel.

Waar het vorige deel een soort van uitstapje leek, daar grijpt men hier gelukkig weer terug naar het originele concept van het moorden in de dromen. Freddy heeft hier wat meer screentijd en benut die ten volste. Zijn oneliners zijn erg gevat en best grappig en de manieren waarop je hem in andere gedaantes ziet, zijn best leuk gedaan. Ook het idee, dat je jezelf bepaalde krachten kunt geven in je eigen droom, was een leuke aanvulling op het geheel.

Daar staat echter tegenover, dat het nog steeds niet echt spannend wil worden. Het acteerwerk is niet bijster sterk en de tieners zijn af en toe wel bijzonder knullig in het bedenken van oplossingen tegen Freddy. Wel zijn de kills redelijk origineel te noemen en kijkt het door de leuke humor bijzonder makkelijk weg. Benieuwd of ze deze lijn en dit niveau in de vervolgen vast kunnen houden.

3,0*

Een heel stuk beter dan nummer 2. De special effects worden goed uitgespeeld en het simpele verhaal valt nog redelijk mee. Enkel de dood van Nancy en haar vader voelden kunstmatig aan, omdat het de bedoeling was om hem uit verdere sequels te houden . Freddy haalt zijn beste one-liners boven en blijft een leuke kruising tussen een mafkees en een psychopaat, of een psychopaat met humor. Behalve Freddy zien we ook Patricia Arquette en Larry Fishburne in vroege rollen. Minpunt...Deel 3 mist eveneens wat alle sequels missen : een dosis spanning, iets wat enkel in het origineel lukte.

Dit derde deel in de Nightmare on Elmstreet-reeks vind ik voorlopig de beste. Visueel is het een stuk interessanter, de muziek is beter, er wordt over het algemeen een stuk overtuigender geacteerd. Hier waren er effectief ook wat engere scènes, iets wat ik in de eerste twee delen compleet miste. Alles ligt dus een niveautje hoger dan zijn voorgangers. Hopelijk kan het deze stijgende lijn volhouden. Ik ben benieuwd naar de vierde!

"Sleep. Those little slices of Death. How I loathe them." - Edgar Allen Poe

Stiekem net ietsje beter dan het eerste deel en veel beter dan het vervolg.

Mooi dat ze hier Heather Langenkamp en John Saxon uit de eerste film weer terug hebben. Langenkamp's acteerwerk is erg wisselvallig, dan acteert ze goed en weet emotie over te brengen en dan is ze een houten klaas. Patricia Arquette en de andere tieners deden het lang niet slecht, ze sloegen er in ieder geval neer om goede personages neer te zetten die niet bijzonder irritant werden. Laurence Fishburne speelt ook een kleine rol als een medewerker van de zelfmoordkliniek, herkende hem niet echt, hier is hij nog veel minder dik. Robert Englund zet hier weer een goede Freddy neer, al voelt hij hier meer aan als een achtergrond pergonage en is hij een stuk mondiger als gewoonlijk (Welcome to prime time, bitch!).

Wes Craven keert hier terug als producent en schreef het verhaal voor dit vervolg. Frank Darabont (die later een erg succesvol regisseur is geworden) en script-doctor Bruce Wagner hebben wat wijzigingen aan Craven's oorspronkelijke verhaal gemaakt, dat was namelijk veel duisterder en spannender. Hier zit er meer humor in het verhaal en probeert de film met gore eng te zijn in plaats van spanning op te bouwen. Hoewel ik meer spanning op prijs had gesteld, de film is helemaal niet eng, vind ik het verhaal erg geslaagd. Vooral het verband met de eerste film en de religieuze verwijzingen kon ik wel waarderen. Het concept is erg geslaagd. Het uitwerken van de achtergrond van Freddy is ook goed gedaan, dat is wat een goed vervolg hoort te doen, in plaats van gewoon een nieuw verhaal leveren.

De muziek van Angelo Badalamenti, die bekend is van de legendarische soundtrack van Twin Peaks en ander werk van David Lynch, is stukken beter dan de muziek van de eerdere films. Niet cheesy en toch lekker 80s met veel synthesizers, hier verpest de muziek de spanning tenminste niet (voor zover die er is). De rockmuziek van Dokken mag er ook wezen, het singeltje Dream Warriors is best aardig. Ook een geniale videoclip zit erbij waarin Freddy zelf een nachtmerrie krijgt.

Het sterkste punt van deze film is (net als bij de vorige twee films overigens) de special effects. Van de hele serie vind ik ze hier toch wel het beste. Animatronics, Gore, Bloed, Indrukwekkende schaalmodellen, Stop-motion die je aan Ray Harryhausen doet denken en heerlijke 80s rotoscoping effecten bij die Wizard Master gast en Freddy's dood. De effecten in dit deel zijn behoorlijk ambitieus en komen nauwelijks gedateerd over, alleen de skelet deed me denken aan een jaren '50 monsterfilm. Van alle films heeft Freddy hier ook de gaafste verschijningen, vooral die tv en de marionet waren geslaagd.

Zeker voor zijn eerste film heeft Chuck Russell het bijzonder goed gedaan. De cinematografie was goed en de film is mooi opgenomen. Hierna schijnt Russel nog een paar aardige genrefilms te hebben gemaakt en daarna niet veel soeps meer, zonde want dit was een goede start van zijn carrière.

Al met al een erg vermakelijk vervolg dat op zijn minst net zo goed is als het origineel. Goed geschreven als vervolg met erg goede effecten. Misschien hadden ze hier moeten stoppen, het einde waar Freddy een crucifix op zijn hoofdkrijgt deed me denken aan klassieke griezelfilms, zou een erg mooi laatste optreden van Krueger zijn geweest. Aanrader voor fans van de reeks en horror in het algemeen.

Ondanks de negatieve recensies van A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge (1985), werd de film een succes. Dit resulteerde in de terugkeer van Wes Craven.

Hoewel hij dit 3e deel niet regisseerde, besloot Craven wel om zijn medewerking aan de film te verlenen. Zo werd hij aangesteld als uitvoerend producent, en schreef hij het script. Dit deed hij samen met Bruce Wagner, Frank Darabont en Chuck Russell. Darabont maakte hiermee zijn debuut als scriptschrijver. Het concept werd wederom aangepast aan de wensen uit deel 1. Je zou kunnen zeggen dat deel 3 eigenlijk een direct vervolg is op deel 1.

Heather Langenkamp keerde terug als Nancy Thompson, John Saxon als haar vader Donald Thompson en de enige echte Robert Englund als Freddy Krueger. Voor Englund zal dit deel ongetwijfeld de zwaarste zijn geweest. De acteur werkte 24 uur per dag. Zo werkte hij 's middags aan de TV-serie "Downtown ", en werkte hij 's nachts op de set van "A Nightmare on Elm Street 3." Hij viel geregeld volledig met make-up in zijn kleedkamer in slaap, en schrok de volgende ochtend zodra hij in de spiegel keek. Patricia Arquette maakte haar acteerdebuut. Veel mannelijke crewleden waren dol op haar, en vroegen Englund om raad bij hun versierpogingen. Helaas kon ze echter niet goed met regisseur Chuck Russell opschieten. Acteur Ken Sagoes had oorspronkelijk geen interesse in de rol van Kincaid, maar ging op advies van zijn agent naar de audities. Wegens zware regenval verscheen hij drijfnat bij Chuck Russell. Sagoes was niet bepaald blij, en zijn auditie bestond grotendeels uit gevloek en scheldpartijen na aanleiding van zijn onplezierige tocht. Hierop besloot Russell om hem de rol te geven. Actrice Jennifer Rubin vertolkte de rol van de ex-drugsverslaafde Taryn. Een deel van haar fans waren zodanig onder de indruk van haar acteerprestaties, dat ze besloten om volledig af te kicken.

Voor mij persoonlijk is dit het beste deel uit de sequels. Mede dankzij het feit dat Freddy weer terugkeert naar zijn oude roots. De film werd in 1988 3 keer genomineerd voor een Saturn Award. (Waaronder voor beste horrorfilm). In datzelfde jaar won Chuck Russell de Critics Award, en werd hij wederom genomineerd als zijnde beste horrorfilm voor een International Fantasy Film Award.

3,0 *

Prima filmpje dit derde deel!

Het was weer vermakelijk en zo nu en dan spannend. Het verhaal is weer wat anders, maar best interessant. De setting vond ik wel wat minder helaas. De skelet scène was echt slecht, dat was dan weer jammer. Maar goed ik heb mij prima vermaakt, dat is ook belangrijk.

Op naar het vierde deel die minder goed schijnt te zijn dan dit deel. Ben benieuwd...

Welcome to prime time, bitch!

Tikkeltje leuker.

Niet per se beter, want de Elm Street reeks blijft nog altijd onderhevig aan slecht acteerwerk (zeker van die jongeren) en een wat slappe verbeelding van de droomwereld, maar dit deel weet van Freddy zowaar een killer te maken die én dreigend overkomt en nog altijd zijn komische antics mag behouden.

De humor is wat vileiner van aard, dat scheelt ook. Nog altijd wat flauwtjes, maar in dit deel is zijn humor wat nauwer verbonden met het sadistisch genoegen dat hij er zelf uit schept om te moorden (getuige de marionetscene en later de spuiten). Ook passeren er vele variaties van Freddy die de moeite waard zijn. Jammer dat er nooit een spin-off is gekomen van de stop-motionpop, lijkt me best geinig om een keer te zien.

Jammer dat het einde altijd een nieuwe manier moet verzinnen hoe Freddy overwonnen moet worden, terwijl tegelijk de deur naar vervolgen wagenwijd open moet blijven. Hij kan eigenlijk niet dood maar moet na een kleine 90 minuten toch overwonnen worden.

Toch wel redelijk vermakelijk. Met wat meer gebalanceerde humor, meer creativiteit en plezier in de kills en settings en een Freddy die zowaar zijn enge momenten krijgt. Halfje erbij 2,5*

Redelijke film waarin een meisje na een zelfmoordpoging naar een kliniek gestuurd wordt. Dit derde deel is meer verbonden met de eerste film. De setting (een kliniek voor tieners) werkt prima hier. Fantasievolle special effects en kills. Maar zoals de meeste slashers wel wat eentonig.

Vond 'm minder leuk dan deel 1 (heb deel 2 niet gezien). De spannende stukjes en de dingen met Freddy zijn soms best creepy en ook wel leuk gedaan weer, maar tussendoor zit je toch vooral een beetje te wachten tot er weer iets gaat gebeuren. Vond die jongeren niet echt heel leuk (Patricia Arquette overigens wel) en Heather Langenkamp speelt nóg slechter dan in het eerste deel. Je zou denken dat ze inmiddels wel iets geleerd heeft, maar alles komt er ontzettend suf en niet overtuigend uit.

Het verhaal met de non en dat Freddy begraven moet worden om hem te verslaan was wel aardig. Verder denk ik niet dat ik nog interesse heb in deze reeks, als deze en deel 1 blijkbaar het beste zijn dan geloof ik het verder wel.

Gelachen om het stop-motion skelet.

3*

Na Hellraiser zijn de Krueger films toch wel de meest fantasievolle en bizarre horror films die ik ken. Fijn vond ik dat de special effects echt knap gedaan waren en de stop motion scenes waren het meest indrukwekkend.

Concept van Dream Warriors (vechten in je droom, bezoeken van andermans dromen, het schijnt echt nog te kunnen ook) en situering (de kliniek waar natuurlijk niemand het raar vind dat iedereen over exact dezelfde boeman droomt) zijn ook goed bedacht. Vaak is skepsis van dokters en wetenschappers een sterk conflict in horror omdat je weet dat ze er naast zitten maar ze ook weinig kwalijk kan nemen. Hoewel die hoofdzuster echt een griezelig kreng was. Hadden ze nog wel wat meer mee kunnen doen, wat een engerd was die vrouw. Er zit ook nog een stukje mysterie in door een katholieke zuster die als een geest verschijnt. Verder zijn de vele inventieve kills door Krueger altijd een sterk staaltje van bizarre fantasie, uitgebeeld met knappe effecten. Want hij moordt eigenlijk zelden gewoon met zijn messen. Overigens zie ik het tot leven brengen van de legendarische creep meer als verdienste van de fantastische makeupartiesten dan van Robert Englund, niet dat die daar wat aan kan doen.

Laurence Fishburne was nog niet echt doorgebroken en loopt hier als verpleger rond maar je ziet in hem toch al een beetje het charisma wat met Morpheus eruit mocht knallen.

Heather Langenkamp is typisch zo'n actrice die eigenlijk niet wordt gezien als goed genoeg maar toch de serie tot dan toe moest dragen, beetje te vergelijken met Ashley Laurence (Kirsty in Hellraiser). Ik heb me niet gestoord aan haar.

Patricia Arquette was echt al een schatje. Het bovennatuurlijke paste haar goed want ze droeg ook de prima serie Medium. Als bonus krijgen we verder nog een beetje bloot van een verpleegster met cup D. Die natuurlijk de natte droom blijkt van 1 van de jongens...Freddy kent al hun zwakheden, inclusief de vleselijke!

Best bruut is dat er aardig wat kinderen de pijp uit gaan en je verwacht het niet van iedereen. Dit houdt het beklemmend en duister. Verder is het tempo goed, de film heeft een goede efficiente speelduur, iets wat films tegenwoordig ontberen.

Lekker foute 80s hardrock soundtrack op het eind ook. Op naar deel 4, daar ken ik alleen scenes van.

Met A Nightmare on Elm Street Part 3 keren heel prominent de droomsequenties terug die in het tweede deel minder substantieel aanwezig waren. Waarschijnlijk heet de reden Wes Craven, die met het tweede deel niets te maken had en in dit derde deel als producer en schrijver een stevige vinger in de pap heeft. De terugkeer van twee bekende gezichten in de vorm van Heather Langenkanp en John Saxon is opvallend en is waarschijnlijk eveneens te danken aan Craven.

De focus ligt in Part 3 duidelijker op de traditionele invloedsfeer van Freddy Krueger, zijnde dromenland. In de vorige film werd die invloedsfeer uitgebreid naar de echte wereld en werd Krueger een sinistere plaaggeest die ook buiten de nachtmerrie actief kon zijn. Ik vond die bredere inzet best ok. Dat de reikwijdte van het kwaad in deze film weer is beperkt vergt een kleine aanpassing in het verwachtingspatroon, maar eenmaal in die aangepaste modus gearriveerd voelt de sfeer weer als vanouds.

De speciale effecten zijn gewoon goed. De duistere dreigingen die zich in de nachtmerrieachtige wereld van Krueger manifesteren zijn heerlijk sinister. Freddy Krueger is gelukkig nog steeds de furieuze bovennatuurlijk schennispleger die zich voedt met de angst en de pijn van zijn slachtoffers. In de film zijn voor ieder slachtoffer individueel toegespitste terreur- en moordscenario’s beschikbaar waarin Freddy op zijn typisch zwartgallige, kolderieke en lugubere wijze tekeer gaat.

De film kijkt lekker weg. Rijk aan afwisseling. Een goed tempo. En steeds net niet over the top. Met een aantal scènes die in de herinnering blijven. Met leuke personages. En met een angstaanjagende Freddy Krueger. Geen klassieker, dit derde deel, maar zeker een film die met zijn goede enscenering, spanning en sfeer de meeste jaren 80 horrorfilms ver achter zich laatr.

Welcome to Prime Time, Bitch

Na het wel erg vreemde Freddy’s Revenge komt gelukkig dit aanzienlijk betere vervolg. Vanaf het begin merk je meteen de sublieme score, een groot kwaliteitsverschil qua production design, een meer duistere toon en meer dreiging. Ik haat nachtmerriescènes in horrorfilms maar als het van dit niveau is neem ik het er met veel plezier bij!

Hallo Heather Langenkamp. Een erg warme welkom terug!

Laurence Fishburne, jij hier?

Zsa Zsa Gabor vs. Freddy Krueger? Ja graag!

Jammer genoeg wordt de eerste akte opgevolgd door een matig interessant b-plot met een non. Ook het einde was me iets te gemakkelijk en is het tweede deel minder impressionant.

Aan het twijfelen tussen een 3 en 3,5*. Voordeel van de twijfel dan maar zeker?

Wes Craven was opnieuw betrokken in deze sequel en het was ook duidelijk dat men de puntjes op de i wou zetten. Na het wat lossere deel 2 werd Freddy teruggezet waar hij thuishoort: enkel en alleen in nachtmerrries. Ik hou van dit script met de jongeren op de psychiatrische afdeling. Zelfs al is de therapie van een vreemde soort. In mijn herinnering zag het er visueel allemaal net nog wat schimmiger uit maar misschien moet ik dan ook stoppen met het bekijken van gerestaureerde versies. Niet dus. De kills zijn origineel en de special fx heel erg goed. Allemaal mechanische en handgemaakte stuff. De acteurs doen verder wat ze moeten doen in wat in essentie Freddy’s show is. De beroemde oneliner “welcome to prime time, bitch!” is de enige die Robert Englund zelf ooit in de serie bedacht heeft. Al de rest was telkens op voorhand uitgeschreven.

Topper in de reeks.

A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors

Dit zou wel eens de beste uit de reeks kunnen zijn.

Aan de hogere cijfers had ik al verwacht dat ze film beter was dan deel 2 en daar ben ik het mee eens. Het verhaal is leuker, er gebeurt veel meer en de kills waren beter. De special effects, bijvoorbeeld de vormen die Freddy aanneemt en de droomwerelden, waren ook weer goed en veel creepier. Super tof ook om Nancy weer terug te zien, al is het einde dan wel weer erg sad.

Moeilijk kiezen welke beter is tussen deze en de allereerste. Denk dat ze vrij gelijkwaardig zijn. 3,5 sterren.

Ik vond het na de herziening echt geweldig. Tot nu toe duidelijk mijn favoriete deel in de reeks, ondanks dat het eerste deel wat kundiger was met het vasthouden van de (horror)sfeer. De setting, de enorme liefde voor praktische effecten en een geweldige Robert Englund maken dit derde deel echter een groter genot om te aanschouwen. Voor mij is het een ideale mix tussen camp en serieuze horror, waarbij het uiteindelijke plezier ontzettend overheerst. Bovendien slaagt regisseur Chuck Russell er van harte in om elke droomsequentie weer van wat extra's te voorzien en loopt het qua flow werkelijk ontzettend lekker. Tijdens de eerste kijkbeurt stond ik vast niet open voor het idee waarbij een derde deel tot zoiets leuks kon ontpoppen, maar nu is het echt wel duidelijk. Een addertje in het gras is de belabberde rol van Patricia Arquette, die ik echt uitzonderlijk slecht vond acteren.

Deze opnieuw weer is gezien.

Blijft èèn van de betere uit de franchise.

Waarin Nancy Thompson weer terugkomt, om andere kinderen te helpen, waar de griezel Freddy Krueger het op gemunt heeft.

Met een uitstekende cast en hele leuke film muziek.

Met nog oude classic special effecten, wat knap gedaan is in deze film.

En wordt er ook meer duidelijker over de achtergrond van Freddy Krueger in deze film.

Ook is deze film avontuurlijk en met een creepy sfeertje en met enige humor.

Deze film is nog steeds heel goed.

Bizar gegeven dat ik nog steeds maar twee films van deze reeks gezien heb. Een vaststelling is wel dat ik Freddy Kreuger een leuk horroricoon vind, maar de films het toch wat laten afweten. Dit derde deel is gelukkig wel een verbetering t.o.v. het vorige matige deel en weet met de kills en effecten toch boven de middelmaat te scoren. Dit is ook dankzij de leuke cast want er spelen heel wat bekenden in deze film. Je ziet wel dat de effecten wat verouderd zijn en misschien soms een beetje belachelijk overkomen, maar dat neemt niet weg dat het wel amusant blijft om naar te kijken. 6,5/10

een groter budget , zeer sterke visuele en make up effecten en een ietswat meer luchtiger toon maar desalnietemin eng genoeg om een goede horror film te zijn .

De zwarte humor die in dit deel pas echt los ging, was een regelrecht succes .

Een uitstekende film van Russell , deel 4 was een waardig vervolg .

Ook dit derde deel herzien op de nieuwe 4K versie met Dolby Atmos. Hier viel de upgrade qua beeld iets minder op dan deel 2, omdat dit over het algemeen een vrij donkere film is met veel nachtscenes en gedimde verlichting, maar uiteraard wel scherper dan de bluray. De Atmos mix was wel weer genieten.

Ik heb weinig toe te voegen aan mijn vorige recensie van een jaar geleden, alleen dat deze 1 plaatsje is verschoven in mijn top 3. Qua favoriet volgen de delen elkaar nu op, was 1 - 3 - 2, nu 1 - 2 - 3. Blijft ook een ijzersterk en sfeervol deel uit de reeks met gave settings.