A History of Violence (2005)

Een jojofilm. Begint nogal traag en misleidend en heeft afwisselend goeie en slechte scenes. 1 van die overvallers in het begin van de film leek wel op een jongere versie van Jack, zodat het even leek alsof men z'n geschiedenis even liet zien. Het gaat wel heel traag soms en er zitten inderdaad overbodige scenes in, die blijkbaar nodig waren om aan anderhalf uur film te geraken. Slechte acteerprestaties hier en daar (Maria Bello heeft al beter filmrollen gespeeld) en veel karakter zet Viggo ook niet echt in z'n rol.

Pluspunten zijn wel de verhaallijn, en de actiescenes. De film is niet echt kwalitatief, maar hij is wel leuk om te zien.

Het lijkt me als boek (of was het een strip?) een heel interessant verhaal, maar Cronenberg is er niet in geslaagd om dit te verfilmen. Kan ook aan de scriptschrijvers liggen.

Conclusie: een leuke film, maar ik denk dat ik hem binnenkort al terug vergeten ben...

Vond ik juist helemaal niet. Deze film moet het soms inderdaad hebben van de gepijnigde blikken, maar die waren soms ronduit gênant. Bij momenten was het echt twijfelen of dat aangezicht geroerd moest overkomen of niet. Zelfs van Viggo, die pover uit de hoek komt.

Van mij had Ed Harris langer in de film gemogen, wat speelde hij heerlijk. Ik hoopte eigenlijk nog wel op een flashback met hem er in.

Een wolf in schaapskleren

Geweld is als een dierlijk instinct, diepgeworteld in de aard van ieder mens. Met A History of Violence lijkt regisseur David Cronenberg de kijker op schokkend grafische wijze met zowel de oorsprong als de gevolgen van geweld te willen confronteren.

A History of Violence toont het brave dorpsleventje van Tom Stall (Viggo Mortenssen) en zijn gezin. Dit ogenschijnlijk idyllische leven wordt bruut verstoord wanneer twee gangsters het dorp bezoeken en een gewapende overval proberen te plegen op Tom’s eetzaak. Gewelddadige gevolgen blijven bepaald niet uit en niets in Tom’s leven is vanaf dat moment nog wat het lijkt…

David Cronenberg is een van de belangrijkste grondleggers van wat soms het "body horror"-genre genoemd wordt. Terugkerend in zijn films (The Fly, Videodrome, eXistenZ) is zijn obsessie voor fysieke transformatie als gevolg van mentale verandering, ook wel lichaamstransformatie genoemd. A History Of Violence kent een vergelijkbare thematiek. Cronenberg slaagt er in om een perfecte synthese te creëren tussen de psychologische aard van geweld en de gruwelijke fysieke gevolgen ervan.

De film begint met een bedrieglijke, haast Spielberg-achtige openingsscène waarin Tom’s gezin wordt afgebeeld als de “all American happy family”. De scène staat in schril contrast met de verschrikkelijke uitwerking die het geweld later heeft op Tom en zijn gezinsleven. Ook de speelse vrijpartij van Tom met zijn vrouw in cheerleaderpakje lijkt in geen enkele wijze op de rauwe, emotieloze seksscène later in de film. Naast emotieloze sex gebruikt Cronenberg een nietsontziende, realistische uitbeelding van geweld, variërend van uiteenspattende hersenen tot kapotgeslagen gezichten, om de kijker met zijn neus op de verschrikkelijke fysieke gevolgen van dit geweld drukken.

Evenals in zijn eerdere films als Videodrome en Dead Ringers wordt ook in History of Violence tevens het begrip identiteit behoorlijk in twijfel getrokken. Wie of wat creëert iemands identiteit en welke plaats heeft geweld hierin? Wordt Tom’s identiteit bepaald door het rustige dorpsleventje dat hij op dat moment leidt en het beeld dat zijn gezin en zijn omgeving van hem heeft? Of schemert het verleden door en beseffen we dat zijn zondige, gewelddadige verleden nog altijd zijn sporen nalaat? Het contrast tussen Tom’s ogenschijnlijk idyllische gezinssleventje en zijn gewelddadige verleden wordt met de minuut groter.

Cronenberg boort uitermate interessante thema’s aan die betrekking hebben op de aard van geweld en identiteit en voorziet de film van een behoorlijke dosis maatschappijkritiek. A History of Violence geeft een confronterend en bovenal verontrustend beeld van de psychische transformatie van de individu als gevolg van geweld, met alle fysieke gevolgen voor het gezin van dien. De nadruk ligt op het onverschillige karakter van geweld en de emotieloos acterende Viggo Mortenssen lijkt dan ook perfect gecast. De sfeer van de film is duister, verstikkend zelfs bij vlagen, mede door de uitstekende soundtrack van oudgediende Howard Shore. Cronenberg weet een onderhuidse spanning te creëren waar je haast u tegen zegt

A History of Violence is een film vol uitersten. Een wolf in schaapskleren. Een uiterst waardevolle toevoeging aan Cronenberg’s toch al behoorlijk imposante oeuvre.

Hebben wij het over dezelfde film? Helemaal niks gemerkt van eventuele psychologische diepgang waar jij het voortdurend over hebt....

PS: Je vindt de film blijkbaar goed, en stemt toch een 2*?

Maar euhm, niks op tegen natuurlijk

Dan heb je de gedachte achter de film denk ik niet helemaal begrepen. Heb je andere films gezien van Cronenberg?

Goed dat je het zegt. Door omstandigheden heb ik de film destijds niet goed op waarde kunnen schatten, echter hij bleef weken in mijn hoofd malen. Een herziening onlangs maakte zeer veel goed, daarom bij deze een niet geringe cijfermatige verhoging! ****

Een klein tikkeltje diepgang misschien en een overkoepelend idee, maar van echte psychologische diepgang was er bijna geen sprake vind ik. Gewoon een leuk actiefilmpje inclusief een aantal onlogische wendingen. 3*

Als er al een onderliggende gedachte was dan is me die inderdaad grotendeels ontsnapt...

Neen, niet één! En voorlopig spijt me dat niet echt. (Als schijnt "eXistenZ" echt wel een goeie te zijn...)

Je moet de goede man niet beoordelen aan de hand van deze film, is echt de grootste miskleun uit zijn oeuvre. Ik ben geen Cronenberg-adept, maar Dead Ringers of eXistenZ, of zelfs The Fly en Videodrome zijn allemaal stukken beter dan deze, en vooral véél origineler. Zelfs al zijn het geen meesterwerken, goede ideeën mist Cronenberg nooit. Behalve hier dan, maar dat is een ander verhaal.

Genoeg goede ideeën. En ook allemaal goed uitgewerkt in deze film. Maar echt representatief voor zijn oeuvre is A History of Violence inderdaad niet.

Aangezien ik het horrorgenre schuw, is bv. 'The Fly' een film die ik nog lange tijd links zal laten liggen. Cronenberg zal ik nooit een slecht regisseur noemen, maar voorlopig hoeft het voor mij niet meer. Maar als ik eXistenZ kan bemachtigen, dan bekijk ik hem zeker...

Goede film en een verhaal dat qua stijl in verschillende snelheden wordt verteld. Na een uur denk je dat het verhaal wel verteld is. Je verwacht een half uur langdradig gezeur tot het einde. Dit gebeurt gelukkig niet. Het einde vond ik vrij sterk. 3,5* (Jammer van die "Oh, what is the family important" inzakmomenten)

Een hele goede film.. vond het zeker 5* waard.. mega geacteerd.. en supergoede screenplay..

aardige film , is ietswat langdradig

had meer actie in mogen zitten van mij

goed voor een paar uurtjes avondvulling

Goed te doen met een paar goudgele rakkers!

Klein toppertje hier, maar vooral ook een film van gemiste kansen. Hij is zeer vermakelijk en interessant, maar er zijn net te veel kleine minpunten voor een topwaardering.

Bij de trage openingsscène schoot Leone heel even door mijn hoofd. Hier niet zo interessant als daar, maar toch. Het uitgangspunt van de film vond ik niet eens bijster origineel, maar wel interessant. Dat 'Tom' wél die Joey was zag ik overigens al van verre aankomen. De manier waarop het geweld hier in beeld wordt gebracht vond ik ook wel interessant. Weer even wat anders dan je het meestal ziet, maar het spreekt me wel aan. Het is jammer dat sommige gedeeltes wat te kort zijn uitgewerkt. Zo had er nog wel wat meer in het verhaal van de zoon gezeten. Meer in ieder geval dan die paar scènes. Ook op het eind van de film had ik het gevoel dat hij te kort duurt. De credits kwamen plotseling. Op zich wel op het goede moment (vond het best een mooi einde hoe je zag dat hij nu weer geaccepteerd werd door zijn familie en dat hij weer opnieuw kon beginnen), maar ik had graag nog veel meer willen zien; ik zat net lekker in de film.

Film dus met meerder minpuntjes, maar wel vermakelijk zat voor een krappe 4.0*.

Heb me echt lekker gestoord aan deze film. Het begin is inderdaad goed. Traag doch intrigerend.

Mortsensen speelt aardig, Harris goed als altijd. Jammer dat hij redelijk snel wordt afgeknald. De familiaire clichés zijn niet van de lucht, het verhaal is oninteressant en het einde kokhalzend.

Ik ben het zeer met Goodfella_90 oneens dat het zoonverhaaltje te kort is uitgewerkt. Vind het zelfs te uitgebreid. Voorspelbaar en niet boeiend dat hij de bully in elkaar beukt bijvoorbeeld. Wat is de meerwaarde?

Ik heb me vooral verveeld, en daar heb ik een gloeiende hekel aan. De expliciete geweldsscènes waren alleraardigst, Harris was goed, en standje 69 op de zij was verrassend. Goed was het echter allerminst. Vooral Bello was godsgruwelijk slecht.

1,5*

initieel lijkt de film,mede dankzij het ietwat rechtlijnige en simplistische verhaal oncronenberghiaans simpel.

doch,als je wat dieper begint te graven merk je pas dat de film heel wat meer te bieden heeft dan een oppervlakkige kijker kan opmerken.

aan de 1e kant heeft de film iets van een western in een hedendaagse setting en voelt het aan als een soort satire op de huidige amerikaanse wapencultuur ...het recht op verdediging en hoe de media daar opspringt.
de obsessie voor seks en geweld,het feit dat geweld littekens op je ziel maakt...al die zaken zitten onderhuids doorheen de film verweven.
verder heeft de film naar cronenberghtraditie om net een stapje verder te gaan dan de doorsneefilm.

de sekscenes zijn functioneel en rauw en het geweld confronterend.
@ v : die vechtscene waarin de zoon de bullebak aan gort sloeg had wel degelijk zijn nut, enerzijds om te tonen dat als je maar ver genoeg gedreven wordt een mens tot grove gewelddaden in staat is,anderzijds het feit dat na het gevecht Tom stall zijn zoon terechtwijst en zegt dat geweld niks uithaalt terwijl hij zelf enorm veel op zijn kerfstok heeft,ook de eindscene was trouwens spot on vanuit symbolisch standpunt.

intrigerende onderhuidse film die naast zijn maatschappijkritische kant ook vragen naar het geweld in jezelf doet oproepen.

3.5***

Pittige actiefilm die zijn naam eer aan doet gezien een aantal behoorlijk harde en bloedige actiescenes.
De uiteindelijke confrontatie van "Joey"met zijn broer is misschien wat ver gezocht maar de botsingen met de koppen uit het misdaad circuit en de vraag waarom is intrigerend en spannend genoeg voor anderhalf uur
vermaak.

4*

Een Harry Potter? kick jij op Hagrid of zo?

En die vind IK nou weer leuk haha

Wat een B-film. Ed Harris zinde op wraak, want die Viggo heeft zijn oog eruit geknikkerd. Hij deed er verdomd lang over....bagger film

Nee, deze film doet het niet voor mee. Uitgangspunt is best aardig, dus ik blijf met een gevoel zitten dat er veel meer in had gezeten. Veel stereotype rollen, weinig diepgang, slecht geacteerd... Een krappe 2 sterren.

Als hij geheugenverlies had gehad dan zou ik dit nog kunnen slikken. Tom Stall heeft een gewelddadig verleden, waar hij zich dondersgoed bewust van is, alleen wil hij nu een normaal leven leiden.
Als hij dan in zijn lunchroom wordt aangesproken en wordt geconfronteerd met zijn echte naam en zijn verleden, vind ik zijn reactie nogal ongeloofwaardig. Het lijkt net of hij écht niet weet waar Ed Harris het over heeft en schenkt hem nog rustig een kopje koffie in, terwijl hij weet dat hij met criminelen van de bovenste plank te maken heeft. Het kan er bij mij niet in dat iemand emotieloos reageert als hij ineens wordt geconfronteerd met zo'n belangrijke periode in zijn leven die hij het liefst zou vergeten.
Hij moet op zijn minst: "shit" gedacht hebben, maar in zijn gezicht was geen "shit" af te lezen.
De film had wel leuke stukken, en over het algemeen was hij best spannend. Een standje 69 vind ik gewaagd in zo'n film. Ed Harris vond ik wel 'cool'. Een vluggertje op de trap is natuurlijk niet de meest ideale plek om seks te hebben, en zag er daardoor erg grappig uit, ik had gewoon medelijden met ze.
De broer van "Tom Stall" was ook erg leuk, en dat stuk deed me zelfs heel even aan The Godfather denken, hoe vergezocht ook.
Het einde, de thuiskomst van Tom, was weer een beetje te sentimenteel.

3 kleine sterretjes.

Allereerst; geweldig lelijke poster.

Ten tweede; gebaseerd op een comic book (hetzij héél erg lichtjes, volgens de meesten 'sterk van het verhaal afgeweken').

Allerlaatst: gewoon lekkere wegkijkfilm met nog een ietsje inhoud. Viggo is een rasacteur (geworden) en een plezier om naar te kijken, net zoals Bello trouwens.

3.5*

Volledig mee eens

3*

niet slecht.

Wat ik niet helemaal begrijp is hoe zo'n jonge (en overigens beeldschone) moeder zo'n oude zoon kan hebben. In de werkelijkheid is Maria Bello 39. De acteur die haar zoon speelt is 28. Dat betekent dat Bello in werkelijkheid 11 jaar oud was geweest bij zijn verwekking. Een klein maar opmerkelijk detail in een zeer voorspelbare film. Ik vond de overdaad aan muziek ook zeer storend werken.

Het antwoord zit in het woordje werkelijkheid. Dat zijn films namelijk niet. Ik vind Ashton Holmes er trouwens een stuk jonger uitzien dan hij in werkelijkheid is.