Bin-jip (2004)

Tweede keer aziatische cinema. Of misschien zelfs wel de eerste keer, als ik dit vergelijk met Battle Royale is nr.2 een stuk 'normaler' (westers)

Bin-Jip is een aparte film. Naar mijn smaak wat te rustig. Wel is Bin-Jip erg stijlvol qua beelden. Qua muziek nogal saai en eentonig. Draagt echter wel bij aan het rustige sfeertje van de film. Sterk punt is dat het allemaal nooit echt drama wordt, door een vreemdsoortig subtiele humor. Nu ik erover nadenk komt ontdeugend in me op. Het golfen, het 'ongelukje', het voor de gek houden van de bewaker . Dit houdt de film luchtig.

Toch weet het me allemaal niet echt te raken. Word nooit warm of koud van drama/romantiek dat er te dik boven op ligt, maar misschien is Bin-Jip wel weer iets te subtiel. Ik weet het niet.

Is dit een 'sfeertje' dat in veel Aziatische films terug te vinden of is(binnen dit genre) dit iets typsisch van deze regiseur?

3,25 *

Een vreemd stukje cinema dit, vooral het einde wist me te bekoren (niet dat ik het volledig begrepen heb).

3.0*

Denk dat aziaten wel wat terughoudender zijn met hun liefdesbetuigingen. Zie ook voor ultieme aziatische romantiek; In the mood for love en 2046 (beidde prachtige films).

Tegenvaller.

Ik merkte wel dat Bin-Jip een aparte film is. De 2 hoofdpersonen zeggen geen woord tegen elkaar, maar toch krijg je het gevoel dat er veel gezegd, niet oraal, wordt. Het rustige sfeertje kan als een pluspunt gezien worden, maar mij gaf hij de aanleiding om nog meer af te dwalen.

De film heeft een erg (erg!) mooie soundtrack en de beelden zijn werkelijk stijlvol, maar boeien wilde het niet. Het verhaal vind ik te standaard/voorspelbaar. Naar het einde toe, kreeg de film een magische tint wat me ook niet beviel. Het acteerwerk was wel redelijk goed.

Ik wil het zeker nog een keer proberen, al is het maar om die soundtrack (gemixt met de beelden) nog een keer te horen.

2*

Dan kom ik eidenlijk eens toe aan de recenesies geven aan mijn gekeken films van de laatste tijd.
Gelijk te beginnen met Bin-Jip die een stevige plaats in mijn top 10 heeft gevonden.

Tae-suk en Sun-hwa zetten een prachtig koppel neer die in een haast nietzeggende film alles aan elkaar lijken te vertellen.
Vooral de rust die film uitstraalde sprak mij erg aan. Het sterke plot over Tae-Suk die inbreekt en vervolgens niks steelt maar alleen wat spullen repareerd en wat gebruikt maakt van de levensonderhoudende voorzieningen was een genot om naar te kijken en bracht ook nog wat humor naar voren die overgens niet uitblonk in de film maar wel op zijn plaats was.

Naarmate de film vordere sloop er toch iets magisch in de film.
Als Tae-Suk eenmaal is opgepakt en hij ook niet meer snel lijkt vrij te komen ook is het tweede gedeelte eigenlijk een soort beeld van hoe het had moeten zijn. Beiden weten dat ze elkaar nooit meer zullen zien maar de film creeert een heel ander beeld die inspeelt op de fantasieen van de hoofdpersonen.. tragisch eigenlijk.

5*

Leuk mikoz, ik zie je top 10 geleidelijk een duidelijke omslag maken. Andere smaak of nieuw gebied ontdekt?

Ik weet het eigenlijk niet .. naarmate ik wat meer Aziatische cinema ga kijken vind ik hier en daar ook wel de pareltjes die de Westerse landen natuurlijk ook hebben. Mijn top films zullen dus overal wel vandaan gaan komen maar een hele omslag zit er denk ik niet in omdat ik simpelweg nog genoeg plezier beleef aan de wat ''gewonere'' films zoals American History X en Fight club die nog steeds erg hoog staan in mijn top

Bin-Jip kan ik niet beschrijven in woorden. Je moet het gewoon zien en tijdens de aftiteling ben je zo sprakeloos dat je jezelf gaat afvragen of het niet beter is om te zwijgen over dingen die je niet kunt beschrijven. 5*

Net weer herzien.

Gaat van 7 naar nr 2 in mijn top 10.

Raar dat alle aziafreaks dit zo hoog waarderen en zich nog geen moment hebben verdiept in Antonioni of Polanski, want daar zit toch wel veel gelijkenis in hoor. Gewoon stilzwijgende europese cinema waarbij sfeer en beelden meer spreken dan tekst. Ook bizarre thema's of rare liefdesverhalen als deze waren toen buitengewoon bonton. Maar het zal wel het exotische zijn waarvan mensen denken dat het meerwaarde heeft. Ik vond hem aanvankelijk interessant, maar halverwege echt langdradig worden.. (iets dat ik met veel europese films uit de 60s ook al heb) Uiteindelijk komt het sprookje weer uit en ben je verlost van de vele strapatsen in de cel of het zwijgzame wachten van mevrouw in kwestie, maar dan is mijn aandachtsboog al te ernstig op de proef gesteld. Al de prèses op deze site zeker niet waard. een mager 3-tje.

Met Polanski zie ik nauwelijks overeenkomsten, ik begrijp niets van die vergelijking (en ik heb bijna driekwart van Polanksi's ouevre gezien en heb de man, op een paar missers na, zeer hoog zitten). Met Antonioni wel, hoewel ik daar hoognodig meer van moet zien wordt die man toch wel beschouwd als de grootste Europese invloed op veel hedendaagse Aziatische cinema, daar kom ik steeds meer achter.

Antonioni is toch wel een beetje anders hoor, veel minder sprookjesachtig en veel meer psychologisch relatiegeneuzel.

Volgens mij wordt het "clubje aziefreaks" een beetje te hoog ingeschat als men verwacht dat die er op zichzelf voor kunnen zorgen dat een film met 500 stemmen boven de 4* gemiddeld uitkomt ... film met 20 stemmen, misschien.

Verder hou ik me aanbevolen. Maar wat ik van Polanski gezien heb was vooral mager (en weinig overeenkomstig met deze film). Van Antonioni enkel zijn stukje uit Eros gezien en er een serieuze degout aan overgehouden.

Ik doel eigenlijk op lange zwijgzame scènes met een bizar verhaal wat daarmee wordt verteld, kijk The Tenant of Repulsion er maar op na.. de thematiek is natuurlijk volstrekt anders.

Maar ik haal eigenlijk bewust de nouvelle vague waar ook Antonioni in past aan, aangezien dat films waren die allemaal erg volgens de lijnen van deze Bin-Jip werkten, ook qua beelden. Soms pakt dat verrassend uit, maar vaak is het ook vooral saai. Dat vond ik zeker het tweede gedeelte van deze film, er komt nauwelijks nog echte verhaalontwikkeling bij en we blijven maar bij het uitgangsgegeven vastzitten, hopend op een soort van afloop.

Beetje vergezocht. Polanski is bovendien bepaald niet de eerste die dan in me opkomt. Zijn ritme is ook in die twee films behoorlijk wat sneller en sferisch is het ook compleet anders. Dan zijn er voor Polanski films gemaakt (in Europa èn Azie) die hier veel dichter tegenaan zitten.

Ik zou Antonioni trouwens zeker geen nouvelle vague noemen. Hooguit een tijdgenoot en iemand die kon profiteren van de vernieuwing die van de nouvelle vague uitging. En novelle vague is veel meer een heterogene vernieuwingsgolf dan dat er nou zo veel duidelijke stillistische overeenkomsten zijn, laat staan dat je die nou duidelijk kunt toepassen op deze film.

Misschien is Polanski inderdaad niet het beste voorbeeld, maar de stilistische overeenkomsten met films uit die periode vind ik onmiskenbaar. Veel van die films worden te pas en te onpas onder de nouvelle vague invloed geschaard, zeker niet altijd terecht.

Respekked, ik ben het volledig met je eens!

Hmm, Bin-Jip is een erg aparte film, voor mij misschien een beetje tè apart. Ik vond het zeker wel romantisch, maar het feit dat ze geen woord tegen elkaar zeggen vind ik wel raar. Het is wel bijzonder maar voor mij voelde het meer als iets negatiefs. Ik kan me echter wel voorstellen dat andere mensen dit prachtig vinden. Ik snapte ook niet dat die jongen op het laatst naar de mensen in wiens huis hij had gewoond op ging zoeken. Ik vond de beelden wel mooi. Jammer dat de film me niet kon raken, daar was hij een beetje te vreemd voor.

3,0 sterren.

heb je gelijk in, maar zo geeft hij aan dat hij erg twijfelde tussen een 3 en een 3,5. (uiteindelijk heeft hij er 3,5 van gemaakt).

Alleen die scene met de facistische bewaker al was het voor mij al waard hem gezien te hebben. Dat de twee eigenheimers totaal geen woord wisselen zal wel een metafysisch symbolieke waarde hebben, het stoort me in ieder geval allerminst. En waarom zou het niet kunnen? Ik weet niet of Koreanen (of japanners, dat ben ik namelijk even vergeten) wat dat betreft al wat minder praatziek zijn, maar het zou me niets verbazen.
Voor mij laat de film gewoon zien dat je als inbreker beter je mond kan houden, je als geliefden niet hoeft te praten om elkaar te begrijpen, en dat praten in sommige gevallen heel erg te verkiezen is boven zwijgen wil je jezelf uit een lastige positie redden, of voorkomen er ooit uberhaupt al in verzeild te raken.

"It's hard to tell if the world we live in is reality or a dream". Misschien was het einde waarin hij door de kamers van zijn slachtoffers dwaalt wel zijn droom, en het einde met de kus de hare.

Mooie film. En als je dat ook vind kan ik de Chinese film "Suzhou River" aanraden.

Het is bij Aziatische cinema blijkbaar hollen of stilstaan: of het zijn van die schreeuwerige actiefilms óf het zijn slaapfilms zoals deze. Kan het er niet een beetje meer tussenin zitten zodat het wat meer gelijkenis vertoont met de realiteit waarin we leven?

De film begon goed; ik had er van tevoren niets over gelezen, maar heb me laten inspireren door de gebruikers die deze in hun top 10 hebben. Bovendien wilde ik ook zo onbevoordeeld mogelijk zijn; zeker nadat ik van de week het teleurstellende 2046 had gezien.

Ik heb me dus langzaam mee laten voeren en was daarom erg verrast met het originele gegeven en de sfeervolle beelden. Alleen houdt de film daar ook gelijk op. Nadat de hoofdpersoon het ongelukkige vrouwtje heeft gevonden gebeurt er eigenlijk een hele tijd niets. Ze breken bij nog wat huizen in en ze bedrijven een paar keer de liefde. Maar waarom trekken de hoofdpersonen geen enkele keer hun bek open? Zelfs als ons spookje beschuldigd wordt van moord, diefstal, ontvoering etc. blijft het stil. Waarom zegt die vrouw ook niets; ze is immers helemaal niet ontvoerd!

Daar kan ik met mijn verstand dus niet bij. Is dat om het verhaal een dramatische draai te geven, is het de Japanse cultuur, of is het gewoon elitair kunstzinnig gefilm? Ik neig naar het laatste, omdat het volkomen irrationeel en belachelijk op mij overkomt. Japanners zullen zeker wat stiller zijn dan Amerikanen en niet elk verhaal hoeft bol te staan van de dialogen. Maar hier werd werkelijk zo weinig in gezegd dat ik ook nog in staat was een stukje NOVA erbij te kijken. Ook saai, maar daar wordt nog in gesproken.

Na dit slaapverwekkende middenstuk en de hoofdpersoon in de cel belandt , krijgt het verhaal een magisch-realistisch tintje. Dat wekte bij mij nog meer irritatie op. Het vervelende gegrijns, het bovennatuurlijk stille gesluip en de Kafkaeske gevangenis pasten al helemaal niet in het verhaal, maar als de hoofdpersoon ook nog eens Bruce Lee-achtige oefeninkjes gaat doen in zijn cel, gaan mij de haren werkelijk overeind staan van verbazing. Het slaat allemaal als een tang op een varken, zolang het maar mooi gefilmd is, moet de regisseur gedacht hebben. Iets dat blijkbaar vaker voorkomt bij Aziatische cinema, zie 2046.

Over het slot hoef ik al niet eens meer te beginnen; het script ontspoort volledig en het lijkt werkelijk wel een soort haunted mansion-achtig verhaal te worden. De hoofdpersoon is nu een spookje dat gezellig bij het mishandelde vrouwtje en haar boze echtgenoot is ingetrokken. Absurdistisch en bizar; misschien heeft één van de bovenstaande reageerders gelijk en zijn het slechts droombeelden. Maar dan nog vind ik het maar matig passen in het geheel.

Tot slot de positieve punten: het acteerwerk was goed; een compliment aan de Japanse filmacademie voor doofstommen. De beelden waren weer mooi, zoals je bij een Aziatische film kan verwachten. Maar samen met het originele gegeven is dat natuurlijk veel te mager, gezien het treurig samenraapsel van 'stijlen' in de uitwerking. Is dit het beste wat de hedendaagse Aziatische cinema te bieden heeft? Survive Style 5+ is next, dus dan maar hopen dat die film beter is. Een magere 2,5*.

Het zijn toch echt Koreanen. Al ligt deze film dan wel dichter bij de Japanse cinema dan de Koreaanse.

Ik sluit me helemaal aan bij de analyse door Lord Flashheart. Anno nu toch wel een verrassend magere en slappe film. Je wordt als kijker een beetje in de suggestieve stoel gezet en aangezet deze luchtbel dan maar mee te geloven. Ergens gloeit er natuurlijk een rood lampje in je hoofd dat dit allemaal veel beter kan en dat je hier geen genoegen mee moet nemen...

Na het zien van die geurige bom etc. heb ik al geconcludeerd dat Kim-Ki-Duk voor mij dé representant is voor een lege zeepbel...

Het is gewoon een andere vorm van cinema, verder niks elitairs aan. Het kan misschien zo overkomen als je weinig Aziatische films gekeken hebt maar een groot segment van hun films hebben gewoon erg weinig dialoog.

Net zoals in een hoop Westerse films stiltes gevuld moeten worden met gewauwel om de kijker niet te vervelen, of personages hun emoties uitspreken in plaats van dit door filmtaal te communiceren. Of zelfs als platte spreekbuis dienen voor de moraal van de regisseur. Vooral dat laatste kan je ook makkelijk als elitair kustzinnig gefilm bestempelen, maar daar heb je blijkbaar zelf al vrede mee kunnen nemen.

Deze film is erg duidelijk in de handelingen van de personages. Niet in de motivaties misschien, maar naast de emoties is het moeilijk naastkijken. Gelukkig is dat dan ook de kern van de film, en niet het hoe en waarom.

Ik heb geen enkel probleem met stiltes in een film; mijn top tien staat nou niet echt vol met praatfilm. De stiltes moeten echter wel functioneel zijn. In Bin-Jip kwam het op mij wel erg gekunsteld over, en dat wekt irritatie op. Dus blijft mijn vraag: Zijn alle Aziatische films zo, of kan je me iets aanraden wat ik wel kan waarderen?

Hoe je hier nu weer aan komt is me een raadsel, want ik heb me toch nergens uitgelaten dat ik liever een sterke moraal in een film wil zien. Als ik deze zin van jou lees denk ik aan propagandafilms, zoals Triumph des Willens of de 'reli-films' van Gibson. Moet je me toch even uitleggen wat je in deze context hiermee bedoeld.

Dat is mijn punt ook helemaal niet; ik hoef niet alles aangeleverd te krijgen in hapklare brokken, maar ik wil wel enige lijn in een verhaal kunnen zien. Er is een grote ruimte tussen losse sfeerbeelden als Bin-Jip en een makkelijk Disney filmpje waar alles verklaard wordt.

Uiteraard zijn alle Aziatische films niet zo. Blijkbaar staat 5+ op je programma, daar zit ook wel een stuk in met zwijgende personages maar verder is dan qua dialoog een gewone film. Veel logische lijn moet je er alleen niet van verwachten.

Binnen de Aziatische cinema zijn gewoon alle genres in allerlei vormen beschikbaar. Misschien moet je eens een hippe Koreaanse film proberen. Die mixen stijl met Westerse vertelstijl en dialoog.

Met een Bergman en Tarkovsky in je Top 10 mag het toch redelijk duidelijk zijn wat ik bedoel. Zeker je favoriete films van hen bevatten geen personen van vlees en bloed maar wandelende quotefilosofeermachines.

Maar de lijn in Bin-Jip is toch helemaal niet zo moeilijk of verwrongen. Er zit één kleine magische kink in net voor het einde, verder is het erg rechtlijnig en erg logisch allemaal.

Er zijn maar weinig regisseurs die hun personages zo'n diepgang kunnen geven als deze twee. Ze tonen motieven en drijfveren, werken de kern van iemands wezen en psychologie uit. Daarmee tonen ze meer menselijks dan Ki-duk hier. Het is alleen niet zo alledaags menselijk.