Bin-jip (2004)

A cinematic departure from Kim’s previous films, 3-Iron finds an original space in a newly created semantic universe where metaphors lose their remote, symbolic value to become the narrative’s substance. Like a symphony of carefully orchestrated tunes, Kim composes a new reality exploring yet another variation on the theme of love – one of great strength and creativity. A work of powerful silences – neither Tae-suk nor Sun-hwa utters a word until the closing sequence – 3-Iron relies instead on the quiet force of images and of elegantly composed, detailed frames. A stunning film and a total surprise.

bron: Toronto International Film Festival

Argl.....en wachtenwachtenwachten.....

errrug goed

Ja, dat kan niet anders maar verder...........?

Nou dat kan wel anders, maar in dit geval dus niet en zit je naar iets heel bijzonders te kijken. Ik vind het moeilijk om hier iets over op te schrijven. Als ik bovenstaande inhoudsbeschrijvingen lees, dan schieten die in alle opzichten te kort. Ga gewoon kijken en zie iets dat je nog nooit gezien hebt.

Een ding dan: de dakloze hoofdpersoon breekt in in huizen waarvan de bewoner(s) weg of op vakantie zijn. Hij steelt niets,.al eet en drinkt hij wel wat aanwezig is, brengt verder slechts de nacht door en verder doet hij er de was, herstelt wat kapotte dingen in huis en vertrekt weer naar de volgende woning. In feite is het een heel humane inbreker, die gaandeweg een steeds hoger zijnsniveau bereikt. Zelf uit hij geen woord en gebruikt hij geen geweld, maar hij krijgt steeds meer controle over zijn lichaam en geest...

Hij komt trouwens pas in maart in de Nederlandse bioscopen en natuurlijk op het festival in Rotterdam.

Wat te zeggen. Ki-duk is uitgegroeid tot een zekerheid. Niet altijd even geslaagd, maar een boeiende film zal je krijgen. 3-Iron is uiterst geslaagd, en tot dusver de beste Ki-duk die ik gezien heb.

Zoals bij de meeste Koreaanse films een goed uitgangspunt, itt de meeste Koreaanse films een geweldige uitwerking. Personages die geen woord met elkaar wisselen, de hele film lang, zo zie ik het graag. Prachtige relatie die zich opbouwt tussen de twee hoordpersonen.

Op zich een zeer stabiele basis voor een prachtige film, en Ki-duk doet er nog een schepje bovenop door een soort van mystiek en sprookjesachtig einde aan de film te brouwen, zonder ook maar één vleugje meligheid. Een rariteit, maar prachtig om aanschouwen.

Muziek is prachtig, het visuele had net wat meer aandacht verdiend, vandaar dat ik op een extreem dikke 4* blijf steken, hopelijk komt er bij herziening nog dat halfje bij, zodat ook de score uitdrukt dat dit m'n favoriete Ki-duk is. Aanrader, voor mensen die wat kunnen met 'afstandelijke Aziatische gevoelens' (lees: de gevoelens zelf kunnen interpreteren zonder dat alles UITGESPELD wordt). Geweldige film.

Hier heb ik echt geen woorden voor... fenomenaal.

Wat een bijzondere, práchtige film is dit. De stiltes, de muziek, de enorm intrigerende insteek.. Veel wordt aan de verbeelding overgelaten met twee hoofdpersonages die alleen maar communiceren in symboliek, nog veel mooier en subtieler dan The Isle.

Redelijk wat komische situaties voor zo'n beladen film trouwens, maar ze halen het drama nooit onderuit. Halverwege sleept het verhaal zich misschien iets teveel voort, maar de laatste 20 minuten zijn werkelijk fe-no-me-naal, waarin het oeroude thema van de Liefde naar een veel hoger, spiritueel niveau wordt getild. Het eindshot maakt het helemaal af, gevolgd door een quote die het geheel alleen maar nog veel beter maakt.

4,5*

Ben enorm benieuwd.

Zeker een bijzondere film, al had ik het op sommige punten nog iets 'abstracter' willen zien. Ik was niet helemaal weg van het geweld dat de politie gebruikte, vond dat nogal overbodig en niet gepast in een dromerige stille film. Ook vond ik dat het 'ghost' effect niet erg mooi uitgewerkt. Ik had in dat geval niet perse het leerproces in de gevangenis hoeven zien.

Waar Goodfella over spiritueel niveau spreekt, ontbrak dat gevoel op sommige plekken bij mij.
Ik had steeds het idee dat de film net iets te figuratief was. Net ietsje teveel uitleg gaf.
Visueel gezien had de film ietsje gestileerder kunnen zijn, en qua muziek ietsje meer ingetogen. Maar dit haalt niet weg dat ik de film erg mooi vond hoor Het had voor mijn idee alleen echt een dikke 5 sterren film met een top10 notering kunnen zijn.. Het idee van een geest zijn in deze wereld, in een droom leven, onzichtbaar zijn voor de rest van de wereld, vond ik zeer mooi en raakte me wel diep. Ook was de slot zin erg mooi en gepast in de context van de film; 'It's hard to tell the world we live in is either reality or a dream'
Toch nog zeker een dikke 4* en bij herziening misschien zelfs naar de 4,5*

Ja, als je het zo bekijkt maakt het die scènes wel logisch. Maar ik heb het over het gevoel dat het op me overbrengt. Het is een soort anti-poetisch gevoel of zo. Ik vond het best mooi hoor, maar vind het bij films van bijvoorbeeld Kitano beter passen. Daar worden dat soort scènes (vecht scènes) perfect met de juiste muziek ondersteunt. Misschien dat ik bij een 2e keer kijken me er minder aan 'erger' (want ik kan nou niet zeggen dat deze punten mij verschrikkelijk irriteerde, alleen kleine puntjes van kritiek). Die gevangenis scène kan je inderdaad wel relateren naar het boeddhisme en hun denkwijzen, maar kwam op mij gewoon te banaal over denk ik.
'Met het spirituele niveau bedoel ik eigenlijk hetzelfde; de liefde tussen Tae-suk en Hun-hwa gaat de grenzen van tijd, plaats en ruimte voorbij.. ' ; Hier ben ik het opzich wel met je eens, maar nog steeds, ik moet denk ik wennen aan Kim Ki-Duk's vertel wijze.
Thanks voor de 'uitleg' in ieder geval.

Net weer gezien, en verhoogd naar 4.5*.

Wat me wel verrast Goodfella is dat je deze quote (op het einde van de film) dan wel kan appreciëren. Vond ik persoonlijk dan weer wat flauw en uitgekauwd, en doet zelfs wat af aan de magie van de film.

Die quote onderstreepte nog eens het gevoel dat ik op dat moment had, da's het vooral. Een soort bevestiging van hetgene dat ik (denk te) zie(n), waardoor de film juist z'n spreekwoordelijke puntje op de i zet. Het is geen absolute bevestiging ofzo, zo voelt het niet tenminste. Kan het begrijpen dat je het misschien wat makkelijk vindt, maar afbreuk doen aan het geheel? Hell no

Voor mij verpest het een beetje (let wel, een beetje, want het is echt muggenziften) de magie. Je hebt iets gezien wat eigenlijk niet kan, maar dat toch zeer geloofwaardig overkwam (caught in the moment zeg maar). En dan komt er zo'n quoteje dat al oud was ten tijde van The Matrix.

Maar verder echt een prachtige film. Echt Ki-duk's beste.

Ik vond die quote niet gepast, ik dacht ook meteen aan The Matrix. De film zelf was ruim voldoende om dat duidelijk te maken. Verbluffend mooie thematiek, in ieder geval, lang geleden dat ik nog eens zo vertederd werd.

Fout zeg, dat jullie bij zo'n film uberhaubt aan The Matrix denken... Ik vond de quote schitterend binnen de context van de film. Maarja, ieder zo zijn ding

Precies. En de context waarin de quote wordt gebruikt is bovendien heel anders dan het thema van die film waarvan ik vind dat-ie hier misschien beter gespoilerd kan worden .

Te zien op IFFR:

Donderdag 27-01 20:00 uur in Luxor

Zondag 30-01 18:00 uur in Cinerama 6

Dinsdag 01-02 10:30 uur in Pathé 4

Donderdag 03-02 19:30 uur in Images 1 Groningen

Donderdag 03-02 22:00 uur in Images 1 Groningen

Nadat ik absoluut niet te spreken was over de eerste film die ik van hem zag, Seom, ben ik me toch steeds meer gaan interesseren voor Kim.

Achteraf verstandig om hem te blijven volgen (waarvoor nog dank Menni e.a., zie verhaal bij Seom ).

Het is toch een interessant regisseur met een eigen stijl en vooral altijd een originele insteek. Op het eerste gezicht lijkt deze film, evenals Samaria, een grotestadsverhaal zoals er wel meer zijn, over personen die hun draai niet kunnen vinden en er een aparte levensstijl op na houden. Maar Kim weet er telkens een verhaaltje van te brouwen, waardoor het weer totaal anders verloopt dan je verwacht.

Aan de andere kant lijken zijn films dan wel compleet, maar missen ze toch iets belangrijks om echt diepe indruk te maken. Die afstandelijke, moeilijk te doorgronden beweegredenen van de personages die de film mooie momenten meegeven door de mystiek, geven de kijker aan de andere kant iets onverschilligs, waardoor hij zich nooit echt kan inleven. Bij mij althans.

Deze film is daar weer een goed voorbeeld van. Het is allemaal mooi, je ziet wat de regisseur wil vertellen, maar het komt maar niet echt over.

Ha, Jordy is ook naar IFFR geweest. Leuk!

IFFH

Het Inernational Film Festival Haaksbergen?

Maakt wat mij betreft alle verwachtingen waar. Prachtig en ontroerend universeel spritueel liefdesverhaal. Met heerlijke zwijgzame karakters. Prachtige subtiele humor. Een film waar je vanaf minuut één in zit.

Voor het eerst zie ik ook eens een film van Kim Ki-Duk in de stad. En aangezien in over het algemeen gevoeliger ben voor stadse decors dan voor natuur vond ik dat ook erg mooi om te zien.

Zoals Onderhond al zei: Kim Ki-duk is een zekerheid aan het worden. Volgende: Samaria. Daarna: Zijn oudere werk maar eens gaan zien.

Ruim 4.0*

Spreken is zilver, zwijgen is goud...

4.5*

Supermooie film. Een stuk meer ingetogen dan the Isle. Ik was natuurlijk weer zo naief om te denken dat hij gewoon heel erg goed kon sluipen!! Totdat een vriendin zei, tja volgens mij was ie gewoon vermoord in de gevangenis... Maarja, op welke manier je het ook uitlegt. Hij blijft ontzettend mooi.

Mooie poster trouwens!!

Wow, wat een mooie film. Jullie hebben al het gras al voor mijn voeten weggemaaid qua superlatieven, dus ik ga gewoon niets toevoegen en een 5 stemmen.

Wow! Prachtige omschrijving..

Tijdens het IFFR nogmaals gezien. 's Ochtends vroeg, net een uur uit bed, half slaperig en dan dit.

Naar 5*

(voor de volgers van de Filmdagkrant: lees de laatste alinea van het Kevin Toma's 'soundcheck' stuk in krant nr. 10)

Ik sluit me aan bij alle lovende woorden: Kim Ki-duk is één van de meest interessante filmers ter wereld aan het worden, eentje die volledig gaat voor de zuivere, beeldende cinema. Stilistisch vind ik hem ronduit meesterlijk en qua inhoud bouwt hij ook echt een eigen (en steeds interessantere) signatuur op.

Bin Jip vind ik zijn sterkste film tot nu toe: grappig, ontroerend, origineel en wonderschoon. Wie wil kan bovendien nog wat filosoferen over de thema's die hij aansnijdt. Dit was mijn hoogtepunt van het afgelopen iffr.